https://virgool.ir/feed/@hadiketab.irفروشگاه کتاب هادی تنها ارائه دهنده مجموعه کتب علمی ، اخلاقی و عرفانی از فقیه وارسته حضرت آیت‌الله العظمی شیخ حسنعلی نجابت شیرازی می‌باشد.fa2026-11-12 23:42:03https://files.virgool.ir/upload/users/46206/avatar/bqFqVy.pnghttps://virgool.ir/@hadiketab.irhttps://virgool.ir/@hadiketab.ir/ملاقات-آیت-الله-سید-علی-قاضی-و-امام-خمینی-و-بیان-اسرار-oqefitoh5qnz آیت الله سید احمد نجفی نقل می نمایند : در نجف مرحوم آیت الله حاج شیخ عباس قوچانی که پدر زن اینجانب بود بعضی از مسایلی را که می خواست برای امام رخ بدهد. از قبل می دانست و به من هم می گفت. من به ایشان عرض کردم شما از کجا این مسایل را می دانید؟ ایشان قضیه ای را نقل کردند که: ما در خدمت مرحوم آیت الله حاج سید علی قاضی که استاد اخلاق بزرگانی مانند آقای بهجت، مرحوم آقای قوچانی، مرحوم آقای میلانی و... بودند حاضر بودیم. هر روز به محضر ایشان می رفتیم و استفاده می کردیم. یک روز دو نفر از شاگردهایی که هر روز به محضر مرحوم قاضی مشرف می شدند خبر دادند که آقای حاج آقا روح الله خمینی (امام در آن زمان به این لقب معروف بودند) به نجف آمده اند و می خواهند با شما ملاقات کنند.ما که سمت شاگردی امام را داشتیم خوشحال شدیم که در این ملاقات استاد ما (حضرت امام) در حوزه قم معرفی می شود. چون اگر شخصی مثل مرحوم قاضی ایشان را می پسندید برای ما خیلی مهم بود. روزی معین شد و امام تشریف آوردند ما هم در کتابخانه آقای قاضی نشسته بودیم وقتی امام به آقای قاضی وارد شدند به ایشان سلام کردند . روش مرحوم آقای قاضی این بود که هر کس به ایشان وارد می شد جلوی او هر کس که بود بلند می شد و به بعضی هم جای مخصوصی را تعارف می کرد که بنشینند ولی وقتی امام وارد شدند آقای قاضی جلوی امام بلند نشدند و هیچ هم به ایشان تعارف نکردند که جایی بنشینند امام هم در کمال ادب دو زانو دم در اتاق ایشان نشست.طلاب و شاگردان امام که در آن جلسه حاضر بودند ناراحت شدند که چرا مرحوم آقای قاضی در برابر این مرد بزرگ و فاضل و وارسته حوزه قم بلند نشدند. آن دو نفری که معرف امام به آقای قاضی بودند هم وارد شدند و در جای همیشگی خودشان نشستند. بیش از یک ساعت مجلس به سکوت تام گذشت و هیچ کس هم هیچ صحبتی نکرد. امام هم در تمام این مدت سرشان پایین بود و به دستشان نگاه می کردند. مرحوم قاضی هم همینطور ساکت بودند و سرشان را پایین انداخته بودند.بعد از این مدت ناگهان مرحوم قاضی رو کردند به من و فرمودند آقای حاج شیخ عباس (قوچانی) آن کتاب را بیاور. من به تمام کتابهای ایشان آشنا بودم چون بعضی از این کتابها را شاید صد مرتبه یا بیشتر خدمت آقای قاضی آورده بودم و مباحثی را که لازم بود بررسی کرده بودم. تا ایشان گفتند آن کتاب را بیاور من دستم بی اختیار به طرف کتابی رفت که تا آن وقت آن کتاب را در آن کتابخانه ندیده بودم حتی از آقای قاضی نپرسیدم کدام کتاب. مثلا کتاب دست راست، دست چپ، قفسه بالا . همانطور بی اراده دستم به آن کتاب برخورد آن را آوردم و آقای قاضی فرمودند آن را باز کن. گفتم آقا چه صفحه ای را باز کنم؟ فرمودند هر کجایش که باشد من هم همین طوری کتاب را باز کردم دیدم که آن کتاب به زبان فارسی است و لذا بیشتر تعجب کردم. چون طی چند سالی که من در خدمت آقای قاضی بودم این کتاب را حتی یک مرتبه هم ندیده بودم حتی جلد آن را هم ندیده بودم کتاب را که باز کردم دیدم اول صفحه نوشته شده حکایت. گفتم آقا نوشته شده حکایت. فرمود، باشد بخوان. مضمون آن حکایت این بود :که یک مملکتی بود که در آن مملکت سلطانی حکومت می کرد. این سلطان به جهت فسق و فجور و معصیتی که از ناحیه خود و خاندانش در آن مملکت رخ داد به تباهی دینی کشیده شد و فساد در آنجا رایج شد عالم بزرگوار و مردی روحانی و الهی علیه آن سلطان قیام کرد. این مرد روحانی هر چه آن سلطان را نصیحت کرد به نتیجه ای نرسید لذا مجبور شد علیه سلطان اقدام شدیدتری بکند. پس از این شدت عمل، سلطان آن عالم دینی را دستگیر و پس از زندان او را به یکی از ممالک مجاور تبعید کرد. بعد از مدتی که آن عالم در مملکتی که در مجاور مملکت خودش بود در حال تبعید به سر می برد آن سلطان مجددا او را به مملکت دیگری که اعتاب مقدسه (قبور ائمه اطهار) در آن بودند تبعید کرد. این عالم مدتی که در آن شهری که اعتاب مقدسه بود زندگی کرد تا اینکه اراده خداوند بر این قرار گرفت که این عالم به مملکت خود وارد شد و آن سلطان فرار کرد و در خارج از مملکت خود از دنیا رفت و زمان آن مملکت به دست آن عالم جلیل القدر افتاد و به تدریج به مدینه فاضله ای تبدیل شد و دیگر فساد تا ظهور حضرت بقیة الله به آن راه نخواهد یافت. مطلب که به اینجا رسید حکایت هم تمام شد. عرض کردم آقا حکایت تمام شد، حکایت دیگر هم هست فرمود: کفایت می کند کتاب را ببند و بگذار سر جای خودش. گذاشتم. همه ما که هنوز از حرکت آقای قاضی ناراحت بودیم که چرا جلوی امام بلند نشدند بیشتر متعجب شدیم و پیش خود گفتیم که چرا به جای اینکه ایشان یک مطلب عرفانی، فلسفی و علمی را مطرح کنند که آقای حاج آقا روح الله آن را برای حوزه قم به سوغات ببرند فرمودند حکایتی خوانده شود. نکته مهمی که در برخورد آقای قاضی با امام خیلی مهم بود این است که آن دو نفری که امام را همراهی می کردند وقتی از جلسه بیرون آمدند چون این برخورد آقای قاضی با امام برای آنها خیلی سنگین بود به امام عرض کردند: آقای قاضی را چگونه یافتید؟ امام بی آنکه کوچکترین اظهار گله ای حتی با اشاره دست یا چشم بکنند، سه بار فرمودند: من ایشان را فردی بسیار بزرگ یافتم . بیشتر از آن مقداری که من فکر می کردم. این عبارت امام نشان می داد که کمترین اثری از هوای نفس در امام نبود. چون هر کس در مقام و موقعیت علمی ایشان در حوزه قم بود و با او این برخورد و کم توجهی می شد اقلا یک سر و دستی تکان می داد که با این حرکت می خواهد بگوید برای من این مهم نیست ولی آن حرکات آقای قاضی (که قطعا حساب شده و شاید برای امتحان و اطلاع از قدرت روحی امام بود) کوچکترین اثری در ایشان ایجاد نکرد که نفس امام را به حرکت وادارد و این خیلی قدرت می خواهد که ایشان نه تنها با آقای قاضی مقابله به مثل نکردند بلکه به او تعظیم هم نمودند و ما در تمام ابعاد و حالات امام (اعم از حالات چشم و سکنات ایشان) به حقیقت دریافتیم که این مطلب را که در مورد آقای قاضی می فرمایند از روی صدق و صداقت است. بر عکس ما که تمام وجودمان بسته به تعارفات بی پایه و ساختگی است، امام تمام این حالات نفسانی را پی کرده و در خود کشته بودند. این قضیه مربوط به قبل از جریان پانزده خرداد است که امام به ایران بازگشتند و به قم آمدند. هر کس از فضلا و طلاب از امام در مورد آقای قاضی می پرسیدند ایشان بسیار از او تجلیل می نمود و می فرمود کسانی که در نجف هستند باید از وجود ایشان خیلی استفاده بکنند.