https://virgool.ir/feed/@hasti.seifهستی هستم. فیزیک می خوندم اما این روزها درگیر آدم‌هام و سعی می‌کنم دنیاشون رو ببینم و بعد در موردش بنویسم.fa2026-11-10 23:14:08https://files.virgool.ir/upload/users/2965132/avatar/QOtR4N.jpghttps://virgool.ir/@hasti.seifhttps://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۸-pou9dujdmzeyکو گوش شنواروزم را مثل بیشتر صبح‌ها در این شهر دودی، با دیدن گوشت‌های قربانی آویزان به قلاب شروع می‌کنم. بعضی از آن‌ها زیبا و خوشبو، بعضی دیگر عبوس و خسته و چند نفری هم در خواب مرگ. من اما هنوز درگیر دیروزم. درگیر کپسول ناکامی‌های بی‌پایان دیروز. برایم سوال است که ۲۴ ساعت می‌تواند چقدر غم و درد را در خودش بچپاند و نترکد. زمان برای همه چیز تنگ است اما انگار هر روز برای جا دادن دردسرهای جدید، روده گشاد می‌کند. دیروز یکی از آن جادارهای بی‌در و پیکر بود. هر ثانیه‌اش ملتهبم کرد و هر کلمه‌ای که در ذهنم جاری شد، گیر کرد به رشته‌ای از اعصابم و خراشیدش. قلاب شد و آویخت به ذره‌ای از وجودم و گیرم داد به زمان.من گیر کردم؛ در دیروز، شاید در سال گذشته و شاید در روزی که «نشد». گیر کردم و بعد رها کردم. تصمیم گرفتم قطع عضو کنم تا بتوانم رها کنم. یک دست و یک پا را ضربدری قطع کردم تا زنده بمانم. آن دست و پا هنوز همانجاست. هنوز می‌بینمشان... اعضای رها شده‌ام را می‌گویم. بعدش دست و پای جدید زاییدم. با درد، با خون، با زجر... اما زاییدمشان. برعکس دم مارمولک دوباره رسته، این‌ها از آن قبلی‌ها قشنگتر بودند، طلایی بودند، محکم بودند، می‌ارزیدند... حتی بیشتر از یک دست و پا. بعد از آن یاد گرفتم هر جا چسبیدم، قطع عضو کنم و رها شوم. می‌دانستم دردش بی‌نهایت است، می‌دانستم هر بار نفسم را بند می‌آورد، می‌دانستم هرگز به آن عادت نمی‌کنم... اما هر بار که به زمان درست می‌رسیدم، «تصمیم» می‌گرفتم قطعشان کنم. هنوز هم اوضاع به همین منوال است، با این تفاوت که هر بار عضو جدیدی را قطع می‌کنم. یک بار گوش راست، بار بعد چشم چپ و بار دیگر قلب. از آن روز به بعد، بارها و بارها رها کردم و «هنوز زنده‌ام حرامزاده‌ها». زنده‌ام به تصمیم گرفتن، قطع کردن و دوباره ساختن. زنده‌ام به رها کردن و رها بودن. زنده‌ام به دیدن هر روزه جنازه‌های زنده آویزان بر قلاب. هستی سیفهستی سیفSat, 08 Jun 2024 16:48:26 +0330https://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۷-qb8hns5fzdvgرنگین کماناز اول صبح بی‌تابم. دست و دلم به کار نمی‌رود. جان از دست و پایم رفته. حال نوشتن ندارم، چه رسد به اینکه سه پرده بنویسم. شب گذشته نخوابیده‌ام. به سقف زل زدم و گوسفند شماردم – بله. هنوز هم گاهی گوسفندها را می‌شمارم بلکه خوابم ببرد – و عددهای عجیب غریب اختراع کردم.