https://virgool.ir/feed/@hamedhszfa2026-11-11 23:13:30https://files.virgool.ir/upload/users/151818/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@hamedhszhttps://virgool.ir/@hamedhsz/ساخت-قطب-نما-برای-زندگی-iku4xhhlmk80قطب نمای زندگیراستش من همیشه به این فکر کردم که چگونه مسیر زندگی ام را طی کنم خب تا همین چند وقت پیش همیشه این کار را با برنامه ها واستراتژی ها تعیین میکردم برنامه هایی که در بعضی از قسمت ها بسیار جزئی  که دست آدم را  می بست ودر بعضی از قسمت ها بسیار کلی و مبهم بودند.ولی بعد از گذراندن دانشگاه ومقایسه کردن تفکراتم وبرنامه هایم  در اول دانشگاه و چیزی که از دانشگاه اومدم بیرون (البته باید تاکید کنم این برنامه های من هم هر سال عوض میشد چون طرز فکرم عوض می شد),فهمیدم برنامه یعنی کشک ? البته منکر برنامه ریزی نمیشوم مخصوصا رزوانه وکوتاه مدت چرا که باعث میشود ذهن منظمی داشته باشیم و ابهامات را برطرف میکند و باعث افزایش راندمان میشود.اما در یک مجله میخوندم که حتی بهترین مربی ها هم پلنی که برای بازی میریزند در بهترین حالتش شاید پنجاه درصدش در زمین اجرا شود یا خیلی از طراحان جنگی میگویند درسته ما کلی طرح میریزم ولی وقتی جنگ شروع شد اصلا اون برنامه ها میره تو حاشیه وما طبق شرایط عمل میکنیم  در واقع برنامه صرفا یک مقدار اولیه ای به ما میدهد.اما از اونجا که ما خیلی از چیزها را نمیتوانیم  کنترل و پیش بینی کنیم و با  آنها در تعامل هستیم برنامه زیر سایه این تعامل میرود .البته داشتن برنامه مخصوصا یک برنامه واقع بینانه و دقیق در یک گوشه ذهن یک ابزار کمکی برای جلوگیری از ابهام و یک  وسیله آرامش هست اما صرفا یک وسیله کمکی نه یک جهت باب که حرف اول وآخر را  بزند.ونباید خیلی درگیر برنامه شد.اما چاره چیه؟در همون مجله ,مربی فوتبال میگفت ما همیشه سعی میکنیم روی تصمیمات لحظه ای بازیکنانمون کار کنیم یعنی بیشتر روی ناخودآگاه وشهود (این مدل سیستم ها که خیلی سریع وبدون تفکر هوشیار وآمار واحتمالات کار میکنند)تمرکز کنیم و روی اونها تمرین کنیم در واقع بهترین تمرین برای بازی فوتبال خود بازی فوتباله (نه تمرین های مجزا) ..حالا چه طوری این قوه شهود را تقویت کنیم به نظرم اولین قضیه این که تمرینش کنیم یعنی خیلی جاها در لحظه تصمیم گرفتن وعمل کردن را تمرین کنیم نکته دیگر این هست که زمان حال دریابیم احساسی که در زمان حال داریم دریابیم این خودش بهترین قطب نماست اگه میتونیم اون احساس عملی کنیم اگر نمیتونیم براش یک برنامه ای بریزیم تا این احساس عملی شود مثلا شما اگر خسته ای و واقعا خسته ای بهتر اون حست درک کنی و بری بخابی نه اینکه به زور خودتو بیدار نگه داری به خاطر امتحان  وقتی یک ماشین مدل بالا میبینی ومیخای اونو داشته باشی اول از همه  موهبت های زمان حالتو درک کن مثلا اینکه الان فلان چیز داری که میتونی ازش کلی  استفاده کنی  (ولی ما اینقدر درگیر آینده وگذشته میشویم که این موهیت ها را نمیبینم )گاهی اوقات شرایط سخت ونداشتن ها یک موهبته (مثلا من که ماشین ندارم به این فکر میکنم که دارم از پاهام استفاده میکنم و کلا از همین نداشتن ها و شرایطه سخته که ایده ها ی خوب به ذهن آدم خطور میکنه) ولی این احساسم بخشی از زمان حاله باید براش برنامه ریخت چون توان زمان حال من در حد برنام ریختن هست .