بعدها مرحوم آقای قوچانی در جریان مقدمات انقلاب هر حادثه ای که پیش می آمد می فرمود این قضیه هم در آن حکایت بود بعد مکرر می گفتند که آقای حاج آقا روح الله قطعا به ایران باز می گردند و زمام امور ایران به دست ایشان خواهد افتاد. لاجرم بقیه چیزها هم تحقق پیدا خواهد کرد و هیچ شکی در این نیست. به نقل از کتاب برداشتهایی از سیره امام خمینی (ره) ، جلد 3 ، ص 146 تا 149فروشگاه کتاب هادیفروشگاه کتاب هادیWed, 22 May 2019 04:05:27 +0430https://virgool.ir/@hadiketab.ir/آیت-الله-انصاری-و-جناب-حافظ-afqps4rhvuce آقای افراسیابی: ایشون نسبت به مولانا، ارادت داشتند، حافظ رو اهل جذبه می دونستند و می فرمودند که دو سال مجذوب بوده. شاهدش هم اون شعر حافظ بود: چهل سال رنج وغصه کشیدیم و عاقبت تدبیر ما به دست شراب دو ساله بود دو سال مجذوب شد و رسید، اشعار حافظ از یک مخزن عالی است و از یک روح بلند. خب این روح بالطبع در شعرش هم است. ایشان سر قبر حافظ هم رفته اند. آقای اسلامیه: از این نظر که ایشان همه چیز را در ایما و اشاره می گفتند و در پرده، نه صریح، به حافظ شباهت داشتند. از بین دیوان اشعار با کدام بیشتر انس داشتند و اشعارش را می خواندند؟ آقای احمد انصاری: آیت الله انصاری به تمام شعرایی که در عرفان و سیروسلوک شعر می گفتند احترام می گذاشتند، مخصوصاً به حافظ. به حافظ خیلی احترام می گذاشتند، می فرمودند حافظ را کم اشخاصی هستند که بشناسند. حافظ و مولوی را خیلی احترام می کردند ولی حافظ را بیشتر. وقتی من از مثنوی سؤال کردم، فرمودند شما قدرت درک آن را ندارید این در صلاح شما نیست. از غزلیات حافظ زیاد در جلسات استفاده می کردند و این غزل را زیاد می خواندند: بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است بیا ر باده که بنیاد عمر بر باد است تو را زکنگره عرش می زنند سفیر ندانمت که در این دامگه چه افتاده است غلام همت آنم که زیر چرخ کبود ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است نظر آیت الله انصاری درباره کتب تفسیر چه بود و چه تفاسیری را توصیه می کردند؟ می گفتند: تمام مراحل تکاملی وجود انسان و سیروسلوک در قرآن هست. برای همین ایشان دیدگاه خاصی نسبت به تفسیر آیات کلام الله مجید داشتند، بیشتر به تفسیر صافی یا مجمع البیان مراجعه می کردند. می گفتند در این دو تفسیر خیلی اشاره شده به مراحل توحیدی. از تفسیر خانم امین هم خیلی تقدیر می کردند، می گفتند تفسیری بسیار قوی است. البته علامه بعد از رحلت ایشان تفسیر داد بیرون. خیلی می گفتند آیات قرآن را بخوانید مخصوصاً سوره یس. خیلی می توانید از آن بهره ببرید. فروشگاه کتاب هادیفروشگاه کتاب هادیMon, 20 May 2019 03:53:08 +0430https://virgool.ir/@hadiketab.ir/شهید-دستغیب-ره-wwubxle6k8fa مسجد جامع عتيقِ شيراز هنوز يادآورِ نداي ملكوتي شهيد آيت الله دستغيب است. توفيق حضور پاي منبرهاي آن شهيد محراب، آتش عشق حسين(ع) را در دلِ همه‌ي حاضران شعله‌ور مي‌كرد. حقير نيز در خيلِ ارادتمندانِ آن شهيد، اين توفيق را از دست نمي‌دادم. ضمن آن كه همراه با برخي دوستان، جلسات خصوصي نيز با آن شهيد داشتيم.