https://virgool.ir/feed/@harasswatchآزار و اذیت جنسی و جنسیتی در فضای عمومی، رنجی مشترک است. علیه حذف زنان از عرصه‌ی عمومی متحد شویم.fa2026-11-11 14:12:18https://files.virgool.ir/upload/users/138006/avatar/s05zpH.pnghttps://virgool.ir/@harasswatchhttps://virgool.ir/@harasswatch/سریال-باورنکردنی-روایتی-بر-تلاشی-ثمربخش-برای-شنیدن-صدای-قربانیان-تجاوز-w4piemli9rgnمن کنارت هستم، من حرفت را باور می‌کنمزرین جوادی: سریال «باور نکردنی» زنگ هشداری است برای مخاطبانش، یا حتی فراتر از آن کلاس درسی برای همۀ ما. این سریال هشت قسمتی که روایت رخدادهایی واقعی بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ در آمریکا است، براساس مقاله‌ای برنده جایزه پولیتزر با نام «یک داستان باورنکردنی از تجاوز» ساخته شده است.ما با تصاویر صبحی به ظاهر آرام و معمولی از شهر می‌گذریم و وارد زندگی دختری هجده ساله به نام «ماری» می‌شویم. لحظاتی بیشتر نگذشته اما دیگر هیچ‌چیز معمولی نیست؛ «ماری» در انتظار پلیس است تا گزارش کند شب گذشته در خانه‌اش به او تجاوز شده؛ با ورود اولین افسر پلیس به صحنه جرم و آغاز روند بررسی ادعا، ضعف‌های سیستم رسمی، از مراقبت‌های پزشکی و روانی لازم برای آزاردیده گرفته تا رفتار حرفه‌ای پلیس و مراحل ثبت پرونده قضایی یکی پس از دیگری رخ می‌نمایند.این داستانِ تفاوت میان واکنش‌ها و عملکردهاست، تفاوت‌هایی که می‌توانند منجر به متوقف شدن یا ادامه یافتن جنایت و تجاوز شوند. از طرفی شاهد کارآگاه‌هایی هستیم که با تکرار پرسش‌های بی‌اهمیت از آزاردیده و به دام انداختن او در پروسه طاقت‌فرسای بازگفتن واقعه با جزئیات و اصرار بر تناقض اظهارات شاکی او را از گزارش به پلیس پشیمان می‌کنند، و از طرفی مادرخوانده‌ای بدگمان را می‌بینیم که با اتکا بر آسیب‌دیدگی ماری از گذشته تلخ خانوادگی‌اش اعتقاد دارد احتمالا دخترخوانده‌اش تمام داستان تعرض را برای جلب‌توجه ساخته است. برخوردهایی که با بیشتر شدن فشار، ماری را مجبور می‌کنند تا قبول کند از ابتدا دروغ می‌گفته و شکایتش را پس بگیرد.در روی دیگر سکه و سه سال بعد، کارآگاه «کَرن دووال»، مامور بررسی پرونده‌ تجاوزی جدید شده و اینجاست که کلاس درسِ برای بیننده آغاز می‌شود. شیوه برخورد دوستانه دووال با آزاردیده و احترام به وضعیت شکننده روانی و حریم خصوصی او منجر به کسب اطلاعات جزئی و بسیار ارزشمندی برای پیگیری رد متجاوز می‌شود. کارآگاه جوان به طور اتفاقی و از طریق همسرش متوجه شباهت پرونده خود و پرونده حل نشده دیگری در مرکز پلیسی متفاوت می‌شود. مطرح کردن این شباهت با کارآگاه کارکشته، «گریس رَسمِسن»، منجر به همکاری مشترک دو مرکز پلیس برای یافتن متجاوزی سریالی می‌شود.در واقع کارگردان این سریال با وحدت دو کاراگاه زن برای پیدا کردن متجاوز سریالی، صحنه‌هایی را به تصویر می‌کشد که آن دو با درگیر کردن همکاران مردشان، در پی پاسخ سوال‌های مهمی هستند که پیش روی بینندگان قرار می‌گیرد؛ چرا مساله تجاوز برای پلیس‌ها و دستگاه قضایی عمدتا جدی نیست؟ چرا روایت قربانیان تجاوز نه به صورت فردی که به صورت سیستماتیک زیر سوال می‌رود و تعرض به بدن زنانه عادی‌انگاری می‌شود؟ چرا روایت از آزار جنسی، از خشونت خانگی گرفته تا آزارهای خیابانی و تجاوز، حتی برای مردم عادی هم آنقدر که باید مورد توجه قرار نمی‌گیرد؟اما تلاش شبانه‌روزی این دو کارآگاه برای یافتن مجرم آن‌ها را به چند پرونده مشابه و حل‌نشده دیگر می‌رساند. زنانی که خلاف تصور عمومی و کلیشه‌های رایج، دارای ویژگی‌های سنی و ظاهری کاملا متفاوت هستند؛ میانسال، جوان، سفیدپوست، رنگین‌پوست، لاغراندام یا با اضافه‌وزن. زنانی معمولی با ویژگی‌هایی معمول که همگی قربانی تجاوز یک نفر هستند. زنانی که همچون ده‌ها نمونه واقعی، سیستم مردسالارِ پلیس و دستگاه قضا توجه کافی به اظهاراتشان نشان نداده و شکایت‌هایشان را نیمه‌کاره رها کرده است.در صحنه‌ای از داستان، کارآگاه «رسمسن» خطاب به مامور ارشد اف.بی.آی می‌گوید: «یعنی می‌خواید بگید دلیل اینکه مامورهای شما این شکایت‌ها رو پیگیری نکردن اینه که پرونده‌های قتل براشون مهم‌تر از تجاوزه، درسته؟». جمله‌ای که پاسخش سر تکان دادن به نشان تایید است. با کنار هم گذاشته شدن قطعه‌های پازل، و با راهنمایی‌های مختلف قربانیان این آزارها، سرنخ به فردی احتمالا از ارتش یا پلیس می‌رسد؛ مجرمی که به خوبی با روش‌های دور زدن کارآگاهان آشناست و از بی‌توجهی حتمی پلیس نسبت به تعرض جنسی کاملا آگاه است. واقعیتی که بعد از پیدا کردن و دستگیری او که یک کهنه سرباز بوده، از دهان خودش همچون سیلی‌ای محکم به گوشمان می‌خورد:«شما پلیس‌ها همیشه یک قدم از ما عقبید، چون ما خیلی به کاری که می‌خوایم بکنیم فکر می‌کنیم. اولش سخته که ردی به جا نذاری ولی وقتی تکرار می‌شه آدم بهتر می‌شه. توی پرونده اول، من کلی مدرک جا گذاشته بودم، کلی دی‌ان‌ای، اینقدری که فرداش مطمئن بودم پلیس میاد جلوی در خونه و می‌برتم، ولی هیچکس نیومد و من به خودم گفتم: خب! پس انگار می‌تونی این کارو ادامه بدی!»«باور نکردنی» آیینه‌ای تمام قد از وضعیتی است که همه ما در آن زیست می‌کنیم. روایت زنانی که مورد تعرض قرار می‌گیرند و شنوندگان و شاهدانی که اغلب دلیلی می‌یابند تا خود آن‌ها را مقصر بدانند. تنها نمونه‌ای از هزاران موردی است که آزاردیده دست کمک به سوی نهادهای قدرت دراز کرده‌ و متهم به دروغگویی یا بزرگ‌نمایی شده‌ است. داستان این زنان به ما می‌آموزد که هیچ واکنش استاندارد یا مقبولی در مواجهه با تجاوز وجود ندارد. یک آزاردیده شاید تمام جزئیات حادثه را به خاطر بیاورد و دیگری شاید با محو کردن اتفاق از ذهنش از خود محافظت کند. این‌ها همه می‌توانند تلنگری باشند برای تک‌تک ما، تا بیاموزیم و تمرین کنیم اولین قدم برای متوقف کردن آزار جنسی می‌تواند گفتن دو جمله ساده به آزاردیده باشد: «من کنارت هستم، من حرفت را باور می‌کنم.»دیدبان آزاردیدبان آزارSat, 25 Apr 2020 01:01:06 +0430https://virgool.ir/@harasswatch/8-مارس-روزی-برای-بزرگداشت-مبارزات-جمعی-زنان-nwjyjkex6h5u«انقلاب زن است»، «دولت تجاوز از ما حمایت نمی‌کند»، «ما هرگز دوچرخه‌سواری را متوقف نخواهیم کرد، شما به آزار و اذیت پایان خواهید داد»، «این سواستفاده جنسی نیست، تجاوز است»، «نه، یعنی نه»، «متجاوز تویی!»این‌ها تنها بخشی از شعارهایی است که طی یکی دو سال اخیر از سوی زنان در خیابان‌ها سر داده شده است؛ زنانی از عراق تا اسپانیا، از مکزیک تا هندوراس، از آمریکا تا آرژانتین، از ترکیه تا شیلی. آن‌ها از هر طبقه، نژاد و ملیتی به خیابان‌ها آمدند و دولت‌ها را  به کوتاهی و بی‌عملی در مواجهه با خشونت‌‌های جنسی علیه زنان متهم کردند. راهپیمایی‌هایی که پیش از این بارها در صفحه «دیده‌بان آزار» منتشر شده است.