https://virgool.ir/feed/@hajihasanzadehfatemehfa2026-11-12 02:57:36https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@hajihasanzadehfatemehhttps://virgool.ir/@hajihasanzadehfatemeh/روزنامه-نگاری-شهروندی-nhnliwffguw5تاریخ اصطلاح روزنامه نگاری شهروندی به سال 2000 بر می گردد، با این حال تجربه آن جدید نیست. روزنامه های اصلاح طلب رادیکال که از اواسط قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم در انگلستان ظهور کردند، ویژگی های شبیه به روزنامه نگاری شهروندی اخیر را داشتند که عبارتند از مدیریت ضعیف، دیدگاه خاص فعالین و روابط بسته با مخاطبین. روزنامه نگاران شهروندی در رسانه های متنوعی از روزنامه های بازاری تا ایستگاه های رادیو - تلویزیونی محلی اجتماعی کار می کنند. رسانه چاپی فضایی برای مشارکت کامل فراهم می کند روزنامه نگاری شهروندی به روزنامه نگاری اشاره می کند که نه تنها از سوی روزنامه نگاران حرفه ای بلکه از سوی سازمان های رسانه اصلی خارجی تولید می شود. به طور خاص روزنامه نگاران شهروندی آموزش علمی و صلاحیت حرفه ای ندارند یا به اندازه کمی از آنها برخوردار هستند، با این حال به عنوان یک شهروند، عضوی از اجتماعات، فعالین و طرفداران رسانه می نویسند و گزارش می دهند. آنها تولیدکنندگان رسانه غیرحرفه ای هستند. روزنامه نگاری سیاسی و فرهنگی، دو نوع اصلی روزنامه نگاری شهروندی می باشد. افزایش دسترسی به فناوری‌های ارتباطی و اطلاعاتی و رشد قابل توجه امکانات و خدماتی که این فناوری‌ها در اختیار کاربران قرار می‌دهند، سبب شده است تا شهروندان عصر اطلاعات بیش از هر زمان دیگری بر فرآیند ارتباطات اثر بگذارند، رسانه‌های جدید را برگزینند و با خواسته‌های و آرای خود، روند گزینش و برجسته‌سازی اخبار را در رسانه‌های جریان اصلی تحت تاثیر قرار دهند. در این مسیر محتوای مورد نظر ارتباطی خود را خود تولید می‌کنند و در شبکه‌های اجتماعی،‌ وبلاگ‌های شخصی و رسانه‌های شهروندی منتشر می‌کنند و به اشتراک می‌گذارند و روند تولید و نشر اطلاعات را دگرگون می کند. مانوئل کاستلز مشهورترین اندیشمندی است که «جامعه شبکه‌ای» را در کنار دو مؤلفه دیگر یعنی «فضای جریان‌ها» و «واقعیت مجازی» به عنوان سه مفهوم کلیدی نظریاتش مورد بررسی قرار داده است. کاستلز در تعریف جامعه شبکه‌ای از منطق شبکه‌ای و آثار اجتماعی آن آغاز می‌کند که در آن «قدرت جریان‌ها از جریان‌های قدرت پیشی می‌گیرد. غیبت یا حضور در شبکه پویایی هر شبکه در برابر دیگر شبکه‌ها، منابع حیاتی سلطه و تغییر در جامعة ما هستند: جامعه‌ای که به این ترتیب می‌توان آن را به درستی جامعة شبکه‌ای نامید که ویژگی آن برتری ریخت اجتماعی بر کنش اجتماعی است» رودریگوئز می‌گوید مفهوم رسانه‌های شهروندی گسترده‌تر است و رویکردهای شخصی‌ نسبت به رسانه‌ها را نیز در برمی‌گیرد. روزنامه‌نگاری شهروندی از یک گونه روزنامه‌ نگاران، مانند روزنامه‌نگاری آنلاین، فراتر رفته است. رویه ها روزنامه نگاران شهروندی در رسانه های متنوعی از روزنامه های بازاری تا ایستگاه های رادیو - تلویزیونی محلی اجتماعی کار می کنند . رسانه چاپی فضایی برای مشارکت کامل فراهم می کند درحالی که رسانه پخشی مستلزم رقابت و آموزش فنی می باشد. متخصصین رسانه برای تولید رسانه ای به شهروندان فرصت کمی برای مشارکت می دهند و به مشاورین حرفه ای اکتفا می کنند. دوربین فیلم برداری خانگی و برنامه های رایانه ای تدوین فیلم که برای پخش برنامه معمولی و همچنین برای تولید فیلم، دی وی دی، شبکه سازی استفاده می شود، وابستگی به مهارت های رسانه ای را کاهش می دهد. اینترنت موجب گسترش روزنامه نگاری شهروندی می شود. با وجود محدودیت ها در دستیابی به بسیاری از بخش ها، نرم افزار به کاربر اجازه می دهند تا وب سایت ها و گروه های گفتگو با حداقل مهارت برای خود ایجاد کنند. تولید رسانه مشارکتی قدرت رسانه را زیر سوال می برد و انحصار بر تولید اشکال نمادین را به چالش می کشد. پیر بوردیو بر این باور است که قدرت نمادین قدرتی برای ساخت واقعیت است. روزنامه نگاری شهروندی یک واقعیتی را می سازد که با رویه ها و بازنمایی های رسانه اصلی در تضاد می باشد. روزنامه نگاران شهروندی از طریق گفتگو به بازنمایی خود، تقویت اجتماعی و خود-آموزشی می پردازند. هدف تولید و رویه رسانه شهروندی، نه تنها ارتقاء سیاسی شهروند است بلکه هویت سیاسی در زندگی روزمره شهروندان نیز می سازد. با کمک رسانه می توان مرزهای زندگی سیاسی را شناخت و فضاهای رسانه جایگزین برای توسعه شهروندان منتقد با اهمیت می شود.شبکه رسانه ای مستقل که مرکز رسانه مستقل نامیده می شود یک شکل اینترنتی و جهانی از روزنامه نگاری شهروندی است .29/11/1396hajihasanzadehfatemehhajihasanzadehfatemehMon, 19 Feb 2018 00:09:57 +0330