https://virgool.ir/feed/@hebe.sh1373کارشناس تولید محتوا/ داستان نویس....کلمات نجات دهنده‌اندfa2026-11-11 13:40:22https://files.virgool.ir/upload/users/63677/avatar/tuhSlf.jpghttps://virgool.ir/@hebe.sh1373https://virgool.ir/@hebe.sh1373/نسپرش-به-قندی-rvzjl6c3bwviانفجار آقای قندیخانه آقای قندی در طبقه سوم یک ساختمان دو نبش بود. تنها چیز نوی ساختمان، پلاک شماره 19 آبی رنگی بود که انگار همین چند دقیقه پیش بساط نصبش را جمع کرده اند.دور تا دور ساختمان خاک خالی بود. تا 4 کیلومتری خانه، یک جاده هم دیده نمی شد.آقای قندی روبه‌روی من ایستاده بود و خودش را می‌تکاند: «رفتم تو بنگاه. داشتم شماره می‌گرفتم. هشتاد و دو...بیست و سه...که یهو دیدم گرومپ. وسط پیاده‌رو ام.»از تاسی کله‌ تا نوک کفش آقای قندی، یکدست سیاه شده بود.گفتم:«آقای قندی، خدا خیرت بده. آخه آدم عاقل فیوز تلفن رو می‌کنه تو پریز برق؟»آقای قندی گفت:«چی بگم قربون تو برم. این عباس آقا سوپرگوشت، حواس نمیذاره واسه آدم. با این غلام بنگاهی، عقلاشونو یه کاسه کردن که خونه مونو هلپی بکشن بالا. ولی کور خوندن.حالا ببین.»گفتم:«عجب عجب...حالا آقای قندی. ایشالا که مغازه ت بیمه بود؟»-«چی چی بود؟»-«بیمه. بیمه آتش سوزی مثلا.»-«تصدقت برم من. منکه آتش نگرفتم. منفجر شدم!»-«شما نگران خسارت مغازه‌ت نباش. حالا بیا تا بهت بگم.»وارد ساختمان که شدیم، بوی رطوبت و نا توی دماغم زد. میله ها از رطوبت پوسیده شده بودند. از پله ها بالا رفتیم. قندی که به هن و هن افتاده بود، گفت:«ملاحظه می فرمایید استاد. زرت این ساختمون بدجور قمصور شده. هر چی هم به این عباس آقا میگیم والا بلا ما تو این خونه دیگه امنیت نداریم، هر لحظه ممکنه سقف بیاد پایین، گوشش بدهکار نمیشه.»-«عباس آقا مدیر ساختمونه؟ باید بهش بگیم که خونه رو بیمه...»صورت آقای قندی قرمز شد:«ای آقا. مدیر ساختمون کدومه. مباشر صاحبخونه س. صاحبخونه هم معلوم نیس کجا گور به گور شده. مباشرش شده مدعی و همه کاره.»به طبقه سوم که رسیدیم، آقای قندی کلید انداخت و رفتیم داخل.-«بفرمایید. بفرمایید موال اونجاس، اگه خواستید دستی به آب برسونید. راحت باشید.»درِ دستشویی چهار طاق باز بود. خواستم ببندمش، دیدم کلا به جایی وصل نیست. آقای قندی تکیه داده بودش به دیوار که نیفتد. دیوار که چه عرض کنم. اگر پنجره بود، کمتر از آن باد می آمد.برای رساندن خودم به روشویی، باید پایم را می گذاشتم روی یک تخته باریک که مثل پل شده بود و یواش یواش می رفتم تا برسم به دست شستن. کف زمین به اندازه یک بند انگشت آب بود.آقای قندی گلدان هایش را گذاشته بود زیر آبی که داشت از ترک دیوار سمت راستی شره می کرد.قندی به در باز توالت ضربه ای زد و سرش را آورد تو:«شرمنده، اوضاع ما این ریختیه. همین روزاس که خونه رو سرمون خراب شه. حالا چی میگی استاد؟ راه حل چیه؟ فقط گفته باشم، ما خونه رو تخلیه نمی کنیما. این از این... »آبی که از بالای سر آقای قندی چکه می کرد و روی سر و شانه هایش می ریخت، داشت زیادتر می شد و رد سفیدی روی صورت سیاهش انداخته بود. قندی ناگهان رو به سقف فریاد زد:«آقای دکتر شیر حموم تون رو انقدر باز نذارید بابا. خیس خالی شدیم.»صدای مردی از بالای سقف جواب داد:«چی فرمودین؟!»قندی نعره زد:«شیر حموم. شیر حموم تون رو ببندید. اینجا رو آب برداشت.» بعد دست هایش را دور دهانش گرفت: «شیر حموم رو ببندین». بعد داشت کرد لگنی پیدا کند تا زیر آب بگذارد.سوراخِ سقف داشت بزرگتر می شد و ما تا آمدیم به خودمان بجنبیم، آقای دکترِ طبقه‌ی بالا، با حوله سبز یشمی‌اش، توی لگنی که زیر سوراخ گذاشته بودیم فرود آمد.قندی که کف حمام افتاده بود، خاک و آجر و سیمان را به زحمت کنار زد. «آقااااا این چه وضعیه. عباس آقا پاشو بیا بالا ببین چه بلایی سر حموم ما اومد. من ازت شکایت می کنم...»از داد و فریادهای آقای قندی، همسایه‌ها ریختند توی خانه. مردی که اول از همه خودش را رسانده بود، گفت:«ای داد و بیداد. خونه مردم رو چرا خراب می کنید. می خواید قبلِ رفتنتون یه آجر رو آجر بند نمونده باشه؟»قندی که از دردِ بدن به خود می‌پیچید، رو به همسایه‌ها گفت:«این عباس آقا چاردیواری‌ش هنوز سالمه، نفسش از جای گرم بلند میشه. اجازه بدید من خودم مشکل این ساختمون رو حل می‌کنم. با یه استانبولی و پاتیل یه گِل، کل دیوارا رو گِل می‌گیرم. بسپرس به قندی.»قبل از اینکه داد عباس آقا در بیاید، من خودم را انداختم وسط و گفتم:«قربونت برم عباس آقا. دعوا نداره که. نه تقصیر شماست، نه هماسایه ها. این خونه فقط یه راه داره.اینکه بیمه ش کنید.آقای دکتر گفت:«از شما عذر می‌خوام ولی ما اینکار رو نمی‌کنیم. خود شما بودید خونه به این خرابی رو بیمه می‌کردید؟چرا بابت همچین ساختمونی، باید پول بیمه بدیم؟گفتم:«خیلی خب. پس حداقل خودتون رو بیمه عمر کنید که اگر سقف اومد پایین یا خدای نکرده اتفاقی افتاد، اقلا جبرانِ خسارت بشه.»قندی گفت:«مشکلی نیست استاد. من حاضرم. چیکار باس بکنم؟»-«شما هیچ کاری لازم نیس انجام بدی. بسپرش به ازکی.»همسایه‌ها همه صلوات فرستادند.هبه شیخهبه شیخWed, 22 Nov 2023 12:16:54 +0330https://virgool.ir/Rocket/pride-search-on-divar-fttqdtceqjhn1. پراید ستاره مدرنیته ایرانسال ۷۲ بود. چهارده سال از انقلاب می‎‌گذشت و جنگ ۵ سالی بود که تمام شده بود. خانواده ایرانی که در دهه شصت استخوان ترکانده بود، حالا با چندین بچه قد و نیم‌قد مجبور بود که به خرید ماشین شخصی فکر کند. دیگر نمی‎‌شد ده نفری سوار یک پیکان شوند و جاده چالوس را پیچ‌وتاب‌خوران بالا بروند.در میان گزینه‌های دسته اول بازار، پاترول تصویری خشن و متخاصمی داشت، گران قیمت بود و پرمصرف. قیافه‌اش غربی بود و منفور، صدایش دلهره‌آور، موتورش تداعی‌کننده خاطرات تلخ نیروهای کمیته. پاترولِ یاغی، همه‌جوره در ته صف خواسته‌های مردم ایران قرار داشت. گزینه دیگر برای خانواده ایرانی رنو بود. ضعیف بود و ظریف. انقدر ظریف که کمتر جدی گرفته شود. همه‌ی این‌ها دلیلی شد که خانواده پیکان با بچه‌های ناقص‌الخلقه‌اش سلطان تمام و کمال خیابان‌های ایران باشند.دولت خودرو را نماد غرب‌زدگی می‌دانست و تولیدات محدود، صف طویل درخواست کننده خودرو را در پی داشت.درست در همین میان بود که سایپا خودروی دست چندم کیا را از کره جنوبی تحویل گرفت و آپشن جدیدی را به خانواده‌های ایرانی معرفی کرد.