https://virgool.ir/feed/@hamid.hesariمن حمیدرضا حصاری دانش آموخته مهندسی مکانیک و مدیریت استراتژیک هستم. قریب به 25 سال، در صنایع مختلف فعالیت دارم، که ده سال آن مشاور بوده ام. الان مدرس و کوچ بهینه سازی فرآیندهای تولید هستم.fa2026-11-11 01:39:49https://files.virgool.ir/upload/users/194528/avatar/AiwiwW.pnghttps://virgool.ir/@hamid.hesarihttps://virgool.ir/@hamid.hesari/داستان-زندگی-کاری-من-nwrxafhlrqeaداستان زندگی کاری من!سال 1351 در اصفهان به دنیا آمدم. سال 1358 به مشهد آمدیم. از تابستان اول راهنمایی پدرم مرا به مغازه سیم پیچی الکتروموتر برد و گفت پسرم میاد تابستونا اینجا کار کنه تا حرفه ای رو یاد بگیره و حقوق هم نمی‌گیره. تا قبل ورود به دانشگاه تابستانها و طرح کاد دوران مدرسه را به سیم پیچی و تعمیر لوازم خانگی می‌رفتم. کنکور سال 70 در دانشگاه فردوسی مشهد رشته مهندسی مکانیک با گرایش حرارت و سیالات قبول شدم. از اونجایی که تا اندازه‌ای کارهای فنی کرده بودم در دانشگاه واحدهای کارگاهی و آزمایشگاهی را با بهترین نمرات گذراندم. سال 74 در شرکت پوست و چرم خراسان سه ماه کارآموزی رفتم. از سال 76 هم وارد کارخانه‌جات بعنوان مدیر تولید و فنی مشغول به کار شدم. شرکتهای زیادی به عنوان کارشناس مهندسی، سرپرست نگهداری و تعمیرات، مدیرتولید، مدیر برنامه ریزی، مدیر مهندسی، مدیر کارخانه فعالیت کرده ام. محصولات تولیدی که این شرکتها تولید می کردند عبارتند از لایه های بافته نشده ایزوگام، اویل پمپ پژو، انواع عایقهای مغناطیسی و ساده، قطعات جلوبندی خودرو، انواع اتصالات فولادی نفت و گاز، پنل های خورشیدی و ...عمده فعالیتها در زمینه خودکفایی در تولید محصولاتی بود که دیگر از خارج کشور وارد نشود. بعنوان مثال می‌توان به اویل پمپ پژو، عایق‌های مغناطیسی، اتصالات فولادی سایز بالا و پیچ MDF اشاره کرد.دوره‌های آموزشی زیادی در این سال‌ها گذراندم، از جمله دوره آموزشی عایق‌ها ومیرا کننده نویز و ارتعاش در شرکت "هونگ سونگ - هنکل" کره جنوبی. انواع دوره‌هایی که مراکز استاندارد، یا شرکتهای معتبر برگزار می‌کردند شرکت کردم. بعضی از آنها عبارتند از، 5S، کایزن، FMEA، برنامه ریزی تولید، POKAYOKE، انواع ممیزی ها و دوره های مرتبط با سری ایزو، نت، بهره‌وری، مدل تعالی سازمانی و ...عضو سازمان نظام مهندسی ساختمان و عضو انجمن علمی انرژی خورشیدی ایران نیز هستم.سفرهای کاری به کشورهای کره جنوبی، مالزی، چین و ایتالیا داشته ام.در سال 86 دوره تکمیلی مدیریت استراتژیک را در مرکز آموزشی اتاق بازرگانی مشهد گذراندم.در این سالها به اتفاق همسرم شرکتی با محوریت تولید بدون کارخانه، که استفاده از ظرفیت خالی کارخانجات بود راه اندازی کردیم. در زمینه بسته بندی محصولات خشکبار و بعد از آن تولید انواع پیچ‌های چوب و پیچ‌های صنعتی.در زمینه ساخت و ساز هم دو سه سالی فعالیت کردم که زیاد موفقیت آمیز نبود.از سال 1390 بصورت مشاور شرکت های تولیدی در زمینه برنامه‌ریزی، تولید، انبار، تدوین استراتژی بازاریابی، راه اندازی خط تولید و ... فعالیت کردم. همزمان هم در بعضی از مراکز آموزشی بعنوان مدرس دوره های صنعتی فعالیت داشته و دارم. از سال 1395 هم عضو مشاورین کلینیک صنعت که زیر نظر معاونت صنایع کوچک مشهد است، هستم که در زمینه عارضه یابی واحدهای تولیدی و رفع مسایل آنها فعالیت می‌کنیم.در حال حاضر نزدیک به شش ماه هست که به تهران آمده‌ام و ضمن شرکت در دوره‌های مدرسه استادی، به بعضی از شرکت‌ها و کارخانجات در زمینه سیستم سازی و بهینه سازی فرآیندها و تدوین دستورالعمل‌های کاریشان مشاوره می دهم.تلفن تماس : 09152027100ایمیل : hamid.hesari@gmail.comسایت: hesari.ir (در حال تغییر با رویکرد جدید در مدرسه استادی و موضوع پوکایوکه)hamid.hesarihamid.hesariSat, 11 Jul 2020 10:11:18 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/دوربین-مداربسته-با-تجهیزات-udlsmmnyuovdگذاشتن دوربین روی دیوار!همانطور که می‌دانید در گذشته یکی از دغدغه های مدیران و صاحبان کسب و کار کنترل و نظارت بر مجموعه خودشان در زمان‌های فعالیت و همچنین در زمان‌های تعطیلی مجموعه از لحاظ سرقت و یا حوادث احتمالی بود. در حال حاضر این مسأله به راحتی حل شده است. برای کنترل و نظارت بر مجموعه‌ها و مکانهای مورد نیاز می توان از سیستم‌های دوربین مدار بسته استفاده کرد. مزایای استفاده از دوربین مدار بسته در محیط کاری اینست که درصورت بروز حادثه ای در خط تولید، علت بوجود آمدن حادثه مشخص می‌شود و همچنین مقصران حادثه را می‌توان شناسایی کرد. استفاده از این دوربین‌ها در تأسیسات کارخانجات کمک به نظارت بیشتر بر آنها را می‌کند. همچنین درصورت استفاده در خطوط تولیدی باعث جلوگیری از کم کاری یا خرابکاری توسط بعضی از افراد می‌شود.در حال حاضر سه نوع کلی دوربین مدار بسته نصب و راه اندازی می‌شود. نوع اول دوربینهای آنالوگ است که تقریباً از مدار خارج شده‌است و بسیار کم استفاده می‌شود. نوع دوم دوربین‌های اصطلاحاً HD است که بستر انتقال تصویرش مشابه دوربینهای آنالوگ است ولی کیفیت تصویر بسیار بهتری داشته و قابل ارتقاء می‌باشد. نوع سوم هم دوربین‌های اصطلاحاً IP می‌باشد که بر مبنای سیستم‌های دیجیتالی بوده و برای انتقال تصاویر و برق دوربین از کابل‌های مخصوص شبکه استفاده می‌شود. با توجه به پیشرفت تکنولوژی امکان مشاهده تصاویر بر روی گوشی موبایل و یا در مکان دیگری بر روی کامپیوتر یا تلویزیون میسر می‌باشد.یکی از کارخانجات که در گذشته از سیستم HD استفاده می‌کرده است برنامه توسعه سالن‌های خود را دارد و می‌خواهد نوع دوربین‌های مجموعه اش را به سیستم IP تغییر دهد. برای همین دوربینهای قبلی این مجموعه به همراه کابلهای انتقال تصویر و برق و تجهیزات ضبط تصویر را با قیمت مناسب به فروش گذاشته‌است. کسانی که نیاز به نصب دوربین در محیط‌های کاری خود را دارند، با توجه به افزایش بسیار زیاد قیمت‌های تجهیزات دوربین مداربسته‌ی نو، می توانند با قیمت مناسبی این تجهیزات را تهیه کنند. تمام تجهیزات به شرط سالم بودن تحویل می‌شود.برای دریافت اطلاعات بیشتر با تلفن ***0912 تماس بگیرید.باتشکرhamid.hesarihamid.hesariFri, 10 Jul 2020 10:48:47 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/با-سرمایه-ام-چه-کنم-l34bjbhxywqfدوست عزیزم سلامخدا قوتاگر یادت باشد چند روز پیش در میهمانی که با هم صحبت می کردیم گفتی فرزندم شغلی ندارد و برایش کاری پیدا کنم. من هم از شما سؤال کردم که لوازم منزل شما از چه برندی هست؟ آیا تلویزیون، یخچال، ماشین لباسشویی و یا مبلمان منزلتان ساخت داخل هست یا از برندهای خارجی استفاده می کنی؟ و شما پرسیدی چه ربطی دارد؟ گفتم وقتی که موقع خرید لوازم منزل و یا بعضی از لوازم دیگر دنبال برندهای خارجی هستیم و اجناس ایرانی را تحویل نمی گیریم و کالاهای ساخت ایران در سبد ما جایی ندارند، نباید انتظار داشته باشیم فرزندمان یا برادر و خواهرمان شاغل باشند و بیکار نباشند. قبول دارم که خرید کالاهای ایرانی در بعضی موارد از کیفیت لازم برخوردار نیست ولی اگه ما نخریم و اون تولید کننده رو حمایت نکنیم چگونه می تواند به مرور زمان بر روی کیفیتش کار کند؟همچنین اگر یادت باشد در این مورد هم صحبت شد که در چه بازاری سرمایه گذاری کنی؟ زمین و منزل بخری یا دلار و طلا بخری؟ در بورس سرمایه گذاری کنی و یا در بانک پولت را پس انداز کنی؟ من برایت پیشنهاد بهتری دارم. قبل از بیان پیشنهادم بزار از یک حس و لذّتی برایت بگویم که کمتر کسی حسش کرده است.