https://virgool.ir/feed/@haniye_haririهر طایفه‌ای ز من گمانی داردfa2026-11-10 19:03:17https://files.virgool.ir/upload/users/961915/avatar/mXTbzX.jpeghttps://virgool.ir/@haniye_haririhttps://virgool.ir/@haniye_hariri/و-دیگر-جوان-نمی-شوم-vaatugyuz2emبه مثابه برگ های سبزی که آهسته زرد می‌شوند و می‌میرند؛ روزها یکی پس از دیگری از من رد می‌شوند و فرقی نمی‌کند چه قدر دستم را مشت کنم؛ زمان از لای دست‌هایم چکه چکه فرومی‌ریزد. از انتظار، خشم، شادی و هر آنچه بر پوست نازک قلبم می‌نشیند تا دردها و خستگی‌های مانده در تنم که فاکتور بگیرم چیزی نمی‌ماند جز مشتی خاطره، که شبیه کلاغی نشسته روی برجی بلند، هر غروب در چشم‌های من نگاه می‌کند و پر می‌کشد.لبریزم از زندگی و باز هم ماهی‌ ماند و آبی که نمی‌بیندش. غم می‌آید و می‌رود، زمان می‌ورد، فرصت می‌رود، نشاط می‌رود، جوانی دود می‌شود و ما به استقامت کوهی از فولاد ایستاده‌ایم تا در آینه ریزچروک‌ها و تارهای رنگ باخته از حسرت را بشماریم.و حق با تو بود، من هرگز دوباره جوان نمی‌شوم و هیچکس روزهای بیست سالگی را به من باز نخواهد گرداند. حق با تو بود، که تمام رنج‌های آویخته از گردنم از دور است که مسخره می‌شوند.دلگیرتر از همیشه به تمنای عقربه نشسته‌ام‌. لطفی کن و آهسته رد شو از من که گذر تو را می‌فهمم.اما یاد گرفته‌ام زندگی، همین مسیر پر نشیب و فراز و اخم های گره خورده است.که فرقی ندارد تو چه قدر احساسش کنی و سعی کنی قدرش را بدانی یا چه قدر جاهلانه بگذاری بگذرد.شب‌های بارانی از پشت پنجره خانه، هم‌زدن شکر در چای صبحانه، طی کردن هر روزه یک مسیر برای یک قدم بالاتر رفتن، ترس از صدای انفجارهای شبانه، تلاش‌های بی نتیجه و دیر رسیدن ها و برگ‌هایی که در پاییز زیر پایت له می‌شوند، اخباری که مدام بالا و پایین می‌شوند و حتی طاقچه‌ای که ناچارا هر هفته باید از نو غبارش را پاک کنی، زندگی را می‌سازند و من در توقع لحظات ناب و احساسات خوب و روزهای بهتر زندگی را می‌بازم. که چه قدر دیر می‌شود برای بی‌خیالی های بیست سالگی و ولگردی های شبانه، دیر می‌شود برای لمس سوز سرمای صبح‌های زمستان در راه مدرسه، برای ذوق بازی‌های کودکی و دیر می‌شوند برای زندگی کردن.و به زودی رد می‌شوی از تمام در‌ها برای آخرین بار. درهایی که بسته می‌شوند و مسیرهای یک طرفه که تمام می‌شوند و سیر مضحک خطی زمان.دیر می‌شود و دیر می‌شود و دیر می‌شود و در انتها ما به زمان خواهیم باخت."اما دریغ چشمم چه تلخِ تلخ، پاییز را دوباره تماشا کرد و دیگر جوان نمی‌شوم نه به وعده عشق و نه به وعده چشمان تو و دیگر به شوق نمی‌آیم نه در بازی باد و نه در رقص گیسوان تو."#هـ_نگامهHaniye HaririHaniye HaririSun, 13 Sep 2026 19:35:31 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/نیست-طاقتی-به-این-اسیری-mt1e2tr53ysaهرچه در شهر اتفاق افتاد، رفت دنیا به باد یا با بادبی تابم. می‌خواهم فرار کنم، همه چیز را رها کنم و بدوم، بدوم تا انتهای دنیا. می‌خواهم تمام شوم و دیگر نباشم اصلاً کاش از اول هم نبودم. هرگز از مادر زاده نمی‌شدم. بی قراری این روزهایم صبری می‌خواهد که از جنس من نیست. من زاده اضطرابم و هیاهو، آرام نمی‌گیرم حتی در بند. باید این پیکر را متلاشی کنم، اگر اتصال نورون هایم را قطع کنم شاید تسکینی باشد بر دردهای مزمنم.از خودم متنفر می‌شوم که به موجودات تهوع‌آور متحرک اطرافم لبخند می‌زنم و کله هایشان را به دیوار نمی‌کوبم. روزها بی تفاوت و شب‌ها بیدار روبروی این موجودات احمق منزجرکننده می‌نشینم که تظاهر می‌کنند دیگران را می‌فهمند دستم را می‌گیرند و به ناچار سکوت می‌کنم تا خیسی دست هایمان از عرق، آنها را متقاعد به رها کردنم کند. دلم یک سکوت می‌خواهد، یک سکون ابدی، یک انحلال در واقعیت و تجزیه شدن بر مولکول‌های زمان؛ به پایان رسیدن.اما این پایان مناسبی برای کسی که نفرتش بر علاقه‌اش فزونی دارد نیست؛ به آینه نگاه می‌کنم او را می‌بینم که خیره است به چشم‌هایم با موهای پریشان مشکی و چهره‌‌ای بی تاب. دلم برایش می‌سوزد و برایش گریه می‌کنم.تا صبح گریه می‌کنم. تا شب گریه می‌کنم. چه کسی جز من دوستش دارد؟ چه کسی از او آگاه است؟ من بر هر متر از ذهنش واقفم. من او را می‌فهمم و می‌دانم چه می‌گوید، چه احساس‌ می‌کند، حتی می‌دانم می‌خواهد با یک انتحاری جهان را بسوزاند. می‌دانم چقدر از تک‌تک عناصر اطرافش نفرت دارد، از زندگی در گنداب دنیا بیزار و در ستوه است؛ اشک‌هایش را پاک می‌کنم و با لبخند قصه‌ای می‌گویم، می‌گویم از روز نابودی انسان، شیرینی طعم عدم. فقط منم که می‌دانم از دم و بازدم این احمق های متمدن در عذاب است ولی باز هم می‌گویمش سکوت کن و با نفرت ادامه بده. کمی از هیاهوی یک مغز بیمار. https://soundcloud.com/atefeh94/chizi-nist-hadi-pakzad?