پراید در ایران نطفه این تحفه‌ی کره‌ای، اول در ژاپن بسته شد. مزدا 121 که مدتی را هم در آمریکا زیر پرچم فورد گشته بود، با همه‎‌ی قیمت مناسبش در کلاس امنیت مردود شد و ته‌مانده‌اش راهی کره شد. در این میان کره‌ای که عزمش را جزم کرده بود که در صنعت خودرو جایگاهی برای خود دست‌وپا کند با چند آپشن ساده اما کمتر دیده شده، مثل بالابر برقی شیشه ماشین و یا سیستم تهویه، شیک و مجلسی وارد ایران شد.پرایدِ مردود آمریکایی، خیلی سریع توانست صف طولانی خریداران محصولات ایران خودرو را جذب کند. تصویر یک دست پیکان، خیابان‌‎های ایران را تغییر دهد و خیلی زود نماد خانواده‌‎های پولدار و مدرن ایرانی شود. https://www.aparat.com/v/8AUjB 2. پراید، شروع فصلی نو در بازار خودرو ایرانپراید و رخنه‎‌‌ی به موقعش به بازار ایران، دروازه‌ی چهار قفله صنعت ماشین ایران را باز کرد، گرچه فقط اندکی و آن هم بیشتر متمایل به شرق، و پای ماشین‌های (قدیمی) کیا، دوو، مزدا، هیوندای و …. را به ایران کشاند. اما با این حال، تصویر قالب خانواده ایرانی روشن‎فکر و ترقی‌طلب بیشتر با پراید نمایش داده می‌شد.پای پراید به تلویزیون، قوی‌ترین رسانه ایران، هم کشیده شد. سریال تهران - 11، روایت قصه‌های مردم شهری شد که یک نقطه مشترک داشتند و آن هم نیاز به تغییر و پیشرفت بود. همین هم باعث ‌می‌شد گذرشان به تهران-11 قصه ما بیفتد. پراید هاچبکی سبز، با خط قرمز دور ماشین که همه‌جوره تصویر پیکان را از خاطراتمان خط می‌د. https://www.aparat.com/v/Z1iJu 3. پراید وطنی، 80 درصد مقصر تصادفات مرگبارروزگار خوش پراید اما خیلی زودتر از پیکان و خیلی دیرتر از موعد مقررش به سرآمد. پراید این تحفه آسیای شرقی، که آمده بود تا فصلی نو را در بازار خودرو ایران آغاز کند، به قدری با چرخه‌های گروه سایپا بالا و پایین شد که خودش هم فراموش کرد زمانی میهمانی خارجی محسوب می‌شده. شاید تیر خلاص را وانت پراید به بدنه این وامانده وارد کرد، ضربه‌ای که هویت محصول را زدود و اصالتش تمام قد ایرانی شد.شاید مهم‌ترین عامل رسوایی پراید هم، همین بود. پرایدی که دیگر به اندازه کافی خارجی نبود تا احترامش حفظ شود، کارنامه‌اش نقل محافل شد و دوستی قدیمی‌اش به یک خصومت شخصی بدل گشت. پراید قاتل ایرانی‌ها نام گرفت، انگار خودسرانه راهی جاده‌ها می‌شد و ایرانی‌ها را به کشتن می‌داد. نه فرهنگ رانندگی و نه ساختار سوق‌الجیشی جاده‌ها نتوانست جای پراید را در لیست عاملین مرگ جاده‌ای بگیرد.خودروی شتر گاو پلنگِ ایرانی-کره‌‎ای-ژاپنی-آمریکایی، حالا به مثابه وانت نیسان بار می‎‌کشید، همتراز خطی‌های پیکان مسافرکشی می‌کرد و از طبقه مرفه به طبقه فرودست تنزل یافت و در سینمایی درجه چندم «آینه بغل» بی‌رحمانه با خودروهای لوکس و تازه نفس آنور آبی مقایسه شد. https://www.aparat.com/v/gSni3?t=562 4. حذف پراید از چرخه تولید، با درد و خونریزیپراید که با ‌آپشن‌های ریز و اندک خود توانسته بود نمادی از مدرنیته شود، پله‌‎های ترقی قیمت را 10 تا یکی طی کرد و در هر پله، جزئی‌ترین آپشن‌هایش را جا گذاشت. از بالابر برقی شیشه‌ای که روزی فخر مردم بود و لوکس به حساب آمد، تا حتی کولرش که در لیست آپشن‌های جانبی خرید قرار می‌گرفت، هزینه اضافی روی دست مردم گذاشت. پراید که از 1 میلیون 700 هزار تومان تا 7 میلیون تومان را طی 18 سال پشت سر گذاشته بود، زمانی که به اندازه کافی پیر بود تا بازنشسته شود، مرز 7 تا 45 میلیون را در کمتر از ۵ سال با پرشی که برای سنش اصلا مناسب نبود، طی کرد.پراید به نمادی از چپاول و تهجر بدل شد و با حذف گزینه ملی پیکان، پراید وطنی بود که خریدار کم‌بضاعت را با خفّت در صف خرید نگه می‌داشت.از سال 95 تا سال 99 که بالاخره خط تولید پراید متوقف شود، پراید مرز هفتاد میلیون تومان را هم رد کرد.پراید پرتکرارترین کلیدواژه در نوار جستجوی اصلی دیوارپراید دشمن خونی یا راکب دوست داشتنی؟ براساس گزارش سال دیوار ۱۴۰۰حذف پراید در زمانه کرونا، باعث شد خاطره مرگبار جاده‌ای پراید را هم فراموش کنیم. پرایدی که خط تولیدش متوقف شده بود، حریص‌‎تر هم پیش رفت و مرز 200 میلیون تومان را رد کرد.اما آیا واقعا ما از پراید متنفر شدیم؟ احساس ما در کلام هر چه که باشد، در عمل هنوز هم پراید را خودروی مناسبی می‌دانیم. این اطلاعات نمایانگر 10 سال سرچ ما برای خرید خودروهای متوسط در گوگل است.مقایسه جستجو پراید، پژو، سمند و ام وی ام در 10 سال گذشته در گوگلپراید هنوز منقول‌ترین دارایی ما محسوب می‌‎شود. برای تایید این حرف هم نیاز نیست به تک‌تک بنگاه‎‌های سراسر ایران سر بزنید. کافی است در همین «دیوار» سرچ کنید. حتی در گزارش سال 1400 این شرکت هم اشاره شده، «پراید» بیشترین سرچ را دارد و این یعنی چه بخواهید چه نخواهید خانواده ایرانی متوسط، به پراید فکر می‌‎کند.پراید -پر تکرارترین واژه در نوار جستجو دیواردر تصویر بالا به سادگی می توان دید که نزدیک به سه برابر پژو پارس و نزدیک به ۴ برابر بیشتر از پژو 206، مردم در دیوار به دنبال خرید پراید می‏‌گردند.در عین حال اصلا نباید اطلاعات «گزارش ۱۴۰۰ دیوار» را با ۵۳ میلیون بازدیدکننده منحصر به‎ فرد از اپلیکیشن دیوار، دست‌کم گرفت. در واقع اپلیکیشن دیوار بازنمایی خوبی از رفتار من و شما مصرف‌کننده است.در جای دیگری از این گزارش باز هم به توزیع آگهی‌‎های منتشر شده می‌رسیم که تنها ۱۳ درصد از کل آگهی‌ها به طور کلی وسایل نقلیه (از پراید تا بی ام و) اختصاص دارد.حالا بیشترین واژه سرچ شده را با نسبت ارائه ۱۳ درصدی وسایل نقلیه نگاه کنید:نسبت توزیع آگهی‌های منتشر شده در دیوارمن‌ و شما هنوز هم واقعا خریدار این قاتل نوستالژی هستیم.پراید که یادآور روزهای شاد نوجوانی ماست، پرایدی که راکب عروس‌ و دامادهای دهه پنجاهی، شصتی و حتی هفتاد بوده، پرایدی که نهایت لذت ماشین‌سواری و پلی کردن آهنگ خارجی را برای ما خلق کرده، پرایدی که راکب ما برای گذار از دوران جنگ بوده، هنوز احساس آشنا و راحتی همراه خود برای ما دارد.ما هنوز به پراید فکر می‌کنیم. شما از پراید چه خاطره‌‌ای دارید؟هبه شیخهبه شیخMon, 01 Aug 2022 16:17:17 +0430https://virgool.ir/Sugook/معرف-کتاب-طوطی-فلوبر-x0owlneezvgnکتاب طوطی فلوبر، زندگی‌نامه بسیار جذاب و خواندنی گوستاو فلوبر، نویسنده معروف فرانسوی است که با داستان در می‌آمیزد و شکل جدیدی از رمان را می‌سازد که خواننده را شگفت‌زده می‌کند.