وقتی در کارخانه ای جوانی استخدام می شود و مشغول به کار می شود به زندگی امیدوار می شود و دیگر کمتر فرصت پیدا می کند که عاطل و باطل در خیابان ها پرسه بزند. بعد از مدتی که برایت کارت مراسم عروسی‌اش را می‌آورد و تو به مجلس آن می‌روی خدا را شکر می‌کنی که یک خانواده تشکیل شده است. چشم بهم می‌زنی میبنی همان جوان با یک جعبه شیرینی به سر کار می‌آید و وقتی می پرسی میبینی فرزندش به دنیا آمده و این شیرینی برای تولد فرزندش است. آن وقت لذّتی را در درونت حس می‌کنی که با هیچ چیز دیگر قابل مقایسه نیست. لذت افزایش قیمت و چندین برابر شدن قیمت دلار و سکه و طلا و مسکن، ذره ای به این حس نمی‌رسد.بله! پیشنهاد و درخواست من از تو دوست عزیز اینست که از سرمایه‌ات برای راه‌اندازی یک واحد تولیدی استفاده کنی. یا واحدهایی هستند که در حال حاضر با مشکل سرمایه درگردش مواجه هستن و می توانی با سرمایه‌گذاری در این واحدها از متوقف شدن آنها جلوگیری کنی و بلکه در افزایش تولید و جذب نیروی جدید به آنها کمک کنی.وقتی در یک واحد تولیدی سرمایه‌گذاری کردی به نوعی نماینده فرشته مقرب خدا، میکائیل هستی که روزی رسانی به بندگانش را بعهده دارد. این سرمایه گذاری شاید سود این دنیایی اش کمتر از سایر سرمایه‌گذاری‌ها باشد ولی سود اخروی و اجر معنوی اش قطعاً بیشتر از چیزیست که ما فکرش را می‌کنیم. با این سرمایه‌گذاری هاست که تولید رونق می گیرد و فرزندان، برادر و خواهرهایمان مشغول به کار می‌شوند. کشورمان از وابستگی نجات پیدا می‌کند و ما هم از سود دنیوی و اخروی آن بهره‌مند می‌شویم.برایت بهترینها را آرزومندمموفق و برقرا باشیhamid.hesarihamid.hesariThu, 09 Jul 2020 09:13:47 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/وقتی-مدیرتولید-خشمگین-میشود-yaxtzbqisibyدر اوایل دهه هشتاد در کارخانه ای به عنوان مدیر تولید کار می‌کردم. کارخانه ما به صورت دو شیفت بلند (24 ساعت شبانه روز) فعال بود. عصر روز سی‌ام شهریور ماه بود دیدم که سرپرست خط تولید نگران است و بین سالن تولید و اتاق من در رفت و آمد است. با او صحبت کردم و دلیل نگرانی‌اش را پرسیدم که گفت بچه‌های شیفت شب میگن امشب ساعت‌ها یک ساعت به عقب کشیده می شود و اصطلاحاً یک ساعت بیشتر می شود ما این یکساعت را کار کنیم و اضافه کارش را می دهند یا تعطیل کنیم و استراحت کنیم؟ چون سال قبل که کار کرده‌ایم، اضافه کارش را محاسبه نکرده‌اند. با شنیدن این جمله خیلی ناراحت شده و بسیار خشمگین شدم. به او گفتم خط تولید رامتوقف کن و تمام بچه ها را جمع کن با آنها صحبت دارم. همزمان از مسئول اداری‌مان پیگیر مسأله سال قبل شدم که این یک ساعت چگونه محاسبه شده است؟ ایشان گفت چون سیستم نمی تواند این یک ساعت را محاسبه کند من بعد از این که پرینت کارکرد بچه ها را داده ام و بررسی کرده‌اند، بصورت دستی در فیش حقوق‌شان برای افرادی که در شیفت شب بوده‌اند لحاظ کرده‌ام.یاد مقاله ای که چند ماه قبل خوانده بودم، افتادم. نوشته بود که خیلی از کارگران ژاپنی بعد از جنگ جهانی دوم برای اینکه صنعت‌شان روی پای خودش بایستد اضافه کار می‌کرده اند بدون دریافت دستمزد تا بتوانند بحران‌های اقتصادی و کاری را پشت سر بگذرانند و کارخانه‌شان روی پای خودش بایستد، و من حالا مواجه شده بودم با کارگران کشورم که برای اینکه یک ساعت بیشتر کار کنند یا نکنند چانه می‌زنند و اگر حق الزحمه نگیرند می‌خواهند خط تولید را متوقف کنند! با مرور این موارد بر خشم من افزوده می شد. ولی دلیل اصلی خشمگین شدن من می دانید چی بود؟ ادامه صحبت‌های من با پرسنل خط تولید را بخوانید تا بیشتر متوجه شوید.بچه‌ها جمع شدند و بصورت ایستاده و من هم شروع کردم به صحبت و بیان حرف دلم و یا به عبارتی درد دلم، و گفتم: " از سرپرست خط شنیدم که سوال کردین یک ساعت اضافه امشب را کار کنیم یا تعطیل کنیم؟ خب من یک سوال دارم از شما؟ مگر همین هفته پیش شما ها از تور شمال نیامدین؟ بابت هر نفر صد هزارتومان شرکت هزینه کرده‌است. کمترین هزینه برای یک فرد مجردتون صدهزارتومان و برای سایرین به ازای هر نفر از اعضای خانواده صد هزار تومان بوده است. آقای ... که هفت بچه داره با احتساب خودش و همسرش، شرکت نهصدهزار تومان هزینه کرده است. از یک هفته تور شمال سه روز آن را هم بصورت مرخصی تشویقی لحاظ کرده است و حالا شما میاین میگین این یکساعت را کار کنیم و اضافه کار میدن یا تعطیل کنیم؟ حق الزحمه یک ‌ساعت اضافه کار شما که کمتر از هزار تومان می شود را می‌بینید ولی هزینه صد هزارتومانی را نمی‌بینید؟! علت تفاوت ما با کشوری مثل ژاپن در همین نوع نگاه ما به کار و مسئولیت‌پذیری ما نسبت به جامعه هست. سوال بعدی من اینست که می‌گین پارسال کار کردیم و اضافه کار پرداخت نشده است. خب چرا نیامدین بگین؟ چرا یک‌سال در ذهن خودتون این یک‌ساعت را نگه داشتین و هیچ نپرسیدین؟ از مسئول اداری آقای ... استعلام گرفتم. ایشان میگن این یکساعت را بصورت دستی برای افرادی که سال قبل شیفت شب بوده اند به اضافه کارشان اضافه شده و در فیش حقوقی شان حساب کرده‌اند. "برای پرسنل صحبتهای دیگه ای رو هم گفتم و گفتم امروز خیلی ناراحت شدم و بصورت یک داغ در دلم ماند که شرکت این همه برای انگیزه و روحیه دادن به پرسنلش در حد توانش تلاش و هزینه کرده ولی نگاه و تفکر افرادش تغییر نکرده و حاضر نیستن یک‌ ساعت بیشتر برای رشد و شکوفایی آن قدمی بردارند! واقعاً چرا؟حدود ده سال بعد یکی از دوستانم که در ژاپن زندگی می کرد به ایران آمده بود. من از ایشان پرسیدم که این داستانهایی که از کارکردن در آنجا میگن و ما خوانده‌ایم واقعیت دارد یا نه؟ و ایشان گفت: بله. بعنوان مثال بعد از سونامی بزرگی که آمد و نیروگاه هسته ای با مشکل مواجه شد کمبود برق پیش آمد و اندکی صنایع با رکود مواجه شدند. مدیران کارخانه ما اعلام کردند که اضافه کاری ساعت 17 تا 19 حذف است و پایان کار ساعت 17 است. ما هم ساعت 17 کار را تعطیل می کردیم ولی بیشتر کارگران ژاپنی تا ساعت 19 سر کار می‌ماندن و بدون دریافت دستمزد کار می‌کردند.من هم براش گفتم که کارگران ما هم یک ساعت بیشتر برای مجموعه ای که در آن کار می‌کنند را نمی‌توانند تحمل کنند و حاضرند خط تولید متوقف شود ولی حقّی! از آنها ضایع نشود!!اینم ماجرای خشمگین شدن من در یک روز کاری. ولی هنوز نتونستم این موضوع رو برای خودم حل کنم که مگه میشه؟ آنها ساعت‌ها رایگان کار می کنند تا صنعتشان رشد و توسعه داشته باشد و ما حاضر نیستیم یک ساعت بیشتر کار کنیم! تفاوت در چیست؟!باتشکرhamid.hesarihamid.hesariWed, 08 Jul 2020 09:56:27 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/نکات-مهم-یک-دستورالعمل-nvn7gegkdznvبیش از دو دهه هست که در صنعت کشور فعالیت می‌کنم. یکی از نکات بسیار مهم و چالش برانگیز در کارخانه‌ها و شرکت‌ها انجام فعالیت‌ها به روش‌های مختلف و بر اساس برداشت هر شخص از آن موضوع هست. در سیستمهای مدیریت کیفیت که به استانداردهای ایزو معروف هستند بر روی یکنواختی فرآیندها و انجام یکسان کارها بسیار تأکید دارند. برای اینکه همه افرادی که با یک فرآیند درگیر هستند آن را یکسان و یکنواخت انجام دهند می بایست دستورالعمل داشته باشیم. نکته مهم در یک دستوالعمل اینست که تمام افراد با افکار و نگرش‌های مختلف، از دستورالعمل تدوین شده یک برداشت را داشته باشند و هر شخصی تفسیر خودش را نکند، تا هنگام اجرای آن وظیفه‌اش را بدرستی انجام دهد.