یک نکته دیگر نیز برای زمان حال هست که من از فلسفه اخلاق ایمانوئل کانت گرفتم .کانت میگه نباید به انسان به مثابه وسیله نگاه کرد بلکه انسان هدف هست.ولی ما در زندگی خیلی درگیر این دور وسیله هدف هستیم .مثلا وارد رابطه میشیم تا به ازدواج برسونیمش  بعد وارد ازدواج میشیم تا از تنهایی در بیایم وبعد بچه دار شیم بعد بچه دار میشیم و همینطوری تا الی آخر ولی اگر کاری که میکنیم به عنوان هدف ببینیم  یعنی برای خودش یا حتی یک پله بالاتر دیگه برای چی نداره این خودش غایته .وارد رابطه بشویم برای خود  رابطه نه برای رساندنش به جایی وارد دانشگاه میشیم اول از همه برای خود دانشگاه نه برای مدرک که بعدم برای کار (حداقل اولین اولویتمان نباشد).ایمانوئل کانتپس قسمت اول این قطب نما شد زمان حال .قسمت دوم این قطب نما هم درون خودتونه اگر شما به جای توجه به چیز های بیرونی (به صورت همیشگی البته) توجهتون به سمت صفات درونی ببرید وخودتان را بسازید آن وقت این خود خودش یک قطب نما میشود مثلا شما به جای اینکه بخواهید پایان امسال فلان مدرک بگیرید بیاید تمرکزتون روی از بین  بردن دو تا نقاط صعفتون بکنید (مثلا عجله کردن یا حسادت کردن)البته که برای تقویت درون باید از هیمن چیز های بیرونی استفاده کرد ولی شما هدفتون این نیست که مدرک بگیرید تا برید سرکا شما از این هدف بیرونی استفاده میکنید تا صبر را در خودتون تقویت کنید اونوقت میبیند تصمیم های یک آدم عجول به یک آدم صبور چه قدر فرق دارد .در آخر هم چند کتاب که مرتبط با  بحثمون هست معرفی میکنم یکی کتاب seeing what ohers don't(دیدن چیزهایی که بقیه نمی بینند)که برای تصمیم گیری های لحطه ای وشهودی هست ودقیقا نقطه مقابل کتاب تفکر کند,تفکر سریع دنیل کانمن هست .کتاب زندگی خودتان را طراحی کنید که من ایده قطب نما را  از فصل 2 این کتاب گرفتم منتها این کتاب چیزهای دیگری را به عنوان قطب نما معرفی میکند .در واقع باور ها ونگرش شما نسبت به کار وزندگی هست که این قطب نما را مشخص میکند اما نکته خوبی که داشت این بود که ما واقعا هدف را نمیدونیم ولی مهم این که بدونیم در جهت درستی میرویم یا خیر و این با قطب نمایی که ساختیم امکان پذیر هست.اما به  نظر من قطب نمایی که من تعریف کردم انحرافات خیلی کمی دارد چون باور ها ونگرش ها زودتر و راخت تر از شخصیت عوض میشوند مخصوصا در دوران جوانی  اشکال دیگر این هست که ما به خیلی  از باور هامون به  سادگی دسترسی نداریم که اتفاقا باور های شاکله ای ومهم تری هستند وبه صورت ناخودآگاه بروز میدهیم وآگاهی از آنها نداریم .لذا در کل این قطب نما را ضعیف وبسیار متغییر میبینم.حامدحامدWed, 22 Apr 2020 23:02:17 +0430