یادم افتاده بود به آن باری که یکی از شیخ‌های عرب خوزستان بابت عذرخواهی پاس نشدن به موقع چک بابا، یک گوسفند فسقلی پیشکشی کرده و گفته بود «بِبَر برای بچه‌ات تا خوشحال بشه». بابا هم یک کاره، حیوان بخت برگشته رو انداخته بود پشت ماشین و آورده بود خانه. حیوان ذکر شده بره‌ای بود که به زور ۳۰ کیلو وزن داشت. پشم‌هایش شیری رنگ بود اما دور چشمان و سم‌هایش، پشم سیاه داشت. راستش اولین ببعی، یا بهتر بگویم اولین حیوانی بود که داشتم. اصلاً شبیه ببعی‌های توی کارتون «بره ناقلا» نبود. پوزه‌اش درازتر و صدایش نخراشیده‌تر بود. همیشه دهانش می‌جنبید. بوی بدی می‌داد. مامان می‌گفت یحتمل شپش هم دارد.می‌خواستند بفرستندش پیش عشایری که در حومه شهر بودند که اعتراض کردم «دوست منو نفرستید پیش غریبه‌ها» و این شد که پی دامپزشک فرستادند تا بیاید و تشخیص بدهد چه خاکی باید بر سرمان بریزیم تا بشود در حیاط خانه زندگی کند. دکتر، از واکسن و دارو بگیر تا هزار کوفت و زهرمار دیگر به خورد طفلکی داد و تازه پشمهایش را هم کامل چید تا مادرم راضی شد بماند.روزهای بعد کارمان شده بود اینکه بعد از مدرسه سوار پیکان بابا بشویم و «کوچیک» را هم بندازیم صندوق عقب و برویم جاده سد دز (اسمش را گذاشته بودم «کوچیک». یکی نبود به خودم بگوید حالا خودت خیلی بزرگی؟!). به صحرا که می‌رسیدیم، بابا و مامان زیلو پهن می‌کردند و چای می‌خوردند و من و کوچیک در صحرا گشت می‌زدیم. او علف می‌خورد و من سنگ جمع می‌کردم. گاهی که هر دو خسته می‌شدیم، کنار هم می‌نشستیم و من برایش قصه می‌گفتم.کوچیک چشم‌های عجیبی داشت. بزرگ، ورقلمبیده و با مژه‌های بلند و تیز. مردمک چشم‌هایش هم جالب بود. یک خط پهن که عمق داشت و افقی بود، درست برعکس چشم گربه. گوش‌هایش هم برای من ۴ ساله، جذاب بود. دیدن موجودی که وقتی مگس روی گوشش می‌نشیند با تکانی آن را می‌راند، واقعاً برایم تازه بود. حتی چندین بار تلاش کردم گوشم را مثل او تکان بدهم...اما متاسفانه موفق نشدم.کوچیک دو سه ماهی پیشمان بود که یک روز دیدم جان ندارد. نه صدایش در می‌آمد و نه می‌توانست سرپا بایستد. دستم را بردم زیر گردنش، سرد بود! از غذایش چیزی کم نشده بود. کمی پیشانی‌اش را نوازش کردم؛ اما فقط چشمانش را باز کرد و دوباره بست. برای اولین بار در زندگی کوتاه آن روزهایم حس کردم چیزی در جایی از بدنم که می‌گویند معده وجود دارد، می‌جوشد. دست بابا را گرفتم و بردم بالای سر کوچیک. بابا گفت حتمی مسموم شده.بچه را در پتو پیچاندیم و رفتیم دامپزشک. دکتر گفت داروهایی که نیاز دارد تمام شده و احتمال دارد تا فردا هم نرسد. اما کوچیک آنقدر وقت نداشت. گفت بهترین کار این است که یک نوشابه زرد شیشه‌ای را در حلقش خالی کنیم و منتظر نتیجه بمانیم. امید که خوب شود. آخ که با چه مرارتی نوشابه را به آن بینوا خوراندیم و او هم گندی به حیاط خانه زد که مادرم مجوز حضورش در خانه را لغو کرد.