راوی داستان، پزشکی انگلیسی است که شیفته‌ی گوستاو فلوبر است و در پی یافتن طوطی‌ای است که گوستاو هنگام نوشتن رمانِ "ساده دل"، آن را روی میز کارش قرار داده بود. گوستاو فلوبر در نامه‌ای به مادام بِرن می‌نویسد:«می‌دانی سه هفته چه چیزی مقابلم روی میز کار گذاشته بودم؟ یک طوطی خشک شده. طوطی وظیفه‌اش نگهبانی است. قیافه‌اش کم کم دارد اذیتم می‌کند. اما همان‌جا نگهش می‌دارم تا بتوانم سرم را از خیالِ طوطی‌بودگی پر کنم. چون در حال حاضر دارم درباره ی عشق میان یک پیر دختر و یک طوطی می‌نویسم.»و این ماجرا بهانه‌ای می‌شود برای آن‌ که راوی به فرانسه سفر کند؛ به محل‌هایی که گوستاو روزگاری آنجا بوده، پا بگذارد. از محل تولد و محل زندگی‌اش دیدن کند و نامه‌هایی که میان او و معشوقه یا دوستانش رد و بدل شده، بخواند. راوی، تفکرات و دیدگاه گوستاو فلوبر درباره زندگی، مردم فرانسه و انگلستان، بورژوا‌ها، عشق، خدا و خودکشی و...را لابه‌لای عقاید بسیار جالب خودش درباره زندگی می‌آورد و ما را هر چه بیشتر با خود و نویسنده‌ی محبوبش آشنا می‌کند.او درباره زندگی‌نامه‌نویسی این‌طور می‌نویسد که:"یک تور ماهی گیری را بسته به زاویه‌ی دیدتان، می‌توانید دو جور تعریف کنید. معمولاً می‌گویید تور، وسیله‌ای بافتنی است که برای ماهی‌گیری طراحی شده. اما می‌توانید بدون آسیب رساندن به منطق، تصویر را وارونه کنید و آن را مثل آن لغت‌‌نامه‌نویسِ شوخ‌‌طبع تعریف کنید که می‌گفت: «تور مجموعه ای از حفره‌هاست که با نخ به هم متصل شده‌اند.» با زندگی‌نامه هم می‌توانید همین کار را بکنید. تور پر می‌شود و بعد زندگی‌نامه‌نویس آن را بالا می‌کشد، صید را دسته‌بندی می‌کند، برخی را به دریا برمی‌گرداند، باقی را انبار می‌کند، فیله می‌کند و می‌فروشد." ص 48گاهی راوی در مقام دفاع از گوستاو در برابر انتقادِ خوانندگانش برمی‌آید که:"وقتی خواننده‌ها از زندگیِ نویسنده شکایت می‌کنند- چرا فلان کار را نکرد، چرا بر سر فلان قضیه جلو فلان روزنامه نایستاد، چرا بیشتر از این خودش را درگیر زندگی نکرد - آیا نه این است که منظورشان پرسشی ساده‌تر و بیهوده‌تر است؟ اینکه فلوبر چرا بیش از این شبیه ما نیست؟ اگر نویسنده بیشتر شبیه خواننده باشد که دیگر نویسنده نیست، خواننده است. به همین سادگی." ص 174در نهایت راوی از تشخیص "لولو"، طوطیِ "فیلیسیته"، شخصیتِ پیر دخترِ رمان "ساده دل"، از بین پنجاه طوطی دیگر که شمایلی مشابه توصیفات طوطی در رمان دارند، باز می‌ماند و نمی تواند بفهمد که طوطیِ اصل کدام است. او فلوبر را در رابطه با طوطی این طور توصیف می‌کند:"فیلیسیته + لولو= فلوبر؟ نه دقیقاً. اما می‌شود ادعا کرد که قدری فلوبر در هر دوی آنها وجود دارد. فیلیسیته شخصیت فلوبر را نمایندگی می‌کند، لولو کلامش را." ص 25متن کتاب حاوی بینامتنیتی قوی، تلمیحات و کنایه‌های بسیار است که نشان از هوش نویسنده‌ی خود دارد.نویسنده طوطی فلوبرجولین بارنز خالق این کتاب، نویسنده و منتقد ادبی انگلیسی است که ضمن دل‌بستگی‌اش به ادبیات فرانسه و گوستاو فلوبر، نگاه انتقادی نسبت به ادبیاتِ این کشور دارد و آن را بعد از آلبر کامو بسیار ضعیف می‌داند.از میان آثار او، سه کتاب "طوطی فلوبر(۱۹۸۴)"، "انگلیس انگلیس(۱۹۹۸)" و "آرتور و جورج(۲۰۰۵)"، نامزد جایزه من بوکر شده و کتاب "درک یک پایان" او موفق به کسب این جایزه شد.این کتاب مورد استقبال بسیاری از خوانندگان ایرانی قرار گرفته و هوشنگ گلشیری مرتب از این کتاب یاد می‌کرد.برای تهیه کتاب طوطی فلوبر می توانید از لینک های زیر اقدام کنید. کتاب طوطی فلوبر در دیجی کالا کتاب طوطی فلوبر در طاقچههبه شیخهبه شیخSun, 15 Nov 2020 21:54:36 +0330https://virgool.ir/Sugook/معرفی-داستان-های-کوتاه-ایرانی-igwtmwxj1tvwداستان کوتاه شبیه یک تصویر است. یک عکس. لحظه کوتاهی از زندگی یک شخصیت یا خلق یک حادثه.ادگار الن پو ،اولین داستان کوتاه‌نویس در تاریخ داستان‌نویسی، می‌گوید: "داستان کوتاه روایتی‌ست که بتوان آن را در یک نشست( بین نیم ساعت تا دو ساعت) خواند. همه جزئیات آن باید پیرامون یک موضوع باشد و یک اثر را القا کند. یک اثرِ واحد را."تاریخِ نخستین داستان کوتاه ایرانی به یک قرن قبل برمی‌گردد. مجموعه داستان کوتاه «یکی بود یکی نبود» اثر مرحوم محمدعلی جمالزاده که در سال ۱۳۰۰ منتشر شد. این کتاب شامل شش داستان است که «دردِ دل قربانعلی» بهترین داستانِ آن مجموعه شناخته شده. البته حکایات گلستان سعدی که مربوط به دوره‌ی قبل‌تری می‌شود هم شباهت بسیاری به داستانِ کوتاه دارند. اما چون شخصیت‌پردازی در آنها وجود ندارد، جزو این دسته مطرح نمی‌شوند.چرا داستانِ کوتاه؟همیشه زمان برای خواندن رمان که حجمش مشخصا بسیار بیشتر از داستان کوتاه است، نیست. مخصوصا برای خواننده‌هایی که ترجیح می‌دهند زودتر به انتهای داستان برسند.داستان کوتاه مشغله‌های زندگی را دور می‌زند و به مخاطب این فرصت را می‌دهد که از ادبیات و جهانِ تخیل و خلاقیت دور نماند.ضمن توجه به این نکته‌ی مهم که داستان کوتاهِ خوب می‌تواند چراغی در ذهن خواننده روشن کند و اثری در او بگذارد که به سهولت فراموش نشود و چه بسا از یک رمان هم قوی‌تر باشد.چرا ایرانی؟تاکید بر معرفی داستان کوتاه ایرانی هم به این دلیل است که بهتر دیدیم اگر قرار است قدمی برای شناختِ آثار ادبی و نویسندگان برداشته شود، از ادبیاتِ خودمان شروع کنیم که به دغدغه‌هایمان و آنچه بر تاریخِ این کشور گذشته، نزدیک‌تر باشد.معرفی یازده مجموعه داستان‌ کوتاه ایرانی موفق در ادبیات داستانی1. یوزپلنگانی که با من دویده‌اندنویسنده این کتاب، بیژن نجدی، شاعر و داستان‌نویس لاهیجانی است که از پیشگامان داستان‌نویسی «پست مدرن» در ایران محسوب می‌شود.او از ذوق شاعری خود در نثرِ داستان‌هایش بهره برده و از انواع آرایه‌ها نظیر استعاره و تشبیه و تشخیص و تمثیل استفاده کرده‌ است. به حدی که می‌توان داستان‌هایش را داستان‌های شاعرانه دانست. بعضی از همین داستان‌ها واقع‌گرایانه و بعضی فرا‌‌ واقع‌گرایانه اند.یوزپلنگانی که با من دویده‌اند شامل ۱۰ داستان است که چهار روایت از این مجموعه، به فیلم در آمده‌اند. می‌توان گفت مسائل اجتماعی و فرهنگی و شرحِ وقایع سیاسی در دوران جنگ و کودتا، محور اصلی روایت‌ها هستند.این کتاب قلم زرینِ جایزه گردون را سال ۱۳۷۴ به خود اختصاص داد. و انتشارات مرکز در ۸۸ صفحه آن را منتشر کرده است.