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/haniye-hariri/zendegi-zire-zamin?ref=clipboard&p=a&c=1&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/haniye-hariri/ye-shooi?ref=clipboard&p=a&c=1&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/user-342792648/joji-glimpse-of-us-slowed?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/fred-bahari/hadi-pakzad-yellow-harmony-ft-bell?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/mohamed-essam-50624639/not-strong-enough-apocalypticafeat-brent-smith-of-shinedown?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing یک کتاب خوندم به اسم "اهالی نه" که هادی پاکزاد نوشته، (مثل همیشه دوستش دارم و این روزها بیشتر بهش احساس نزدیکی دارم). یک بخشی از کتاب رو در ادامه آوردم که بهتره زیاد عقیدتی نبینیمش، نمادینه:+ البته اين شيطان موجودی خرافی نيست که برای اون حضوری در دنيا تعريف شده باشه؛ اين شيطان يک نقض کننده‌ است. شيطان يک بخش درونی در ذهن ماست که تمايل به نقض قوانين داره. هرجا اخلاق روتين و چارچوب‌ها وجود داره، يک هويت درونی در مغز انسان‌ها تمايل به نقض اون‌ها پيدا می‌کنه؛ مادامي که انسان‌ها بين اين هويت و هويت اصول گرا (خدا) دست به دست می‌شن، مشغول زندگی عادی هستن؛ اما وقتي اونها رو از هم تميز بدی و حسشون کنی و خودتو به دست يکی از نيروها بسپاری و با تمرکز در جهت اون حرکت کنی، از درون نيروی مضاعف و بي‌‌حد و مرزی پيدا می‌کنی قدرت! - نتيجه‌ کار اين شيطان درون هميشه بده؟ + نه اين شيطان از هويت زشتی برخوردار نيست تفاوتش در نوع برخوردش با قوانينه.تصمیم داشتم دیگه چیزی منتشر نکنم، ولی من دارم‌ می‌نویسم و هر وقت حوصله داشته باشم اینجا تایپش می‌کنم.پرت و پلا هم زیاد می‌گم ولی اگر تو خوشت نمی‌آد می‌تونی از حقوق آخر ماه من کم کنی?Haniye HaririHaniye HaririTue, 26 Jul 2022 14:20:27 +0430https://virgool.ir/@haniye_hariri/جزئی-از-یک-کل-مسخره-vyn4l9uxhnkxامروز داشتم با الف. صحبت می‌کردم، قرار شد پست بذاریم. او گذاشت و حالا نوبت منه:)از بین پیشنهاد های مغز عزیزم، یه ترکیبی زدم.1 2 3:فوتو بای می:)بین رنج بردن و هیچ به ما حق انتخاب داده‌اند؛ من رنج را برگزیدم.فاکنر•••ناگهان جهانی وارونه مرا ربود زان پس هنگامی که باید می‌دیدم چشم بر بستم، هنگامی که باید می‌گریستم خنده سر دادم و به وقت فریاد در سکوت خیره ماندم. جهان بی نقصی که نور پرتوان کمال در آن چشمانم را زد و من را در انتظار ذره‌ای رنج از زندگی و بودن سیر کرد. و من از رنج تهی نمی‌شوم مگر از زندگی تهی باشم، شدم آنکه برایت از تباهی عبرت شود و نیستی. مرهمی نیست بر زخم ما جز زمان، مرهمی که خود آهسته جان را می‌ستاند؛ به زودی تمام می‌شویم و رنج هایمان هم با ما دفن می‌شود، رنج‌های فناپذیرمان...پ.ن: به نظرم جهان بی غم، جهانی لایق زیستن نیست. رنج به زندگی لذت می‌ده، تصور کن اگر در زندگی رنجی وجود نداشت، از ملال به ستوه می‌رسیدیم. سرگرمیِ زندگی از وجود رنج نشات می‌گیره، به عبارتی خوشی رو غم معنا می‌کنه.از رنج و درد لذت ببر، ملال به مراتب از رنج کشنده‌تره:)[هـ] معرفی فیلم:1.the lives of otherimdb: 8.4پیشنهاد آقای جنت خواه بود، بعد از دیدنش چهره واقعی سیاست و سختی کار هنرمندان برام ملموس تر شد. در مورد پروژه امنیتی اشتازی هست.2.Before trilogy imdb:8.1بهترین سه گانه از نظر من بعد از (افسردگیِ فون تریه)و (رنگِ کیشلوفسکی)داستان حول محور گفت و گوی دو غریبه شکل می‌گیره و در انتهای قسمت سوم به درک نسبی از فاجعه خوش سیمای عشق می‌رسیم:) نقطه قوت فیلم فیلم برداری متفاوت و فیلم نامه قوی هست.3.The House That Jack Builtimdb:6.8آخرین اثر فون تریه، مثل همیشه میخکوب کننده. ترکیبی از کمال‌گرایی، خودشیفتگی، سادیسم، وجدان و باور. شاهکار کم دیده شده:*)معرفی آهنگ: https://soundcloud.com/mohsennamjoo/jabr?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/sadeghvahedi/nahang-to-hoz-hamoon-mahi-ghermeze-feat-pedram-azad?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/shahin-6/shahin-najafi-hamoon?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/exulansism/505-slowed-arctic-monkeys?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/aazimi/bazi?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/erwinkhachikian/charkhidim-erwin-khachikian-ft-niaz-nawab?