بالاخره یک عصر جمعه و بعد از دو سه ماه، من و بابا با کوچیک رفتیم پیش سیاه چادرهای عشایری و بی کوچیک برگشتیم. کوچیک اولین حیوان خانگی من بود و هنوز گاهی دلم می‌خواد که ای کاش بود تا به بدن نرمش تکیه دهم و پاهایم را دراز کنم و برایش داستان پیرمرد کفاش و تاجر را بگویم...کوچیک آنقدر عزیز بود که با شمردن گوسفندها در شبی تاریک به یادش افتادم و خواب به چشمانم نیامد و امروز از اول صبح بی‌تابم.هستی سیفهستی سیفSun, 26 May 2024 18:49:43 +0330https://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۶-i9qqtxa0y5gdحال خوبپرده اولخواب.پردم دومدم ظهر با زنگ تلفن بیدار می‌شوم:- کجایی؟ از دیشب تا حالا ۱۰ بار بهت زنگ زدم. نگرانت شدم. رسیدی بالاخره؟+ نرفتم که. کنسل شد.- عه. چرا؟+ ماشینمون خراب شد. دیگه نرفتیم.- می‌گفتی خب.+ چی بگم؟ خوابیدم عوضش.- تو هم که عاشق خواب...مکالمه را با چند عزیزم، قربانت و مراقب خودت باش، تمام می‌کنم. به دوست عزیزم سری می‌زنم. دوستی که هیچوقت نمی‌گذارد گرسنگی اذیتم کند: یخچال. هر چه هست و نیست را می‌بلعم و چند پیام رسیده را جواب می‌دهم و دوباره قصد عزیمت به تختم را می‌کنم. چشم‌هایم می‌سوزد. خواب، خواب می‌آورد. می‌خواهم به دنیای مردگان برگردم که دوباره زنگ می‌زند:- خوبی؟ چیزی خوردی؟+ آره. یه چیزایی بود. همونا رو خوردم.- کاش یه کم بیشتر مراقبت خودت باشی...+ مراقبم که!- می‌بینم...میام دنبالت. تو نه با جنگ می‌میری، نه با اخبار بد. اما یه روز از گشنگی می‌میری.پرده سومحالم خوب است. اعصابم آرام است؛ شکمم هم سیر و کیفم هم کوک. پا روی پا انداخته‌ایم و سریال می‌بینیم. (سریال Dark، البته برای بار دوم) من پیشنهاد دادم. اولین بار که دیدمش حالم خیلی خوب بود.در داستان غرق شده‌ام و سعی می‌کنم گوشم را به زبان آلمانی عادت دهم که دکمه pause را می‌زند و می‌گوید: «هستی، اگر می‌خواستی بری یه جای دیگه، یه زمان دیگه، با یه سری آدم‌ دیگه، کجا رو انتخاب می‌کردی؟»برای هزارمین بار است که این سوال را می‌شنوم - از زبان دیگران و یا در سر خودم - و جوابش همچنان همان است که بود: «هیچ‌ جا، هیچ زمان و هیچ آدم دیگه‌ای»- چرا؟+ اووووم... شاید چون همه‌اش رو خودم انتخاب کردم.کمی به صورتم خیره می‌شود. چشمانش می‌خندد. دکمه play را می‌زند و به صفحه نمایش خیره می‌شود. خوشحال است، مثل من. شب بخیر. هستی سیفهستی سیفThu, 23 May 2024 21:27:48 +0330https://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۵-fui4xf1fjcazبادمجانپرده اولوقتی شروع کردم به نوشتن فکر می‌کردم «تا روز ۴ می‌نویسم و ولش می‌کنم». بخاطر همین به خودم گفتم مجبوری ۳۰ روز بنویسی. همه جا هم اعلام کردم که قرار است ۳۰ روز متوالی بنویسم - حتی بقال محل هم خبر دارد که می‌نویسم (خنده شیطنت‌آمیز) - تا اگر وا دادم، شما یقه‌ام را بچسبید و بازخواستم کنید. امروز که ۱/۶ آغازین را پشت سر گذاشته‌ام، حس می‌کنم شاخ غول را شکسته‌ام. آی نفس‌کِش... و این حرف‌ها.