https://virgool.ir/feed/@hamed.sheikhianپیاده در راهfa2026-11-11 10:02:56https://files.virgool.ir/upload/users/153845/avatar/Naobdi.jpeghttps://virgool.ir/@hamed.sheikhianhttps://virgool.ir/@hamed.sheikhian/درخت-توت-olqbkw1pwjiyبهار که میشد از مهم ترین رسم های فامیلی، رفتن به خانه­‌ی مادربزرگ و جمع کردن توت از درخت بزرگی که در وسط باغچه­‌اشان قرار داشت بود.برای من که از بچگی در آپارتمان زندگی میکردم خانه­‌ی مادربزرگ حس و حال ویژه‌­ای داشت.تراس بزرگ با نرده های سفید فلزی روبروی باغچه که رویش قالی پهن میکردیم و خاله و دایی­‌ها و بچه­‌های قد و نیم‌­قد کنار همدیگه مینشستیم و ساعت­ها به صحبت و بازی میگذروندیم، باغچه‌­ای که وسطش یک تاب فلزی به زمین پیچ شده بود و میتوانستی حسابی تاب بخوری و همزمان باد بهاری صورتت را نوازش میکرد.دعواهایی که سر نشستن روی تاب داشتیم و درآخر به نشستن سه چهار نفری رویش و خنده­‌های از ته دل منجر میشد.روبروی تاب درخت توت بود یک درخت بزرگ و کاملا مناسب برای بالا رفتن و ناخنک زدن به توت­ها ولی همیشه توت های رسیده تر بالا بود و دستمان نمیرسید.یک درخت انجیر در ته باغچه بود که همیشه در فصل باردهیش مادربزرگ هنگام خداحافظی میرفت چندتا میکند و آذوقه راهمان میکرد.گوشه حیاط هم یک سری وسایل قدیمی بود که چندتا گربه لا به لایشان لانه کرده بودند و ما همزمان با بزرگ شدنمان شاهد نسل های مختلف این خانواده گربه­‌ای بودیم و گاهی شریک بازی هایمان میشدند.یکی از آن­ها را خوب یادم است سیاه بود طوری که شب­ها نمیتوانستی تشخیصش دهی و فقط چشمان تیله­‌ایش که در تاریکی برق میزد نمایانش میکرد.بارها باهم ملاقات داشتیم و به همدیگر زل میزدیم گویا همدیگر را میفهمیدیم بدون هیچ سخن یا حتی لمسی چون مادرم همیشه میگفت:به اونها دست نزن مریض میشی! وقت آب دادن باغچه میرسید، شلنگ بلندی که یک سرش را به شیر آب نزدیک خانه وصل میکردیم و شستمان را لبه‌اش میذاشتیم تا فشارش بیشتر شود و روی شاخ و برگها میگرفتیم، آب به خاک باغچه میخورد و بویش با باد بهاری ترکیب میشد و کل دستگاه تنفسیمان را جلا میداد.خب بازی بسه، آدم بزرگا می­‌آمدند و حالا پنج شش نفرگوشه­‌های پارچه­‌ای رو میگرفتیم و معمولا شوهرخاله­‌ام میرفت بالای درخت و اول خودش به به کنان شروع به خوردن توت­‌ها میکرد بعد از اینکه ما سروصدا میکردیم به نوبت شاخه هارا تکون میداد، توت ها یکی یکی از شاخه ها کنده شده و روی پارچه میریختند.درشتو و ریز آبدار یا کال ولی همه­‌شان در یک چیز اشتراک داشتند، صدای افتادنشان که کمی بم تر از صدای باران بود هنوز هم اگر از من بپرسند صدای بهار چیست همان افتادن توت ها روی پارچه سفید و بزرگ را مثال میزنم. حال به داخل خانه میرفتیم و یک دل سیر توت میخوردیم انقدر که دلدرد سراغمان می­‌آمد و تنها چیزی بود که میتوانست برای مدت کم این بچه­‌های پرجنب و جوش را متوقف کند.اما هیچ خوشی بی­‌پایان نیست! بعد همه این بالا و پایین­‌ها یکی یکی خانواده‌­ها میرفتند به سمت خانه‌­اشان و هرکس به خط زندگی خودش برمیگشت اما همه به امید فرصتی دوباره برای دورهم جمع شدن.سال­ها به مرور گذشت و خاله و دایی­‌ها ازدواج کردند، هرکس رفت سراغ زندگی خودش و به خاطر یک سری دلایل مجبور شدند خانه را خراب کنند یعنی تمام آن دیوار­ها که سه نسل خطره درونش نهفته بود، باغچه و تاب فلزی زنگ زده که اواخر جیر جیر میکرد و کسی هم پیدا نمیشد درستش کند، لانه گربه­‌ها که البته خیلی وقت بود آن خانه را ترک کرده بودند و در آخر درخت پیر، همدم و رفیق مادربزرگ، همه­‌اشان رفتند و چیزی حدود دوسال بعداز آن هم مادربزرگ رفت و ما ماندیم و خاطراتی که هرسال بهار میرسد در یادمان زنده میشوند.حامد شیخیانحامد شیخیانSat, 10 Apr 2021 20:50:38 +0430