برای آشنا شدن با قلم بیژن نجدی می‌توانید کتاب را از لینک های زیر تهیه کنید. کتاب یوزپلنگانی که با من دویده‌اند در دیجی کالاکتاب یوزپلنگانی که با من دویده اند در طاقچهکتاب یوزپلنگانی که با من دویده اند در فیدیبوکتاب یوزپلنگانی که با من دویده اند در نوار2. نیمه تاریک ماهنویسنده این کتاب، هوشنگ گلشیری، از تاثیرگذارترین داستان‌نویسان بعد از جمالزاده است. او در طول عمر خود جلسات و کارگاه‌های زیادی در زمینه‌ی نقد شعر و داستان برگزار کرد و از این طریق داستان‌نویس‌های خوبی پرورش داد.حاصل تمام زحمات او در عرصه داستان کوتاه، نیمه تاریک ماه است  که شامل ۳۷ روایت است. از بعضی داستان‌های این کتاب، فیلم سینمایی نیز ساخته شده است.موضوعات داستان‌ها متنوع‌اند و به مسائل سیاسی، اجتماعی و عاطفی اشاره دارند. و از همه مهم‌تر نثر آنهاست که در عینِ سادگی، بسیار پر کشش‌اند. انتشارات نیلوفر این اثر را در ۵۷۰ صفحه به چاپ رسانده است.کتاب نیمه تاریک ماه را می‌توانید از لینک زیر تهیه کنید. کتاب نیمه تاریک ماه در دیجی کالا3. دریاروندگانِ جزیره آبی‌ترنویسنده این کتاب، عباس معروفی، شاعر، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و صاحبِ نشر گردون در آلمان است. او زیر نظر هوشنگ گلشیری، فعالیت ادبی خود را آغاز کرد و به دلیل مخالفت‌هایش با حکومت، مجبور به ترکِ وطن شد.دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر که معروف‌ترین مجموعه داستان کوتاه اوست، شامل ۳۳ روایت با موضوع‌های مختلف است. و به جر‌أت می‌توان گفت کمتر داستانی در این مجموعه است که برای مخاطب جذاب نباشد.تکنیک اصلی عباس معروفی، جریانِ سیالِ ذهن است. تصویر‌ها در حرکت‌اند. پس و پیش می‌شوند و کششِ روایت‌ها را دو چندان می‌کنند. شخصیت‌پردازی‌ها، دیالوگ‌ها، فضاسازی و خلقِ روایت از دل چیز‌های ساده در این اثر به حد بسیار مطلوبی رسیده‌اند.انتشارات ققنوس در ۳۶۰ صفحه این کتاب را منتشر کرده است.این مجموعه داستان خوب را می‌توانید از لینک های زیر تهیه کنید. کتاب دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر در دیجی کالاکتاب دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر در طاقچهکتاب دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر در فیدیبوکتاب دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر در نوار4. انتری که لوطی‌اش مرده بودنویسنده این کتاب، صادق چوبک، جزو پیشگامان داستان‌نویسی در ایران است و نام او در کنار بزرگ علوی و صادق هدایت به عنوان پدر داستان‌نویسی فارسی شناخته می‌شود. او یک رئالیست بود که در داستان‌هایش سعی می‌کرد خرافی بودن مردم و نادانی‌شان را به تصویر بکشد.انتری که لوطی‌اش مرده بود، ۱۷ داستان کوتاه دارد که نثر آنها به زبان مردم عامی نزدیک است و موضوع داستان‌ها چیزی جز سیه‌روزی و بیچارگی مردم نیست. منتقدان معتقدند که شخصیت‌پردازی‌های صادق چوبک بی‌بدیل است.این کتاب در ۲۰۹ صفحه توسط نشر نگاه به چاپ رسیده است.این اثر صادق چوبک را می‌توانید از لینک های زیر تهیه کنید. کتاب انتری که لوطی‌اش مرده بود در دیجی کالاکتاب دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر در طاقچهکتاب دریاروندگانِ جزیره آبی‌تر در فیدیبو5. بی‌باد، بی‌پارونویسنده این کتاب، فریبا وفی، رمان‌نویس و داستان کوتاه‌‌نویس است و دو اثر او برنده‌ی چند جایزه معتبر ادبی شده‌اند. در نوجوانی داستان‌های کوتاهش در نشریه‌های مختلف به چاپ رسیده‌است.بعضی قلم او را زنانه می‌نامند که این یک نقطه‌ی قوت برای نویسنده‌ی زن است. اما اصلا به این معنی نیست که مخاطبِ آثارش مردان نیستند.بی‌باد، بی‌پارو که آخرین مجموعه داستانِ به چاپ رسیده از فریبا وفی است، برگزیده نخستین دوره جایزه ادبی احمد محمود نیز شده است.این ۱۲ داستان که موضوعِ مشترک آنها، ترس و دغدغه‌ی آدم ها به خصوص زن هاست، داستان‌هایی  پُر حادثه نیستند بلکه به دلِ شخصیت‌ها می‌روند و روح و فکرشان را نمایش می‌دهند.نثر کتاب نیز ساده و فارغ از هر گونه پیچیدگی است. نشر چشمه بی‌باد، بی‌پارو را در ۱۳۶ صفحه منتشر کرده است.برای آشنایی با قلم فریبا وفی می‌توانید کتاب را از لینک های زیر تهیه کنید. کتاب بی‌باد، بی‌پارو در دیجی کالاکتاب بی‌باد، بی‌پارو در طاقچهکتاب بی‌باد، بی‌پارو در فیدیبو6. گیله‌مردنویسنده این کتاب، بزرگ علوی، جزو نخستین نویسندگانی‌ست که در داستان‌هایش، پویایی و حرکت به جای توصیف نشسته است. او داستان‌نویس، سیاستمدار، روزنامه‌نگار و استادِ زبان فارسی نیز بوده است.گیله‌مرد، اثر معروف بزرگ علوی، شامل ۸ روایت است. داستان‌ها حادثه‌محورند و ژانرشان سیاسی است. طغیان علیه ظلم و بی‌عدالتی‌های اجتماعی، پیامِ غالب آنهاست.ویژگی اصلی روایت‌ها واقع‌گرایی در عین نمادین بودن است. این اثر در ۲۰۴ صفحه توسط انتشارات نگاه به چاپ رسیده است.کتاب گیله‌مرد را می‌توانید از لینک های زیر تهیه کنید.کتاب گیله ‌مرد در دیجی کالاکتاب گیله مرد در طاقچه7. زنِ زیادینویسنده این کتاب، جلال آل احمد، همسر سیمین دانشور، نویسنده، منتقد و مترجم بود. او در جنبشِ روشنفکری و نویسندگی ایران تاثیر بسزایی داشت.اثر خوب او زنِ زیادی، شامل ۹ روایت است. نثر داستان‌ها ساده است و زبانِ طنز دارند.روایت‌ها که حولِ محورِ زن سنتی می‌گردند، دلنشین‌اند و بعد از سال‌ها هنوز برای مخاطب جذابیت دارند اما جزئی‌نگری‌ها و توصیف‌های دقیق و طولانیِ جلال در داستان‌هایش، ممکن است برای بعضی از مخاطبان خسته‌کننده باشد.نشر معیار اندیشه، زن زیادی  را در ۱۵۸ صفحه به چاپ رسانده است.برای آشنایی بیشتر با قلم جلال آل احمد، می‌توانید کتاب زنِ زیادی را از لینک زیر تهیه کنید.کتاب زنِ زیادی در دیجی کالا8. به کی سلام کنم؟نویسنده این کتاب، سیمین دانشور، همسر جلال آل احمد، نخستین زن داستان‌نویس در ایران، مترجم و همچنین عضوِ کانونِ نویسندگان ایران بود. او درِ آغاز کارش، با نام مستعار "شیرازی بی‌نام " برای رادیو تهران و روزنامه‌ی ایران مقاله‌نویسی می‌کرد.سیمین دانشور در این مجموعه که شامل ۱۰ داستان است، بسیار هنرمندانه و دقیق، فضاسازی و شخصیت‌پردازی کرده است.نثر داستان‌ها هم شیرین و روان و موضوع آنها متفاوت است. "به کی سلام کنم؟" در ۲۵۷صفحه توسط انتشارات خوارزمی منتشر شده است.می‌توانید این کتاب محبوب را از لینک زیر تهیه کنید.کتاب به کی سلام کنم در دیجی کالا9. عزاداران بیلنویسنده این داستان، غلامحسین ساعدی، پزشک و نویسنده پر آوازه‌ ایرانی است. او از معروف‌ترین نمایشنامه‌نویسان دهه چهل است و از داستان‌های او، نمایش‌ها و فیلم‌هایی ساخته شده است.