پرده دوماین داستان: روز پر ماجرا.جنازه آن بخت برگشته‌ها که سقوط کرده بودند، آن جزقاله‌ها، آن مهره‌های سوخته را امروز آوردند. گفته‌اند فردا هم تعطیل است. ۵ روز عزای عمومی و فقط ۱ روز تعطیلی! گفته‌اند «مَشی» متوفا بوده. قربانش بشوم که حتی در مرگش هم از بادمجان بی‌خاصیت‌تر بود.اگر غر غر را کنار بگذارم، امروز بدی نبود. در محل کارمان دور هم جمع شدیم و به بهانه‌ای نه چندان بی‌ربط، حرف‌های باربط تحویل هم دادیم. مثلاً قرار بود نوشتن را تمرین کنیم اما جلسه بیشتر شبیه گروه درمانی بود.از همان‌ها که با «هستی هستم، یک معتاد» شروع می‌شود. (خنده عصبی) نوبت هر کس که می‌شد، حرف، یا بهتر بگویم، گلایه اش را که به دقت در زرورقی خوشرنگ پیچیده بود، خیلی شیک برایمان می‌خواند و ما هم برایش دست می‌زدیم. خلاصه که کلی خودمان را تکاندیم و سبک شدیم.بقیه روز هم خودم را در دفتر حبس کردم تا مشق‌ بنویسم. مثل بچه‌های تنبل، تند تند می‌نوشتم، پاک می‌کردم و دوباره می‌نوشتم. نامه گالیله جان را تمام کردم. اگر خدا بیامرز زنده بود، احتمالاً با خواندن نامه سری تکان می‌داد و می‌فرستاد پی‌ام. البته که من هم ناز می‌کردم و می‌گفتم «من ۳ روزه نامه رو فرستادم. تو الان دیدی؟! این همه وقت چیکار می‌کردی؟ نکنه داشتی به نقشه تلسکوپ جدیدت فکر می‌کردی؟ هان؟» و نمی‌رفتم و بعد در خلوت خودم شیون می‌کردم و اشک می‌ریختم و بلند داد می‌زدم «غلط کردم. یه بار دیگه پیام بده. فقط یه بار» (خنده از ته دل) پرده سومقرار بود با عمه و عمو و ناهید خانم و عباس آقا و سگ و سوتک برویم شمال. برنامه جذابی نبود ولی بهتر از هیچی بود...که گفتند ماشین شوهر عمه خراب شده. درست می‌شود؟ نه. چاره دیگری داریم؟ نه. مسافرت کنسل است؟ بله. برای دومین بار در یک روز صدقه سر بادمجان رفتم و آه بلندی کشیدم.اگر بخواهم مثل آدم حسابی‌ها ره توشه‌ای از امروز بردارم و با شما به اشتراک بگذارم، قطعاً گرامیداشت منزلت بادمجان، خادم بی‌ریای خلق است، که اسمش بد در رفته. در هنگامه گرانی و بی‌معرفتی گوشت و مرغ، هم اوست که شما را سیر می‌کند. یا هر چیزی ترکیب می‌شود و هر بار طعم جدیدی از خود ارائه می‌دهد. آیا رواست به این نازنین بگوییم بی‌خاصیت؟ اگر بادمجان بی‌خاصیت است، پس بقیه چه هستند؟هستی سیفهستی سیفWed, 22 May 2024 18:58:08 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/روز-۴-f4ivielyvlisگالیلو گالیلهپرده اولچشمانمان را با خبرهای بالگرد نابود شده باز کردیم. کشورهای دوست و دشمن بهمان تسلیت گفتند. خیابان پر شد از پرچم‌های سیاه و عکس مردهای ریشویِ پیچیده در پارچه سیاه. مردم اما ککشان هم نگزید انگار! «آنقدر عزا بر سرشان ریخته‌اند که فرصتِ زاری ندارند».