از دستورالعمل هایی که در یک کارخانه می توان نام برد دستورالعمل روش کار با دستگاه، نگهداری و تعمیرات دستگاه، روش تولید هر محصول خاص و تنظیمات آن، کنترل فرآیند تولید، نحوه گزارش تولید، انبار، نگهداری و چیدمان در انبار، برنامه ریزی تولید و همچنین دستورالعمل‌هایی در زمینه منابع انسانی مانند جذب، آموزش، مرخصی، و دستورالعمل‌های مهم دیگر، موارد مربوط به ایمنی و جلوگیری از حوادث می باشد.نکات مهمی که یک دستورالعمل دارد بدین شرح است: عنوان، شماره و تاریخ بازنگری ، مشخص بودن واحد اصلی و واحدهای پشتیبان، شرح کاری که باید انجام شود، فرم های مورد استفاده شده، همچنین افراد پاسخگو درصورت بروز مساله در حین اجرای آن می‌باشد. البته بهتر است در ابتدا یک دستورالعمل برای نحوه نگارش دستورالعمل تهیه کنیم تا همه واحدها از یک الگوی یکسان استفاده کنند.یک دستورالعمل خوب باید هم جامع و هم مانع باشد. یعنی تمام مطالب مورد نیاز با آن موضوع را دربر بگیرد و از طرفی از ابهامات و ایجاد پرسشهای بی مورد جلوگیری کند. بهتر است متن اصلی انجام کار بصورت شماره گذاری شده باشد تا توالی انجام کار به راحتی در ذهن قرار گیرد. هرچه ساده تر و به زبان فرد استفاده کننده نزدیک تر باشد به اجرایی شدن آن کمک می کند. اگر بتوان دستوراالعمل را بصورت چارت و تصویری تبدیل کرد در یادگیری و به خاطرسپاری آن بسیار کمک می کند. بهترین دستورالعمل ها آنهایی هستند که توسط خود واحدهای درگیر با آن تهیه می شوند زیرا به آن فرآیند تسلط دارند و از طرفی درآینده برای اجرای آن انگیزه بیشتری هم خواهند داشت.دستورالعمل بصورت چارتدر سیستمهای مدیریت کیفیت معمولاً شخصی به عنوان نماینده مدیریت تعریف می‌شود که پیگیری امور مربوط به سیستم و دستورالعمل‌ها و همچنین پایش، بروزرسانی و ... آنها باشد، تا هماهنگی بهتری بین واحد ها صورت گیرد.تعهد مدیریت ارشد سازمان و سایر مدیران میانی به انجام دستورالعمل‌ها و اجرای دقیق آنها باعث می شود سایر افراد مجموعه نیز به رعایت آنها ملزم باشند تا یک سیستم با بهره وری بالا و پویا داشته باشیم.باتشکرhamid.hesarihamid.hesariTue, 07 Jul 2020 09:23:17 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/نکته-سنجی-در-تولید-jnjmfb8qkvfbچه دقتی!تمرین امروز ما در خصوص نگاه موشکافانه و دقیق پیرامون اطرافمون و بیان آن در قالب یک نوشته بود.از قضا امروز برای انجام پروژه ای به کارخانه ای رفتم. در حین کار، پیرامون موضوع امروز، اطراف را زیر نظر داشتم. پیرو صحبت‌های مدیر تولید متوجه شدم که قریب به یک ماه هست که تعدادی از دستگاهای دیجیتالی شون سوخته است. از طرفی ما هم برای اینکه سه عدد از دستگاههای سوییچ شبکه دوربین هایشان سوخته بود رفته بودیم. بعد شروع به بررسی علت کردیم که چه تغییراتی در این ماه اخیر داشته اند که با این مشکل مواجه شده اند.از یکی از دوستانم تلفنی مشورت گرفتم و ایشان گفت سیستم ارت (زمین) کارخانه را بررسی کنین. بعد هم چند توصیه دیگر کرد.به یکی دو نفر دیگر هم تماس گرفتم و اغلب به همین مورد ارت اشاره کردند. بعد از اینکه با مدیر کارخانه صحبت کردیم بیان داشت که در ماه اخیر سیستم ارت کارخانه را، توسط پیمانکاری به دستگاهها وصل کرده اند. مشخص شد بعد از این تغییر بوده که خرابی ها بوجود آمده است. قرار شد با کارشناس برقی که در این زمینه حرفه ای است صحبت کنند تا بیاید و سیستم ارت را بررسی و مشکل را حل کند.اغلب کارخانه های ما از نبود یک سیستم کارشناسی در انجام کارها رنج می برند و بیشر مواقع خودشان هم در جریان نیستند که اگر کارشناس با تجربه ای را به خدمت بگیرند و یا از مشاوره این افراد استفاده کنند چقدر در کاهش هزینه هایشان صرفه جویی می کنند. معمولا پول اولیه ای که می خواهند پرداخت کنند را می‌بینند و توجه به عواقب کار ندارند.مثال دیگری که در خیلی از کارخانه ها مشاهده می شود جانمایی ماشین آلات است که اغلب درست انجام نشده است و این مساله باعث افزایش هزینه و اتلاف فراوان در خط تولید می شود، ولی مدیران متوجه این موضوع نیستند. قیمت تمام شده محصولات به علت همین هزینه های پنهان، بالاتر از حد نرمال تمام می‌شود.کارکردن هوشمندانه!انشاالله روزی برسد که کارهای مهم به کارشناسان با تجربه و کاردان سپرده شود تا شاهد بهره‌وری بیشتری در کارها باشیم.باتشکرhamid.hesarihamid.hesariMon, 06 Jul 2020 22:57:07 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/نظر-راجع-به-نظر-vvqxsoj9vywpما آدم‌ها کی نظر میدیم و چه نظری می‌دیم؟ بستگی داره در چه موقعیتی قرار بگیریم، و یا راجع به چه موضوعی نظرمان را بخواهند. بعضی ها همینطور هر وقت دلشون خواست و راجع به همه چیز نظر می‌دن.دو تا خاطره از زمان دانشجویی‌ام براتون تعریف می‌کنم. یک استادی داشتیم که دینامیک درس می داد. روزی مسأله ای را در کلاس مطرح کرد و گفت که دانشجویان حل کنند و جواب آخر را بدهند. بعد از مدتی، هر کس یک عددی را اعلام کرد. بعد استاد فرمود: تصور کنید جلادی با یک شمشیر آخته بالای سر شما ایستاده است و اگر پاسخ شما اشتباه باشد او با شمشیرش بر فرق شما می زند، آیا آن زمان هم همینطور نظر می‌دادید؟ پس وقتی که صد در صد مطمئن شدید نظرتان را بیان کنید.خاطره دوم هم مربوط میشه دورانی که تحصیلات تکمیلی را می گذراندم. یکی از دانشجویان مقاله ای را تهیه کرده بود و هنگام خواندن رسید به جایی که گفت: "به نظر من ..." که استاد صحبتش را قطع کرد و گفت: ببخشید شما کی هستین که نظر دارین؟! ما هاج و واج استاد را نگاه می کردیم که منظورش چیست؟ که ایشان بیان کرد تا زمانی که شما دانشجوی کارشناسی و یا کارشناسی ارشد هستین، تمام مطالبتان را باید از منابع معتبر و با ذکر منبع بیان کنین و در حدی نیستین که نظر دهید و هنگامی که مدرک دکترای خود را در رشته ای تخصصی گرفتین فقط می توانین در آن موضوع بگین: "به نظر من" و نظر دهید.بعد از این جریانات دیدم که ما چقدر به راحتی در همه زمینه ها نظرات کارشناسی می دهیم و گاهاً نسخه هم صادر می کنیم و اصلاً به تبعات آن توجه نداریم.البته به نظرِمن! این موضوع بیشتر در زمینه های تخصصی و یا جایی که این نظر بخواهد به دیگران آسیب برساند مهم هست و باید هر نظری را بیان نکرد ولی در زمینه‌های عمومی مانند دیدن یک فیلم یا رفتن به مکانی و یا خواندن کتابی و مسایلی از این قبیل می توانیم نظرات خودمون را که از زاویه دید خودمان است بیان کنیم تا دیگران هم راجع به دیدگاه و طرز فکرمان آشنا بشن و هم اگه اطلاعاتی لازم داشتن استفاده کنند.در بعضی مواقع نظر ندادن می تواند مسأله ایجاد کند و ما به آدم بی احساس متهم شویم و چه بسا این ندادن نظر را به حساب عدم اعتماد به نفس قلمداد کنند.پس با این خط کش بریم جلو که: "هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد"!باتشکرhamid.hesarihamid.hesariSun, 05 Jul 2020 12:27:46 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/سفر-به-الموت-زیبا-xer2gezppd1sنمایی از روستاهای الموتسالهای قبل که در مسیر تهران به تبریز می‌رفتیم یا برمی‌گشتیم همیشه وقتی از قزوین عبور می‌کردیم، صحبت می‌شد یک سر بریم قلعه الموت و بازدیدی داشته باشیم ولی همیشه به بعد موکول می شد. روز جمعه به منزل عمویم در تهران آمده بودم که عمویم گفت اگه موافقی سفر یک روزه‌ای به الموت بریم. من هم دیدم که فرصت خوبیست و از طرفی برنامه چالش نوشتن ما در روز شنبه سفر است، به فال نیک گرفتم و مقرر شد که عصر حرکت کنیم و فردا که شنبه است و آنجا هم خلوت است به قلعه الموت برویم. با توجه به شرایط رعایت بهداشتی این بهترین زمان بود که هم یک سفر رفته‌ایم و هم رعای مسایل بهداشتی را کرده‌ایم.