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/haniye-hariri/ir-d-far-hang_am-me?ref=clipboard&p=a&c=1&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/hadi-pakzad/natures-guilt?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing https://soundcloud.com/heandhisfriends/kim-ice-cream?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing تمام حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به هانیه حریری بوده و تکثیر آن به هر نحو طبق مقررات و مجازات های مربوط به متخلفین فعالیت های ویرگولی، پیگرد غیر قانونی خواهد داشت.?آهنگ هایی که دوست دارید رو تو کامنت معرفی کنید?به دلیل محدودیت زمانی و نامحدودیت تحصیلی تا سال بعد فعلا خداحافظظط!Haniye HaririHaniye HaririSun, 10 Jul 2022 21:47:47 +0430https://virgool.ir/@haniye_hariri/فراموش-می-شوی-b1nkaizsa8ewتُنسى كأنك لم تكن!تنسى كمصرع طائرككنيسة مهجورةتنسىكحب عابروكوردة في الريحوكوردة في الثلجتنسىانا للطريقهناك من سبقت خطاه خطايمن املى رؤاه على رؤايهناك من نثر الكلام على سجيتهليعبر في الحكايةاو يضيء لمن سيأتي بعدهأثرا غنائيا و جرساتُنسى كأنك لم تكن!شخصاً ولا نصاً..و تنسىامشي على هدي البصيرةربما أعطي الحكاية سيرة شخصيةفالمفردات تقودني وأقودهاانا شكلهاوهي التجلي الحرلكن قيل ما سأقوليسبقني غد ماضانا ملك الصدى لا عرش لي الا الهوامشفالطريق هو الطريقةربما نسي الأوائل وصف شيء مالاوقظ فيه عاطفة وحساتنسى كأنك لم تكن خبراً ولا أثراً وتنسىانا للطريقهناك من تمشي خطاه على خطايومن سيسبقني الى رؤيايمن سيقول شعرا في مديح حدائق المنفى امام البيتحرا من غدي المقصوممن غيبي ودنيايحرا من عبادة الأمسمن فردوسي الأرضيحرا من كناياتي ومن لغتيفأشهد أنني حر وحي حين..أُنسىفراموش می شوی!گویی که هرگز نبوده ایچون مرگ یک پرندهیا چون یکی کنیسه‌ی متروکفراموش می شوی!چون عشق رهگذرچون گل به دست بادچون گل میان برففراموش می شوی!من آنِ جاده.امهمانجایی کهآنان که گامشانپیشی گرفته است ز گاممو آنان که روشناییِ رویاشانسرمشق خواب‌های من استو آن دیگران که با مدد خلق و خوی نیکمنثور می‌کنند سخن راتا بگذرد ز مرز حکایتیا روشنی دهد به تغزلیا با جرسآن را که خواهد آمد از آن پس.از یاد می‌رویگویی نبوده‌ای...هرگز نه متنی و نه تنیاز یاد می‌روی…با رهنمون چشم بصیرت رونده‌امشاید توانم آن که حکایت رابخشم ز خویش سیره‌ی شخصی.همگام واژگانمگاه رهنمای من شده گاه رهنما منممن شکلم وآنان تجلیات رها اماآن‌ را که خواستم زین پس گویمزین پیش گفته‌اندپیشی گرفته است ز منفردای پشت سر.من پادشاه کشور پژواکمو تخت من حواشیزیرا که راه خود روش استزیرا طریقت است طریق.پیشینیان چه بسااز یاد برده باشندتوصیف آن چه را که درآن می‌توانبیدار ساخت عاطفه را.از یاد می‌رویگویی نه بوده‌ای خبرییا خود نه بوده‌ای اثریاز یاد می‌روی.من آنِ جاده‌امآن‌جا که رهسپار شده گام دیگرانبر گام‌های منتا کیست آن که پیش می‌افتداز من برای دیدن رویایمیا آنکه در ستایش تبعید و باغ‌هاشدر آستان خانه سراید سروده‌ای.آزادماز چهره‌ی شکسته‌ی فردااز غیب و از جهانآزادم از پرستش دیروزاز این بهشت روی زمینمو ز استعاره‌ها و زبانمباری گواهم اکنونکآن لحظه‌ای که رفته ز هر یادمآن لحظه‌ام که زنده و آزادم...محمود درویشپ.ن: نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود....هـ انیه. https://soundcloud.com/haniye-hariri/mfkjlyvrssub?p=a&c=1&si=2908faeb570341689e6f5227a05755ff&utm_source=other&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing دکلمه متن در لینک پیوستHaniye HaririHaniye HaririSun, 08 May 2022 17:38:08 +0430https://virgool.ir/@haniye_hariri/ما-در-بیست-و-پنج-سالگی-پخته-می-شویم-itrqnx5no5reنگاه من اما بر بی تفاوتی خودم و نسلم‌ نسبت به نوسانات روزگار چندان همخوانی با پختگی‌ای که ناشی از گذشت سالیان است ندارد، تنها تصویر بیرونی‌اش یکی است.این پختگی، یک پختگی اجباری بوده است. تو به جوایز روزگار بی اهمیت می‌شوی چون جایزه‌ای برایت وجود ندارد و بعد به مرور یاد می‌گیری که قبل از هیجان محکم باشی تا باد ناملایم کمتر تکانت دهد، وقتی هیجان و شور و امید بیست سالگی و قبل از آن جایش را به تسلیم‌ می‌دهد؛ برای بسیاری هم‌‌نسلان من این تسلیم در برابر سیستم بود و اینکه رضایت دهند رویاهایشان را همخوان کنند با آنچه از آنان انتظار می‌رود.برای برخی دیگر هم که چون من این شکاف بین سلیقه‌شان و سلیقه عمومی پرناکردنی می‌نمود، کرنش و تسلیم به معنای چشم پوشی کامل از این راه بود.