عزاداران بیل شامل ۸ داستانِ به هم پیوسته است که تمِ اصلی آنها مرگ، عزاداری و نمایش خرافات مردم است.مکان داستان‌ها، روستایی به نام بَیَل است و حوادث اغلب در آن اتفاق می‌افتند. نثر هم ساده و قابل فهم است و تصویر‌پردازی، قوی است. اما شخصیت‌پردازیِ خیلی خوبی ندارد.انتشارات نگاه در ۲۰۸ صفحه این اثر را منتشر کرده است.می‌توانید این اثر غلامحسین ساعدی را از لینک زیر تهیه کنید. کتاب عزاداران بیل در دیجی کالاکتاب عزاداران بیل در طاقچهکتاب عزاداران بیل در نوار10. سگ ولگردنویسنده این کتاب، صادق هدایت، روشنفکر، مترجم و نویسنده برجسته‌ی ایرانی است. او یکی از پدران داستان‌نویسی نوین ایران به شمار می‌آید و در این حوزه صاحب سبک شناخته می‌شود. تعداد بسیار زیادی از نویسندگان، از کار و زندگی هدایت تاثیر گرفته‌اند و درباره‌اش سخن گفته‌اند.مجموعه داستان سگ ولگرد ۸ روایت دارد. ژانر داستان‌ها واقع‌گرایانه است و نثرشان روان و عامی‌ست.داستان کوتاه سگ ولگرد از این کتاب، به ۷ زبان دنیا ترجمه شده است. صادق چوبک و احمد شاملو هم با تاثیر گرفتن از این داستان، آثار بسیاری خلق کردند.این اثر در ۱۶۰ صفحه توسط نشر جامه‌دران به چاپ رسیده است.اگر تمایل به خواندن این اثر دارید، می‌توانید کتاب را از لینک زیر تهیه کنید. کتاب سگ ولگرد در دیجی کالاکتاب سگ ولگرد در فیدیبو11. قصه‌های بهرنگنویسنده این کتاب، صمد بهرنگی، معلم، مترجم، منتقد، داستان‌نویس و پژوهشگر فولکلور آذربایجانی است. زمینه‌ی فعالیت او بیشتر ادبیاتِ کودک و نوجوان بود. اما مخاطب آثار او تنها کودکان نبوده و نیستند.این اثر شامل ۲۳ داستان است.داستانِ ماهی سیاه کوچولو از این کتاب، چندین جایزه دریافت کرده و به زبان‌های مختلف دنیا ترجمه شده است.نشر بهزاد، قصه های بهرنگ را در ۴۹۴ صفحه منتشر کرده است.می‌توانید این مجموعه‌ داستانِ دلنشین را از لینک زیر تهیه کنید.کتاب قصه‌های بهرنگ در دیجی کالادر این مقاله سعی شد مجموعه داستان‌هایی معرفی شوند که قطعا نه تک تکِ روایت‌هایشان، اما بیشتر آنها در ساختار و لحن و پیرنگ و شخصیت‌پردازی و فضا‌سازی موفق بوده‌اند.خواندنِ حداقل یک اثر از نویسندگانِ ایرانی که در این صد سالِ اخیر ما را با داستانِ کوتاه آشنا کرده اند، می‌تواند ما را به دنیای فکری و دغدغه‌هایشان نزدیک کند. همچنین به مردم خودمان و فرهنگ‌های خودمان که به شکل شخصیت‌های داستانی و حوادثِ جذاب در این روایت‌ها در آمده اند.با خواندن این آثار می‌توانیم عشق و جنگ و تبعیض جنسیتی و فقر و ظلم و اختلاف طبقاتی... و بسیاری مفهوم‌های دیگر را که مردم ایران از سالهای قبل تا به حال تجربه کرده‌اند، درک کنیم.روایت‌ها به ما کمک می‌کنند تا کشف کنیم، تخیل کنیم و لذت ببریم.هبه شیخهبه شیخSun, 15 Nov 2020 00:18:49 +0330https://virgool.ir/@hebe.sh1373/زایمانِ-خوشایند-k62adaekakocهمین حالاست که هر چه کلمه هست بالا بیاورم!من تا چشم می گردانم پیِ چیزهای کمرنگ این زندگی،مثل ریشه ی عمیق عادت به همه چیز،مثل شبیه شدن عجیب آدم ها به هم، و سازگاری و فداکاری تهوع آورشان،مثال نیاز شدید به حرف زدن با کسی مثل خودت،... شاید حتی خودِ خودت،مثل تماشا کردن چشم هایت توی آینه و حیرت از چیزهایی که این همه سال ندیده ای،مثل چانه زدن با کاکُلی هاو رقصیدن تنهایی در دلت،... آبستن می شوم.تا چشم می گردانم پی چیزهای کمرنگ این زندگی، آبستنِ کلمات می شوم.نه یکی. نه دوتا. و بعد به خودم می آیم می بینم اگر کوچکترین تکانی به خودم بدهم، همه شان از لای لب هایم می ریزند روی صورت مادرم!پس بیشتر ساعت های روز دهانم را بسته نگه می دارمو این احساسِ سنگینی مرا گوشه نشینِ اتاقم می کند.منتظر یک زایمانِ خوشایند!یک صفحه سفید با خط هایی که انگشتانم را تحریک می کنند.و دو تا اتاق می افتد:یا باز خالق می شوم و چیزی می سازم که تار و پودش قدرت مرا نشانِ مخلوقات بدهد.یا سر آخر یک مُشت کلمه بالا می آورم، مثل حالا.که نه تو می توانی سرش را بفهمینه من می توانم تهش را جمع کنم.هبه شیخهبه شیخSun, 05 Jul 2020 14:04:12 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/آرامش-در-صدای-جارو-برقی-ست-n65umsmdrff6من کولیک دارم!کولیک از نظر پزشکان یک عارضه جسمی یا یک نوع بیماری ست.بعضی کودکان در پناه صدای جارو برقی و سشوار، گریه هاشان آرام می گیرد.صدایی که حالا، من، در سن بیست و شش سالگی وقتی به گوشم می خورد، تمام تنم گرم می شود و سرخوشی دوران کودکی م توی رگهام چرخ می زند.من عاشق این بیماری ام!وقتی صدای مخلوط کن، سانتریفیوژ، دستگاه تهویه، هواکش آشپزخانه و مانند اینها را می شنوم حس می کنم از دیدِ تمام آدم ها پنهان شده ام.احساس امنیت می کنم.یک حس آرامش عجیب از این پناهگاه نامرئی!چطور می شود یک عارضه که فقط مربوط به کودکان است، تا بزرگسالی همراه آدم بماند؟!شما کولیک ندارید؟؟هبه شیخهبه شیخThu, 25 Jun 2020 21:15:54 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/عادت-منگنه-ات-می-کند-x9ebtfhxfkb2من چهارده سال با تو زندگی کردم.کم نیست این چهارده.هر جا را نگاه کردم تو بودی.در لحظه لحظه ی زندگی م.سر نماز، ورزش، استراحت، حتی گاهی توی حمام...حواسم جمعِ تو بود. به تو نیاز داشتم.به بودنت عادت کرده بودم. فقط وقتی از این دنیا کنده می شدم، از تو فارغ بودم.همیشه فکر می کردم روزی برسد که این نخِ وابستگی پاره شود و من بروم پی زندگی م.وقتی از هم جدا شدیم..تا ماه ها به جای خالی ت دست می کشیدم.بیدار که می شدم دنبال تو می گشتم.حمام که می رفتم دست بلند می کردم تا تو را از روی چشم هایم بردارم..چیز عجیبی ست این عادت.نفهمیدم چه روزی، چه لحظه ای دقیقا این نخ پاره شد.وقتی جای چیزی را در اتاقم عوض می کنم،صد بار سراغ جای قدیمی اش رفتن، تکرار می شود.گاهی درمانده می شوم.چقدر باید این ترکِ عادت طول بکشد؟حتی وقتی تمام وجودت باور دارد که به کسی یا چیزی دیگر نیازی نداری، یا دیگر نیست...عادت منگنه ات می کند.امان از عادت..قصه من و عینکمهبه شیخهبه شیخTue, 16 Jun 2020 12:45:14 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/منفورِ-صادق-هدایت-n7l3iiue4kpiاگر مرحوم صادق هدایت هنوز زنده بود، مرا مثل چرک نویسِ داستان هایش پاره پاره می کرد.چون دارم به یک حیوان شخصیت می دهم.