اين كه گفته‌اند «الاسماء تنزل من السماء» (نام‌ها از آسمان نازل مي‌شوند)، واقعاً در مورد آيت الله شهيد دستغيب ظهوري تام داشت، چرا كه نامش «عبدالحسين» بود. آن مجتهد بزرگ، آن اسوه‌ي تقوي، آن معلم اخلاق، آن مهذب نفوس و آن كوهِ وقار، نام امام حسين(ع) را كه مي‌شنيد، از خود بي خود مي‌شد. هيچ‌گاه منبر رفتن را ترك نمي‌كرد. منبر مي‌رفت، روضه مي‌خواند، به سينه مي‌زد و دل‌ها را به آتش مي‌كشيد. فريادِ «حسين، حسينِ» او هنوز در گوشم طنين انداز است. وقتي از غربت حسين(ع) مي‌گفت، دل سنگ را آب مي‌كرد.آيت الله دستغيب، سيدالشهدايِ شهر شيراز بود. نه تنها به امام حسين(ع) ارادت تام داشت، كه ياد و نام اباالفضل(ع) نيز همه‌ي وجودش را به آتش مي‌كشيد و با «علمدار» و «وفادار» گفتنش، جان عشاق را شعله‌ور مي‌ساخت. و سرانجام، مزدِ آن همه عزاداري را گرفت:‌ «شهادت». نه تنها در عالم معنا شهيد عشق بود، كه در عالم ظاهر نيز، به مسلخ عشق رفت.در مسلخ عشق جز نكو را نكشندروبه صفتان زشت خو را نكشندگر عاشق صادقي ز كشتن مهراسمردار بُوَد هر آن كه او را نكشندنه تنها كشته شد، نه تنها شهيد شد، كه چون مولايش حسين(ع) قطعه قطعه گشت و چون معشوقش اباالفضل(ع) دست از بدنش جدا شد. من خود جسدِ مباركش را از نزديك ديدم. دست در بدن نداشت. عجب عاشق صادقي و بلکه، صادق‌ترين عاشق بود. شهادت او را استاد بزرگوارش، مرحوم آیت الله حاج شيخ محمدجواد انصاري سال‌ها قبل پيش بيني كرده بود. همان استادي كه در ميان اشعارش چنين زمزمه می کرد كه:گر بشكافند سر و پاي من            جز تو نيابند در اعضاي منشهادتِ شهيد دستغيب واقعاً آتش به جانم زد. وقتي خبر شهادتش را شنيدم، كاري نمي‌توانستم بكنم جز گفتنِ «يا حسين!»، همان ذكري كه هيچ‌گاه از لب آن شهيد نيفتاد. در سوگِ آن شهيد، مدتي به امام رضا(ع) پناه بردم، در حرمِ آن امام غريب، مشغول خواندن سوره‌ي «يس» بودم؛ به حكايت مؤمن صاحب ياسين رسيدم: «و جاء من اقصا المدينة رجل يسعي قال يا قوم اتبعوا المرسلين، اتبعوا من لايسئلكم اجراً و هم مهتدون… اني آمنت بربكم فاسمعون» (و مردي از دور دستِ شهر شتابان آمد، گفت اي قومِ من، از فرستادگان [پيامبران] پيروي كنيد، از كساني كه از شما پاداشي نمي‌خواهند و خود رهيافته‌اند، پيروي كنيد…پس سخن مرا بشنويد كه من به پروردگارتان ايمان آورده‌ام»(يس/25-20). ناگهان به يادم آمد كه آيت الله شهيد دستغيب، در تفسير سوره‌ي يس، اين مؤمن را «حبيب نجار» معرفي مي‌كند. همان كسي كه مردم را به پيروي از پيامبران فرامي‌خواند. ايشان در تفسير خود مي‌نويسد:«جناب حبيب نجار تا توانست، ياري پيغمبران كرد. اما آنان بر سرش ريختند. به قدري او را زدند كه امعاء و احشائش بيرون آمد، سپس او را خفه كرده، در چاه انداختند و سر چاه را پر كردند. برخي ديگر نوشته‌اند: سنگسارش كردند. آن قدر سنگ بر او زدند تا مُرد. برخي گفته‌اند: شانه‌اش را سوراخ كردند،‌ بند از آن عبور داده، او را به ديوار چاه آويختند تا به تدريخ بميرد. وقتي به او حمله كردند و فهميد كشته شدني است، رو به پيامبران كرد و گفت: «اني آمنت بربكم فاسمعون». شاهد باشيد كه من هم مثل شما به پروردگارتان گرويدم. آخرين سخنش ايمان به رب العالمين است»شهید آیت الله سید عبدالحسن دستغیب در کنار خواهر زاده شان آیت الله سید علی محمد دستغیببي‌اختيار، احساس