https://virgool.ir/feed/@hanieafsharعلاقمند به نویسندگی از ۵ سالگی تا کنون مینویسم. رزومه عجیبی دارم و کاری نیست که نکرده باشم.fa2026-11-12 03:29:21https://files.virgool.ir/upload/users/4352972/avatar/NjLhj0.jpghttps://virgool.ir/@hanieafsharhttps://virgool.ir/@hanieafshar/قورقوری-فیات-سبز-bdjjrpurggx0دروغ چرا، هنوز هم از دنیای اتومبیل و رانندگی درست به اندازه ی دوران کودکی سر در نمی آورم و از آن طرف، هنوز هم به همان اندازه عاشق کندن مشمّا های روی صندلی ماشین نو و بوی روکش چرمی شان هستم.حامی تولید ملّی هستم ها!؛ امّا ماشین های خارجی چیز دیگری اند. وقتی که راه می افتند صدای پرواز هواپیما از خودشان در می آورند و جانِ شیشه ها موقع بالا و‌پایین رفتن در نمی آید! در هایشان به نرمی باز و بسته میشود و تازه بعضی هایشان نه تنها در سرما، جای اینکه باد گرم را مثل سیلی آمیخته با گرد و غبار امعاء و احشای ماشین بکوبند توی صورتت، مثل دستی نوازشگر، آرام به سر و صورتت میکشند؛ بلکه نشیمنگاهت را هم گرم میکنند!روده درازی نمیکنم و سرتان را به درد نمی آورم. پدر بنده هم از آن ماشین باز هاست؛ از آنها که قطعات ماشین را از اعضای بدن خودش بهتر میشناسد. زمانی که خردسال بودم یک فیات سبز داشت که گمان کنم ماشین عروسی شان هم بود.خودش که عاشق فیات بود؛ من و مادرم هم همینطور.مامان هم درست مثل من از ماشین سر در نمی آورد، امّا خب عشقش را هم دارد. اصلاً چه کسی از ماشین خوب بدش می آید؟ هرکه گفته، دروغ گفته!من به اش میگفتم قورقوری، چون مثل قورباغه درختی، تنش سبز و براق بود.هر جمعه، بابا صبح زود از خواب پا میشد، میرفت سر کوچه نان بربری می خرید؛ می آمد و آن را میگذاشت لای سفره و بعد با سطل آب و یک اسفنج و جارو شارژی میرفت تا قورقوری را زیر و رو، تمیز کند!کم کم به خاطر علاقه ی من برای مشارکت در شستن قورقوری، این برنامه از قبل از صبحانه، به فاصله ی بین صبحانه و ناهار تغییر پیدا کرد و چون منِ پنج شش ساله بتبد از هر چیز یک بازی در می آوردم، در حین شستن ماشین با هم «کارواش بازی» میکردیم!در آن زمان ما یک خانه ی کوچکِ یک اتاقه داشتیم که به قول مادربزرگ، از پاقدمِ خوبِ من، کمی بعد از به دنیا آمدنم خریده بودندش.حالا که قرار بود کم کم برای من دنبال مدرسه ای خوب باشیم، بابا به فکر بزرگتر کردن خانه بود، بلکه من اتاقی جدا برای درس خواندن داشته باشم و آنها هم همینطور.خیلی روزها میرفتند و دنبال خانه میگشتند. من هم ساعتی خانه همسایه می ماندم و با دخترش بازی میکردم. آخر، یکروز دست مرا گرفتند، ژاکت و کتانی ام را پوشاندند و باهم سوار قورقوری شدیم. رو به روی خانه ای نوساز پیاده شدیم که مردی جلوی آن ایستاده بود و با ما احوالپرسی کرد؛ مامان رو به من کرد و گفت: «ببین اینجا را دوست داری؟ میخواهیم بخریمش.»رفتیم داخل خانه و عجب خانه ی دلبازی. دو اتاق بزرگ داشت که بینشان یک حیاط خلوت هم بود که نورگیر خوبی بود برای هردو اتاق. پذیرایی اش هم بزرگتر از خانه قبلی مان بود و یک بالکن کوچک هم داشت.از خوشحالی دور خانه مثل فرفره میچرخیدم و دست میزدم. پدر وعده داده بود که باید سفری یک هفته ای برود، برای مأموریت کاری تا بتواند کمی دیگر پول در بیاورد و بعد که برگشت و اسباب کشی را شروع کردیم، قبل از چیدن خانه، اتاق من را کاغذ میکنیم و تخت و کمد نو میخریم. از این بهتر نمیشد!قبل از مادر و پدرم که به مرد غریبه که ما را داخل خانه آورده بود، دست میداد بیرون دوییدم و حیاط خانه را وارسی کردم. بعد هم در حیاط را باز کردم و بنا کردم با قورقوری حرف زدن و توضیح اینکه داخل خانه چه شکلی بود.بابا رفت مأموریت و کمی قبل از اسباب کشی برگشت. قرار شد برای شام برویم بیرون. وقتی رفتیم داخل پارکینگ، قورقوری آنجا نبود! بلکه جایش ماشینی بود، زشت و خاکستری رنگ!