<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های حسن عباسی</title><link>https://virgool.ir/feed/@hassan.abbasi</link><description>ایده پرداز، منتور، برنامه نویس وب و موبایل</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 03:28:03</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/24623/avatar/CmsMeg.png</url><title>حسن عباسی</title><link>https://virgool.ir/@hassan.abbasi</link></image><item><title>اگر سکوت می‌کردم اینجا نبودید!</title><link>https://virgool.ir/@hassan.abbasi/اگر-سکوت-میکردم-اینجا-نبودید-rvibxxklbdco</link><description> پرسش: اوشوی عزیز، این همه سخنرانی! چرا؟؟اوشو: واقعیت به کلام درنمی آید. واقعیت تنها از طریق اشارات قابل انتقال است. از طریق سکوت و از طریق حضور.گاه حتی سکوت و حضور نیز به اندازه ی کافی کارآمد نیستند و در نهایت محکوم به شکست‌اند.حقیقت  غایی به هیچ روی، بازگوشدنی نیست. من به سخنرانی برای شما ادامه می دهم  اما این هرگز آن چیزی نیست که می‌خواهم به شما بگویم. آنچه می خواهم به شما  بگویم، به کلام در نمی آید و اگر درآید دیگر آن چیزی نیست که می‌خواهم  بگویم!این همان دوراهی رازآلود دیرینه است؛ دوراهی عرفان: او می داند آنچه را که نمی تواند بگوید و آنچه می گوید آن چیزی نیست که می داند!لائوتسه می گوید: «تائو» را نمی توان گفت و اگر گفته شود دیگر «تائو» نیست.به جای تائو واژه‌ی «داما» بگذارید، می شود «بودیسم»به جایش حقیقت بگذارید می شود «سقراط»!حقیقت،  مفهومی چنان گسترده است که در واژگان نمی گنجد... اما به هر حال باید تلاش  کرد تا در پس همه‌ی این تلاش‌ها گاه برای اندک مردمانی گشاده و «زره  ناپوشیده» و هوشمند، اتفاقی ویژه برای لحظاتی کوتاه رخ دهد... نیم نگاهی از  آن دورها... اما همین نیم نگاه به بذری در وجود آنان بدل می شود که بالیدن  آغاز می‌کند.آن‌چه می‌خواهم به شما بگویم هرگز پایانی ندارد، به همین سبب سخن گفتن مرا نیز پایانی نیست. در تمام این سال‌ها من بی‌وقفه سخنرانی کرده‌ام و هنوز هیچ نگفته‌ام! مطلقا هیچ چیز... و می توانم همچنان ادامه دهم زیرا آن چه می‌خواهم بگویم گفتنی نیست.ممکن است کسی بپرسد: پس چرا این همه سخنرانی؟؟من گُنگ خواب‌دیده و عالم تمام کـَر  /  من عاجزم ز گفتن و خلق از شنیدن‌اش   (مولانا) دلیل‌اش  این است: من بسیاری از شما را با صحبت‌هایم شکار کرده‌ام! اگر ساکت و  بی‌صدا این گوشه می‌نشستم، خوب البته عده‌ی کمی الان اینجا بودند. اما  بسیار انگشت شمار، زیرا درک سکوت،  بسیار دشوار است و گاه ناممکن. برای درک این سکوت به هشیاری بسیار بالایی  نیاز است و باید تا حدی در تو نیز وجود داشته باشد. و تنها در این صورت دو  سکوت گرد هم می‌آیند.و دنیا ساکت بودن را به شما نیاموخته است. واژه ها را آموخته است، زبان ها را...من نیز باید از واژه‌ها همچون طعمه استفاده کنم تا شما را شکار کنم. زمانی که به تور افتادید و دیگر راه فراری نداشتید ناچار به سکوت من نیز گوش فرا می‌دهید!