كردم كه اين مؤمنِ صاحبِ ياسين، خودِ شهيد دستغيب است كه يك عمر در اين شهر، مردم را به خدا و پيامبر خواند و اكنون اين‌چنين قطعه قطعه‌اش كرده‌اند. تمام امعاء‌ و احشائش در اثر شدت انفجار، بيرون آمده بود، و چرا چنين نباشد كه او «عبدالحسين» بود و به مولايش حسين(ع) اقتدا نموده بود:هر كه چو او پا نهاد بر سرِ ميدان عشقبي سر و سامان سرش بر سر چوگان چو گوستشقرآن ادامه مي‌دهد: «قيل ادخل الجنة، قال يا ليت قومي يعلمون بما غفر لي ربي و جعلني من المكرمين» (گفته شد: وارد بهشت شو،‌ گفت: اي كاش قوم من مي‌دانستند اين را كه پروردگارم مرا آمرزيده و مرا از گراميان قرار داده است) (يس/27-26). شهيد دستغيب در تفسير اين آيات مي‌نويسد:«آن‌چه خداوند راجع به بهشت آخرتي در قرآن مجيد وعده فرموده است، در بهشت برزخي نيز هست. به مجردي كه روح از بدن فاصله گرفت، بشارت داده مي‌شود: به بهشت درآي. شهيد تمام گناهانش پاك مي‌شود. بالاتر از شهادت نيكي‌اي نيست. وقتي كه حبيبِ نجارِ شهيد، نعمت‌هاي خدا را ديد، گفت: اي كاش قومِ من، اين خلقِ غافلِ‌ سرگرمِ ماده و فرو رفته در شهوات، مي‌فهميدند خدا با من چه كرد؛ مي‌فهميدند پس از مرگ، خدا چه معامله‌هايي، اكرام‌هايي و احترام‌هايي نسبت به مؤمنين دارد؛ اي كاش قومِ من مي‌فهميدند كه پروردگارم، مرا از گرامي داشته شدگان قرار داد.اين مؤمن (حبيب نجار) اين جمله را گفت و خداوند گفته‌ي او را براي من و شما نقل فرمود تا سرِ شوق بياييم، تا راهِ مكرمين را دنبال كنيم. تا بدانيم كه خدا بندگاني را كه گرامي داشته با چه تشريفات و تجليلاتي وارد بهشتِ برزخي مي‌كند. بلكه مرويست كه پس از جدا شدن روح از بدنِ مؤمن، اول عده‌اي از ملائكه‌ي عالَمِ اعلا، دست به دست، با دسته‌ي گل، او را به عرش مي‌برند.مرگ نيستي نيست. چرا مرگ را نيستي مي‌پنداريد و از آن وحشت داريد؟ شما مسلمان و اهل قرآنيد. آن كس كه كافر به قرآن است، بايد از مرگ بترسد، چون آن را فنا مي‌داند. مرگ را نيستي مي‌داند، مي‌ترسد. اما مؤمنين چرا از مرگ بترسند؟‌«.من همين‌طور كه در حرم امام رضا(ع)، اين آيات از سوره‌ي «يس» را تلاوت مي‌كردم، شهيد دستغيب را پيش چشم داشتم و همه‌ي اين سخن‌ها را از زبان مؤمن صادقي چون او مي‌شنيدم كه با زيستن و مردنش، واقعاً ايمان و شهادت را معني كرد. احساس مي‌كردم كه اين مؤمن (شهيد دستغيب) اين جملات را گفت تا به قول خودش، ما سرِ شوق بياييم،‌ تا راهِ مكرمين را دنبال كنيم.اما از يك چيز مي‌هراسيدم و آن، آيات بعدي بود كه: «و ما انزلنا علي قومه من بعده من جند من السماء و ما كنا منزلين، ان كانت الا صيحة واحدة فاذا هم خامدون» (و پس از شهادت آن مرد، هيچ لشكري بر قوم او نفرستاديم تا از آنان انتقام گيرند، و پيش‌تر نيز براي نابودي تكذيب كنندگان، لشكري فرو نفرستاديم. وسيله‌ي نابودي آن قوم، تنها يك صيحه بود كه ناگهان همگي خاموش شدند) (يس/29-28). خدايا نكند كه ما قوم فراموش‌كاري باشيم. نكند اين مؤمن را فراموش كنيم و شهر و ديارمان را از بركت خداوند خالي ببينيم و يا او و دعوتش را استهزا كنيم تا عذاب خدا بر ما فرود آيد. مي‌ترسيدم كه به تدريج، حتی خاطره‌ي شهيد دستغيب را هم اين شهر و ديار محو كنيم و حتي بالاتر، نام و ياد امام خميني را هم از خاطره‌ها بزداييم.