نشستم توی تاکسی. آقای راننده با یک نفر آن‌ور خط از قیمت دلار می‌گوید: «من بهت می‌گم ۳۰۰ تا رو زیر قیمت بخر. حاجی اینجور که بوش میاد جنگ می‌شه». آن‌ور خطی انگار می‌خواهد آرامش کند و شاید می‌گوید «اینطور نیست. جنگ کجا بود برادر من» که مرد گُر می‌گیرد و داد می‌زند «این ۲ سال هر چی گفتی، نشد. با طناب تو، تو چاه نمی‌رم دیگه. بخر اون ۳۰۰تا رو می‌گم. پولشو تا فردا برات می‌ریزم» و گوشی را بی‌خداحافظی قطع می‌کند. دارم فکر می‌کنم کجای طالعمان نوشته «خاورمیانه»، بلکه بتوانم آن تکه را قلفتی بکنم و بیندازم جلوی گرگ.پرده دومروی صفحه گوشی‌ام بزرگ نوشته‌ام «دندانپزشک» که فراموش نکنم امروز باید سرِ وقت برسم و ویزیت شوم. اما قبلش شاید دِلی‌دِلی کنان قدمی بزنم، خریدی کنم، هوایی بخورم، حتی شاید دوستی را ببینم...اما باید سر وقت به دکتر برسم. اصلاً هم نترسیده‌ام. توسو هم خودتانید.پرده سومتا خانه شلنگ تخته می‌اندازم. گشاد گشاد راه می‌روم و زیر لب «سندی» می‌خوانم. آقای دکتر گفت که دندان‌هایم از دندان‌های خودش هم سالم‌تر است. کلید می‌اندازم و یک راست می‌روم سراغ مکان محبوبم: تختخواب. خوابم می‌برد. چه خواب شیرینی. پُر از دندان‌های سالم و سفیدی که با ریتم «اِمشو شوشه» بندری می‌رقصند. نیمه شب با فکر فردا از خواب می‌پرم. فردا روز موعود است...از آن روزها که باید سیاهه عملکرد را با دست چپ تقدیم کنیم و نامه اعمال را با دست راست تحویل بگیریم.مربی گفته برای آنکه دیوانه‌وار دوست دارید ببینیدش، بنویسید و من سرم پر شده از مردهای زشت و زیبای زندگی‌ام. ۳ روز است همه‌اشان در سرم شور کرده‌اند که «کی از همه خوشگلتره؟» و با کلی زد و خورد، هنوز هم به نتیجه نرسیده‌اند.اما کور خوانده‌اند. من هیچ کدامشان را نمی‌خواهم ببینم. در عوض دلم پر می‌زند که آن پیرمرد مو سفید و ریش بلند را زیارت کنم. دستانش را بگیرم و بگویم بودنت دنیای همه ما را زیباتر کرد. بگویم چقدر خوشحالم که زیاد درباره‌اش می‌دانم. در چشمانش زل بزنم و تشکر کنم و...می‌بینم چشمانتان گرد شده. دارید به بغل‌دستیتان سُقُلمه می‌زنید که «ببین چی نوشته! چه کسی رو می‌گه؟ تو می‌شناسی‌اش؟» و بعد حدس‌های بی‌ربط و با ربطتان را پشت هم قطار می‌کنید و خاله زنک/عمو مردک بازی را به اوج می‌رسانید. خیلی دوست دارم در این خماری رهایتان کنم تا اصغر فرهادی طور در زمان جلو بروید، اما چون دلم اندازه دل گنجشک است و از طرفی هم حوصله شر و شیطانی را ندارم، بهتان می‌گویم. راستش من دیوانه‌وار دوست دارم یکی از دیوانه‌های نامی جهان را ببینم: گالیلو گالیله. حالا بروید با خیال راحت به ادامه کارهایتان برسید. فردا اگر زنده ماندم، باز هم برایتان می‌نویسم.هستی سیفهستی سیفTue, 21 May 2024 19:43:08 +0330https://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۳-kqzecbuthyhwکوه‌های ورزقانپرده اول۲ روز پیش که قصد کردم روزمره بنویسم، هرگز فکرش را نمی‌کردم که یکی از وقایع مهم تاریخ معاصر در ۳۰ روزی که پیش‌رو دارم، اتفاق بیفتد و من هم آن را وسط خاطرات عادی صد من یک غازم جا بدهم. همه‌اش یک نصف روز طول کشید. جریان از این قرار بود که... نه، بگذارید داستان را از اول تعریف کنم. یک روز عادی بود...