https://virgool.ir/feed/@hata60034می‌نویسم ، برای آرامش روحم.fa2026-11-11 04:24:19https://files.virgool.ir/upload/users/4305144/avatar/n7nFk8.jpghttps://virgool.ir/@hata60034https://virgool.ir/@hata60034/وَالفَجر﴿۱﴾-vnbv2k4bfdqlبرای اینکه ۲۲ بهمن بشود روز پیروزی انقلاب ، سالها مقدمه چینی شده است اما آخرین مقدمه آن ، ۱۲ بهمن بود . ۱۲ بهمنی که بعد از مدت ها امام در بین مردم کشورش حضور پیدا کرد. و مردم با تمام وجودشان از او استقبال کردند ، نه فقط استقبال از او، بلکه استقبال از حکومت اسلامی ایه که قرار بود او تشکیل دهد ، حکومت اسلامی ایه که قرار است ، حکومت استبدادی را به مردمی تبدیل کند و فرایندش را اسلامی .و مردم با استقبال کردن از امام به عالمی نشان دادند که قرار است با تمام هستی پای این انقلاب عظیم خمینی بمانند و ماندند.این حضور مردم درکنار امام در ۱۲ بهمن به کام آمریکا تلخ آمد و باعث شد بالاخره آن شیطان، دشمنی خودش را با ایران و ملتش علنی اعلام کند؛و در مقابل، امام ما هم به عالم بگوید که دیگر دست آمریکا از کشور ما کوتاه شده و پایان پهلوی سر رسیده است.پایان آن روز به آغاز ۲۲ بهمن رسید و مردم شریف مابالاخره توانستند به عالم نشان دهند که برخلاف آنچه کشورهای غربی می‌گویند ( ما میتوانیم) .وحال ۴۷ سال است که این کشور ، با روش تربیت مادرهایش، غیرت پدرهایش ، دانش جوان هایش ، توانایی های موشکی اش و حب مردمش به رهبر خاریست در چشم دشمنانش . برای همینکمربسته اند به نابودی ایرانمان؛ اما به قول سید خراسانیمان:ما به کشوری حمله نمیخواهیم بکنیم، اما در مقابل آنکه بخواهد حمله بکند ، ملت ایران مشت محکمی به او خواهد زد( برگرفته از بیانات ۱۲ بهمن ۰۴ مقام معظم رهبری) BokaBokaThu, 05 Feb 2026 16:26:06 +0330https://virgool.ir/@hata60034/دم-المظلوم-gvpygyuzubygالهی به دم المظلوم ده مرتبه یا الله.. دستی به مژه های خیسم میکشم و همزمان با یا الله گفتن، تمام انرژیم برای ایستادن را از دست میدهم.مثل همیشه وقتی روضه خوان قصد دعا می‌کند ، بیشتر از هر لحظهِ روضه می‌شکنم. خوف، کمر روحم را خمیده می‌کند . و من هر بار مسرور از این فرتوتی روحم، زیر لب شکر نعمت میکنم. شیشه عینکم را با گوشه روسریم تمیز میکنم و به قصد پخش کردن چای آخر روضه ، از کنج امنم در هیئت بیرون می آیم . درکنار جمع زنانه هیئت به انتظار آمدن سینی چای از مردانه می‌نشینم . اما چشمانم هنوز پر است.ترس جدا شدنم از او و آخرین حضور در مجلس او هربار و هربار آخر روضه جانم را به لرزه درمی‌آورد. و بجای دعای بعد روضه و فاتحه برای شادی روح گذشتگانم همیشه و هر وقت دعایم این است. ( من و جدا شدن از کوی تو؟! خدا نکند) . سینی چای را با روی خوش به مردم تعارف میکنم اما ذهنم دارد با خودش حرف می‌زند . می‌گویند مومن باید به خودشناسی برسد. من مومن نیستم . اما خود را میشناسم که اگر ثانیه ای از علی و آلش جدا شوم دیگر منی نمی‌ماند. و این خوف هربار آخر روضه ها در جدال با رجایم که نیم نگاهی از مادر این خانواده است همراه می‌شود و چشمانم را پر میکند. آخرین چای سینی قسمت خودم می‌شود. جرعه جرعه آن را وارد رگ هایم می‌کنم . و خود را با آن آرام.خلاصه تمام این جدال های احساس و تفکرات مختلفم همیشه می‌شود یک دعا، دعایی که آخر روضه هیچ وقت همراه مداح زمزمه نکردم و موکولش میکنم به اختتامیه افکار و احساساتم .الهی به دم المظلوم هیچ وقت دست مارو از دامان این خاندان جدا نکن.۸ آبان ۰۴ / ۲۳:۵۳BokaBokaFri, 31 Oct 2025 12:52:49 +0330