ساعت 17:30 حرکت کردیم و با استفاده از نرم افزار نشان مسیر قلعه الموت را انتخاب کردیم و حرکت کردیم. چند کیلومتری قزوین مسیر الموت جدا شد. تا اونجا رو یک ساعت و نیم رفتیم و دیدم الباقی مسیر را که حدود 70 کیلومتر است را نرم افزار دو ساعت نشان می دهد. وقتی به مسیر وارد شدیم دیدم چقدر گردنه های پر پیچ و خم دارد و گاهاً تا 180 درجه باید می‌پیچیدیم. مسیر رفت بسیار خلوت بود ولی مسیر برگشت فوق العاده شلوغ بود. حدود ساعت 9 به شهر "معلم کلایه" رسیدیم. همانجا یک سوییت اجاره کرده و شب را ماندیم. صبح بعد از صبحانه به سمت قلعه الموت حرکت کردیم. تمام مسیر روستایی باغ های گیلاس بود. بعد از حدود 45 دقیقه به پای قلعه رسیدیم. بعد از پله های تعبیه شده بالا رفتیم و حدود نیم ساعت پیاده روی و کوهپیمایی کرده تا به قلعه رسیدیم. مثل همیشه عکس فراوانی گرفتم. قلعه الموتمسیر قلعه الموتبعد از قلعه به سمت دریاچه اُوان حرکت کردیم. حدود یک ساعت و نیم بعد به دریاچه اوان رسیدیم. منظره بسیار زیبایی داشت. ناهار را همانجا آماده کرده و صرف کردیم.دریاچه اواندریاچه اوان از زاویه ای دیگر بعد هم کمی در اطراف دریاچه گشتی زدیم و سپس به سمت تهران حرکت کردیم. مناطق توریستی الموت و مسیر برگشت بسیار خلوت بود. یک سفر کوتاه 28 ساعته و دیدن از یکی از مناطق گردشگری زیبا و تاریخی بسیار خوش گذشت. جای شما خالی!باتشکرhamid.hesarihamid.hesariSat, 04 Jul 2020 23:54:47 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/چه-کسی-مقصر-است-من-یا-او-xt1nqiezhppdاواسط دهه 80 در کارخانه ای مشغول کار بودم. کارم رو دوست داشتم و از آن لذت می بردم. معمولا در کار با تمام توانایی‌ام کار می‌کنم و خیلی احساسی با کار برخورد می‌کنم. این مسأله باعث می‌شه که نسبت به بعضی بی مهری‌ها زود رنجیده خاطر بشم. مدتی در زمینه کاری با مدیریت ارشد مجموعه اختلاف نظر پیدا کردم. برای اینکه به مجموعه آسیب نخورد سه ماه به پایان قراردادم به مدیریت نامه نوشتم که به فکر جایگزین باشند، چون من دیگر قصد تمدید قراردادم را ندارم. مدیریت موضوع را جدی نگرفت و جایگزینی انتخاب نکرد. به اواسط اسفند رسیدیم و من اعلام کردم که مرخصی هایم را میخواهم استفاده کنم و دیگر تمایلی به ادامه همکاری ندارم و به مرخصی رفتم.قبل از مرخصی مدیریت اعلام کرد از اونجایی که نیروی جایگزین جذب نکرده ایم شما سه ماه اول سال جدید رو بمان تا یک نفر جذب کرده و کارها را به ایشان آموزش بدی و بعد برو. من هم از اونجایی که علاقه به کارخانه داشتم و چند سال در آنجا کار کرده بودم دوست نداشتم مجموعه با مشکل مواجه شود، قبول کردم. بعد مدیریت گفت که فروردین که نصفش تعطیل است و بعد هم تا نیرو جذب کنیم طول می‌کشد، لذا شما تا پایان تیر ماه بمان، و من باز قبول کردم.در زمان مرخصی ام در اسفند، بعضی روزها از طرف کارخانه تماس می گرفتن و برای جلسه کاری و برنامه‌های توسعه من را دعوت می کردند که به کارخانه بروم. من هم با وجود مشغله‌ای که داشتم در جلسات حضور پیدا می کردم و با تمام وجود در تجزیه و تحلیل برنامه ها و در بررسی نقاط ضعف و قوت طرح ها شرکت می‌کردم. نزدیک روزهای پایانی سال بود که مدیریت بعد از یکی از جلسات من را به اتاقش دعوت کرد و گفت شما با وجودی که قرار است بروی از دیگران دلسوزانه‌تر در مباحث شرکت می‌کنی و با وجودی که مرخصی هستی هر بار جلسه گذاشتیم آمدی و شرکت کردی، برای همین تمایل دارم ادامه همکاری بدهیم. خلاصه کلی صحبت کردیم و شرایطی را وعده دادند و توافق شد که قراردادم را یکسال دیگر تمدید کنم.خلاصه یکسال دیگر در مجموعه ماندم و آخر سال بعد اختلاف نظراتمون بیشتر شد و رفتنم از مجموعه قطعی شد. روزی با مدیریت جلسه داشتم که ایشان در صحبت‌هایش گفت که آخر سال قبل که می‌خواستی بروی شما بیکار بودی و کاری و برنامه‌ای نداشتی، چون من به شما گفتم سه ماه بمون قبول کردی، باز گفتم چهار ماه بمون قبول کردی و بعد هم یکساله ماندی!این جمله خیلی به من برخورد و باعث رنجش شدید من شد. منی که به خاطر مجموعه و از بین نرفتن زحمات چند ساله یک تیم کاری قبول کرده بودم برنامه‌های خودم را تغییر دهم و به تعویق بیندازم و قبول کنم چند ماهی را بمانم تا تجارب و مسایل کاری را به نفر بعدی آموزش داده و بعد بروم، حالا متهم به بیکاری و نداشتن برنامه شده بودم.خلاصه حدود 12 سال این موضوع باعث رنجش خاطر من شده بود و نمی‌توانستم با آن کنار بیایم. یکی از دوستان کتابی با عنوان "نیمه تاریک وجود" اثر "دبی فورد" و ترجمه "فرناز فرود" به من معرفی کرد و من اون رو خوندم و خیلی در دیدگاه من تأثیر گذاشت و باعث شد این رنج چندین ساله را بپذیرم و قبول کنم که من مقصر بودم و مدیرم حق داشته است.از طریق بعضی دوستان تلفن مدیرم را پیدا کردم که ایشان در مجموعه دیگری فعالیت می کرد و قرار ملاقاتی گذاشتیم و یک روز ظهر ناهار در خدمت ایشان بودم. از خاطرات گذشته صحبت شد و من این موضوع را به ایشان گفتم و بعد هم گفتم که دیگر برای من حل شده است و من مقصر بوده ام. هرچند ایشان اظهار کرد که چیز زیادی یادش نیست ولی گفت اگر این طور بوده کم لطفی کرده ولی من گفتم دیگر مهم نیست. مهم اینست که مساله حل شده و دیگر موجب رنجش من نمی شود.هرگاه انگشت اتهام را به سمت کسی که موجب رنجش خاطر ما شده است، می گیریم سه برابر اون خودمان مقصر هستیم و اگر با خودمان صادق باشیم خواهیم دید که مقصر اصلی خودمان هستیم و باید این مسأله را برای خودمان حل کنیم.خواندن کتاب "نیمه تاریک وجود" اثر "دبی فورد" را به همه دوستان توصیه می کنم.کتاب نیمه تاریک وجودباتشکرhamid.hesarihamid.hesariFri, 03 Jul 2020 11:40:38 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/همه-چیز-با-چند-شاخه-گل-شروع-شد-j9k2ws7lqbhqچند شاخه گل رز!امتحانات کلاس پنجم دبستان که تمام شد پدرم تصمیم گرفت که منزلمون رو عوض کنیم و یک ساختمان در حال ساخت رو در محله ای دیگر خریداری کردیم. من تابستان در ساخت و ساز این منزل جدید کمک می‌کردم. منزل جدید در نزدیکی منزل پدربزرگم قرار داشت و من برای راحتی در رفت و آمد به منزل آنها رفته بودم که صبح ها اول وقت به سر کار برسم.یک روز دیدم که پدرم با یکی از همسایگان جدید سلام و احوالپرسی گرمی انجام می دهد که بعد از سؤال من توضیح داد که از قضا این همسایه از بستگان دور ما هستند که در مجاورت ما زندگی می کنند. البته محل اصلی زندگیشان خوزستان است و به خاطر شرایط گرمای تابستان ایشان به همراه خانواده تابستان ها را به مشهد می آیند.اواخر شهریور ماه بود و منزل در حال ساخت هم رو به پایان بود و من هم تلاش زیادی می کردم که برای اول مهر آماده شود تا اول راهنمایی را در محله جدید به مدرسه بروم. یک روز درِ منزل زده شد و وقتی رفتم در را باز کردم، یک دختر خانم تقریباً هم سن و سال خودم با چند شاخه گل رز در دست، دم در ایستاده بود و آنها را به من داد، و گفت: "این گلها را مادرم داده که در باغچه تان بکارید". و من شاخه گل‌ها را گرفتم و همچنان گیج و منگ بودم که دیدم ایشان به همان منزل آشنایمان که پدرم صحبتشان را کرده بود رفت. خلاصه تا ظهر تو فکر بودم که ایشان کی بود و مناسبت گلها چی بود و از این حرفها....بعد منزل ایشان را زیرنظر گرفتم و دیدم که بله ایشان دختر کوچک همان فامیلمان هست و هم سن و سال هستیم. تابستان تمام شد و منزل ما هم تقریباً آماده شد و به منزل جدید اثاث کشی کردیم. خانواده همسایه ما هم مطابق همیشه رفتن به شهرشون و فکر و دل من رو هم با خودشون بردن و من منتظر ماندم تا تابستان سال بعد بیاید تا اینها به مشهد برگردند.