حالا که خوب فکر می‌کنم، می‌بینم اصلاً هم عادی‌ نبود. صبح را با دیدن کفتر کوکویی که در آشپزخانه گیر افتاده بود، شروع کردم. طفلکی می‌خواست از باقی‌مانده غذای دیشب، خودش را سیر کند که سر رسیدم و بینوا را ترساندم. آن ابله هم تا بخواهم پنجره را کامل باز کنم، چند باری سر خودش را توی شیشه کوبید. باران پَر بود که روی سرم می‌ریخت تا بالاخره توانستم راهی‌اش کنم برود. پرده دومهمانطور که دست‌هایم را ستون چانه‌ام کرده‌ بودم، به ساعتم نگاه کردم: ۴:۱۰. گفتند بالگردی دچار سانحه شده. اتفاق جدیدی نبود، به خبر سقوط عادت داشتم. گفتند سرنشینان بالگرد رفته بودند یک سد افتتاح کنند. گوش‌هایم تیز شد. گفتند رئیس جهورِ وقت هم در بالگرد بوده. سرم را برگرداندم. چشمانم گشاد شد، زل زدم به دست‌هایم. گوشی را برداشتم و شروع کردم به جستجو. گویا واقعأ اتفاق افتاده بود. راست و دروغش هنوز معلوم نبود.هر جایی یک چیزی نوشته بودند. یکی گفته بود با خلبان تماس گرفته‌اند و در راه برگشت هستند. یکی دیگر ذکر کرده بود در مه گیر افتاده‌اند و به زودی خبرهای جدید به دستشان خواهد رسید. آن یکی به عرض رسانده بود سقوط کرده‌اند و یکی هم نوشته بود عملیات تروریستی در کار است.(اگر ۵ سال پیش بود قطعاً می‌ترسیدم...حداقل از احتمال آخری که اینجا نوشتم، می‌ترسیدم. اما الان سال ۱۴۰۳ است و در این پنج سال عجایب چندگانه‌ای را تجربه کرده‌ایم که دیگر از چنین خبری جا نمی‌خوریم.) دور هم نشسته بودیم، احتمالات را بالا و پایین می‌کردیم و فیلم‌های گروه امداد را می‌دیدیم. فیلم‌های خبری شبیه یک عده سمور را نشان می‌داد که در سرزمین نارنیا، دنبال ملکه برفی می‌گشتند. من اما خیالم پی این بود که جنگل چقدر می‌تواند زیبا باشد، آن هم در مه و برف.پرده سومخبر تایید شد. بالگرد سقوط کرده. همگی در جا سوخته‌اند. اجساد را یافته‌اند. پرچم‌های سیاه به جای بیرق‌های رنگارنگ بالا رفته‌اند؛ ولی حال مردم تغییر محسوسی نداشته. انگار آب از آب تکان نخورده! همسایه همچنان دارد زباله‌اش را از طبقه ۲ پرت می‌کند پایین، آقای موتورسوار بلندبلند با تلفن حرف می‌زند، خانم پیاده‌ دست دختر خردسالش، که به پهنای صورت گریه می‌کند را می‌کشد و من هم توی سرم مدام از خود سوال‌های ناجور می‌پرسم. گفتم من... اگر از احوال من در این روز بپرسید باید بگویم خوبم. ملالی نیست جز دوری شمای دوست. می‌روم، می‌آیم، کار می‌کنم، یاد می‌گیرم، درس می‌دهم... انگار حتی حال و روز من هم همان است که بود. خلاصه مراقب خودتان باشید. این روزها همه سقوط می‌کنند.هستی سیفهستی سیفMon, 20 May 2024 19:51:20 +0330https://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۲-l6r9gty8fcxyبچه پشمالویی به نام کنجدپرده اولندارم. حوصله نوشتن را می‌گویم.