چه بسیار استعدادها را در این سال‌ها دیدم که به یکی از این‌ دو گونه تسلیم‌ تن سپرده‌اند؛ پناه بردن به خلوت، زندانی کردن رویاها، تجربه شکست مداوم و هر روزه، تجربه انزوای ناشی از ماندن در جزیره ای که مثل سکانس آخر فیلم زیر زمین امیرکاستاریکا از سرزمین اصلی جدا می‌شود و از آن بسیار سهمگین‌تر و دردناک‌تر تجربه افسون شونده اینکه آن سرزمین اصلی هم روز به روز در انزوای بیشتر از سرزمین ها و جوامع دیگر جهان است.وطنت!"دور ایرانو تو خط بکش، بابا خط بکش، خط بکش.تف و لعنت به این سرنوشت، سرنوشت، خط بکش."این‌ لیوان آرزوهای ما چه وقت‌هایی هست که قبل از اینکه به دنیا بیایم فروریخته و در واقع چیزی، چیزهایی هست که به اجبار مارو پخته می‌کنه به عنوان یک نسل، به عنوان یک نسلی از یک مقطع زمانی خاص و در یک کشور خاص ، با یک فرهنگ خاص، با همه شادی‌ها و غم‌های خاصی که داره؛ که این چطوری هم ادم‌ رو از درون خالی می‌کنه و هم در عین حال احساس می‌کنی که در بیست و پنج سالگی پخته می‌شی یعنی ظاهرش اینه که این پختگی یک پیرمرد دنیا دیده است ولی دنیا هم ندیدی، در واقع تنها چیزی که منجر به پختگی همه ما می‌شه اینه که منتظر جایزه دیگه از روزگار نیستیم و در واقع تسلیم‌ می‌شیم.‌برای تولد محسن نامجو با یک‌روز تاخیرهانیه حریری.Haniye HaririHaniye HaririSun, 06 Mar 2022 21:26:21 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/هفدهمین-اسفندماه-زندگی-uklmcshssx2lاز آمدنم نبود گردون را سودوز رفتن من جلال و جاهش نفزودوز هیچکسی نیز دو گوشم نشنودکاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود-خیام-123:یک روز از خواب بیدار می شود، یک روز غیرمعمولی، از همان روزها که رنگ یکنواختی ندارد.تلفن زنگ‌ می‌خورد، پیام ها ارسال می‌شوند، مهمان ها می‌آیند، تنهایی گوشه گیر می‌شود و قلب طور دیگر می‌تپد.خانواده برای بودنش شاد هستند و به او ابراز می‌کنند.صدای موسیقی، ترس کوچک‌تر ها از فشفشه، ترکیدن ناگهانی بادکنک، همهمه نغمه های تولد و هدیه هایی با هویت مجهول که عشق را در وجودش رشد می‌دهند و زندگی رنگ امید می‌گیرد. دوستانش به گرمی نگاهش می‌کنند با امید های واهی و آرزوهای محال رنگارنگ از او استقبال می‌کنند؛ لبریز حس دوست داشته شدن شده و آن‌ها دوستش دارند.تب این احوالات تا انتهای روز نمی‌خوابد و رگ‌های متورمش جور دیگر نبض می‌زند تا شب می‌شود؛مهمان‌ها رفته‌اند و پیامی نمی‌آید، کسی زنگ نمی‌زند و دیگر تنها شده‌.به سکوت خانه گوش می‌دهد، خانه شلوغ است و به‌ هم ریخته، با بغض تنهایی مسواک می‌زند و خود را روی تخت رها می‌کند.می‌اندیشد؛ به این روز پرهیاهو، به سکوت و غربت خانه،به فردا و روزمرگی‌هایش و چشم را می‌بندد.بیدار که بشود زندگی مثل قبل رنگ می‌بازد و یکنواختی بازمی‌گردد. گویی غریبی به ریشه‌اش پیوند خورده، پشت عینک و کلاه قایم می‌شود و با قهوه و سیگار فرار می‌کند، و به راهش ادامه می‌دهد.برای من تولد حال و هوای عید دارد، زمانی که سرما نفس‌های آخرش را می‌کشد و آماده رفتن می‌شود، فقدان عجیبی حس می‌شود این روزها که بهار در راه است و وقتی برود آخرین بهار نوجوانی می‌رود و عمر مثل برق و باد در گذر است و با چشم بر هم‌ زدنی تولدمان در اولین سال نبودن ما هم میگذرد هرچند که ما هرگز پیش نرفتیم، ما فرو رفتیم و هراس چه بر دل راه دهیم؟ انگار که نیستی چو هستی خوش باش!یك جوك قدیمی هست كه می‌گوید دو زن مسن در اقامت‌گاه كوهستانی كت‌اسكیل هستند و یكی از آن‌ها می‌گوید «پسر، غذای اینجا واقعا افتضاحه» زن دوم می‌گوید «آره، می‌دونم، تازه كم هم هست» خب، این عملا احساسی است كه من نسبت به زندگی دارم.- وودی آلن-هانیه حریری،نهم اسفندماه هزار و چهارصدHaniye HaririHaniye HaririMon, 28 Feb 2022 22:08:16 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/28بهمن-ماه-برای-صادق-هدایت-lwtxqm1slislصادق هدایت (زادهٔ بیست و هشت بهمن ۱۲۸۱ - درگذشتهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۳۰) داستان‌نویس، مترجم و روشنفکر ایرانی بود. او را همراهِ محمدعلی جمال‌زاده و بزرگ علوی و صادق چوبک یکی از پدران داستان‌نویسی نوین ایرانی می‌دانندهدایت کتابی را در توصیف و تشریح رباعیات خیام به رشته تحریر دراورده به نام «ترانه های خیام»بخش هایی از این کتاب در این پست گرداوری شده:ميگويند: (خيام به اقتضای سن، چندين بار افكار و عقايدش عوض شده، در ابتدا لاابالی و شرابخوار و كافر و مرتد بوده و آخر عمر سعادت رفيق او شده راهي بسوی خد ا پيدا كرده و شبی مهتابی مشغول باده گساری بوده؛ ناگاه باد تندی وزيدن می گيرد و كوزه شراب روی زمين می افتد و می شكند آن وقت خيام برآشفته بخدا می گوید:ابريق می مرا شكستی ربی،برمن در عيش را به بستی ربی؛من می خورم و تو می كنی بد مستی،خاكم به دهن مگرتو مستی ربی؟