برای مثال زنان شیلی با گرفتن دست‌های یکدیگر در شیلی، پرفورمنسی اعتراضی با نام «متجاوز تویی» به مناسبت ۲۵ نوامبر روز جهانی منع خشونت علیه زنان، برگزار و دولت، دستگاه قضایی و ماموران امنیتی را عاملان تجاوز، قتل زنان و متهم‌انگاری قربانیان اعلام کردند. این سرود تبدیل به یک پرفورمنس شد و در اعتراضات فمینیستی در سرتاسر جهان به اجرا درآمد.همچنین، هزاران نفر از کارکنان فست‌فود زنجیره‌ای مک دونالد همزمان در شهرهای مختلف آمریکا در اعتراض به آزار جنسی در محیط کار این فروشگاه‌ها، دست به اعتصاب زدند.زنان اسپانیایی از دیگر زنانی بودند که در سال ۲۰۱۸ در واکنش به رای دادگاهی مبنی بر تبرئه از جرم تجاوزِ چند متجاوز به یک زن، به خیابان آمدند و اعتراضاتشان برای رفع ابهامات در پرونده‌های تجاوز، اصلاحیه قانون تجاوز را در این کشور رقم زد.خاورمیانه هم از این اعتراضات بی‌نصیب نبود؛ در ابتدای سال ۲۰۱۸، چندین زن سوری در دمشق و ویرانه‌های شهر حمص، ماراتن دوچرخه‌سواری برگزار کردند. هدف از این ماراتن اطلاع‌رسانی درباره آزار و اذیت‌هایی بود که زنان هنگام دوچرخه‌سواری با آن مواجه‌اند. این جنبش بیش از ۴ هزار زن دوچرخه‌سوار را وارد خیابان‌های پایتخت کرد. هم‌چنین در همکاری با شهرداری دمشق توانست ۱۰ کیلومتر خط اختصاصی تردد دوچرخه در دمشق راه‌‌اندازی کند.هزاران زن عراقی از دیگر زنان خاورمیانه‌ای بودند که در فوریه ۲۰۲۰، در کنار مردان به میدان تحریر آمدند تا به دستور مقتدی صدر مبنی بر تفکیک جنسی در تظاهرات اعتراض کنند. این زنان پلاکاردهای متعددی به دست گرفته بودند تا بر نقش خود در اعتراضات ضدحکومتی تاکید کنند.لندن هم در یکی از روزهای ژوئن ۲۰۱۹ صحنه اعتراض زنانی مقابل پارلمان لندن بود که خواستار جرم‌انگاری آزار خیابانی بودند.صدها زن پرویی هم در سالی که گذشت چهاربار در پایتخت این کشور در اعتراض به آمار بالای خشونت‌های جنسیت‌محور به خیابان‌ها آمدند و خواستار حمایت دستگاه قضایی و برقراری عدالت برای قربانیان خشونت‌های مبتنی بر جنسیت شدند.مکزیکوسیتی دیگر شهری بود که در سال ۲۰۱۹ بارها شاهد تظاهرات خیابانی هزاران زنان علیه خشونت جنسی علیه زنان بود؛ اعتراضاتی که به «انقلاب اکلیلی» معروف شد و خواهان شکستن سکوت مستمر دولت در مقابل خشونت‌های مبتنی بر جنسیت بود.ژانویه ۲۰۲۰ هم بیش از صد زن در نیویورک در مقابل دادگاه کیفری این شهر که هاروی واینستین در آن محاکمه می‌شود و همچنین در مقابل برج ترامپ گرد هم آمدند تا به خشونت‎های جنسی اعتراض کنند.همچنین بسیاری از زنان فمینیست‌ در روز ۸ مارس در ایتالیا، در اعتصابی فراملی تحت عنوان «نه یک زن کمتر» و در راهپیمایی‌های اعتراضی به انواع خشونت های جنسی و جنسیتی و دیگر وجوه تبعیض علیه زنان فریاد سردادند.این اعتراضات و دیگر راهپیمایی‌های زنان در سرتاسر جهان همانطور که مارکس در «ایدئولوژی آلمانی» گفته، یک پیام واحد دارد: فرودستی زنان می‌تواند به موازات تحول جامعه تغییر کند اما از آنجا که عنصری اجتماعی در این تحول دخیل است، پیشرفت فناوری به تنهایی کافی نیست. زنان باید برای تغییر موقعیتشان تلاش کنند و این همان تلاشی است که مدت‌هاست زنان در سرتاسر جهان برای مبارزه با هرگونه انقیاد و تبعیض با پا گذاشتن به خیابان رقم می‌زنند.