https://virgool.ir/feed/@hasanpourmelikaعاشق دنیای کلمات :)fa2026-11-12 15:22:12https://files.virgool.ir/upload/users/195888/avatar/bsrFnp.jpghttps://virgool.ir/@hasanpourmelikahttps://virgool.ir/@hasanpourmelika/آرزوی-نرفتن-کردم-xfbvpd2gzqepصبحی که او برای اولین‌بار در آینه به من نگاه کرد، هوا بوی شروعی متفاوت می‌داد. دختر جوانی با چشمانی که انگار همیشه بین آینده و گذشته گیر کرده است با موهای چتری روی صندلی راننده نشسته بود. از همان روز فهمیدم او آدمی‌ست که زیاد فکر می‌کند و کم می‌گوید... از آن‌هایی که دنیا را با استعاره می‌فهمند و با سکوت می‌نویسند و آدم دوست دارد مدت‌ها بنشیند و در سکوت کارهای او را ببیند.اسمش را نمی‌دانستم اما عاشق صدایش شده بودم. صدایی که وقتی می‌گفت «بریم؟» چیزی در من روشن می‌شد و نیرویی مضاعف برای لحظات همراهیم با او بود اما نمی‌دانم چرا همیشه دیر حرکت می‌کرد؟! همیشه قبل از هر سفر چند ثانیه‌ای مکث می‌کرد و گاهی هم نفسش را حبس می‌کرد تا تصمیم بگیرد امروز با چه چهره‌ای روزش را آغاز کند... گاهی لبخند می‌زد و گاهی هم بعد از سکوتی طولانی باز لبخند می‌زد.من با او بودم و تمام این‌ها را دیده بودم... تمام روزهایی که با خیال‌هایش تنها بود، روزهایی که خستگی‌اش را نمی‌خواست کسی بفهمد، روزهایی که به خودش قول می‌داد قوی‌تر از دیروز باشد و تمام غم‌هایش را پشت لبخندش پنهان می‌کرد.یک عصر بارانی، وقتی قطره‌ها آرام روی شیشه می‌لغزیدند، دیدم که چطور سرش را روی فرمان گذاشت. آهسته فرمان را نوازش کرد... آهسته‌تر از هر شکستی که دیده بودم! زیر لب چیزی مانند یک اعتراف گفت. نمی‌دانم به چه کسی؟! شاید به خودش... شاید به من... شاید به کسی که نبود...اشک‌هایش روی فرمان ریختند و من فهمیدم حال او ابری‌تر از همیشه است... از لرزش دست‌هایش... از لرزش صدایش وقتی با خودش حرف می‌زد... من همیشه از لرزش‌ها می‌فهمم.چند روز بعد، ناگهانی تصمیم گرفت راهی جایی شود که همیشه از آن حرف می‌زد اما جراتش را نداشت: جاده طولانی، هوای سرد، موسیقی آرام. دستش را از شیشه بیرون برد و باد موهایش را به‌هم می‌ریخت و او بلند می‌خندید اما اشک‌هایش از روی گونه‌هایش می‌لغزیدند و روی فرمان می‌افتادند. او با من رازهای زیادی از زندگی‌اش را گفت و من همسفر بسیاری از مسیرهایش بودم اما این بار هوایش طوفانی‌تر از قبل بود.برایم گفت از اولین فیلمنامه‌ای که نوشت و نصفه نیمه رها کرد، تا ایده‌ای که برای انیمیشنی که می‌خواست دنیا را با آن شگفت‌زده کند. از شعرهایی که شب‌ها روی تخت خوابگاه ثبت می‌کرد، تا آرزوهایی که بلند می‌گفت و بعد صورت خود را در آینه می‌دید و زیر لب می‌گفت "یعنی میشه که بشه؟"من گوش می‌کردم. همیشه گوش می‌کردم. کنار جاده نگه داشت و پیاده شد. به کاپوت تکیه داد و گوشی‌اش را بررسی کرد. نگاهش سرگردان بود. بلند شد و روبروی من نشست. برای اولین بار بود که می‌دیدم به صورت مستقیم من را خطاب قرار می‌دهد.