خدا او را غضب می كند، فوراً صورت خيام سياه ميشود و خيام دوباره ميگويد:ناكرده گناه در جهان كيست؟ بگو،آنكس كه گنه نكرده چون زيست؟ بگو؛من بد كنم و تو بد مكافات دهی!پس فرق ميان من و تو چيست؟ بگوخدا هم او را می بخشد و رويش درخشيدن می گيرد، و قلبش روشن می شود .بعد می گويد: «خدايا مرا بسوی خودت بخوان !» آن وقت مرغ روح از بدنش پرواز می کند.اين حكايت معجزه آسای مضحک بدتر از فحش های نجم الدين رازی به مقام خيام توهين می كند، و افسانه بچه گانه ای است كه از روی ناشيگری بهم بافته اند . آيا می توانيم بگوئيم گوينده آن چهارده رباعی محكم فلسفی كه با هزار زخم زبان و نيش خندهای تمسخر آميزش دنيا و مافی هايش را دست انداخته، در آخر عمر اشک می ريزد و از همان خدایی كه محكوم كرده به زبان لغات آخوندی استغاثه می طلبد؟ شايد يک نفر از پيروان و دوستان شاعر براي نگهداری اين گنج گرانبها، اين حكايت را ساخته تا اگر كسی به رباعيات تند او بربخورد بنظر عفو و بخشايش بگوينده آن نگاه كند و برايش آمرزش بخواهد.براي خيام ماورا ماده چيزی نيست . دنيا در اثر اجتماع ذرات بوجود آمده كه بر حسب اتفاق كار می كنند . اين جريان دائمی و ابدی است، و ذرات پی در پی در اشكال و انواع داخل می شوند و روی می گردانند . از اين رو انسان هيچ بيم و اميدی ندارد و در نتيجه تركيب ذرات و چهار عنصر و تأثير هفت كوكب بوجود آمده و روح او مانند كالبد مادی است و پس از مرگ نمی ماند.بازآمدنت نيست، چو رفتی رفتی.» ««چون عاقبتت كار جهان «نيستي» است. »«هر لاله پژمرده نخواهد بشكفت.»اما خيام به همين اكتفا نمی كند و ذرات بدن را تا آخرين مرحله دنبال می نمايد و بازگشت آنها را شرح می دهد . در موضوع بقای روح معتقد به گردش و استحاله ذرات بدن پس از مرگ می شود . زيرا آنچه محسوس است و به تميز درمی آيد اين است كه ذرات بدن در اجسام ديگر دوباره زندگی و يا جريان پيد می كنند. ولی روح مستقلی كه بعد از مرگ زندگی جداگانه داشته باشد نيست . اگر خوشبخت باشيم، ذرات تن ما خم باده می شوند و پيوسته مست خواهند بود، و زندگی مرموزی را تعقيب می كنند . همين فلسفه ذرات سرچشمه درد و افكار غم انگيز خيام می شود . در گل كوزه، در سبزه، در گل لاله، در معشوقه ای كه با حركات موزون به آهنگ چنگ می رقصد، در مجالس تفريح و در همه جا ذرات بی ثبات و جريان سخت و بی اعتنای طبيعت جلوی او است . در كوزه شراب ذرات تن مه رويان را می بيند كه خاک شده اند، ولی زندگی غريب ديگری را دارند . زيرا در آن ها روح لطيف باده در غليان است مقصود از زندگی کیف و لذت است. تا می توانیم باید غم و غصه را از خودمان دور بکنیم، معلوم را به مجهول نفروشیم و نقد را فدایِ نسیه نکنیم. انتقامِ خودمان را از زندگی بستانیم پیش از آن که در چنگالِ او خُرد بشویم«بِرُبای نَصیبِ خویش کَت بِرُبایند»همین دم را که زنده‌ایم، این دم گذرنده که به یک چشم به هم زدن در گذشته فرومی‌رود، همین دم را دریابیم و خوش باشیم. این دم که رفت دیگر چیزی در دست ما نمی‌ماند، ولی اگر بدانیم که دم را چگونه بگذرانیم!فلسفه خيام هيچ وقت تازگی خود را از دست نخواهد داد چون اين ترانه های در ظاهر كوچک ولی پر مغز تمام مسائل مهم و تاريک فلسفی را كه در ادوار مختلف انسان را سرگردان كرده و افكاری را كه جبرا به او تحميل شده و اسراری را كه برايش لاينحل مانده مطرح می كند.)هدایت در ۱۹ فروردین سال ۱۳۳۰ در پاریس خودکشی کرد و چند روز بعد در قطعهٔ ۸۵ گورستان پر-لاشز به خاک سپرده شد.بیست و هشتم بهمن ماه هزار و چهارصدHaniye HaririHaniye HaririThu, 17 Feb 2022 23:41:31 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/بیست-رباعی-از-خیام-بخش-پنجم-absml7icqxmlیک چند به کودکی به استاد شدیمیک چند به استادی خود شاد شدیمپایان سخن شنو که ما را چه رسیداز خاک در آمدیم و بر خاک شدیمیک روز ز بند عالم آزاد نیمیک دمزدن از وجود خود شاد نیمشاگردی روزگار کردم بسیاردر کار جهان هنوز استاد نیماز دی که گذشت هیچ از او یاد مکنفردا که نیامده ست فریاد مکنبر نامده و گذشته بنیاد مکنحالی خوش باش و عمر بر باد مکنای دیده اگر کور نه ای گور ببینوین عالم پر فتنه و پر شور ببینشاهان و سران وسروران زیر گِلندروهای چو مه در دهن مور ببینبرخیز و مخور غم جهان گذرانبنشین و دمی به شادمانی گذراندر طبع جهان اگر وفایی بودینوبت بتو خود نیامدی از دگرانچون حاصل آدمی در این شورستانجز خوردن غصه نیست تا کندن جانخرم دل آنکه زین جهان زود برفتو آسوده کسی که خود