۸ مارس روز بزرگداشت این مبازرات جمعی است‌. هرچند سرکوب‌ گسترده مجال حضور زنان و مردان برابری‌خواه ایرانی را در خیابان‌ها گرفته، اما به گفته «یرواند آبراهامیان» در کتاب «مردم در سیاست ایران»، از زمان قیام مشروطه به بعد آن چیزی که تغییرات و تحولات را در ایران رقم زده نه بده و بستان‌های سیاستمداران پشت درهای بسته بلکه به واسطه حضور مردم در خیابان و همبستگیشان برای خواست‌های جمعی بوده. همان چیزی که برای زنان هم می‌تواند رهایی‌بخش باشد.به امید روزی که بتوانیم همگام با جنبش‌های زنان در سراسر دنیا، به خشونت‌های سیستماتیک و انواع نظام‌های ستم علیه زنان اعتراض کنیم ‌و ساختارهای رسمی عامل و تقویت‌کننده خشونت را به چالش بکشیم.دیدبان آزاردیدبان آزارSun, 08 Mar 2020 22:28:28 +0330https://virgool.ir/@harasswatch/اعتراض-فرانسویها-به-اهدا-جایزه-سزار-به-رومن-پولانسکی-cvynzsslgy7oما اینجا هستیمفعالان حقوق زنان در مقابل سالن کنسرت پاریس جمع شدند و به کاندید شدن رومن پولانسکی و اهدای جایزه بهترین کارگردانی به او در مراسم سزار اعتراض کردند. این زنان شعار می‌دادند: "ما اینجا هستیم، ما اینجا هستیم، حتی اگر پولانسکی نخواهد ما اینجا هستیم." معترضان بنرهایی در دست داشتند که رویشان نوشته شده بود: "نه به مصونیت" و "زنان آزاردیده، ما شما را باور می‌کنیم". تظاهرکنندگان در تلاش بودند که وارد سالن شوند اما پلیس ضدشورش مانع آنها شد.پولانسکی به اتهام تجاوز به کودکی ۱۳ ساله در سال ۱۹۷۷، در آمریکا تحت تعقیب است. سال گذشته نیز زنی مدعی شد که در سال ۱۹۷۵ و در سن ۱۸ سالگی توسط پولانسکی مورد تجاوز قرار گرفته است. اما این اتهامات مشمول مرور زمان شده و قابل بررسی و پیگیری نیست. علی‌رغم اعتراضات، داوران سزار، رومن پولانسکی را لایق دریافت جایزه برای فیلم "من متهم می‌کنم" تشخیص دادند. زمان اعلام جایزه عده‌ای از مهمانان مراسم را به نشانه اعتراض ترک کردند.‌به دنبال انتقادها به نامزدی فیلم پولانسکی، تمامی ۲۱ عضو هیات مدیره جایزه سینمایی فرانسه (سزار) کناره‌گیری کرده بودند. گروه‌های فمینیستی نیز خواستار تحریم این جشنواره شده بودند. پولانسکی پیش‌تر اعلام کرده بود که به دلیل نگرانی از واکنش فعالان فمینیستی در مراسم این جایزه شرکت نخواهد کرد.‌ سه‌شنبه هفته گذشته جمعی از فمینیست‌های فرانسوی در پاریس با «متجاوز» خواندن رومن پولانسکی، به اکران فیلم جدید او اعتراض کردند و مانع اولین نمایش آن شدند.با اعلام نامزدی پولانسکی، صدها بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان سینما خواستار اصلاحاتی در روند اهدای جوایز سزار شدند. آن‌ها درنامه‌ای عملکرد آکادمی سزار و عدم شفافیت مدیریت آن را محکوم کردند. آکادمی سزار به علت مدیریت مردانه مورد انتقاد بوده است. تنها ۳۵ درصد از اعضای این آکادمی زن هستند. حالا با اهدای جایزه به پولانسکی انتقادات‌ها شدت‌ گرفته و نگاه مردسالارانه در سیستم مدیریتی آکادمی بیش از پیش نمایان شده است.دیدبان آزاردیدبان آزارSun, 01 Mar 2020 23:11:14 +0330