https://virgool.ir/feed/@hamed_golnariبراى تو نوشتمfa2026-11-12 19:37:06https://files.virgool.ir/upload/users/201881/avatar/d8quUu.pnghttps://virgool.ir/@hamed_golnarihttps://virgool.ir/@hamed_golnari/دعواى-بين-من-واژه-و-معنى-uyrvywgdxqt2من:دعوای بین من، واژه و معنی فکر نکنم هیچ گاه تمام شدنی باشد.با تو هیچ دعوایی ندارم. دعوای من با واژه هایی است که نمی توانند برسانند.واژه هایی که تا گفته و یا نوشته می شوند هزار معنای دور از هم پیدا می کنند و بدتر از آن، تویی که زبان من را نمی فهمی.آن قدر سوادت میزان هست که غیر از زبان مادری دست کم دو زبان دیگر را سر در بیاوری اما من مانده ام چرا تا به من می رسی اینقدر زبان نفهم می شوی. اینقدر زبان نفهم که باید منظورم را هرباره به صد جمله شکل بدهم اما باز هم تو آن را به طریق دیگری می کشانی.دلم می خواست آدم فضایی بودم و هیچ یک از زبان های آدم های زبان بسته را نمی فهمیدم و آن ها هم رسما نمی فهمیدندم تا حداقل دیگر اینقدر حسرتش را نمی خوردم.حسرت اینکه یک بار بتوانم حرفم را و واژه های دلخواهم را به قلب تو بنشانم.یا اینکه...نکند می فهمی و به روی خودت نمی آوری؟ همین است. می فهمی و به روی خودت نمی آوری. اگر چنین است می شود به رویم بیاوری؟ می شود خواهش کنم که یک بار هم شده برای خدا و به زبان آدمی زاد به رویم بیاوری که می فهمی که صف کشدن واژه هایم را در جمله، شیرفهم می شوی. اگر اشاره کنی هم کافی است. مثلا قبل از بیرون دادن دود سیگارت همین که کمی مکث کنی و به چشمانم خیره شوی یا اینکه سکوتت را معنی دار بشکنی یا اصلا سکوت معنی دار کنی من می فهمم انگار که گفتی و من هم دیگر می روم پی کار خودم. اصلا همین حالا هم حس می کنم که گفتی.من راستش نیاز چندانی هم به گفتن تو ندارم. خودم هم حاضرم به جای تو بگویم. ولش کن.سردردت بهتر شد؟تو:بلهشما خوبینچ خبراhamedgolnariihamedgolnariiMon, 29 Jun 2020 12:25:18 +0430https://virgool.ir/@hamed_golnari/تو-كدام-اويى-dfio4hvvslufبهترین قسمت عشق آن لحظه ای است که پی می بری او، او نیست.او کس دیگری است. کسی که گفته بود یا تو فکر می کردی که هست دیگر نیست.در یک لحظه. یک لحظه می فهمی که او، او نیست.او مدام دست و پا می زد که نقابش را نکشم. می خواست همانطور گوشه ای بنشیند و اشوه بیاید که من خیال برم دارد که او، اوست. در صورتی که واقعا او، او نیست.فرقی ندارد که عاشق چقدر دنبال او رفته باشد. مارگارت را می گویم. فرقی ندارد که عاشق چقدر دنبال او رفته باشد.یا اینکه چند بار مارگارت را تا دم خانه اش تعقیب کرده باشد. یا چند شب بارانی تا نیمه شب پای خانه آن ها، اتاق مارگارت را که چراغش روشن بوده دید زده است.حتی وقتی که روسری او لحظه ای شل می شود و گردنش شلخته وار در چشم می رود، آن هم مهم نیست. فرقی ندارد.یک لحظه است که عاشق می فهمد که او، او نیست. رویای مارگارت بودنش فرو می ریزد. عاشق باهوش!اما عاشق باهوش شاید از اول هم این را می دانسته و خود را به کوچه مارگارت اینا می زده است و برایش مهم نبوده کی، کی است.اصلا او، می خواهد او باشد یا نباشد. همین که بشود تصور کرد که او، او است کفایت می کند.مارگارت به همین درد می خورد شاید. توهم با او بودن می دهد به عاشق لابد.چقدر دلم می خواست مارگارت را می کشتم لحظه ای که فهمیدم او نیست.لحظه ای که مثل او مهربان نبود. لحظه ای که برایش من مهم نبود. مارگارت خودش را زود لو می دهد. زود می گوید که او نیست. فقط یک مارگارت است مثل دیگر مارگارت ها.از او بودن فقط چهره دلبرانه را به عاریت برده است.