نیامد به جهانرندی دیدم نشسته بر خنگ زمیننه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دیننه حق نه حقیقت نه شریعت نه یقیناندر دو جهان کرا بود زهره اینقومی متفکرند در مذهب و دینقومی به گمان فتاده در راه یقینمی ترسم از آنکه بانگ آید روزیکای بیخبران راه نه آن است و نه اینگر بر فلکم دست بدی چون یزدانبرداشتمی من این فلک را ز میاناز نو فلکی دگر چنان ساختمیکازاده به کام دل رسیدی آسانآن قصر که با چرخ همی زد پهلوبر درگه آن شهان نهادندی رودیدیم که بر کنگره اش فاخته ایبنشسته همی گفت که کوکو کوکواز آمدن و رفتن ما سودی کووز تار امید عمر ما پودی کوچندین سروپای نازنینان جهانمیسوزد و خاک میشود دودی کومی خور که فلک بهر هلاک من و توقصدی دارد به جان پاک من و تودر سبزه نشین و می روشن میخورکاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تواز کوزه گری کوزه خریدم باریآن کوزه سخن گفت ز هر اسراریشاهی بودم که جام زرینم بوداکنون شده ام کوزه هر خماریای کاش که جای آرمیدن بودییا این ره دور را رسیدن بودیکاش از پی صدهزار سال از دل خاکچون سبزه امید بر دمیدن بودیدر گوش دلم گفت فلک پنهانیحکمی که قضا بود ز من میدانیدر گردش خویش اگر مرا دست بدیخود را برهاندمی ز سرگردانیهان کوزه گرا بپای اگر هشیاریتا چند کنی بر گل مردم خواریانگشت فریدون و کف کیخسروبر چرخ نهاده ای چه میپنداریگر کار فلک بعدل سنجیده بدیاحوال فلک جمله پسندیده بدیور عدل بدی به کارها در گردونکی خاطر اهل فضل رنجیده بدیهنگام صبوح ای صنم فرخ پیبرساز ترانه ای و پیش آور میکافکند بخاک صدهزاران جم و کیاین آمدن تیرمه و رفتن دیبر شاخ امید اگر بری یافتمیهم رشته خویش را سری یافتمیتا چند ز تنگنای زندان وجودای کاش سوی عدم دری یافتمیبر سنگ زدم دوش بسوی کاشیسرمست بدم که کردم این اوباشیبا من به زبان حال میگفت سبومن چون تو بدم تو نیز چون من باشیهانیه حریریHaniye HaririHaniye HaririTue, 21 Dec 2021 14:59:19 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/بیست-رباعی-از-خیامبخش-چهارم-yotkkjmiryxpاین اهل قبور خاک گشتند و غبارهر ذرّه ز هر ذرّه گرفتند کنارآه این چه شراب است که تا روز شماربیخود شده و بی خبرند از همه کاردی کوزه گری بدیدم اندر بازاربر پاره گلی لگد همی زد بسیارآن گل بزبان حال با او می گفتمن همچو تو بوده ام مرا نیکو دارزان می که حیات جاودانی است بخورسرمایه لذت جوانی است بخورسوزنده چو آتش است لیکن غم راسازنده چو آب زندگانی است بخوراز جمله رفتگان این راه درازباز آمده کیست تا بما گوید رازپس بر سر این دو راهه آز و نیازتا هیچ نمانی که نمیآیی بازمرغی دیدم نشسته بر باره طوسبر پیش نهاده کلّه کیکاووسبا کلّه همی گفت که افسوس افسوسکو بانگ جرسها و کجا ناله کوسجامی است که عقل آفرین میزندشصد بوسه ز مهر بر جبین میزندشاین کوزه گر دهر چنان جام لطیفمی سازد و باز بر زمین میزندشخیام اگر ز باده مستی خوش باشبا ماهرخی اگر نشستی خوش باشچون عاقبت کار جهان نیستی استانگار که نیستی چو هستی خوش باشدر کارگه کوزه گری رفتم دوشدیدم دوهزار کوزه گویا و خموشناگاه یکی کوزه براورد خروشکو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروشایام زمانه از کسی دارد ننگکو در غم ایام نشیند دلتنگمی خور تو در آبگینه با ناله چنگزان پیش که آبگینه آید بر سنگاز جرم گل سیاه تا اوج زحلکردم همه مشکلات کلی را حلبگشادم بندهای مشکل به حیلهر بند گشاده شد به جز بند اجلایدوست بیا تا غم فردا نخوریموین یکدم عمر را غنیمت شمریمفردا که از این دیر فنا درگذریمبا هفت هزار سالگان سربسریماین چرخ فلک که ما در او حیرانیمفانوس خیال از او مثالی دانیمخورشید چراغدان و عالم فانوسما چون صوریم کاندر او حیرانیمبر مفرش خاک خفتگان میبینمدر زیر زمین نهفتگان میبینمچندانکه به صحرای عدم مینگرمناآمدگان و رفتگان میبینمتا چند اسیر عقل هر روزه شویمدر دهر چه صد ساله چه یکروزه شویمدر ده تو بکاسه می از آن پیش که مادر کارگه کوزه گران کوزه شویمچون نیست مقام ما در این دهر مقیمپس بی می و معشوق خطایی است عظیمتا کی ز قدیم و محدث امیّدم و بیمچون من رفتم جهان چه محدث چه قدیمخورشید به گل نهفت می نتوانمو اسرار زمانه گفت می نتوانماز بحر تفکرم برآورد خرددری که ز بیم سفت می نتوانمدشمن بغلط گفت که من فلسفیمایزد داند که آنچه او گفت نیملیکن چو در این غم آشیان آمده امآخر کم از آنکه من بدانم که کیممائیم که اصل شادی و کان غمیمسرمایه دادیم و نهاد ستمیمپستیم و بلندیم و کمالیم و کمیمآئینه زنگ خورده و جام جمیممن بی می ناب زیستن نتوانمبی باده کشید بار تن نتوانممن بنده آن دمم که ساقی گویدیک جام دگر بگیر و من