https://virgool.ir/feed/@hanagheisariحنام ولی مزرعه‌ام آرزوست :)fa2026-11-12 02:29:08https://files.virgool.ir/upload/users/523196/avatar/aXKEcf.jpeghttps://virgool.ir/@hanagheisarihttps://virgool.ir/@hanagheisari/من-و-A5م-و-قرنطینگی!-z9r6yqzvilpgسلامحالتون چطوره؟ قرنطینه خوش میگذره بهتون؟ لطفا خیلی خیلی مراقب خودتون باشین تا تموم بشه این کرونا و بره پی کارش! ما هم پی زندگی خودمون!!!? اومدم از ۳ جا که خیلی اهمیت وجود گوشیم برام بیشتر مشخص شد و خیلی جالب بود؛ بگم براتون؛ ممنون میشم که شما هم بخونین و نظر خودتون رو بگین برام!⚀ اوایل کرونا بود که پدربزرگم سکته کرد و بعد از یکی دو هفته ما اونو از دست دادیم و حتی نتونستیم که توی مراسم خاکسپاریش باشیم خودمون... یه غم بزرگی روی دلمون نشست که با نبودن بقیه‌ی عزیزانم کنارمون این داغ خیلی سنگین‌تر شد... وقتی که یکی رو از دست میدی؛ بودن آدمایی که هستن کنارت باعث دلگرمیت میشه و میدونی که تنهای تنها نشدی؛ که با کرونا نمیشد که باشن! ولی با پیامای تسلیتی که برامون فرستادن یا با تماس های تصویری‌ای که میگرفتن؛ باعث شد بفهمیم که تنها نیستیم و خیلی بهمون کمک شد که راحتتر با نبودن پدربزرگم کنار بیایم؛ حتی با همین تماس تصویری‌ها هماهنگ براش زیارت عاشورا هم خوندیم که باعث شد قلبامون آروم بگیره و امیدوارم که روح پدربزرگم هم در آرامش باشه...⚁ یه مدت بعدش تولدم بود و هنوزم به‌خاطر کرونا نمیشد دور هم جمع بشیم و حتی شادیم رو هم نمیتونستم کنار عزیزانم باشم! من تولدم خیلی برام مهمه و همیشه حتی چندین تولد میگرفتم که با همه عکس داشته باشم و یادگاری بمونه! ولی نمیشد... حتی نمیتونستم مثل قبل تولدمو بگیرم و این موضوع هم خیلی منو ناراحت می‌کرد! ولی بازم تبریک‌های مجازی و تماس‌ها و ویدئوکال‌ها بود که تولدم رو قشنگ کرد! کلیپ‌هایی که برام می‌فرستادن و کادوهایی که پست کرده بودن و سوپرایزهای مجازیشون باعث شد که یه تولد کرونایی بامزه و به یاد موندنی داشته باشم!!! شاید حتی سخت بودن شرایط باعث شده بود که تولدم بامزه‌تر از سال‌های قبل باشه و این منو قلبا و عمیقا خوشحالم کرد :)نقطه‌ی اشتراک بین این دو تا اتفاق؛ وجود عزیزانم و صد البته **گوشیم** بود! تازه فهمیدم اگه گوشیم نبود؛ گذروندن این قرنطینگی چقدر سخت‌تر میشد! اگه علم پیشرفت نمی‌کرد؛ قرار بود که این قرنطینگی رو چجوری بگذرونم وقتی حتی نتونی که دوستات رو ببینیشون که در چه حالن؟ پس به‌جای همه‌ی اونایی که باید بغل می‌کردم و نمی‌شد؛ گوشیم رو بغل کردم و Galaxy A5 قدیمیم رو خیلی بیشتر از قبل دوسش داشتم! و الان قدرشو بیشتر می‌دونم و خیلی بیشتر مواظبشم چون که می‌دونم حالا حالاها نمی‌تونم ازش دست بکشم یا یه نفر دیگه به جمعمون اضافه کنم که کمتر همه‌ی زحمتا رو به دوش بکشه!Old But Gold , My Galaxy A5 ???⚂ بعد از گذروندن اون اتفاقا رژیمم رو شروع کردم و ورزش کردنم برای لاغر شدنم رو به جای باشگاه تو خونه ادامه دادم و موسیقی گذاشتم و صداش رو تا ته بلند کردم! که بعدش با دمپایی مامان مواجه شدم و مجبور به استفاده از هدفون شدم!? و هیچ وقت تا اون موقع متوجه نشده بودم که وقت ورزش کردن هیچی اندازه‌ی سیم‌های هدفون دست و بالت رو نمیگیره! واقعن سخته!!!پس شمایی که هدفون بی‌سیم داری! قدر داشته‌هات رو بدون که نمیدونی ورزش تو خونه با هدفون‌های قدیمی چقدر سخت و اعصاب خرد کنه دوست عزیز!!!مرسی ازتون که خوندین این روایت من رو و بازم گوشیم رو می‌بوسم چون حتی این روایت رو هم با همین گوشیم نوشتم! پی‌نوشت ۱ : روایتک میشه روایت کوچک چون داستانام کوچیک بودن این عنوان رو روشون گذاشتمپی‌نوشت ۲ : ببخشید اگه که خیلی طولانی شده یا خستتون کرد ❤?حنا هستم؛ ارادتمند شما :)#روایتگرباش #روایتگر_باش #قرنطینه #کرونا #سامسونگ حنا قیصریحنا قیصریThu, 31 Dec 2020 14:53:49 +0330