<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های hedait.rohani</title><link>https://virgool.ir/feed/@hedait.rohani</link><description>همدرد حیدری کارشناس حقوقی امور فامیل و عضو مسلکی کارشناسی قانون و اگاهی عامه.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 12:59:48</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/194792/avatar/niW2s5.png</url><title>hedait.rohani</title><link>https://virgool.ir/@hedait.rohani</link></image><item><title>چرا ما نمی‌توانیم نه بگوییم.</title><link>https://virgool.ir/@hedait.rohani/چرا-ما-نمیتوانیم-نه-بگوییم-vk3c5yrhphcu</link><description>١- ترس از تنهايى و ناديده گرفته شدن، ما را مجبور مى كند كه ما به در خواست هاى ديگران با وجود اين كه مخالف افكار، احساس و ميل مان مى باشند، جواب آرى بدهيم. در زمان كودكى وقتى ما بر خلاف نظر والدين و يا بزرگ ترها نه مى گفتيم، آن ها ما را تهديد مى كردند، كه اگر نه بگوئيم، مامان يا بابا ديگه تو را دوست ندارند، ديگه فلان چيز را برايتان نمى خريم و يا براى بازى تو را به پارك نمى بريم. ٢- فرهنگ، سنت، اخلاق، مذهب بطور مستقيم و غيرمستقيم هر گونه ذهنيت اعتراض، مخالفت، نقد و نه گفتن را از همان دوران كودكى از افراد مى گيرد، اين مسئله بعد ها در جامعه توسط قدرت سياسى و آموزشى بيشتر مى شود و حاكميت افكار اطاعت و بله گفتن را در جامعه مسلط مى كند.٣- وقتى كه كمى بزرگتر شديم اگر در مقابل حرف هاى نادرست، انتقادها و سرزنش ديگران اعتراض مى كرديم، مى گفتند: نبايد روى حرف بزرگترها حرفى بزنيد و بايد احترام آن ها را نگاه داريد. در اين شرايط بچه ها ياد مى گرفتند كه براى خواسته هايشان هميشه بله بگويند. ٤- به ما ياد داده اند كه براى خواسته هاى خودمان بايد قربان صدقه بزرگترها برويم و چاپلوسى ديگران را بكنيم، حرف آن ها را حتى  اگر اشتباه است قبول كنيم، در واقع من درونى خود را تحقير، كوچك ، خوار، ذليل كنيم. ناتوانى جواب نه به ديگران ما را به فرد متظاهر و دو رو مبدل مى كند و اين باعث مى شود كه ما همواره خودرا تحقير كنيم كه چرا نمى توانيم از خواسته ى خودمان دفاع كنيم. ٥- ما فكر مى كنيم كه اگر به خواست ديگران جواب نه بدهيم، آن ها رنجيده خاطر مى شوند و ما فرد مهربانى نيستيم، به همين جهت به هر خواست آن ها بايد تن بدهيم. در صورتى كه اين احساس ما مهربانانه نيست، بلكه مهرطلبى مى باشد. در واقع ما خودمان را دوست نداريم، زيرا حاضريم عليرغم ميل و خواست خودمان پاى روى احساسمان بگذاريم تا ديگران را راضى كنيم ، در واقع ما خود را براى ديگران قربان مى كنيم. ٦- از آن جايى كه  هميشه جواب نه به ديگران نمى گوئيم انتظار داريم كه ديگران به درخواست ما هميشه جواب نه ندهند و در صورتى كه كسى جواب نه به ما بدهد، ما او را دشمن خود تصور مى كنيم، حتى اگر خواسته و درخواست ما كاملن غير منطقى باشد. </description><category>hedait.rohani</category><author>hedait.rohani</author><pubDate>Mon, 18 May 2020 16:21:29 +0430</pubDate></item><item><title>پرسیدن و