او گفت:« تو اولینِ من بودی... خیلی جاها باهام راه اومدی و منو نذاشتی... خیلی وقتا دوست داشتم بهتر باشی ولی الان فقط می‌خوام به خاطر تمام راه‌هایی که باهم رفتیم تشکر کنم. از اینجا به بعد مسیر ما متفاوت می‌شه... امیدوارم بعدی بهتر ازت نگهداری کنه.»من ساکت ماندم... سوار شد و در سکوت فقط به آهنگ «بزن باران» گوش می‌دادیم. او آرام کلید را در استارت چرخاند. غمگین بودم و دوست داشتم این راه هرگز تمام نشود... می‌دانستم که این مسیر، آخرین مسیری‌ست که با او می‌روم.هر متر از خیابان، خاطره‌ای را از زیر چرخ‌هایم بیرون می‌کشید: خنده‌های ناگهانی‌اش وقتی آهنگ مورد علاقه‌اش پخش می‌شد... سکوت‌های سنگینش که تا عمق موتورم فرو می‌رفت... لحظه‌هایی که فرمان را محکم می‌گرفت تا کمتر عصبانی باشد... و لحظه‌هایی که من باید محکم می‌راندم تا او بیشتر به هم نریزد...وقتی وارد کارواش شدیم، نمی‎‌دانستم باید از نو شدن خوشحال باشم یا غمگین! آب سرد را روی کاپوت من می‌ریختند و من بعد از مدت‌ها برق افتاده بودم. اما نمی‌دانم چرا این درخشش همچون باری سنگین روی موتورم بود. کارگر با دستمال شیشه‌هایم را تمیز می‌کرد و من فکر می‌کردم: «کاش می‌توانستم باز هم همسفر او باشم...»ملیکا روبه‌رویم ایستاده بود. چتری موهایش خیس شده بودند و چشم‌هایش با اشک تر شده بودند. بعد از کارواش، آرام حرکت کردیم. باد سرد پاییزی از پنجره نیمه‌باز وارد می‌شد و بوی خداحافظی فضای داخل را پر کرده بود. مسیر را بلد نبودم، اما حس می‌کردم مقصد جاییست که موتورم نمی‌خواهد برسد. در نهایت روبه‌روی یک مکانیکی نگه داشت.پیرمرد با نگاهی که انگار می‌خواست ارزشم را فقط از روی زخم‌هایم بسنجد، جلو آمد. کاپوت را بالا زد و سرش را تکان داد و گفت: «این دیگه به درد نمی‌خوره دخترم... این ماشین خیلی وقته قراضه‌ شده...» کاش زبان داشتم... کاش می‌توانستم فریاد بزنم... کاش می‌توانستم بگویم من قراضه نیستم، فقط زیادی زندگی کردم؛ اما ملیکا دستش را روی آینه بغل گذاشت و گفت: «نه! اینجوری بهش نگین... این ماشین هیچ‌وقت منو توی مسیر نذاشته. هیچ‌وقت.»چطور می‌توانم توضیح دهم که همان لحظه، چطور پیچ‌های درون من لرزیدند؟ چطور تمام برق‌های خاموشم یک‌باره روشن شدند؟ چطور فهمیدم که اگرچه آخرِ راه من با او بود، اما من هنوز امید داشتم که روزی دوباره او راکب من باشد...مرد قیمت را گفت و معامله انجام شد. ملیکا کلیدم را نگاه کرد و آخرین صفحه یک کتاب را بست. جلو آمد دستانش را روی کاپوت گذاشت و آرام گفت: «متشکرم... برای تمام راه‌هایی که باهم رفتیم.» و من برای اولین‌بار آرزوی نرفتن کردم.ملیکا رفت و من ماندم با صاحبی جدید و داستانی جدید...Melika HasanpourMelika HasanpourSun, 23 Nov 2025 19:07:24 +0330