یکی دو سال به همین منوال گذشت، تا تابستان سال سوم راهنمایی که بودیم دیدم اینها به خوزستان نرفتند. وقتی علّت را جویا شدم متوجه شدم که تصمیم گرفته اند برای همیشه در مشهد بمانند و به خوزستان نروند. این خبر را که شنیدم انگار دنیار را به من داده‌اند و بسیار خوشحال شدم. البته ناگفته نماند که در دهه شصت ارتباط بین جنس مخالف مثل الان نبود و بسیار محدودیت داشت و من هم هیچ وقت این موضوع را به کسی نگفته بودم و هیچ کس مطلع نبود حتی خود این دختر خانم!سال سوم دبیرستان بودم که روزی مادرم از بیرون به منزل آمد و گفت خانم همسایه گفته اگه امکان داره پسر شما که درسهاش خوبه در بعضی از درسهای ریاضی به دختر ما هم کمک کنه و سؤالات ایشان را پاسخ دهد. خودتان تصور کنین قند که هیچ، بلکه کله قند در دل من آب شد و با مِن و مِن قبول کردم!وقتی برایم سوال می‌آوردن، من هرچی رو بلد بودم جواب می دادم و هرچی رو بلد نبودم میرفتم از کلاس بالایی ها می پرسیدم و کامل پاسخ ها را آماده می کردم و براشون می‌فرستادم. چند جلسه ای رو هم حضوری و در حضور خانواده آموزش داده و رفع اشکال کردم.جمعه ها ما با بچه های محل فوتبال بازی می کردیم. جمعه یک هفته من با دختر همسایه‌مان قرار درسی گذاشته بودم و مطابق همیشه در منزل ما و با حضور خانواده ، حدود دو ساعتی درس خواندیم و رفع اشکال کردم و بعد ایشان به منزلشان رفت. بچه ها محل هنگام رفتن، ایشان را دیده بودن، و وقتی من رفتم بیرون برای بازی فوتبال، فیلم و سریالی درآمد که نگو و نپرس!من در دانشگاه شهرمون مشهد قبول شدم و ایشان در دانشگاهی در تهران و از طرفی خوشحال از قبولی هر دو و از طرفی ناراحت از فاصله ای که می افتاد و امکان دیدنشان کم می شد.خلاصه اینکه در آن سالها من هیچ وقت به ایشان حرف دلم را نگفتم و از خاطره آن تابستان و دادن شاخه‌های گل و دل بستن من به ایشان چیزی برایشان تعریف نکردم و این موضوعی بود بین من و خدای خودم و هیچ کس خبر نداشت و همه چیز عادی و در روال طبیعی بود.الان سالهاست که زیر یک سقف خاطرات گذشته را مرور می کنیم و همیشه ایشان به من میگن چرا اون موقع ها هیچی نمی‌گفتی و بگونه‌ای عمل می‌کردی که همه چیز عادی است و من هم می‌گم حُجب و حیا نمی‌گذاشت حرف دلم رو بزنم، و همچنین برای عشق یک پاکی خاصی قائل بودم و هستم که نمی خواستم راجع به آن فکر دیگری شود!چند بیتی از یکی از بهترین شعرهایی که راجع به عشق خوانده ام را در زیر تقدیم حضور می کنم. توصیه می‌کنم با جستجو در اینترنت کل شعر را هم حداقل برای یکبار بخوانید، واقعاً زیباست. خداوند سرآینده این شعر، "مرحوم مجتبی کاشانی" را رحمت کند.ای که‌ می‌پرسی‌ نشان‌ عشق‌ چیست -- عشق‌ چیزی‌ جز ظهور مهر نیست ‌عشق یعنی مهر بی‌چون و چرا -- عشق یعنی کوشش بی‌ادعاعشق یعنی عاشق بی‌زحمتی -- عشق یعنی بوسه بی‌شهوتیعشق یعنی ترش را شیرین کنی -- عشق یعنی نیش را نوشین کنیعشق یعنی مهربانی در عمل -- خلق کیفیت به کندوی عسلعشق یعنی ذهن زیباآفرین -- آسمانی کردن روی زمینهرکجا عشق آید و ساکن شود -- هرچه ناممکن بود ممکن شوددر جهان هر کارخوب و ماندنی است -- رد پای عشق در او دیدنی استسالک آری عشق رمزی در دل است -- شرح و وصف عشق کاری مشکل استعشق یعنی شور هستی در کلام -- عشق یعنی شعر، مستی؛ والسلامhamid.hesarihamid.hesariThu, 02 Jul 2020 11:26:18 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/جای-خالی-طنز-فاخر-ldpynbgh7jccمجله گل‌آقامن از دوران جوانی علاقه زیادی به طنز داشتم و یکی از مجلاتی که هر هفته می خریدم مجله "گل‌آقا" بود، که مرحوم صابری فومنی معروف به گل‌آقا اون رو منتشر می کردند . الحق والانصاف از مجلات پربار و پرمحتوا بود که اساتید بزرگی در آن قلم می زدند چه بصورت طنز نوشتاری و چه بصورت کاریکاتور.بعد ها مجله طنز و کاریکاتور که آقای علیزاده منتشر می کردند را نیز تهیه می کردم و اون رو هم مطالعه می‌کردم. این دو تا مجله بصورتی بودند که از حرف اول تا حرف آخرشون معمولا خوانده می شد و ارتباط خوبی با مخاطب برقرار می کرد.مجله طنز و کاریکاتوراز مجله گل آقا یک خاطره دارم که براتون تعریف می کنم:یک ستون در مجله بود به نام "چهل سال بعد!" در این ستون پیش بینی کرده بود که در چهل سال بعد چه اتفاقاتی می افتد و خیلی بامزه بود. یکی از اون اتفاقها این بود که بجای اسکناس 10000 ریالی سکه ضرب می شود و این سکه اینقدر کوچک است که صفرهای آن روی سکه جا نمی‌شود و به ناچار دو تا از صفرها به پشت سکه منتقل خواهد شد. البته فکر کنم این پیش‌بینی قبل از رسیدن به چهل سال محقق شود. تا یکی دو سال دیگه که چهار صفر حذف شود، سکه 10000ریالی به صورت یک سکه 1 تومانی ضرب خواهد شد، و عملا بجای اینکه دو صفر آن به پشت سکه منتقل شود، چهار صفر آن به خارج از سکه انتقال داده می‌شود.یکی از شخصیتهای معروف که اغلب سوژه کاریکاتورهای روی مجله و یا داخل آن قرار می‌گرفت مرحوم "دکتر حسن حبیبی" بودن که آن زمان منصب معاون اولی رئیس جمهوری رو داشتند. کاریکاتور "ادب مرد به ز دولت اوست" دکتر حبیبی هم بسیار معروف شد.کاریکاتور معروف دکتر حبیبیوقتی فکر می کنم خلا این نوع مجلات به شدت احساس می شود، بخصوص در این زمانی که مردم ما نیاز به طنز فاخر دارند.باتشکرhamid.hesarihamid.hesariWed, 01 Jul 2020 21:25:56 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/لهجه-فقط-لهجه-مو-u2l5katy9wecشعر عماد خراسانیمن متولد اصفهان هستم. تا کلاس اول دبستان اصفهان بودیم. چون پدرم نظامی بود منتقل مشهد شدیم. البته اصلیت مون خراسانی است و اغلب بستگان ما در مشهد ساکن هستند. چون توی خونه تقریباً بدون لهجه صحبت می کردیم من هم لهجه اصفهانی یاد نگرفتم. وقتی اومدیم مشهد لهجه و گویش بچه ها در مدرسه برام خیلی جالب بود. گاهاً بعضی از کلماتشون رو نمی فهمیدم.اولین مساله ای که خیلی جلب توجه می کرد کلمه "من" بود که بچه ها در مدرسه "مو" می گفتن. کلمه بعدی که برای من خیلی سوال برانگیز بود و هنوز هم جوابی براش پیدا نکردم کلمه کیک بود. در مشهد بخصوص قدیم ترها به "کیک" میگفتن "کیس". یکبار یکی از بچه در مدرسه گفت من دیروز یک بچه چُغُک گرفتم، و من هاج و واج نگاهش می کردم که این چه نوع حیوانی است؟! بعد که پرسیدم دیدم که "چُغُک" همون "گنجشک" است. یک روز توی کوچه بازی می کردیم که یک مارمولک روی دیوار رد شد و دیدم بچه ها گفتن کَلپِسه رو دیدی؟ بعد فهمیدم به "مارمولک" میگن "کَلپِسه"، همچنین از حیوانات دیگه که در گویش مشهدی متفاوت است پرنده "یاکریم" است که بهش "موسی‌کوتقی" میگن.از کلمات دیگر که خاص بچه‌های مشهد است کلمه "سرکن" است که به "مدادتراش" گفته می‌شود.در اینجا به "کوچه" میگن "میلان" و همچنین به "میدان" بیشتر "فلکه" گفته می‌شود.بعضی از میوه ها که در گویش مشهدی که تفاوت دارد، یکی "گردو" است که "جوز" گفته می‌شود. و به "چغاله بادام" هم "اَخکوک" میگن.از شاعران معروف که به لهجه مشهدی شعر گفتن می توان به آقای اصغرمیرخدیوی و همچنین عماد خراسانی اشاره کرد. شعر معروف عماد خراسانی که به لهجه مشهدی بوده و استاد شجریان در خیلی سالهای پیش خوانده اند در زیر تقدیم می شود:«یَرَ‌گَه کارِ مو و تو دِرَه بالا می‌گیره/ ذِره‌ذِره دِرَه عشقت تو دِلُم جا می‌گیره/ روز اول به خودُم گُفتُم ای‌یَم مثل بَقی/ حالا کم کم می‌بینُم کار دِرَه بالا می‌گیره/» و ...کلمات زیادی هست که در زبان و گویش و لهجه مشهدی با سایر اقلیم ایران متفاوت هست که میتونین از اینترنت جستجو کنین. البته لطیفه های زیادی هم در این زمینه ساخته شده است که یکی از جالب ترین آنها همین کلمه "مُبُرُم" در گویش مشهدی است که چندیدن معنی می دهد! "من بِرَم؟" ، "می برّم"، "مو بورَم" و چند معنی دیگه!