مزار شهید دستغیب در جوار حرم حضرت احمدبن موسی شاهچراغبه هر حال، آيت اللهِ شهيد ما، آن نواده‌ي پيامبر(ص) و آن «عبدالحسين»، دستاورد بزرگِ امام حسين(ع)، يعني شهادت، را براي ما تبيين و تفسير كرد و شوق شهادت را در قلب‌هاي جوانان اين ديار، شعله‌ورتر نمود. در يكي از آخرين خطبه‌هاي نماز جمعه‌اش مي‌فرمود: «نمي‌دانم در اين جبهه‌ها چه چيزي وجود دارد كه وقتي جوانان ما مدت كوتاهي در آن‌جا به سر مي‌برند، راهي را كه عرفا و اولياي خدا در مدتي طولاني طي مي‌كنند، اينان در همين مدت كوتاه، طي مي‌نمايند؟».اين هم از «مشك» و مقام سقايت عباس. اما وظيفه‌ي عباس، آن وظيفه‌اي كه پدر بر دوشش گذاشته است، آن وظيفه‌اي كه سرّ ازدواج علي(ع) و ام البنين است چيز ديگري است. هنگامي كه علي(ع) بر دست‌هاي او بوسه مي‌زد اين وظيفه را يادآور مي‌شد. آري اكنون سخن از «دست» است. دستي كه خون علي و غيرت خدا در آن جريان دارد. سلام بر تو اي «غيرت ‌دار»! روايت مقطوع داريم از امام صادق(ع) كه: «ان الله غيور و يحب كل غيور»، خدا غيور است و هر غيرت‌داري را دوست دارد. حال كسي كه چون عباس فاني در خدا و وليّ خدا باشد، صفات خدا نيز در او جلوه‌گر مي‌شود. عباس(ع) مظهر غيرت خداست.اين‌جا مهد شهيدان است. بگذاريد امشب از شهداي انقلاب و شهداي جنگ و جبهه يادي كنيم. شهيد نامي و شهيد ضيغمي دو پاسداري بودند كه به تناوب، پاسدار آيت الله شهيد دستغيب مي‌شدند. آرزوي خيلي از بچه‌هاي سپاه اين بود كه پاسدار ايشان باشند. اين دو با هم و در يك شب، در عمليات فتح المين شهيد شدند. در همين عمليات فتح المبين،در يك شب روحاني كه نمي‌دانم چه شبي بود- چرا كه شب‌هاي جبهه همه يا شب قدر بودند و يا شب عاشورا- شهيد نامي حال خوشي پيدا كرده بود. براي بنده تعريف مي‌كرد كه: «ماه محرم بود، شب تاسوعا. من پاسدار شهيد آيت الله دستغيب بودم. عزاداري ابا الفضل(ع) بود. در مسجد جامع كنار شهيد دستغيب ايستاده بودم. مرحوم حاج علي اصغر سيف، پيرِ عزاداران حسين(ع)، بلندگو را در دست گرفت. مطالبي را در سجاياي ابا الفضل(ع) گفت. سپس با صداي بلند فرياد زد: “علمدار!”. جمعيت هم كه با اين ريتم سينه زني آشنا بودند پاسخ دادند: “ابالفضل!”. من چشمم به شهيد دستغيب بود. ايشان آرام و ساكت بودند. فقط اشك مي‌ريختند و آهسته به سينه مي‌زدند. آقاي سيف فرياد كشيد: «سپه‌دار!». باز هم جواب شنيد: “ابالفضل!”. برای بار سوم: “وفادار!”، “اباالفضل!”. حالت شهيد دستغيب همان‌طور ثابت و آرام بود تا اين كه آقاي سيف ندا داد:‌ “غيرت‌دار!”. اين‌جا بود كه نگاه كردم ديدم شهيد دستغيب منقلب، نه، بلكه منفجر شد، منتظر جواب جمعيت نماند، محكم به سينه زد و صداي لرزانش بلند شد كه: “غيرت‌دار! اباالفضل!”». مطمئنم كه اگر امام صادق(ع) هم بودند همين‌طور بودند و امام زمان نيز. هر دو امام بر غيرت و مواسات عباس(ع) صحه گذاشته‌اند: «نعم الاخ المواسي». قربان غيرتت اباالفضل.گوشه ای از کتاب گلبانگ سربلندی تألیف دکتر قاسم کاکایی.فروشگاه کتاب هادیفروشگاه کتاب هادیThu, 16 May 2019 04:16:57 +0430https://virgool.ir/@hadiketab.ir/آیت-الله-نجابت-ifujhifoha3xمرحوم آيت‌الله العظمي حاج شيخ حسنعلي نجابت شيرازي از عالمان صاحبدل و عارفان متشرّع اهل حالي بوده كه مقامات عرفاني او بر آناني كه توفيق مجالست و معاشرت با او را داشته‌اند، پوشيده و پنهان نيست. او نزد عارف نام‌آور،آيت‌الحق،‌آيت‌الله سيّدعلي قاضي (استاد علّامه طباطبايي و آيت‌الله العظمي بهجت(ره) و ...)