چون دلم برای چشم های تیله ای بازیگوشش تنگ می شود وقتی نمی بینمش.برای جنگیدنش با من سر هسته ی هندوانه..و وسط فیلم پریدن هایش..و نطق های غرّایش برای من!برای وقت هایی که می رود پشت یک ستونِ چوبیِ باریک به عرض یک سانتی متر می ایستد و از اینکه هنوز در دیدرس است شاکی می شود..برای ناراحت شدنش وقتی در حال بازی یا نوازش از او عکس می گیرم.روح هدایت از من در عذاب است.چون کاکُلی کوچک ما محضِ سرگرمی، اسیرِ خانه ی آدم ها شده.چون همان آدم ها وقتی دلشان می گیرد، می زنند به پارک و طبیعت و همه را با هم به گند می کشند،اما پرنده ی طفلک باید پشت درهای بسته بماند چون آزادی برایش خطرناک است!چون در برابر طبیعتِ بی رحم بی دفاع است و اصلا اینطور بار آمده که دفاعی نداشته باشد.و تا کِی؟تا همیشه... . این "تا همیشه" خیلی غمناک است.کاکُلی هیچ وقت رنگِ خیابان را نخواهد دید. و همیشه از پشت پنجره ی آشپزخانه، یاکریم ها و کلاغ های آزاد را تماشا خواهد کرد.این عکس، غمگین ترین تصویر سال 99 من است.من خودم را بخاطر آن دلتنگی ها نخواهم بخشید.بعد هدایت ببخشد؟ پ.ن: نه آمدنش به اراده ام بوده و نه نرفتنش به اراده ی من است!کاکُلی کوچکمهبه شیخهبه شیخWed, 10 Jun 2020 00:03:19 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/در-ستایشِ-گودی-hu3adtm5jnfeنوشتن از گودی(gowdi) آسان نیست. که اولش فکر می کردم gudi است و حالا فکر می کنم باید گوری باشد.نمی شود گفت داستان، داستانِ سوبهاش است یا اوایان یا بِلا یا گوری.اگر بخواهم فرمالیته خلاصه داستان را بگویم، در حق شخصیت هایش اجهاف می شود.شخصیت هایی که فقط اسم نیستند، بلکه مسیرهای مختلف زندگی ند.شخصیت هایی که حامل زاویه دیدِ متفاوت و تجربه های عجیب.. و درد..تنهایی ند... .اینکه اگر زنی باشی که نخواهی برای یک بچه ی ناخواسته مادری کنی یا خودت را بیشتر از بچه ات دوست داشته باشی، مجازاتت چیست(!)اینکه اگر مردی خانواده اش را فدای حزب و سیاست کند، چه می شود و اگر نمی کرد چه چیزهایی نصیبش می شد؟اینکه پدر و مادری که هیچ معنایی برای زندگی نیافته اند جز فرزندانشان، اگر از آنها دور بمانند چه خواهد شد؟مدتی همراهِ این کتاب در هند زندگی کردم، در تالی گانج.در تقابل فرهنگ شرقی و غربی، در جنبش کمونیستی، در مهاجرت، در عشقِ قانون شکن، در شکسته شدن کلیشه ی مادری کردن.پا به پایشان دردِ تنهایی کشیدم و دلتنگ وطن شدم.در کنارشان سفر کردم و عاشق شدم.لذت بردم از چیزهای نچشیده.... و چه خوب بود این کتاب.هبه شیخهبه شیخFri, 22 May 2020 23:08:38 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/خواجه-نصیرالدین-طوسی-عزیز-کرده-ی-خان-مغول-fxupodegegtcداشتم کتاب جامعه شناسی خودمانی را می خواندم. صفحه 37. که یک جا اشاره ی کوچکی کرده بود به تغییرِ شکل دادن آدم ها در شرایط بحرانی ای که نه راه پس دارند نه راه پیش. نه می توانند بمانند و نه فرار کنند.مثل خواجه نصیرالدین طوسی!که شده بود عزیز کرده ی خان مغول!مغولی که ما یک عمر شیده ایم خونخوار بوده و ضد علم و فرهنگ و چه و چه...(قاعده درست این است که به شنیده ها اعتماد نکنیم.)با خودم گفتم چطور می شود که شخصیتی مثل خواجه نصیر که متکلم بوده و کتاب نویس و همه چیز دان و لقب استاد البشر داشته، اینطور موقعیت شناس و مصلحتِ خویش دان نشان داده شده؟خلاصه رفتم به گوگل تفألی زدم و روی دیگری از سکه نشانم دادند که:خواجه نصیر به دلیل جایگاه علمی و فلان و بهمان، خان مغول را مجاب به احترام کرده و مدتی بعد هم بدون شور و مشورتش، خان قدمی از قدم برنمی داشته است!من واقعا نمی دانم و نفهمیدم که کدام حق است؟این روی سکه یا آن یکی؟خواجه نصیرالدین طوسی، عزیز کرده ی خان مغول!هبه شیخهبه شیخWed, 20 May 2020 18:45:22 +0430https://virgool.ir/ketabaz/حفره-ی-خالی-در-ادبیات-داستانی-ما-slh8vx1zusceایرانی میخوانم.چرا؟چون روایتِ نویسنده ایرانی، قرابت عجیبی دارد با من.اسم کوچه هایش، فرهنگ مردمش، جنس دیالوگ هایش، پوشش شخصیت هایش، دغدغه هایش از جنگ و عشق و اقتصاد و خانواده...همه و همه آنقدر به روحیه ام نزدیک اند که شیرینیِ خواندنشان شبیه شیرینیِ نگاه کسی ست که بعد از سالها به وطنش برگشته.کتاب غیر ایرانی فوق العاده است.تکنیک ها و شگرد های داستان نویسی، انسجام، تعلیق،...همه ی اینها هست.حس تجربه کردن سرزمین های نرفته و مساله های ناشناخته هست.اما آن شیرینیِ قرابت نه.حالا می گویی این تکنیک و جذابیت در داستان های ایرانی نیست؟من می گویم هست.می گویم کتاب خوب نخوانده ای شاید.چقدر نویسنده ی خوبِ ایرانی داشته ایم در این صد سال.هوشنگ گلشیری، جلال آل احمد، احمد محمود، نادر ابراهیمی، صمد بهرنگی، صادق هدایت، صادق چوبک، غلامحسین ساعدی، بزرگ علوی، بیژن نجدی، علی اکبر دهخدا، حسین سناپور، محمود دولت آبادی، جمال میرصادقی، عباس معروفی، شهریار مندنی بور، مصطفی مستور، کاوه فولادنسب، کیهان خانجانی، محمدحسن شهسواری، یوسف علیخانی، ساسان فقیه...(و صد بزرگوار دیگر که حافظه ی ضعیف حالا یاری نمی کند).و نویسنده ی زن که باعث افتخارند در این جامعه مردسالار و دست و پا گیر. جامعه ای که نویسندگی را اساسا شغل نمی داند و از آن پولی در نمی آید.سیمین دانشور، غزاله علیزده، فریبا وفی، گلی ترقی، زهرا عبدی، زویا پیرزاد، شرمین نادری...نویسنده های ما برای یک اثر خوب با آدم هایی از محله و شهرهای دور و نزدیک دم خور شده اند.برای بهتر شدن و به فکر واداشتن و جور دیگری به مسال نگاه کردنِ مردم، کاغذها سیاه کرده اند و دردسرها کشیده اند.(صاحبان دغدغه)نویسندگانِ خودمان را دریابیم.و به نویسنده های آتیه دار فرصت شناخته شدن بدهیم. که اگر ندهیم، بهترین آثار غیر ایرانی هم جایگزینی برای این حفره ی خالی در ادبیاتِ داستانیِ ما نخواهند بود.ایرانی می خوانمهبه شیخهبه شیخSun, 17 May 2020 18:55:39 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/جنگ-خوب-یا-بد-kqwifnoqfy9sهرچه می گذرد بیشتر یقین می کنم، چیزی که من قاطعانه می گویم اشتباه است، از دید عده ای در یک موقعیت مکانی و زمانیِ دیگر بهترین راه است.حمله ی آمریکا به عراق، از دیدِ خیلی از مردمِ عراق نجات بخش بوده.دیکتاتورِ بی رحم که کشورش را ویرانه کرد و مردمش از پسش برنیامدند؛کسی که مخالفانش را زنده زنده روانه ی چرخ گوشتِ آدمیزاد می کرد و هزار کار سرگیجه آور دیگر...،با این حمله پایان کارش را دید و به سزای اعمالش رسید.