پرده دومبه خودم قول داده‌ام بنویسم. نه از آن نوشتن‌های فاخر که آخرش به جایزه قلم و پولیتزر ختم می‌شود...نه. قول داده‌ام همین روزمرگی‌های تکراری را بنویسم و بگذارم کلمات از سر انگشتانم بلغزد. خلاصه که اگر پی رسیدن به حکمت روزانه کائنات هستید، همین الان صفحه را ببندید و بروید سراغ آن‌هایی که سر سطر می‌نویسند «امروز دلیل جدیدی برای زندگی‌ام پیدا کردم».بگذریم. امروز یک شنبه عادی بود. از آن‌ها که با بدوبیراه به زمین و زمان از خواب بیدار می‌شوی و بعد از گذراندن یک روز عادی، با غرولند و شکم گرسنه به تخت برمی‌گردی. حالا اگر وسطش سوژه خنده‌ای هم پیدا بشود یا چند دقیقه‌ای بتوانی چشمانت را ببندی و بیخیال فهرست کارهای عقب افتاده‌ات بشوی، که چه بهتر. امروز یک شنبه عادی بود، از سر تا تهش‌اش.آها...تا یادم نرفته بگویم که امروز کلی پول خرج کردم. از آن پول‌ها که اگر خرج نکنی بعداً می‌شود هزینه خرید قرص اعصاب. بیخودی در خیابان چرخ زدم و برای جعبه هدایایی که دارم چیزهای کوچک دوست داشتنی خریدم. اینطور مواقع به خودم لقب «پیرزن خِنزر پِنزری» را می‌دهم – که البته هیچ ربطی به «پیرمرد خِنزر پِنزری» هدایت خدا بیامرز ندارد – و سعی می‌کنم تا وقتی روانم آرام شود، کیسه‌ام را از چیزهای کوچک زیبا پر کنم.پرده سومشب، دوستی نه چندان قدیمی را دیدم. از آن دوست‌ها که درست است قدمتش به ماقبل تاریخ برنمی‌گردد اما تنها کسی که خبر دارد بعد از خوردن نوشیدنی سرد عطسه‌ات می‌گیرد، خودش است و بس. حرف زدیم، از در و دیوار گفتیم، از ویلای شمال رفتیم به سواحل یونان، بچه‌های پشمالویمان – خیال بد نکنید. گربه‌هایمان را می‌گویم – را بغل کردیم و از زمین و زمان گفتیم. از سیل مشهد تا میزان افزایش سرطان در مملکت و کاهش سرانه مطالعاتی کشور را تحلیل کردیم. با هر آه مردیم و به لبخند هم زنده شدیم. آخ که چقدر چسبید.همین دیگر. امروز هم تمام شد. منتظر چیز بیشتری بودید؟ مثلاً اینکه وقتی داشتم ظرف‌ها را می‌شستم پی بردم زندگی چقدر می‌ارزد؟ نه عزیز جان، از این خبرها نیست. من موقع شستن ظرف‌ها تنها چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که باید هر چه زودتر وام بگیرم و ماشین ظرفشویی بخرم.هستی سیفهستی سیفSun, 19 May 2024 10:33:53 +0330https://virgool.ir/@hasti.seif/روز-۱-s0i3kqgqswwdپرده اولآفتاب می‌افتد روی صورتم. «وای...دیر شد.» گوشی را از زیر پتوی گلوله شده می‌کشم بیرون. ۸ صبح است...«قرار بود ۶ منو بیدار کنی» گوشی را طوری تکان می‌دهم انگار یقه اش را گرفته‌ام و دارم بازخواستش می‌کنم. بدو بدو می‌روم سمت آشپزخانه تا قبل از رفتن اعتیادم را درمان کنم. راه بین دستشویی تا آشپزخانه برایم شبیه صفا و مروه شده، بیهوده می‌روم و می‌آیم و هیچ چیزی سامان نمی‌گیرد. سوت کتری حواسم را سر جایش می‌آورد. «دیر شده هستی، بجنب»قهوه را سرپایی سر می‌کشم و می‌زنم بیرون. هوا هنوز بوی علف تازه می‌دهد. تاکسی را با دست نگه می‌دارم: «می‌شه بگازید لطفاً» راننده کامل به سمتم برمی‌گردد: «جان؟! » قیافه‌اش شبیه علامت سوالی سبیلو است. با لبخندی کم‌جان می‌گویم: «گاز بدید. دیرم شده. مرسی.» می‌خندد. حس می‌کنم توی سرش دارد از همان ناسزاهایی نثارم می‌کند که فردوسی هر از چندی حواله‌ دیگران می‌کرده.