با تعجب رو به پدر کردم و پرسیدم: «گذاشتیش بیرون؟» بابا گفت: « نه عزیزم. برای اینکه کمکی کند به هزینه ی خرید خانه، فروختیمش. فعلا ماشین یکی از دوستانم دستمان است تا بعدتر یک ماشین جمع و جور هم بخریم!» و به ماشین زشت اشاره کرد.بهتم زده بود؛ عجب خیانتی! بی آنکه من را در جریان بگذارند قورقوری عزیزم را فروختند؟ شاید میخواستم ماشینِ عروسی ام باشد.جمله ی آخر را بی هوا، بلند، بر زبان آوردم. هردو خندیدند. بابا گفت: « تا آن موقع که آن ماشین دیگر قراضه شده بود.» نق زدم:«من خیلی دوستش داشتم.» مامان گفت:« ما هم! الحق که ماشین خیلی خوبی بود و همه دوستش داشتیم؛ امّا خانه واجب تر بود. باز هم میشود ماشین خرید!» بغض کرده بودم. «حتی نگذاشتید باهاش خداحافظی کنم.» و بغضم ترکید.چرا قورقوری من را شهیدِ آن خانه کرده بودند؟ اصلا مگر خانه فعلی مان چه اش بود؟تا روز ها قبل از اثاث کشی، کشتی هایم غرق بود و مثل این عاشق های دل شکسته مینشستم و عکسی که روز اوّلِ خرید ماشین از آن گرفته بودیم را میدیدم و غصّه میخوردم.دقیقا دو شب به اثاث کشی مان مانده بود و خانه پر بود از جعبه! خاله هم آمده بود کمک. غروب، با خاله و مامان یک سر رفتیم تا سر کوچه، تا برای فردا چند تا کیک و آبمیوه بخرند که خودشان و کارگرها بین کار بخورند و خستگی در کنند؛ برای من هم بستنی عروسکی گرفتند. بستنی را باز کردم، بسته اش را انداختم توی سطل دم سوپرمارکت و تا سر را بالا آوردم، آنطرف، در کوچه رو به رویی یک فیات سبز دیدم. فریاد زدم: «قورقوری!!» انگار که ماشین قرار است بشنود و برگردد!نا خود آگاه بستنی را ول کردم و به سمت ماشین دوییدم. مامان و خاله هم شروع کردند به دویدن دنبالم. «وایستا! دختر! آن ماشین قورقوری نیست.» دروغ میگفت، مگر در تهران چند تا فیات سبز وجود دارد؟ من که تا بحال فیات سبز دیگری ندیده بودم. به دوییدن ادامه دادم و دستهایم را در هوا تکان دادم. «قورقوریییی!» نگاهم به ماشین بود که گمش نکنم. جلوی پایم را ندیدم و در جوی آب که جدول های سیمانی بلندی دورش کشیده بودند افتادم و چون کودک بودم و قدّم کوتاه. فاصله ی بین بینی و پیشانی ام، محکم خورد به لبه ی جدول و یکباره بین ابروهایم تیر کشید و دنیا تیره شد. حس کردم هر آن است که استفراغ کنم. یک لحظه که دنیا از تیرگی در آمد فیات را دیدم که به سمت ما برگشت و ایستاد؛ بعدهم بالا آوردم.•دیگر هیچ یادم نمی آید جز تاریکی محض، یک ثانیه از من که روی پای مادرم پشت فیات دراز کشیده بودم و بعد تخت های سفید و لباس های سفید که میدانستم یعنی بیمارستان؛ چون یکبار مادربزرگ را آنجا دیده بودم.و بعد تونلی از نور که من با سرعت در آن پرواز میکردم و حجم کور کننده ای از نور و فشار هوا به من میخورد.•تا میخواستم بخوابم مامان با کف دستش میزد آرام میزد به صورتم یا رویم آب میپاچید. با بی حالی گفتم: «بگذار بخوابم.» گفت: «عزیزم، امشب را بیدار باش.» مابین چرت هایم که به دقیقه نمیرسید، گریخته کلمه و جملاتی شنیدم که بین مامان و بابا رد و بدل میشد. « فیات... آقا با فیات آمد... مارا برد... کما... نباید بخوابد...دلش تنگ ماشین است...» و بعد بابا گفت: « هنوز زندگی را یاد نگرفته دیگر. آدم خیلی چیزها را دوست دارد و از دست میدهد، اما چیزهای دیگر به دست می آورد.» چرت کوتاه، قطرات آب، « خیلی چیزها در زندگی بهایی دارند. آدم اگر چیزی را سفت بچسبد سرش به جدول میخورد.»•اکنون بیست و شش سال دارم. بارها دنبال چیزهایی دوییدم که دیگر نبودند و سرم به جدول خورده. هزاران بار دیگر قورقوری هایم را از من گرفتند؛ امّا خب هنوز هم میشود خانه که نه، امّا یک دلخوشی هایی هم خرید و در ویترین دل گذاشت تا این سر پر از درد و باد، کمی آرام بگیرد.#دنده عقب با اتو ابزارhttps://virgool.io/tag/%D8%AF%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B9%D9%82%D8%A8-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%AA%D9%88-%D8%A7%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D8%B1HaniyeafshariHaniyeafshariWed, 12 Nov 2025 11:38:23 +0330