مارگارت من... کجایی تا تو را بکشم.hamedgolnariihamedgolnariiFri, 26 Jun 2020 16:26:17 +0430https://virgool.ir/@hamed_golnari/به-چه-كسى-پيام-مى-دهد-qkqpwwamwlbjگاهی اوقات داستانی در لحظه متولد می شود. قطاری از کلمات سوت حرکت می زنند و آن وقت است که باید کاغذی پیدا کنی وگرنه از رویت رد می شود.بهانه اش هم جور می شود. بهانه های عجیب و غریب. مثل چند شب پیش که توی تلگرام برای مارگارت پیام دادم. تمام پیام های من درباره درس بود. از اولش هم همین بود. آخر شب که می شود ذهنم به جای «دانای کل» به سمت «سیال ذهن» حرکت می کند. دو سه کلمه ای نوشتم که خارج از عرف بود و فرستادم. سریع پاکش کردم.چند لحظه بعد مارگارت پیام داد و سوال پرسید که منظورم چه بوده. گفتم از چی و گفت که چیزی فرستادم. حس کردم دارم عرق می ریزم. دنده را شوخی کردم و گفتم که فکر کرده بودم که اگر دلیت را بزنم حذف می شود و گفت نه باید ادیت کرد! (مال ورژن هاي قبلي تلگرام بوده)پس از این اتفاق شرم بار داستانی سراغم آمد که با این جمله شروع می شد: پنجاه سال پیش قبل از آنکه به دنیا بیایم، من... .نمی خواهم چیزی درباره آن داستان بگویم. می خواهم درباره این بگویم که سعی کردم هرطور شده حرفی که می خواستم را به او بزنم.از او درخواست کردم برای بحث بیشتر روی آن موضوع درسی به کافی شاپ روبروی سینما بیاید. خودم حس می کردم دیوانه شده ام. اما درخواست کرده بودم و او با تعجب پذیرفته بود. وقتی رسیدم روبروی کافی شاپ یک ربعی تأخیر داشتم و مارگارت را از پشت پنجره می دیدم. سرش توی موبایلش بود. دوست داشتم بدانم به چه کسی پیام می دهد. بارانی که نیم ساعت بود می بارید اکنون شدید تر شده بود و شیشه کافی شاپ را خیس خیس کرده بود. نمی توانستم داخل کافی شاپ بشوم. نمی دانم چرا.کسی روی شانه ام می زد. برگشتم دیدم تولستوی است که با چشمانش خیره به من نگاه می کند و می پرسد: معطل چی هستی آخه؟ من گفتم: حس می کنم یه جای کار ایراد داره... دلم نمی خواد عشقم رو کسی بفهمه. تولستوی دستی به ریش هایش کشید و سرش را به تأسف تکان داد و بعد رویش را به سمت سینما کرد و گفت: ببین کی اونجاست!همینگوی در حالی که پالتویش را روی سرش کشیده بود که خیس نشود از سینما بیرون آمد. فیلم جنجال در عروسی را دیده بود و قاه قاه می خندید. از دور برای ما دست تکان داد و به تولستوی گفت: فکر کردی بره توی کافی شاپ اتفاق خاصی میوفته؟ فوقش عاشق میشن و بعد دلزده می شن و بعد یکی دیگه... اه... زندگی همینه دیگه. و همان طور که قاه قاه می خندید دور شد.تولستوی توی فکر فرو رفته بود. جیب هایش را گشت و بعد به من گفت: سیگار داری حامد؟ من گفتم: نه... اهلش نیستم.راهش را گرفت و رفت. من هم رفتم.hamedgolnariihamedgolnariiThu, 25 Jun 2020 22:26:47 +0430https://virgool.ir/@hamed_golnari/ربناى-ركعت-دوم-من-zxbk85nyhnggمسجد بازار من را به یاد نوجوانی ام می اندازد. بی اندازه دوستش دارم.حیاط وسیعش. حوض پر آب. آسمانی که هیچ برجی آن را خراش نداده است. پرندگانی که دسته جمعی گشت می زنند.و پیرمردی مهربان که اذان ظهر را همیشه در حال راه رفتن می گوید.داخل شبستان که می شوم مثل همیشه آفتاب روی فرش ها نظرم را جلب می کند. جایی می نشینم که تا حد ممکن نزدیک پنجره باشد. حالم بد است. دلم گرفته.نوبت رکعت دوم و ربنا که می شود حس می کنم زمان متوقف شده است. ربنا بی اندازه طول می کشد؛ به نظرم می آید که نیم ساعت است که در ربنا هستم. هیچ صدایی به گوش نمی رسد مگر صدای گنجشکی که به پنجره کناری می زند. ربنا را رها می کنم و به سمتش می روم.