دیگه بیشتر از این مصدع اوقات نمی شم.موفق باشیمhamid.hesarihamid.hesariTue, 30 Jun 2020 16:18:21 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/خاطرهای-از-سفر-به-ایتالیا-j9rwse9fbifwپل ریالتو در ونیزسال 1388 یک مأموریت کاری برای بازرسی قطعات تجهیزات نفتی که از یک شرکت ایتالیایی خریده بودیم به همراه مدیرعامل و مدیر بازرگانی شرکت به ایتالیا رفتیم. روز اول عصر رسیدیم شهر میلان و در هتل مستقر شدیم. فردا اومدیم میدان مرکزی شهر و یک جشن بزرگی برقرار بود چون روز یکشنبه بود و اونها تعطیل بودند.کلیسایی در میلانسه روز بعدی به شهری در نزدیکی میلان رفتیم و بازرسی از محصولات مان که در حال تولید بود رو انجام دادیم. از طرفی از فرآیندهای تولید هم تا جایی می‌شد، برای انتقال دانش و تکنولوژی تولید، فیلم و عکس تهیه کردیم. پس از انجام مأموریت با هماهنگی انجام شده سه روز به مرخصی و دیدن از شهر توریستی ونیز رفتیم. من از کوچکی عاشق ونیز بودم و همیشه برایم سؤال بود که چگونه روی آب زندگی می کنند؟شهر ونیزبا قطار به ونیز رفته و عصر رسیدیم و در هتل مستقر شدیم. خیلی هیجان انگیز بود. تاکسی های اونجا قایق‌های موتوری بودن و همچنین سایر وسایل حمل و نقل در این شهر بصورت قایق بود.آمبولانس قایقی!فردا رفتیم از جزیره مورونو که در نزدیکی ونیز بود، بازدید کردیم. یکی از مراکز مهم صنعت شیشه گری در ایتالیا و اروپا این جزیره هست. معمولا کارگاه های شیشه گری از پدرانشون به فرزندان ارث رسیده بود و این صنعت بصورت خانوادگی و موروثی نسل به نسل انتقال پیدا می‌کنه.نمایشگاه محصولات دستی شیشه ای در یک کارگاه از مراحل ساخت مجسمه با شیشه دیدن کردیم و واقعا زیبا بود. بعد هم از قسمت نمایشگاه فروش محصولات شیشه ای اونجا بازدید کردیم. انواع مجسمه های حیوانات و گل و گیاهان و انواع اشیاء مختلف وجود داشت که همه از شیشه و بصورت دستی ساخته شده بود و قیمت های بالایی هم داشت. اجازه عکس گرفتن نمی دادن ولی چندتایی بصورت مخفیانه گرفتم. یادم هست یک گلدان شیشه ای با میوه های داخلش به قیمت یورویی که حساب کردم میشد قیمت یک پراید به اون زمان که حدود 6 میلیون تومان بود. تقریبا نصف روز در کارگاه‌ها و نمایشگاه‌های محصولات شیشه ای گردش کردیم و عصر به شهر ونیز برگشتیم .اسبهای تماماً شیشه ایفردا صبح که اومدیم در قسمت مرکزی شهر دیدیم دریا مد شده و آب بالا اومده بود و پیشروی کرده به سمت قسمتهایی از شهر که خشک بود، و مردم از روی میزهایی که برای رفت و آمد تعبیه شده بود عبور و مرور می‌کردند.مردم در حال عبور از بالای میزهابعد از بازدید از کلیسا ها و مکانهای دیدنی به میلان برگشتیم تا آماده برگشت به ایران شویم.کلیسایی در ونیزچندتا عکس از ونیز زیبا:خیابانهای ونیز!ًپارکی در ونیز!بنایی دیدنی در ونیز!hamid.hesarihamid.hesariMon, 29 Jun 2020 13:33:06 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/آیا-ماشین-آلات-زبون-ما-رو-میفهمن-kxyi4iz4yxfgمن اواخر دهه هفتاد به عنوان سرپرست نگهداری و تعمیرات یک کارخانه مشغول به کار شدم. از اونجایی که کارخانه بسیار بزرگی بود تنوع و تعداد ماشین آلات زیادی داشت و اغلب اونها هم بصورت استوک از خارج خریداری شده بود و بعد از بازسازی و اصلاح در خط تولید به کار گرفته شده بود و برای همین بسیار زیاد خراب می شدن و نیاز به تعمیر پیدا می کردن.تیم نِت (نگهداری تعمیرات ) 16 نفر بودیم که شامل پرسنل برق، مکانیک و تأسیسات می‌شد، که سه شیفت کارخانه را پوشش می دادیم. چون اغلب ماشین آلات قدیمی بودن سیستم نگهداری و سرویس آنها را بسیار جدی می گرفتیم تا از بروز عیوب ناگهانی جلوگیری کنیم وتا اندازه ای هم جواب می داد. تکنیسین نت من یکی از روش هایی که اونجا آزمایش کردم و خیلی هم جواب گرفتم، این بود که با ماشین آلات دوست می‌شدم و باهاشون صحبت می‌کردم و قبل از اقدام به تعمیر و باز کردن دستگاه، عیبشون رو ازشون می‌پرسیدم. بیشتر وقتها جواب می‌دادن و راحت تر تعمیر می‌شدن و سعی و خطا برای پیدا کردن عیوب کمتر می‌شد.یادم هست یکی از دستگاه‌های CNC ما مدتی خراب بود. چند روز براش وقت گذاشتم و یک روز از صبح تا عصر مشغول تعمیر و تنظیمش بودم که درست شد و تحویل شیفت شب دادم و به منزل اومدم. فردا اول وقت رفتم از اپراتور دستگاه که داشت میرفت منزل نتیجه کار رو پرسیدم که گفت دو سه ساعتی خوب بود ولی باز در حد 0.1 میلیمتر خطا میزد. منم رفتم سراغ دستگاه و کلی سرش داد و بیداد کردم و گفتم کلی وقت برات گذاشتم و باز داری خطا میزنی و شورش رو در آوردی و از این حرف ها و باهاش قهر کردم و اومدم دفتر کارم. به مسئول سالن تولید پیغام دادم فعلا بصورت موقت با این دستگاه کار کنند تا ببینیم روز چطور است. خلاصه سرتون رو درد نیارم به مدت یک هفته این دستگاه درست کار کرد بدون اینکه بخوایم تغییری و یا تعمیری روش انجام بدیم. مثل اینکه دعوای من روش اثر گذاشته بود و به خودش اومده بود که درست کارکنه! دستگاه CNCمشابه این خاطره و تجربه، چند مورد دیگه هم برام اتفاق افتاد که همیشه بچه ها میگفتن تو از کجا فهمیدی عیب این دستگاه فلان چیز است و من می خندیدم و میگفتم خودش به من گفت و اونا هم می‌ذاشتن به حساب شوخی و یا خوش شانسی و یا مهارت! من.ولی من این رو باور داشتم که یک ارتباط دو طرفه‌ای بین من و ماشین‌آلات برقرار می‌شد و عیب شون رو به من می‌گفتن.خوشحال می‌شم نظر شما رو هم بدونم که آیا می‌شه با اشیاء ارتباط برقرار کرد یا نه؟!باتشکرhamid.hesarihamid.hesariSun, 28 Jun 2020 11:56:42 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/کشف-یک-علاقه-i1hyi8gryvftعکس با گوشی سونی اریکسون W810i یه گوشی تلفن همراه داشتم مدل سونی اریکسون W810i و یک روز عکسهای گوشی رو بررسی می کردم دیدم در مدت حدود سه سال من بیشتر از ده هزارتا عکس با اون گرفتم. بعد یک مقدار فکر کردم راجع به این موضوع که چرا این همه عکس می‌گیرم؟! رفتم به گذشته ها و دیدم که من از دوران نوجوانی هم همینطور بودم. دهه شصت من با دوربین لوبیتل پدرم که فیلم های 12 تایی می خورد از درخت توت منزلمون که برف زیادی روش نشسته بود عکس گرفتم. اون زمان عکس گرفتن به راحتی آب خوردن امروز نبود. مثلاً همین دوربین که گفتم خدمتتون، اولاً یک فیلم 12 تایی می خورد، بعد باید فاصله و نور و لنز رو تنظیم می‌کردی و دستت هم نمی لرزید و عکس می‌گرفتی، همچنین باید سوژه خیلی عالی می بود چون تعداد عکس ها محدود بود. بعد باید مدتی صبر می کردی تا 12 فیلم تکمیل می‌شد تا بتونی بری چاپ کنی. دو سه روزی هم زمان می برد تا چاپ می شد و میرفتی می‌گرفتی و میامدی با ذوق و شوق نگاه می کردی. بعضی وقتها می دیدی فیلم رو درست جلو نبردی و نیمی از عکس روی عکس دیگه افتاده یا چشم های یکی بسته است و یا دست یکی در حرکت بوده و بخشی از عکس تار است. و کلی آه و حسرت، چون دیگه امکان تکرار عکس نبود!دوربین لوبیتل با فلاشاومدم به سالهای جوانی ام یادم اومد عموم یک دوربین 110 داشت که فیلم 36 تایی می خورد و همچنین تنظیماتش خیلی راحت بود و فلاش هم سرخودش داشت. و وقتی میامد منزل ما و می‌رفتیم بیرون دوربینش دست من بود و کلی از طبیعت و خانواده عکس می‌گرفتم. ضمناً هر حلقه فیلمش سه برابر دوربین خودمون بود و دست من باز بود که از سوژه‌های مختلف عکس بگیرم.زمانی هم که در مدرسه بچه ها بصورت یادگاری عکس می‌گرفتن من معمولا از تمام عکس ها برای خودم می‌دادم چاپ کنند.