نتوانمهر یک چندی یکی برآید که منمبا نعمت وبا سیم و زر آید که منمچون کارک او نظام گیرد روزیناگه اجل از کمین درآید که منمهانیه حریریHaniye HaririHaniye HaririWed, 08 Dec 2021 15:06:24 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/بیست-رباعی-از-خیام-بخش-سوم-wh10nrbl421pافسوس که سرمایه ز کف بیرون شدوز دست اجل بسی جگرها خون شدکس نامد از آن جهان که پرسم از ویکاحوال مسافران عالم چون شدافسوس که نامه جوانی طی شدو آن تازه بهار زندگانی دی شدآن مرغ طرب که نام او بود شبابافسوس ندانم که کی آمد کی شدای بس که نباشیم و جهان خواهد بودنی نام ز ما و نی نشان خواهد بودزین پیش نبودیم و نبُد هیچ خللزین پس چو نباشیم همان خواهد بوداین عقل که در ره سعادت پویدروزی صد بار خود ترا میگویددریاب تو این یکدم وقتت که نئیآن ترّه که بدروند و دیگر رویداین قافله عمر عجب می گذرددریاب دمی که با طرب می گذردساقی غم فردای حریفان چه خوریپیش آر پیاله را که شب می گذردبر پشت من از زمانه تو میآیدوز من همه کار نانکو میآیدجان عزم رحیل کرد و گفتم بمروگفتا چه کنم خانه فرو میآیدبر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشدوزخورد آدمی زمین سیر نشدمغرور بدانی که نخوردست تُراتعجیل مکن هم بخورد دیر نشدبر چشم تو عالم ارچه می آرایندمگرای بدان که عاقلان نگرایندبسیار چو تو روند و بسیار آیندبربای نصیب خویش کِت بربایندبر من قلم قضا چو بی من رانندپس نیک و بدش ز من چرا میداننددی بی من و امروز چو دی بی من و توفردا به چه حجتم به داور خوانندتا چند اسیر رنگ و بو خواهی شدچند از پی هر زشت و نکو خواهی شدگر چشمه زمزمی و گر آب حیاتآخر بدل خاک فرو خواهی شدتا زهره و مه در آسمان گشت پدیدبهتر ز می ناب کسی هیچ ندیدمن در عجبم ز می فروشان کایشانبه زانکه فروشند چه خواهند خریددر دهر هرآنکه نیم نانی دارداز بهر نشست آشیانی داردنه خادم کس بود نه مخدوم کسیگو شاد بزی که خوش جهانی دارددهقان قضا بسی چو ما کشت و درودغم خوردن بیهوده نمیدارد سودپر کن قدح می به کفم درنه و زودتا باز خورم که بودنی ها همه بودزان پیش که بر سرت شبیخون آرندفرمای که تا باده گلگون آرندتو زر نئی ای غافل نادان که تُرادر خاک نهند و باز بیرون آرندعمرت تا کی به خودپرستی گذردیا در پی نیستی و هستی گذردمی نوش که عمری که اجل در پی اوستآن به که بخواب یا به مستی گذردگویند بهشت و حور و عین خواهد بودآنجا می و شیر و انگبین خواهد بودگر ما می و معشوق گزیدیم چه باکچون عاقبت کار چنین خواهد بودیاران موافق همه از دست شدنددر پای اجل یکان یکان پست شدندخوردیم ز یک شراب در مجلس عمردوری دو سه پیشتر ز ما مست شدندیک قطره آب بود و با دریا شدیک ذرّه خاک با زمین یکتا شدآمد شدن تو اندر این عالم چیستآمد مگسی پدید و ناپیدا شدافلاک که جز غم نفزایند دگرننهند بجا تا نربایند دگرنا آمدگان اگر بدانند که مااز دهر چه میکشیم نایند دگرایدل غم این جهان فرسوده نخوربیهوده نئی غمان بیهوده مخورچون بوده گذشت و نیست نابوده پدیدخوش باش غم بوده و نابوده نخورهانیه حریریHaniye HaririHaniye HaririTue, 07 Dec 2021 15:19:37 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/بیست-رباعی-از-خیام-بخش-دوم-arg48ztzt4i5دارنده چو ترکیب طبایع آراستاز بهر چه افکندش اندر کم و کاستگر نیک آمد شکستن از بهر چه بودور نیک نیاید این صور عیب کراستخاکی که به زیر پای هر نادانی استکفّ صنمی و چهره جانانی استهر خشت که بر کنگره ایوانی استانگشت وزیر یا سر سلطانی استدر پرده اسرار کسی را ره نیستزین تعبیه جان هیچکس آگه نیستجز در دل خاک هیچ منزلگه نیستمی خور که چنین فسانه ها کوته نیستدر خواب بُدم مرا خردمندی گفتکز خواب کسی را گل شادی نشکفتکاری چه کنی که با اجل باشد جفتمی خور که به زیر خاک می باید خفتدر دایره ای که آمد و رفتن ماستاورا نه بدایت و نهایت پیداستکس می نزد دمی در این معنی راستکاین آمدن از کجا و رفتن به کجاستدریاب که از روح جدا خواهی رفتدر پرده اسرار فنا خواهی رفتمی نوش ندانی از کجا آمده ایخوش باش ندانی به کجا خواهی رفتگویند کسان بهشت با حور خوش استمن میگویم که آب انگور خوش استاین نقد بگیر و دست از آن نسیه بدارکآواز دُهل شنیدن از دور خوش استگویند مرا که دوزخی باشد مستقولیست خلاف دل در آن نتوان بستگر عاشق و میخواره به دوزخ باشندفردا بینی بهشت همچون کف دستمن هیچ ندانم که مرا آنکه سرشتاز اهل بهشت کرد یا دوزخ زشتجامی و بتی و بربطی بر لب کشتاین هرسه مرا نقد و تُرا نسیه بهشتمی خوردن و شاد بودن آئین منستفارغ بودن ز کفر و دین، دین منستگفتم به عروس دهر کابین تو چیستگفتا دل خرم تو کابین منستمی نوش که عمر جاودانی این