، مدت مدیدی را شاگردی کرده بودند.كيمياي كرامت (آيت الله نجابت (ره))نويسنده:عبدالحسن بزرگمهرنياچند كرامت از مرحوم حضرت آيت الله نجابت(ره)اشاره:مرحوم آيت‌الله العظمي حاج شيخ حسنعلي نجابت شيرازي از عالمان صاحبدل و عارفان متشرّع اهل حالي بوده كه مقامات عرفاني او بر آناني كه توفيق مجالست و معاشرت با او را داشته‌اند، پوشيده و پنهان نيست. او نزد عارف نام‌آور،آيت‌الحق،‌آيت‌الله سيّدعلي قاضي (استاد علّامه طباطبايي و آيت‌الله العظمي بهجت(ره) و ...)، آيت‌الله العظمي سيّدجمال‌الدّين گلپايگاني و مرحوم آيت‌الله انصاري همداني ـ ادب درس و ادب نفس آموخت. پس از آنكه به مقام ممتاز اجتهاد نائل گرديد، به «شيراز» برگشت و در كنار يار ديرين خود، شهيد برزگوار آيت‌الله دستغيب به تربيت نفوس و پرورش جان‌هاي مستعد پرداخت و پس از عمري تحصيل، تهذيب و سير و سلوك الي‌الله در ماه رجب 1410 ق. به رحمت حق واصل گرديد و در كنار شهيد دستغيب در «زاوية حضرت شاهچراغ(ع)» به خاك سپرده شد. روح و ريحان و رحمت و رضوان بر آن جان‌هاي پاك و نفوس تابناك باد. در اين مقاله به چند كرامت آن وليّ حق پرداخته شده است. از آن جايي كه بناي مقاله بر آوردن اندكي از كرامات اولياي خداست؛ بنابراین به زندگاني و شرح فعّاليت‌هاي اجتماعي، ديني و آثار و شاگردان او اشاره‌اي نگرديده و به اختصار برگزار شده است؛ هر چند كه جاي آن سخت‌ خالي است.٭٭٭يك نفر با تجلّي نَفْس در اين جلسه حاضر شده است. يكي از شاگردان مرحوم آقاي نجابت مي‌گويد: شبي با جمعي از دوستان محضر آقا بوديم. آن شب ايشان از ابتدا وضع ديگري داشتند. هر شب سخن از موضوعي بود. شبي پيرامون «علم»، شبي دربارة «وجد» و ... امّا آن شب، حضرت آقا فرمودند: تجلّي نفس چيست؟هر يك از دوستان، مطالبي گفتند و آقا نيز توضيحاتي را در تكميل بحث افاضه كردند. چند ساعت بعد، حضرت آقا ناگهان با يك بر‌ افروختگي و حال عجيبي فرمودند: يك نفر با تجلّي نفس در اين جلسه حاضر شده است!با اين سخن، نَفَس‌ها در سينه حبس گرديد و هر كس متوجّه خود شده و سخن آقا را بر خود حمل كرد و تا آخر شب سكوت بر جلسه حاكم بود. سپس دوستان يكي يكي خداحافظي كرده، راه خانه را در پيش گرفتند و من ماندم و مرحوم حاج محمّدرضا گل آرايش ـ پدر شهيدان گل آرايش و از مبارزان و مجاهدان پيش از انقلاب و شاگرد خاصّ مرحوم آيت‌الله نجابت ـ در اين وقت مرحوم آقاي گل آرايش خودش را بر روي پاي مبارك حضرت آقا انداخت و شروع به گريستن كرد و طلب عفو‌ نمود. حضرت آقافرمودند: چاره‌اي نداري جز اينكه جبران كني!داستان از اين قرار بود كه مرحوم‌ آقاي گل آرايش مستأجري داشت كه به علّت مسائلي صبح آن روز، عذر او را خواسته بود و اين ماية كدورت و ناراحتي آن شخص گرديده بود. حضرت آقا فرمودند: اوّلين كاري كه فردا انجام مي‌دهي اين است كه آن شخص را پيدا كرده و به هر صورت كدورت و خستگي را از دلش بيرون ‌آوري! مرحوم حاج آقا گل آرايش هم فرمايش حضرت آقا را بي هيچ اكراه و اجباري پذيرفت و طبق آن عمل كرد.بندة‌ پير مغانم كه ز جهلم برهاندپير ما هر چه كند عين ولايت باشد1مرحوم حاج آقا گل آرايش دربارة روش تربيتي حضرت آيت‌الله العظمي نجابت مي‌فرمود: روش تربيتي حضرت آقا مانند معلّم‌هاي عادّي نبود. ما هر شب كه خدمت ايشان مي‌رسيديم از طرز برخورد ايشان فوراً مي‌فهميديم كه رفتار ، گفتار، منش و روش ما درست بوده يا غلط؟ سرّاً به انسان مي‌فهماندند كه او در چه وضعي است. يادم هست كه روزي در كارگاه، وضع و حال عجيبي داشتم، حالي به من دست داده بود كه از كثرت محبّت اولياي خدا و خداي تعالي دلم مي‌خواست خودم را فدا كنم. وقتي شب خدمت ايشان رسيدم، بلافاصله فرمودند: مرحبا، مرحبا، مرحبا امروز ساعت 3 بعد از ظهر چه كار مي‌كردي؟! همين حال را حفظ كن راه بسيار درستي است.روش تربيتي ايشان جوري بود كه براي آدمي آشكار مي‌شد كه الآن چه كار بايد بكند و اكنون در چه وضعي است. يعني از اسرار و باطن شاگردانشان آگاه بودند، درد هر كس را تشخيص مي‌دادند و با استادي درمان مي‌كردند. البتّه گاهي دارو تلخ بود و گاهي شيرين.2مشكل خويش بر پيرمغان بردم دوشكو به تأييد نظر حلّ معمّا مي‌كردنترس! نمي‌گذارم بروي! استاد كريم محمود حقيقي ـ نويسندۀ آثاري چند در حوزةۀ عرفان و ادب و دعا و از شاگردان مرحوم آيت‌الله العظمي نجابت، كرامتي را كه دربارة خود، از آن بزرگوار ظهور كرده، چنين نقل مي‌كند: جوان بودم وهنوز به سربازي نرفته و تازه باحضرت آقا آشنا شده بودم. آنقدر محضر او گرم و شيرين بود كه واقعاً نمي‌توانم بگويم بادل آدمي چه مي‌كرد؟ ازاينكه او را از دست بدهمـ حتّي براي مدّت كوتاهي به شدّت ناراحت و نگران بودم. روزي خدمتشان عرض كردم:آقا! خيلي مي‌ترسم كه مصاحبت و همنشيني با شما را از دست بدهم! فرمودند: چرا؟ عرض كردم: در كنار شما دارم آدم ديگري مي‌شوم، امّا بايد به زودي به سربازي بروم و دو سال تمام از محفل و مجلس شما دور باشم. همين فكر و خيال مرا ناراحت مي‌كند.با لحني مطمئن و قاطع فرمود: نترس! نمي‌گذارم بروي!اين سخن را خيلي جدّي نگرفتم و بعد هم اصلاً يادم رفت. موقع اعزام، همة د‌وستان را بردند، امّا مرا نگه‌ داشتند و گفتند: پرونده‌ات ناقص است هر چه اصرار كردم تا با دوستان اعزام شوم، نپذيرفتند و گفتند: بايد بماني و با دورة ‌بعد اعزام شوي.وقتي نوبت اعزام دورة‌ بعد شد. همان شبي كه فردايش قرار بود لباس بگيريم و اعزام شويم. نمي‌دانم به چه دليل به من گفتند كه: شما از گذراندن دورة نظام معاف شده‌ايد! اين يكي از كراماتي بود كه من از آن بزرگوار ديدم. 3حاج خليل‌ آقا! خيلي خوش آمدي! يكي از مريدان و دوستان ديرينة مرحوم حضرت آيت‌الله العظمي نجابت مي‌گويد: روزي با شوق و ذوق به منزل استاد بزرگوار، حضرت آقا رفتم. ايشان به تنهايي در اتاق بودند و در خانه هم بسته بود. متحيّر ماندم كه در بزنم يا نزنم بدون اينكه چيزي بگويم همان جا ايستادم. پس از چند لحظه بدون اينكه كسي آمدن مرا به ايشان خبر دهد، از درون اتاق، با صداي بلند مرا صدا زدند و فرمودند: حاج خليل آقا! خيلي خوشآمديوخوبكرديكهآمدي! در اين وقت در اتاق را باز كرده و مرا دعوت كردند. روش هميشگي آقا اين بود كه اگر حال طلب در كسي مشاهده مي‌كردند با استقبال و ملاطفت و محبّت برخورد مي‌كردند، آن روز نيز مرا فراوان مورد محبّت خود قرار دادند.4 پي نوشت ها : 1.طلوع حق (يادنامة مرحوم حاج محمّدرضا گل آرايش)، صص 68ـ69.2.همان، صص 38ـ39.3.يادماندگار، به اهتمام جواد محققّ، ص 28. 4.دعا و توسل، ع.م دستغيب، صص 103ـ104. فروشگاه کتاب هادیفروشگاه کتاب هادیSun, 12 May 2019 02:51:07 +0430