این حمله با عنوان «آزادی عراق» شاید این ملت را حتی مدیونِ آمریکا و کشورهایی کرد که این اقدام را تشویق و از آن حمایت کردند(چیزهایی که یک عمر شنیده ام).بعد یک فیلم می آید و قضیه را طور دیگری نشان می دهد.مشروعیت نداشتن حمله ی آمریکا به عراق که بهانه ی آن، جُستنِ سلاح هسته ای بوده(و چندیدن هدف سیاسی دیگر). کشتن حدود هفت الا ده هزار غیر نظامی عراقی و حدود چهار هزار سرباز آمریکایی.نقض حقوق بشر. تخریب گسترده ساختمان ها. جنگ داخلی. القاعده.باز دو روی سکه ایستاده اند رو به روی هم!اما اگر این حمله نبود کِی می خواست صدام به درک واصل شود و حزب بعث تمام بشود؟(گر چه حالا هم ریشه کن نشده اند.)کِی می خواست دموکراسی بشود؟(اگر سیاست ایران مجال بدهد.)این مردم بیچاره کِِی قرار بود ترس از خیابان هاشان برود و نفسِ راحتی بکشند؟باز سوال از پی سوال می آید که پس این درگیری های فرقه ای و داعش چه؟...این مردم روی آرامش ندیدند. من خودم هم نمی دانم.دیگر نمی شود چیزی را قاطعانه قبول یا رد کرد.حمله آمریکا به عراقهبه شیخهبه شیخSun, 10 May 2020 19:01:12 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/کتابفروشی-آموت-haqpekniv6kwهمین سه ماه پیش که بحث پاتوقِ کتاب خریدن و کتابفروشیِ محبوب پیش آمد، با خودم فکری شدم که من چرا توی این مدت، یک جایِ ثابت نداشته ام برای خرید و کسی که روحیه ام را بداند و گپ و گفت کنیم درباره روایت ها و تاریخ و جامعه شناسی.دری به تخته خورد و از کار که آمدم بیرون، یکهو به ذهنم رسید کتابفروش بشوم.نه اینکه تازگی داشته باشد این فکر.لابد هر کتابخوانِ کتاب دوستی، یکبار از پسِ ذهنش گذشته که لابه لای کتابها بالا و پایین برود و بفروشد و بخواند و عشق کند.به هر حال در این گشت و گذار ها، به کتابفروشی ای برخوردم حوالی خانه مان، که شبیه یک پناهِ چوبیِ کوچک بود...اول بار که پایم را گذاشتم آنجا، بالای سرم دنگ و دونگ کرد و انگار تک تکِ کتابها خبردار شدند که مشتاقِ دیدارشان بالاخره آمد.و از کتابفروشش هم بگویم که نویسنده است و دغدغه مند و مهربان. مثل یک پدر.نمی خواهم قهرمان بسازم که عادت ناجالب ما ایرانی هاست، اما اگر می خواستم برای خودم یک کتابفروشِ محبوب تصور کنم حتما از آقای علیخانیِ مهربان، با کیفیت تر نبود.خوشحالم که اگر کاری حاصلم نشد، عوضش بالاخره یک کتابفروشیِ محبوب یافتم که وقت و بی وقت به آن پناه ببرم...پاتوق شما کجاست؟پاتوق منهبه شیخهبه شیخSat, 02 May 2020 17:28:28 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/کابوس-ai0htroubgrhدلم دیوانه خانه ی امین آباد است.از لای سقف ریخته ی خراب آباد، شیر می ریزد.تمام جانم بوی ترشیِ شیر گرفته.وحشت افتاده روی قالی. رفته به خورد دَرزها و پُرزها.تصویر دارد از هم می پاشد.پرنده ای که توی ساعت لانه کرده، دارد اسباب کشی می کند.می گوید این خانه جای ماندن نیست.راست می گوید.من دلم را کجا ببرم که ریختن نداشته باشد.....؟همه چیز دارد راه می رود.من اما فلجم.دیوارها، میخ ها را تُف می کنند بیرون.می گویند معده شان دیگر تحمل یک میخ هم ندارد.تمام تابلوهای دیوار می افتند پایین.چشمم به قاب پنجره ی توی عکس است که ترک برنداشته باشد....و این گل ها که رنگ صورتی شان دارد برمی گردد.می ترسم.به پاهایم می زنم. یک.. دو.. سه.. .بگو یا علی. بلند شو. یک.. دو.. سه.. .بلند شو..بلند شو..از خواب می پرم.بلند شده ام.خیلی بلند.انقدر که سرم می خورد به سقف و تمام خیالم درد می گیرد...آشفته حالیهبه شیخهبه شیخThu, 30 Apr 2020 18:06:33 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/من-هیچ-توضیحی-برای-این-جمعِ-اضداد-ندارم-hfbtrn9r2lvwاگر پدر و مادرم روزی در این دنیا نباشند، بزرگترین حسرتم این خواهد بود که دیگر هیچکس تا آخر عمر مرا این چنین بی توقع، عاشقانه دوست نخواهد داشت.اما شاید برای این غصه نخورم که چرا بیشتر پای صحبت هاشان ننشسته ام.من همیشه از آنها چیزهایی شنیده ام که دلم نخواسته بشنوم.بجز یکبار، از پدرم هیچ نگاه عاشقانه ای نسبت به شخصیتم و افکارم دریافت نکردم.و به جز یکبار، یک نگاهِ منطقی، فاقدِ تاثیراتِ عاشقانه ی مادری از سوی مادرم ندیدم.خواستم که نزدیکشان بشوم. برایشان وقت بگذارم. اما نشد.شرمنده ی فرزند بودن شده ام.من هیچوقت فرزندِ دلخواسته ی آنها نبوده ام.در نگاه پدرم، زندگیِ متهورانه و فانتزی داشته ام و در نظر مادرم قلبی یخ زده و بی تفاوت...ولی شاید حقیقتِ خودساخته و خودبینانه درباره ی خودم این است که من هیچکدامشان نیستم.سرزمینِ درونِ من در عین سکوتِ مطلق و آرامشِ ریشه دار، به شدت آشفته و وحشت زده و تنهاست.در عین پر شور بودن، شیفته ی عشق بودن و خیال پرداز و خلاق بودن؛ ناامید و دلزده از دوست داشتن و تسلیمِ زندگی ست.من هیچ توضیحی برای این جمع اضداد ندارم.حتی گاهی خودم هم از تعریفِ خودم باز می مانم.من در عین دلپذیری بسیار تلخم. و در عین دوست داشته شدن بشدت منزوی م.گاهی آرزو می کنم که ای کاش این همه خودم را نمی دیدم. این همه با خودم حرف نمی زدم و زندگی را تحلیل نمی کردم.گاهی آرزو می کنم ای کاش هیچوقت نبودم و این مغز آنقدر شکنجه وار مجبور به کار اجباری در این اردوگاهِ زندگی نبود.فرزند ناخلفهبه شیخهبه شیخFri, 17 Apr 2020 12:58:32 +0430https://virgool.ir/@hebe.sh1373/زندگی-یعنی-چه-e5pbcwuut3igزندگی یعنی چه؟..................نگاهت بخورد به چروک نازک کنار چشم پدرت.از کنار اتاق خواهرت رد بشوی ببینی دارد لاک می زند!بچه ات یک کلمه را اشتباه بگوید.رفیقت در جوابت بگوید: کجا؟ کِی؟مادرت با ذوق از اتفاقی که توی محله افتاده تعریف کند.برادرت بپرسد: چقدر کم داری؟عشقت بگوید: مگر من مرده ام؟!زندگی یعنی چه؟.................پخش صدای پیانو توی ماشین ساعت 11 شب.یک تخفیف خوب از خریدت بگیری.یک ماشین از فاصله یک میلیمتری از کنارت رد بشود.رنگ موهای جدیدت بهت بیاید.کارفرما جلوی همکارهایت از احساس مسئولیتت تعریف کند.یک دختر سر کلاس بهت تقلب برساند و تو پاس شوی.زندگی یعنی چه؟..........................نخوانده باشی و معلم نپرسد.خاله ات که خیلی دوستش داری، شب خانه تان بماند.زمان را یک ساعت بکشند عقب و تو باز وقت داشته باشی با دخترخاله هایت بازی کنی.روپوش جدیدت تو را بزرگتر نشان دهد.عشقت آن چیزی را که هفته پیش نشانش داده بودی، برایت کادو گرفته باشد.زندگی یعنی چه؟زندگی هیچ چیز نیست.