سر کوچه پیاده می‌شوم و می‌دوم. «دیر شده هستی، بجنب.» بالاخره می‌رسم. قرار است دوباره بنویسم و حالم خوب است. سه چهار ساعتی گوش می‌دهم، حرف می‌زنم، خیال می‌کنم و بعد همه چیز تمام می‌شود. دوباره باید بدوم تا برسم به بچه‌ها. برسم به خانه، به زندگی، به بچه‌ها...امان از این بچه‌ها.پرده دومبه خانه رسیدم، غذا خوردم و نمی‌دانم کی از خستگی خوابم برد. با هول بیدار می‌شوم. دوباره بین لایه‌های پتو به دنبال گوشی تلفن گمشده‌ام می‌گردم. ۳ ظهر است...«مگه من برای ۲ و نیم تورو روی زنگ نگذاشته بودم؟» زورم تنها به این گوشی تلفن بخت برگشته می‌رسد. «دیر شده هستی، بجنب.» اولین چیزهایی که دم دستم هست را می‌پوشم و خودم را پرت می‌کنم در تاکسی. صدا می‌خواند: «آسمون به اون گپی، گوشش نوشته...» و من توی ذهنم سعی می‌کنم «آسمون به اون گپی...» را با پنج لحن متفاوت تکرار کنم.سر وقت می‌رسم. هنوز نفسم جا نیامده که یکی می‌گوید «تو نقش زن عصبانی رو بازی کن» و منِ از همه جا بی‌خبر سعی‌ می‌کنم ذهنم را جمع و جور کنم و ببینم باید سر چه کسی داد بزنم و چطور خشمم را نشان دهم. باید چاق باشم، بی‌رحم باشم، زشت باشم...و داد بزنم. نفسم را چاق‌ می‌کنم تا آماده شوم که مربی سیخونکم می‌زند «دیر شده هستی، بجنب.» و من برای چندمین بار سعی می‌کنم خودم را بجنبانم.عصبانی می‌شوم، دست‌هایم سِر می‌شوند، قلبم به تپش می‌افتد. یادم می‌افتد به دیروز. به زمانی که دوست داشتم فریاد بزنم: «من ریدم به همشون. به جد و آبادشون. نباید بذاری اینطوری باهات رفتار کنن...» و با حرص و بغض کلمات را ادا می کنم. وسط داد زدنم وقتمان تمام می‌شود. می‌گویم: «نمی‌شه بیشتر بمونیم.» که مربی با بی‌حوصلگی زمزمه می‌کند «الانم دیر شده. وقت نداریم.»به ساعتم نگاه می‌کنم. ۶ و ربع است. تا ۷ باید به جایی می‌بودم که قرار بود جمع شویم. «دیر شده هستی، بجنب.»پرده سومساعت ۱۱ است. کلید را در قفل می‌چرخانم. بچه‌ها با همان چشم‌های کنجکاو همیشگی منتظرم هستند. «سلام مادر. خوبی؟ بیایید ببینم. امروز تنهایی چکار کردید؟» هر دو را در آغوش می‌کشم و آن‌ها هم برای ابراز خرسندی، دم‌هایشان را در هوا تکان می‌دهند.ساعت ۱۲ شده. زل زده‌ام به چراغ سالن. پس کی قرار است چراغ فهمیده‌ای داشته باشم که با دستور «عزیزم، دیگه وقت خوابه.» خاموش شود؟ پشتم را به چراغ می‌کنم و پتو را تا گردنم بالا می‌کشم. در سرم صدایی می‌گوید: «یک روز دیگه هم از زمان شکست خوردی. نه؟»هستی سیفهستی سیفSat, 18 May 2024 16:09:42 +0330