استخود حاصلت از دور جوانی این استهنگام گل و باده و یاران سرمستخوش باش دمی که زندگانی این استنیکی و بدی که در نهاد بشر استشادی وغمی که در قضا و قدر استبا چرخ مکن حواله کاندر ره عقلچرخ از تو هزار بار بیچاره تر استهر سبزه که بر کنار جویی رسته استگویی ز لب فرشته خویی رسته استپا بر سر سبزه تا بخواری ننهیکان سبزه ز خاک لاله رویی رسته استچون عمر بسر رسد چه شیرین و چه تلخپیمانه که پر شود چه بغداد و چه بلخمی نوش که بعد از من و تو ماه بسیاز سلخ به غّره آید از غّره به سلخآنانکه محیط فضل و آداب شدنددر جمع کمال شمع اصحاب شدندره زین شب تاریک نبردند برونگفتند فسانه ای و در خواب شدندآنرا که به صحرای علل تاخته اندبی او همه کارها بپرداخته اندامروز بهانه ای درانداخته اندفردا همه آن بود که درساخته اندآنها که کهن شدند و اینها که نوندهرکس بمراد خویش یک تک بدونداین کهنه جهان به کس نماند باقیرفتند و رویم و دیگر آیند و روندآنکس که زمین و چرخ و افلاک نهادبس داغ که او بر دل غمناک نهادبسیار لب چو لعل و زلفین چو مشکدر طبل زمین و حقّه خاک نهادآرند یکی و دیگری بربایندبر هیچکسی رازهمی نگشایندما را ز قضا جز این قدر ننمایندپیمانه عمر ماست می پیماینداجرام که ساکنان این ایواننداسباب تردد خردمندانندهان تا سر رشته خرد گم نکنیکانانکه مدبّرند سرگرداننداز آمدنم نبود گردون را سودوز رفتن من جلال و جاهش نفزودوز هیچکسی نیز دو گوشم نشنودکاین آمدن و رفتنم از بهر چه بودهانیه حریریHaniye HaririHaniye HaririMon, 06 Dec 2021 13:22:36 +0330https://virgool.ir/@haniye_hariri/بیست-رباعی-از-خیام-بخش-اول-bzricg727sngبرخیز و بیا بتا برای دل ماحل کن بحال خویشتن مشکل مایک کوزه شراب تا بهم نوش کنیمزان پیش که کوزه ها کنند از گل ماچون عهده نمی شود کسی فردا راحالی خوش کن تو این دل شیدا رامی نوش بماهتاب ای ماه که ماهبسیار بتابد و نیابد ما راگر می نخوری طعنه مزن مستان رابنیاد مکن تو حیله و دستان راتو غرّه بدان مشو که می مینخوریصد لقمه خوری که می غلامست آنراهر چند که رنگ و بوی زیباست مراچون لاله رخ و چو سرو بالاست مرامعلوم نشد که در طربخانه خاکنقاش ازل بهر چه آراست مرامايیم و می و مطرب و این کنج خرابجان و دل و جام و جامه در رهن شرابفارغ از امید رحمت و بیم عذابآزاد ز خاک و باد و از آتش و آبآن قصر که جمشید در او جام گرفتآهو بچه کرد و روبه آرام گرفتبهرام که گور میگرفتی همه عمردیدی که چگونه گور بهرام گرفتابر آمد و باز بر سر سبزه گریستبی باده ارغوان نمیباید زیستاین سبزه که امروز تماشاگه ماستتا سبزه خاک ما تماشاگه کیستاکنون که گل سعادتت پر بار استدست تو ز جام می چرا بیکار استمی خور که زمانه دشمنی غدّار استدریافتن روز چنین دشوار استامروز ترا دسترس فردا نیستو اندیشه فردات بجز سودا نیستضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیستکاین باقی عمر را بها پیدا نیستای آمده از عالم روحانی تفتحیران شده در پنج و چهار وشش و هفتمی نوش ندانی ز کجا آمده ایخوش باش ندانی به کجا خواهی رفتای چرخ فلک خرابی از کینه تُستبیدادگری شیوه دیرینه تُستای خاک اگر سینه تو بشکافندبس گوهر قیمتی که در سینه تُستای دل چو زمانه میکند غمناکتناگه برود ز تن روان پاکتبر سبزه نشین و خوش بزی روزی چندزان پیش که سبزه بردمد از خاکتاین بحر وجود آمده بیرون ز نهفتکس نیست که این گوهر تحقیق نسفتهر کس سخنی از سر سودا گفتندزآنروی که هست کس نمیداند گفتاین کوزه چو من عاشق زاری بوده استدر بند سر زلف نگاری بوده استاین دسته که بر گردن او میبینیدستی است که بر گردن یاری بوده استاین کهنه رباط را که عالم نام استوآرامگه ابلق صبح و شام استبزمی است که وامانده صد جمشید استقصری است که تکیه گاه صد بهرام استاین یکدوسه روز نوبت عمر گذشتچون آب بجویبار و چون باد بدشتهرگز غم دو روز مرا یاد نگشتروزیکه نیامده است و روزیکه گذشتپیش از من و تو لیل و نهاری بوده استگردنده فلک نیز بکاری بوده استهرجا که قدم نهی تو بر روی زمینآن مردمک چشم نگاری بوده استتا چند زنم بروی دریاها خشتبیزار شدم ز بت پرستان کنشتخیام، که گفت دوزخی خواهد بودکه رفت بدوزخ و که آمد ز بهشتترکیب طبایع چو بکام تو دمی استرو شاد بزی اگرچه بر تو ستمی استبا اهل خرد باش که اصل تن توگردی و نسیمی و غباری و دمی استچون بلبل مست راه در بستان یافتروی گل و جام باده را خندان یافتآمد بزبان حال  در گوشم گفتدریاب که عمر رفته را نتوان یافتچون نیست ز هر چه هست جز باد بدستچون هست بهرچه هست نقصان شکستانگار که هر چه هست در عالم نیستپندار که هرچه نیست در عالم هستهانیه حریریHaniye HaririHaniye HaririSun, 05 Dec 2021 14:18:03 +0330