زندگی یعنی گذشتن. می بینی اینهایی را که دارند می گذرند؟بعضی وقت ها لحظه های خیلی خیلی کوتاه دلت را غنج می دهد. یا مچاله می کند.آن زمان که احساس تو با این لحظه ها درگیر است، تو زندگی کرده ای.مابقی..هیچ نبوده.مابقی دویدن تو در هیچ بوده.برای به هیچ رسیدن...تو کدام لحظه ها را زندگی کرده ای؟ هبه شیخهبه شیخWed, 15 Apr 2020 15:52:41 +0430https://virgool.ir/Sugook/سمفونی-مردگان-h88k8nwp7fzvسمفونی مردگانخطر اسپویل شدن...دوست دارم پدر آیدین را خفه کنم. هر بار که می‌روم کتابفروشی، خفتم را می‌گیرد که آقا، داری می‌روی من را هم با خودت ببر، از این زندگی نکبتم نجاتم بده.هی بهش می گویم احمق جان، من دزد کتابم نه دزد شخصیت! به من چه دخلی دارد که تو با عهد و عیالت مشکل داری. من نهایت هنرم این است که ماهی یکبار از چند کتابفروشی، یک سِری کتاب خوش آب و رنگ را بزنم زیر بغلم و بروم پهن کنم توی خیابان ادواردِ میدان انقلاب خودمان.ولی مگر حرف توی کله‌اش می‌رود.شبها که یواشکی قفل مغازه را باز می‌کنم می‌بینم دارد شکم گنده اش را از لای کاغذ ها رد می‌کند. خودش را سُر می‌دهد بیرون و موهای به هم ریخته اش توی آن تاریکی، صورت یغورش را وحشتناک‌تر می‌کند. و دوباره همان التماس‌ها...عاقبت این بلای جان کاری می‌کند که من با این همه مهارت از سر حواس پرتی چیزی جا بگذارم و بشود مدرک جرم. آنوقت دامن این ده سال کار تمییز و بی حاشیه‌ام لکه‌دار می‌شود.تف به گور پدرت آیدین. آمد کتابهای نازنینت را سوزاند. تو را بی سر پناه کرد. زندگی خواهرت را جهنم کرد. مادرت که هیچ. دهانم را ببندم سنگین‌تر است. خب خودت شرش را می‌کندی، من را هم از این مخمصه خلاص می‌کردی. اینجور پدری نباشد بهتر نیست؟!حالا فکری نشوید که کتابخوان و اهل این فرهنگی بازی‌ها هستم. آنقدر پاپیچم شد که مجبور شدم بروم داستانش را بخوانم ببینم چه مرگش است که انقدر التماسِ منِ دست از همه جا کوتاه را می‌کند.عجب رویی هم دارد نسناس!یکبار سر ظهر رفتم همان کتابفروشی. به صاحبش گفتم قربان رویت هر چه کتاب "سمفونی مردگان" داری بده. همه شان را می‌خرم.گفت "انبار را نمی‌توانیم خالی کنیم قربان. آمار بدهید برایتان سفارش می‌دهم، هر چند نسخه که می‌خواهید برایتان می‌آوریم."هول کردم از اینکه شبش بیایم ببینم پدر آیدین شده صدتا! می‌ریزند خودش و همزادانش  بقچه پیچم می کنند و دزدی این بارم می شود آخرینش.پیچاندمش و آمدم بیرون.کاش یک کمی به آیدین می‌رفتی. این همه فلاکت را تحمل می‌کند و باز سرش گرمِ کتاب است.از این آدم ها اگر زیاد می‌شدند کاسبی ما هم انقدر کساد نبود... https://sugook.com/post/samfonimordegan هبه شیخهبه شیخMon, 14 Oct 2019 00:05:27 +0330https://virgool.ir/Sugook/هزار-خورشید-تابان-cslxfdcxchurهبه شیخ |11 شهریور 98 | هزار خورشید تابانوقتی بعضی حرفها مدام به من یادآوری می کنند که دختر بودن چقد تحمل می خواهد، پناه می برم به کتاب. هزار خورشید تابان می شود مسکَنم. می روم سراغش. از قفسه‌ی کتابخانه برش می دارم. مچاله اش می کنم. انقد که توی مشتم جا بشود. بعد می بلعمش. آهسته چشم هایم را می بندم. کم کم دارد اثر می کند. زمان و مکان تغییر می کنند.حالا کنار مریم نشسته ام. مریم به حیاط زل زده. در صورتش نه ترس هست نه خوشحالی. جنازه ی رشید کنار پای مریم دراز به دراز افتاده. با دهان باز مثل ماهی. و کفی که از کنار سرش سرازیر شده و به سرخی می زند.لیلا گلوی خود را که جای انگشت های رشید روی آن است، می مالد وکبودی صورتش کم کم رنگ می بازد.صدای زِلمای کوچولو که در اتاق بالا حبس است می آید. مشت هایش را به در می کوبد و می خواهد بداند پایین چه خبر است. می خواهد پدرش را ببیند.شانه ی مریم را آرام تکان می دهم و می گویم "چه کردی؟"می گوید "برای اولین بار در زندگی ام، یک تصمیم را خودم گرفتم. شوهرم را کشتم. لیلا را نجات دادم."به لیلا نگاه می کنم. از فرط کتک خوردن، گوشه ی خانه افتاده. جانِ حرف زدن ندارد.می پرسم: حالا می خواهی چه کنی؟می گوید " لیلا را می فرستم با طارق برود از این کشورِ آشوب. بچه هایش را بزرگ کند. من خودم را تحویل قانون می دهم. قانونِ اینجا دست از سر قاتل یک مرد بر نمی دارد. حتی اگر خواسته باشد زنهایش را بکشد."دلم مچاله می شود. هوا رو به تاریکی می رود.به مریم می گویم " تو نماد زن فداکاری". و اشک هایم می ریزد.مریم زمزمه می کند " با اینکه نویسنده ام این طور فکر کردن را در شخصیتم نگذاشته، اما به تو می گویم آنقدر این حرفها را به زن ها زدند که دیگر چیزی از ما باقی نماند... . https://sugook.com/post/hezarkhorshidetaban هبه شیخهبه شیخMon, 02 Sep 2019 10:24:20 +0430https://virgool.ir/Sugook/مالک-فکر-gilg1heip7tw|هبه شیخ| ۱۷ مرداد ۹۸ ناتمامیمرا از کیفش می آورد بیرون. نشانه ی گل گلی از آغوشم می افتد توی کیفش. سر انگشتانش روی خط هایم کشیده می شود. زیر لب زمزمه ام می کند. قصه ام توی سرش می پیچد. شخصیت ها به تکاپو می افتند. فضا ساخته می شود. راهرو تاریک دانشگاه. شخصیت لیان می آید پشت در. استاد محبوبش آنطرف در توی تاریکی نشسته. نامه ی عاشقانه ی لیان، متفاوت از همه ی نامه های عاشقانه ی دیگر، توی دستانش می لرزد. خم می شود. زانوهایش روی زمین خاک گرفته می افتند. سعی می کند از زیر در اتاق چیزی ببیند. هیچ چیز. نامه را هل می دهد داخل...انگشتانش را لای کاغذ هایم می گذارد. چشمش را لحظه ای می بندد و لبخند می زند. انگار یاد چیزی افتاده. یا کسی. از این لحظات ذوق میکنم. از اینکه بتوانم آدم ها را از بین شلوغی دنیایشان بیرون بکشم و توی خیال غرقشان کنم.راننده تاکسی با صدای بلند می گوید:"خانم رسیدیم ۱۲ تومن میشه."نشانه را از کیفش در می آورد و میگذارد در آغوشم. دوباره می روم توی کیف.شمسایی دلخور نگاهم می کند. لیان غر می زند. راهروی تاریک دانشگاه غر می زند. شب غر می زند.می گویم هیس! از خداتان باشد که هی توی مترو و تاکسی و صف دکتر به شما گوش می کند. خوب است هی بهانه کند که وقتمان را ندارد؟ کسی دیگر بود سال تا سال، نگاه هم بهمان نمی کرد. می شدیم دکور کتابخانه اش.بهشان که می توپم ساکت می شوند و می روند توی خودشان. من مالکشان هستم. مالک شخصیت هایم. این دختر هم که مرا دارد، لابد فکر می کند مالک من است. فکرش هم مالک خود اوست. و من، مالک فکرش.فکر...این ظرف تمام نشدنی. مثل اسم من. "ناتمامی"هبه شیخهبه شیخThu, 08 Aug 2019 11:04:23 +0430