اندیشیدن</title><link>https://virgool.ir/@hedait.rohani/پرسیدن-و-اندیشیدن-bv6h6yatj9z9</link><description>انديشيدن با پرسيدن  به هم گره خورده اند، و يكى بدون ديگرى وجود ندارد. مى توان گفت انديشيدن را پرسيدن بوجود مى آورد و بدون پرسيدن، انديشيدن امكان ناپذير مى باشد. بدين معنا كه ذهن با طرح پرسش عكس العمل مى كند و همين بازتاب سبب طرح پرسش هاى جديدى مى شود. پرسش هاى جديد تفكر تازه و سوالات ديگرى را پيش مى شكاند. اين روند همين طور ادامه مى يابد و پايانى ندارد.  فرهنگ، باور، اخلاق، مذهب و سنت هايى كه به دنبال پرسيدن بوجود نيامده باشند و همواره مورد پرسش گرى قرار نگيرند، تفكر كپى شده، تكرارى، عادت شده و تقليد گونه هستند. انديشيدن و پرسيدن اين پرسش را در ذهن ما بوجود مى آورد كه آيا فرهنگ، اخلاق، مذهب، قوانين و سنت هايى كه ما در زندگى بكارشان مى گيريم، حاصل پرسيدن همراه با انديشه و يا انديشيدن همراه با پرسشگرى بوده است و يا بشكل بسته هاى آماده شده اى از نسلى به نسل به ما ارث رسيده است؟ نمى توان هر گونه  تكرار پرسش و انديشيدن را به معناى طرح سوال و انديشيدن نام گذاشت، زيرا تكرار پرسش ها و انديشيدن ها همان پرسش هاى كپى و بازنمايى ذهن اعتياد گونه مى باشند، زيرا پرسش بايد روى مسايل اساسى دست بگذارد و انديشيدن مى بايستى انتقاد شفاف و بيرحمانه اى به افكار و انديشه هايى كه ضرورت تاريخى خودشان را از دست داده اند، باشد. </description><category>hedait.rohani</category><author>hedait.rohani</author><pubDate>Mon, 18 May 2020 00:27:23 +0430</pubDate></item><item><title>عشق و منطق آگاهانه</title><link>https://virgool.ir/@hedait.rohani/عشق-و-منطق-آگاهانه-iihdhz9mawnu</link><description>آيا رابطه احساسى و عشقى افراد بر مبناى پرسش و منطق آگاهانه اى بنا مى شود؟ افراد زيادى هستند كه بدون اين كه منطق آگاهانه اى داشته باشند با همديگر درگير  رابطه احساسى و حتى تشكيل خانواده مى شوند. اساس رابطه ى عاطفى و عشقى اين گونه افراد آنقدر مبهم، مغشوش، بى پايه و بدون هر گونه منطق و فكر صورت گرفته است كه آن ها  هرگز بر اين اساس حتى حاضر نيستند يك مانتو يا تى شرت براى خودشان بخرند.هر چند كه منطق آگاهانه مى تواند نقش اساسى در هر رابطه از جمله رابطه عاطفى و عشقى داشته باشد، اما بطور كلى براى اكثريت افراد انتخاب عشقى بيشتر بر اساس ضمير ناخودآگاه آن ها شكل مى گيرد و منطق آگاهانه اشان هيچ گونه نقشى در رابطه احساسى- عشقى اشان ندارد. افرادى كه عاشق مردهاى هيكلى و يا زنان مو طلايى مى شوند، زمانى كه از آن ها سوال مى كنند، چرا، اين انتخاب را كرده اند، فقط جواب مى دهند كه خوشم مياد، آن ها در اصل بر طبق منطق ناخودآگاهشان كه در كودكى شكل گرفته است، ابن انتخاب را كرده اند. آن ها در واقع انتخاب احساسى و عشقى خودشان را بر اساس ميل مبهم و كورى كه در ضمير ناخودآگاهشان شكل گرفته است، بنا كرده اند. افرادى كه رابطه عاشقانه خود را بر اساس ضمير ناخودآگاهشان بنا مى كنند، در صورتى كه كسى منطق حاكم بر ضمير ناخودآگاه آن ها را بداند، مى تواند به راحتى نظر آن ها را به خود جلب كنند و طرف مقابلشان را شيفته و مجذوب خود بكنند، اين گونه جذب عشقى كه باعث شوك و تعجب طرف مقابل  و ديگران شده است در نظر افكار عمومى به عنوان سحر، جادو و جنبل از آن ياد مى كنند.  