گنجشک پر می زند و پشت سرش مارگارت را می بینم که داخل حیاط مسجد ایستاده است. تعجب می کنم که چادر سرش كرده. اما مطمئنم که خودش است چون مثل همیشه بند کفش هایش را نبسته. می خواهم صدایش کنم اما او دارد با کسی حرف می زند و من را نمی شنود. کسی در جایی که من نمی بینم. بعد راه می افتد و من صدایش می زنم اما صدایم آن قدر کم است که به خودم هم نمی رسد.گریه ام می گیرد و رو بر می گردانم می بینم تمامی صفوف نماز به سمت من شده اند و دارند می خندند.پیرمرد اذان گو من را به هوش می آورد. اول نمی فهمم چه شده است و سریع اشک هایم را پاک می کنم. می پرسد دکتر خبر کند و من می پیچانم که خوابم برده است. دارم جمع و جور می کنم و در حال رفتنم پیرمرد می گوید که من بدجوری هذیان می گفته ام و من با سرعت بیرون می روم.hamedgolnariihamedgolnariiWed, 24 Jun 2020 16:45:18 +0430https://virgool.ir/@hamed_golnari/تعليق-a5t6ddyt5oh7پایم لغزید و بین زمین آسمان ماندم.وقتی که از ماشین پیاده می شدم نگاهی به ساعتم انداختم و دیدم حتی یک دقیقه هم زودتر رسیده ام.با لباسی که فکر می کردم من را شیک کرده است به سمت کلاس دویدم. میانه راه فهمیدم که آن قدر محتوا داخل جیب شلوارم تلنبار شده که آن را از ریخت انداخته است و شاید مارگارت متوجه آن شود.سریع از پله های کتابخانه مرکزی دویدم به سمت ماشین. اول به سمت سنگ فرش های پیاده رو پایین آمدم. بی خود هول بودم.از آخرین پله که به سنگ فرش رسیدم پایم لیز خورد. کفش های قهوه ای رنگم آنقدر بالا رفت که در یک لحظه می توانستم هم درختان پارک شهید رجایی و هم گیاهان کنار پیاده رو و هم لکه روی کفش قهوه ای رنگم را ببینم. می خواهم بگویم که دیدن قامت یک درخت زیبا در کنار کفشی که در هوا معلق مانده است آن هم در لحظه ای که بیم فرو اتفادن می رود دلچسب است.به زمین افتادم و قبل از درد به این فکر می کردم که شاید مارگارت من را در آن لحظه به خصوص دیده باشد. کتان آبی رنگم خاکی شده بود. پایم درد گرفته بود و نمی خواستم از جایم بلند شوم. وقتی به ماشین رسیدم خواستم کتان آبی را بتکانم اما حس کردم که خاکی اش را بیشتر دوست دارم. بین خودم و مارگارت معلق بودم.الکس که افتادنم را دیده بود به جهت حال و احوال آمد و خاطره ای گفت از معلق شدنش روبروی دبیرستانی دخترانه در چله زمستان.وارد کلاس که شدم فهمیدم مارگارت نیامده و من دلم برای خاک همیشگی شلوارم تنگ شد. hamedgolnariihamedgolnariiTue, 23 Jun 2020 22:32:09 +0430https://virgool.ir/@hamed_golnari/بسم-الله-a1tfuhckrgtoبسم الله الرحمن الرحيمبسم الله را مي گويند قبل از شروع كار بگوييد تا ابتر نماند. ابتر يعني نيمه كاره. حتي معاني ديگري هم از آن مي شود فهميد. بسم الله گفتن دم شروع ويرگول نويسي را خودم نمي دانم معناي ابتر نبودنش چي مي شود. ولي حس خوبي نسبت بهش دارم. يك چيزي مثل به نام زدن است. مثل اينكه آدم گوشي نو كه بخرد دلش بخواهد اول از همه به عشقش زنگ بزند يا در آن هندزفري نو و فر نخورده قبل از هرچيز صداي خنده نخودي عزيز دلش را بشنود. اين يك جور بسم الله است. بسم الله را مستحب است بلند بگوييم. چرا؟ سرم نمي شود ولي پيش خودم حساب مي كنم كه خدا با همه بزرگيش دوست داره ما اسمش را بلند و با افتخار بگوييم. اگر كاري را مي خواهيم به نامش بزنيم سرمان را بالا بگيريم نه اينكه يك چيزي را خفه زمزمه كنيم. چه مي دانم. ما بسم الله را مي گوييم تا خودش چه بخواند...hamedgolnariihamedgolnariiMon, 22 Jun 2020 01:26:06 +0430