دوربین 110سال 1381 یک سفر آموزشی با همکارم رفتیم کره جنوبی و من در این سفر یک دوربین فیلم برداری و یک دوربین عکاسی زنیط از خواهرم امانت گرفتم و با خودم بردم. هم فیلم و عکس از مراحل آموزش تهیه کردم و هم از محیط شهری و پارک و مناطق تفریحی که رفتیم. در مسیر راه هم از مالزی برگشتیم و از مناطق توریستی اونجا هم تا می‌تونستم فیلم و عکس تهیه کردم. وقتی اومدیم ایران دیدم 12 کاست فیلم بصورت ضبط دوبرابری و 15 حلقه 36 تایی عکس گرفتم!!عکس باغ پروانه مالزیهمینطور که در افکارم غوطه ور بودم، اومدم جلوتر یادم اومد که بعد از خرید دوربین دیجیتال CANON در یک سفر دیگر به کیش با این دوربین چقدر عکس از طبیعت و مناطق مختلف گرفتم تا حافظه دوربین پرشد که مجبور شدم برم سی دی بخرم و در هتل عکس ها را به سی دی انتقال بدم تا بتونم مجدد عکس بگیرم.عکس طلوع خورشید در کیشبعد از این همه فکر کردن راجع به گذشته عکاسی های خودم، تازه کشف کردم که من عاشق عکاسی هستم! و خودم اصلا خبر ندارم. خیلی از این کشف خوشحال شدم و رفتم چندتا سی دی آموزشی عکاسی خریدم و اون ها رو دیدم تا در عکس گرفتن حرفه ای بشم ولی ادامه ندادم . الانم فقط با گوشی موبایل عکس می‌گیرم و همچنان عکس می‌گیرم. عکس گرفتن از طبیعت لذت بیشتری برایم دارد و اغلب عکس هایم با موضوعات طبیعت است.اینم چندتا از عکسهایم: (البته جز دو تا عکس دوربین الباقی عکس‌های فوق رو هم خودم گرفتم!)پارکی در مالزیآسمان طوفانی بزرگراه میثاق مشهدجاده‌ی روستایی در همدانگلهای کاغذی در کیشباتشکر از شماhamid.hesarihamid.hesariSat, 27 Jun 2020 07:27:57 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/واقعاً-شش-روزِ-می-نویسم-zi0jsrlkym6bباورم نمیشه که این ششمین روز هست که دارم بصورت مداوم می نویسم. منی که برای نوشتن یک مطلب ساده اینقدر دست دست می کردم که هفته ها طول می کشید حالا شش روز مداوم اونم مقالاتی بالای 300 کلمه نوشتم و منتشر کردم.بزارین یک خاطره براتون بگم تا تفاوت رو ببینین. چندین سال قبل من تابستان کارآموزی رفتم و در شهریورماه کارآموزیم تمام شد. ما تا پانزدهم آبان مهلت داشتیم که گزارش کارآموزی مون رو تحویل بدیم. من هم که همیشه می‌خواستم یک گزارش عالی تحویل بدم رفتم سراغ حواشی کار و تهیه روی جلد کارآموزی و تهیه عکس و مطلب و ... و از اصل گزارش خبری نبود! یک هفته به پایان مهلت تحویل گزارش مانده بود که رفتم پیش استاد کارآموزیم و یک هفته بیشتر مهلت خواستم و ایشان گفت گزارش رو طبق قانون و در تاریخ مقرر باید تحویل بدهید. من هم مثل همیشه که مشکل کامل‌گرایی و اهمکال‌کاری داشتم، و ترس از نوشتن باعث شد که دست به قلم نبرم. سرتون رو درد نیارم زمانی گزارش رو نوشتم و تحویل دادم که برای فارغ‌التحصیلی نیاز به نمره گزارش کارآموزیم داشتم. نشستم و ظرف کمتر از یک هفته گزارش رو نوشتم و تحویل دادم. اما من گزارش رو با یک تأخیر یکسال و نیم تحویل دادم! بله درست خوندین یک سال و نیم تأخیر! حالا متوجه شدین منی که پنج روز مداوم مقاله نوشتم و منتشر کردم شاهکار کردم!خدا استاد رضایی رو خیر دهد که این چالش رو تعریف کردن و خدا رو شکر که من هم به موقع با این چالش آشنا شدم و مصمم شدم برای یکبار هم که شدم به خودم ثابت کنم که خواستن توانستن هست و اگه آدم برای انجام یک کاری مصمم بشه میتونه از پس اون بربیاد و انجامش بده. انشاالله به سمتی خواهم رفت که اولا نوشتن برای من یک ارزش باشه و از طرفی نوشته های من هم ارزشمند باشه و این میسّر نمی شود جز با نوشتن و نوشتن و نوشتن.نوشتن، نوشتن و نوشتن!باتشکرhamid.hesarihamid.hesariFri, 26 Jun 2020 12:06:07 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/انگیزه-ورود-به-مدرسه-استادی-uzqoms4ipghfمعارفه مدرسه استادیمن از دوران نوجوانی و جوانی به برادر و خواهرانم در درسهایشان کمک می کردم. در دهه هفتاد که دانشگاه قبول شدم با تعدادی از همکلاسی هایم موسسه ای راه اندازی کردیم و تدریس خصوصی انجام می دادیم. در دانشگاه هم که با کامپیوتر آشنا شدم بلافاصله مسئول اتاق کامپیوتر شدم و به سایر دانشجویان در برطرف کردن مشکلاتشون کمک می کردم.بعد هم شروع به تدریس کامپیوتر در چند آموزشگاه کردم. اون زمانها طرح کاد بود و بعضی از دانش آموزان بجای طرح کاد کلاس کامپیوتر می آمدند. من هم سیستم عامل DOS، زبان برنامه نویسی GW-BASIC و FORTRAN آموزش می دادم. بعدها که در صنعت مشغول به کار شدم یا کلاسهای مرتبط با صنعت و ارتقاء شغلی شرکت می کردم و یا برای پرسنل زیر مجموعه‌ام کلاس می گذاشتم و آموزش می دادم.سیستم عامل DOSبه مرور زمان دیدم که در هنگام آموزش دیدن و آموزش دادن اصلا خسته نمی‌شم و بسیار علاقه دارم. سال 1395 یک مؤسسه آموزش برای آموزش و تربیت مسئولین دفاتر و کارمندان اداری بصورت تخصصی راه اندازی کردم. سایتی هم در کنار آن راه اندازی کرده و کلی زمان صرف برگزاری کلاسهای تئوری و عملی نمودم. از اونجایی که دفتر ما در شهرک صنعتی بود و دور از شهر، استقبال زیادی نمی‌شد. سرویس گذاشتم و خلاصه همه جوره فعالیت می‌کردم. در این بین یک پیشنهاد برای راه اندازی کلینک صنعت و مرکز مشاوره صنعتی بهم داده شد و من هم فعالیت های آموزشی را کم کردم و پیگیر آن موضوع شدم. بعد از مدتی دوباره به کار آموزش مسئول دفتر برگشتم ولی این فاصله باعث شد ادامه مسیر سخت شده و مؤسسه تعطیل شود. مسئول دفتر حرفه ایناگفته نماند که همزمان برای بعضی از مؤسسات آموزشی دیگر تدریس می کردم. سال 1398دیدم من که به آموزش دادن و آموزش دیدن علاقه مند هستم، پس مصمم شدم در مدرسه استادی مجموعه بیشتر از یک ثبت نام کنم واین مسیر را یک بار بصورت حرفه ای آموزش ببینم و اجرا کنم.در جلسه معارفه شرکت کرده و ثبت نام کردم و وارد مسیر جدیدی در زندگی‌ام شدم. از اونجایی که حدود 25 سال هست کار صنعتی می کنم و تجارب خوبی دارم و عاشق تولید و صنعت هستم، آموزش مسائل صنعتی را موضوع استادی قراردادم . یکی از مباحثی که از دهه 80 با آن آشنا شده بودم و بعد ها هم تدریس کرده بودم موضوع پوکایوکه یا خطاناپذیرسازی بود. با بررسی بیشتر و مشورت با اساتید فن به این جمع بندی رسیدم در این موضوع و بسط دادن آن می توانم مؤثرتر باشم و به بخشی از وظایفم در قبال جامعه عمل کنم.بصورت خاص موضوع استادی ام بهینه سازی فرآیندهای تولید با استفاده از ابزار پوکایوکه است. سایتم را هم با نام POKA-YOKE.NET راه اندازی کردم و الان هم در حال آموزش دیدن و توسعه دادن مهارت های خودم هستم.اینم از انگیزه من برای ورود به مدرسه استادی و نوشتن و ضبط کردن و ادامه دادن مسیر ...!باتشکرhamid.hesarihamid.hesariThu, 25 Jun 2020 12:59:37 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/نقش-خلاقیت-در-صرفه-جویی-مالی-و-زمانی-ac9zz6fhlel6ذهن یک فرد خلاق!سال 1385 در کاخانه توس پیوند که تولیدکننده انواع اتصالات فولادی نفت و گاز است پروژه تولید سه راهی سایز 36 اینچ تا 48 اینچ بدون درز تعریف شد که برای اولین بار در ایران ساخته شود. یکی از الزامات اجرای این پروژه خرید پرس هیدرولیکی با قدرت 2000 تن و دهانه بزرگ بود. پس از استعلام گیری از شرکتهای داخلی و خارجی مشخص شد هزینه خرید یا ساخت این پرس در آن سال حدود 2 میلیارد تومان می‌شود و این برای ما واقعاً مقدور نبود. خلاصه همون اول کار یک سنگ بزرگ جلوی ادامه مسیر راه افتاده شد.عجب مانعی بوجود اومد!تیم مهندسی و سایر مدیران جلسات متعددی گذاشتیم و با بررسی امکانات موجود مشخص شد که در کارخانه پرس 1800 تن هیدرولیکی داریم ولی دهانه آن از دهانه مد نظر پروژه کوچکتر است و همچنین نیاز به سرویس و تعمیر اساسی دارد. مقرر شد بچه های مهندسی و تعمیرات با دقت بررسی کنند که امکان اصلاح و تغییر پرس برای پروژه مذکور هست یا نه؟ بعد از چند روز بررسی و سنجیدن همه شرایط اعلام شد که می توانیم با تغییراتی در پرس به دهانه مدنظر برسیم و از طرفی تناژ پرس هم برای پروژه کفایت می کنه و باید پرس سرویس و تعمیر اساسی هم بشود و حدود یک ماه هم زمان می برد. نتایج این بررسی به اطلاع مدیریت رسید و پس از اخذ تأییدات لازم بودجه بازسازی پرس تأمین شد.جلسات کاری برای رسیدن به نتیجه مطلوب!تیم مهندسی با تیم نگهداری تعمیرات کار اصلاح پرس رو شروع کردن و بعد از 43 روز کار بازسازی و تعمیر اساسی پرس انجام شد. کل هزینه های انجام شده برای این تعمیر و بازسازی قریب به 50 میلیون تومان شد. ما ضمن اینکه در هزینه ای اجرای پروژه اصلی یک صرفه جویی بزرگی انجام داده بودیم در زمان پروژه هم خیلی جلو افتادیم چون خرید و یا ساخت پرس 2000 تنی و حمل و نصب و راه اندازی آن حداقل یک سال زمان می برد اونم در حالتی که پول خریدش رو می داشتیم.پرس آماده به کارهمزمان طراحی و ساخت قالبها و تجهیزات دیگر پروژه انجام شد و بعد از چندین ماه سعی و تلاش، با یک کار تیمی و استفاده از خلاقیت پرسنل توانستیم دانش تولید سه راهی سایز بالا را بدست آوریم و تولید آن را برای اولین بار در کشور انجام داده و اولین محصول، یک سه راهی سایز 36 اینچ ( حدود قطر یک متر) بدون درز را تولید کنیم.سه راهی سایز بالای بدون درزباتشکرhamid.hesarihamid.hesariWed, 24 Jun 2020 10:54:35 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/پیکان-کجایی-که-یادت-بخیر-gk9hul8oafnyماشین همیشه نوستالژیک!سال 1380 در کارخانه عایق خودرو بعنوان مدیر تولید مشغول به کار شدم. محصول اصلی ما تولید انواع عایق های مغناطیسی برای اولین بار در ایران بود. ما اون زمان یک محصول خوب برای پیکان تولید کردیم که در کاهش هزینه تولید و افزایش کیفیت بسیار مؤثر بود و همچنین با حذف یک گلوگاه باعث افزایش تیراژ تولید پیکان هم می‌شد. مراحل تاییدیه ها و ارسال نمونه و ... انجام شد و شروع به تولید انبوه کردیم. چند ماهی رو قطعه فرستادیم که یکباره اعلام کردن در خط تولید به مشکل خوردن و بعضی از عایقها خاصیت مغناطیسی ندارند و یا بسیار کم دارند و در خط تولید مشکل ایجاد کرده‌اند، و به این ترتیب در شروع کار یکباره حدود صدهزار قطعه به کارخانه برگشت خورد.برگشت کالا به کارخانه!مدیریت با تمام مدیران جلسه گذاشت تا مشکل را ارزیابی کنیم و همچنین راهکاری برای حل آن پیدا کنیم. بعد از بررسی های فراوان مشخص شد دستگاهی که خاصیت مغناطیسی در عایق ایجاد می‌کند بعضاً عایق را بدون اینکه به آن خاصیت مغناطیسی بدهد، عبور می‌دهد و یا بخشهایی از اون رو مغناطیس نمی‌کند. لذا مجبور شدیم یک نفر بالای سر دستگاه مستقر کنیم تا هروقت دستگاه رد کرد، علامت بزند و اپراتور انتهای خط آن قطعه را جداسازی کند. تست صددرصدی عایقها رو هم به فرآیند تولید اضافه کردیم. از طرفی یک سقف پیکان خریدیم و شرایط مونتاژ در خط تولید ایران‌خودرو رو هم پیاده سازی کردیم و تست مونتاژ هم راه انداختیم. خلاصه هزینه های زیادی متقبل شدیم تا برای حل این مساله راهکاری پیدا کنیم.جلسه مهم کاری ما در کارخانه سیستم پیشنهادات داشتیم. من هم که دوره خطاناپذیرسازی و یا بعبارتی POKA-YOKE را گذرانده بودم راجع به این موضوع فکر کردم و پیشنهادی به ذهنم رسید که خیلی در بهینه سازی فرآیند تولید کمک می‌کرد و باعث کاهش هزینه های تولید می شد. این پیشنهاد به این گونه بود که از خاصیت مغناطیس عایق استفاده می‌کردیم و سنسوری در زیر آن تعبیه کرده و تا زمانی که عایق مغناطیس بود سنسور عمل نمی کرد و هر زمان که قسمتی از عایق مغناطیس نشده بود سنسور عمل کرده و به شیر یک مخزن رنگ فرمان می‌داد و بالای قسمت مغناطیس نشده رنگ پاشیده می‌شد و اپراتور آخر خط متوجه می‌شد که کدام عایق مغناطیس نیست و جدا سازی می کرد. با این روش دیگر نیاز به اپراتور بالای سر دستگاه نبود و در سه شیفت سه اپراتورآزاد می شد و از طرفی اپراتور پایان خط دیگر نیاز نبود که کنترل صددرصدی انجام دهد و هم کارش راحت تر می‌شد و هم وسیله کنترل خاصیت مغناطیس که گران بود کمتر مستهلک می‌شد و تست مونتاژ هم کمتر انجام می‌شد و از همه مهمتر قطعه معیوب برای مشتری که ایران خودرو باشد ارسال نمی‌شد. این یک روایت واقعی از بهینه سازی یک فرآیند تولید با استفاده از روش پوکایوکه یا خطاناپذیرسازی بود که براتون تعریف کردم.پوکایوکه یا خطاناپذیرسازیپس می تونیم با چشمانی باز به فرآیندهای تولیدی و کاری‌مون نگاه کنیم و با استفاده از کمی فکر و اجرای آن جلوی دوباره کاری ها را بگیرم و همچنین باعث افزایش راندمان و بهره وری در کارهایمان شویم.باتشکرhamid.hesarihamid.hesariTue, 23 Jun 2020 11:57:21 +0430https://virgool.ir/@hamid.hesari/تخیل-صنعتی-یا-صنعت-تخیلی-hdpvo9axxaf2معمولا افرادی که در صنعت کار کردن نگاهشون به خیلی چیزهای پیرامونشون از زاویه صنعت است. مثلا این وسیله چطور درست شده و چه ماشین آلات و تجهیزاتی برای اون استفاده شده و از این قبیل موارد و اگه اون وسیله چینی (MADE IN CHINA ) باشه که میرن تو این فکر که مگه میشه با این قیمت توی ایران تولید کرد؟ این قیمت مواد اولیه اش هم نمیشه! تازه سربار تولید و هزینه قالب و دستمزد کارگر و ... چی میشه ؟! سود تولید کننده و تاجر و گمرک و ... رو هم بزاریم روش دو سه برابر میشه و این چشم بادومی ها واقعا چطوری با این قیمت تولید می کنند؟! بعد هم برای آروم کردن دل خودش میگه بابا دولتشون کمکشون میکنه و وام‌های با بهره صفر میده و جایزه صادرات میده و کارگر اونجا زیاده و ارزون و چند تا بهانه دیگه ...کارگران کم توقع و سخت کوش چینی!بعضی وقتها هم میره به عالم تخیل که ما هم می‌تونیم و اگه به کارخانه های ما هم وام بدون سود بدن و کارگر ارزان و مواد اولیه با قیمت مناسب از این بهترش رو تولید می‌کنیم و حتی صادرش می‌کنیم به چین و ما چین!! و در این تخیل غوطه ور می‌شه و شروع می‌کنه به راه اندازی کارخانه و تولید انبوه :چی میشه اگه بشه!میره تقاضای مجوز برای تولید می‌کنه و کمتر از دو ساعت تمام مجوزات و پروانه های لازم رو بهش میدن! میره بانک با اون مجوزات تسهیلات با بهره 1% بهش میدن و هنوز از بانک بیرون نیامده که پیامک واریز وامش براش میاد! بعد میره شرکت شهرک های صنعتی و تا مجوزات رو نشون میده میگن بفرما این سوله با اقساط 10 ساله در شهرک صنعتی در خدمت شما! خلاصه ماشین آلات رو می‌خره و نصب و راه اندازی می‌کنه و شروع می‌کنه به تولید انبوه ! نیروهای تولید و کنترل کیفیت رو می‌بینه که دارن با جونِ دل کار می‌کنند و دستگاه‌ها هم همینطور قطعه تولید می‌کنند و می‌ریزن توی باکس‌ها و انواع سیستم‌های ISO و بهره‌وری و خطاناپذیرسازی رو پیاده سازی کرده و همه چیز بر وفق مراد است و تولید رو به راه! همه در حال کار و تولید بر وفق مراد!آماده مذاکره با شرکت‌های بازرگانی خارجی میشه برای صادرات که یکباره خانمش با صدای بلند میگه مرد کجایی؟!ببین توی این گروه نوشته دلار شده 20 تومن (پیشواز حذف چهار صفر رفتن) و سکه شده 8 تومن (احتمالا پیشواز حذف سه صفر بعدی در چند سال دیگه هم رفتن)!دلار در شرایط کرونایی!خلاصه این بنده خدا از عالم تخیل صنعتیش میاد بیرون و میگه اینا همش توطئه است و میخوان صنعت رو به زانو در بیارن ولی عمراً اگه بتونن!! صنعتی خواهیم ساخت نمونه!!الهی که چرخ کارخونه ها بچرخه همیشه!hamid.hesarihamid.hesariMon, 22 Jun 2020 14:04:45 +0430