زمانی  که واژه‌هایم را جذب کردید رفته رفته سکوتی را که آن‌ها را در برگرفته نیز  احساس خواهید کرد؛ واژه‌هایی که از سکوت زاده شده‌اند و چیزی از سکوت را  با خود به همراه دارند... رایحه‌ای در اطراف آن‌هاست.اما آنچه برایتان به کلام می‌آورم نکاتی بسیار ابتدایی و ناقص است که فقط به درد مبتدی‌ها  می‌خورد. اندک اندک که شعورتان رشد و سکوت تان عمق می یابد، رابطه‌ی من  نیز با شما بیشتر و بیشتر در سکوت فرو می‌رود. حتی زمانی که من صحبت  می‌کنم، شما به فاصله‌های خالی بین واژه ها گوش می‌دهید و فاصله‌ی بین خطوط  را می‌خوانید. دیگر به واژه‌ها علاقه‌ای ندارید... «بی واژگی» دلخواه  شماست و اصل و ریشه‌ی همه‌ی این واژه‌ها. اوشو - داماپده: راه بودا – جلد 7 فصل برگردان: فرهاد ارکانی</description><category>حسن عباسی</category><author>حسن عباسی</author><pubDate>Tue, 18 Dec 2018 10:57:54 +0330</pubDate></item><item><title>چرا استارتاپ ها شکست می خورند؟</title><link>https://virgool.ir/@hassan.abbasi/چرا-استارتاپ-ها-شکست-می-خورند-oq6c2jxtvoyf</link><description> در دنیای استارت آپ ها شکست یعنی فرصتی برای یادگیری؛ صاحبان استارتاپ هایی که شکست خورده اند سعی می کنند خود را خونسرد نشان داده و با موضوع طبیعی برخورد کنند. ولی هر چه قدر هم که بگوئیم شکست طبیعی است و بخواهیم در مورد آن مثبت فکر کنیم باز هم شکست خوردن – مخصوصاً در اوایل کار – ناراحت کننده است.هیچ کس دوست ندارد به مراسم ازدواج برود و بعد طلاق بگیرد، هیچ کس با این طرز تفکر یک کمپانی را راه اندازی نمی کند: “چون دفعه اول است اگر شکست خوردیم اشکالی ندارد، دفعه ی بعد جبران می کنیم!”. هیچ کس دوست ندارد شکست بخورد اما باز هم تعداد بسیار زیادی از استارتاپ ها شکست می خورند.طبق تحقیقی که مؤسسه Static Brain در ایالات متحده انجام داد تقریباً همه کسب و کارهای کوچک شکست می خورند. ۵۰ درصد آن ها بعد از ۵ سال و ۷۰ درصد آنها بعد از ۱۰ سال شکست می خورند. طبق داده های بدست آمده از این تحقیق ۴۶ درصد از کمپانی های آمریکایی به دلیل بی کفایتی شکست خورده اند. منظور از بی کفایتی قیمت گذاری های نامعقول، عدم مدیریت مستندات و یا عدم پرداخت مالیات بوده است. ۳۰ درصد بقیه هم به دلیل تجربه کم یا کمبود تجربه مدیریت شکست خورده بودند. کمبود تجربه در زمینه محصولات یا خدمات علت شکست ۱۱ درصد استارتاپ بعدی بود.همانطور که می بینید نرخ شکست کمپانی های نوپا بسیار بالاست ولی اصلاً به نرخ شکست استارت اپ ها نمی رسد، طبق آمار ۹۰ درصد از استارتاپ ها شکست می خورند! (البته طبق پژوهشی که توسط یکی از دانشجویان دانشکده Hravard Business School صورت پذیرفته این درصد چیزی نزدیک به ۷۵ درصد است؛ نرخ واقعی بین ۷۵ درصد تا ۹۰ درصد است). ولی این نرخ هر چه باشد باز هم بالاست. به نظر شما علت این نرخ بالای شکست استارتاپ ها چیست؟</description><category>حسن عباسی</category><author>حسن عباسی</author><pubDate>Tue, 18 Dec 2018 10:50:09 +0330</pubDate></item></channel></rss>