ضمير ناخودآگاه انباشتى از اميال، نيازها خواسته ها و آرزوهايى هستند كه در فرايند زندگى مخصوصن  دوران كودكى بر اثر ناكامى و ممانعت بوجود آمده است. ناخودآگاه جاى استدلال، منطق و تجزيه و تحليل نيست و اميال و آرزوها بدون هر گونه انتخابى در آنجا انبار مى شود. بنابراين احساس عاشقانه اى كه بر اساس ضمير ناخودآگاه شكل مى گيرد، مجموعه اى از احساسات مبهم، مغشوش و ناگهانى است كه مى تواند كاملن موقتى باشد و بر اساس موارد كاملن سطحى شكل گرفته باشد.</description><category>hedait.rohani</category><author>hedait.rohani</author><pubDate>Sun, 17 May 2020 19:15:00 +0430</pubDate></item><item><title>منشاء مهر و محبت</title><link>https://virgool.ir/@hedait.rohani/منشاء-مهر-و-محبت-rwbwsp6xjb96</link><description>  تخم مهر و محبت در خانه و خانواده و از چگونگی برخورد پدر و مادران و فاميل و اطرافيان در کودک کاشته می شود. چگونه؟١- در خانواده هایی که پدر و مادر همدیگر را بدون هر گونه قید و شرطی يعنى بدون هر گونه نقش اجتماعى، شغل، دانش، توانايى عاشقانه دوست دارند. ٢- در خانواده ای که رابطه ها و کارها بر اساس قدرت و امرو نهی و دستور پدر و مادران به بچه ها و برادر و خواهر بزرگتر به كوچك تر صورت نمى گيرد، بلكه بر اساس يك نوع همكارى همدلانه، دواطلبانه و آزادانه پيش مى رود. ٣- والدینی که بچه هایشان را در عمده ترين تصمیم گیری هاى خانواده در هر سطحی شرکت می دهند. ( مسافرت، خريد خانه، تغيير محل )٤- آزادى بيان بدون قيد و شرط افكار، احساس بين اعضاى خانواده٥- بر خورد كاملن عادلانه والدين نسبت به نيازمندى هاى كودكان ( خريد لباس، اسباب بازى، مسافرت، تفريح، غذا، و…) بدون هر گونه رفتار تبعيض گرانه ٦- وجود  رابطه ها ى دوستانه، مهربانانه و صميمى بين افراد خانواده و دورى از هر گونه رابطه هايى كه منجر به كينه، دشمنى و نفرت مى شود.  اما در خانواده اى كه:١- پدر و مادر و برادر و خواهر بزرگ تر همانند افراد مستبد کارشان را با امر و نهی و تنبیه و مجازات پیش می برند، ٢- خانواده ای که  بین پدر و مادر نه تنها رابطه احساسی، عاشقانه و حتی دوستانه وجود ندارد، بلكه بين آن هم بيشتر وقت ها جنگ و جدال و دعوا، توهين و سرزنش و حتى خشونت هاى فيزيكى است ٣- والدینی که هر گونه عشق و محبتشان را وابسته به اطاعت و گوش کردنِ  دستورات و فرمان خودشان مربوط کرده اند   ٤- پدر و مادرى كه هر گونه نافرمانی را با انواع مجازات هایی همانند قهر کردن، نادیده گرفتن محروم کردن بچه ها از علاقه اشان  و تنبیه کردن وابسته کرده اند، در این گونه خانواده ها مهر محبت کاشته نشده است. دراین شرایط بچه ها تشنه محبت می شوند و آن رااز دیگران گدایی می کنند. دازايندر این گونه خانواده ها مهر محبت کاشته نشده است. دراین شرایط بچه ها تشنه محبت می شوند و آن رااز دیگران گدایی می کنند.</description><category>hedait.rohani</category><author>hedait.rohani</author><pubDate>Sat, 16 May 2020 23:57:28 +0430</pubDate></item></channel></rss>