https://virgool.ir/feed/@hadighorbany.irاسمم هادیه و سایکوسوماتیک یا همون درد روان‌تنی کار می‌کنم.fa2026-11-11 02:29:40https://files.virgool.ir/upload/users/949083/avatar/FtU80m.pnghttps://virgool.ir/@hadighorbany.irhttps://virgool.ir/@hadighorbany.ir/مرد-چینی-که-روی-پل-نانجینگ-نگهبانی-می-دهد-cuob9ipo1ztmاگر روزی مسیرتان به سمت چین خورد، سری هم به پل نانجینگ بر فراز رودخانه یانگ‌تسه بزنید. فرقی نمی‌کند که از کدام طرف روی پل می‌آیید، در هر صورت با پلاکاردهایی مواجه خواهید شد که روی آن‌ها جمله‌هایی پیش پا افتاده در مورد زندگی نوشته شده است:قدر هر روز زندگی‌تان را بدانید.زندگی ارزشمند است.راسته پلاکاردها را که ادامه دهید، با مردی پنجاه و چهار ساله مواجه می‌شوید. شکم برآمده، دندان‌های سیاه و صدایی خش‌دار که حکایت از سیگاری بودنش دارد. نام او آقای چِن است. او بیست و خرده‌ای سال پیش وقتی از منصب خودش در شرکت حمل‌ونقل استعفا می‌دهد، به ضلج جنوبی این پل می‌آید و نگهبانی می‌دهد. اما نگهبانی از چه؟آن زیر، آب‌ها چرخ می‌زنند و چرخ می‌زنند و نقشی را به زبانی رازآلود روی سطح آب ترسیم می‌کنند.وظیفه خودخواسته آقای چِن، نجات انسان‌هایی‌ست که برای خودکشی به سوی پل می‌آیند. آمار خودکشی روی پل نانجینگ به قدری بالا بوده که لقب پل خودکشی را به خودش گرفته. او هر روز بدون استثنا، بدون توجه به گرم و شرجی بودن هوا یا طوفانی بودنش روی این پل می‌آید و به دقت مردم را می‌پاید. او تا کنون 174 نفر را نجات داده است. بسیاری از کسانی که نجات‌شان داده، هر ساله در روز کریسمس به رسم تشکر برایش هدیه می‌آورند.⁉️ شاید برایتان سوال شده باشد که او چگونه این انسان‌های فلک‌زده را نجات می‌دهد؟ مثل روان‌شناس‌ها؟ نخیر اینطور نیست. او آن‌ها را از لبه پل پایین می‌کشد، سرکوفت‌شان می‌زند و اگر لازم باشد چندتایی هم مشت حواله صورت‌شان می‌کند. با این وجود آقای چِن از هزاران روان‌شناس اثرگذارتر است و دلیل آن در یک جمله نهفته:آقای چِن به انسان‌ها آنچه را که فراموش کرده‌اند یادآوری می‌کند.🔆 لب کلام اینکه انسان به یادآوری احتیاج دارد. نه به خاطر آنکه ممکن است خودکشی کند بلکه به خاطر اینکه ممکن است حالش منقلب شود. پس به هر طریقی که شده به دیگران یادآوری کنیم. با یک احوال‌پرسی ساده، تبریک روز تولد و یا تبریک سال نو.✅ بله می‌دانم، ممکن است برخی کله‌خراب‌تر از این حرف‌ها باشند و توجه‌های ما را حمل بر حماقت‌مان کنند ولی اگر خوش‌شانس باشیم، از میان همان کله‌خراب‌ها تعدادی همراه برای خود می‌یابیم.Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniMon, 22 Jun 2026 00:09:32 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/️-چرا-فکر-می-کنیم-برای-رشد-کردن-حتماً-باید-زجر-بکشیم-fju1vasrwwwvشرق دنیا به طرز حیرت‌انگیزی در رنج کشیدن فرو رفته. از نوشته‌های داستایوفسکی گرفته تا ایشیگورو، اورهان پاموک و دولت‌آبادی همه یک مضمون را فریاد می‌زنند. اینکه ما برای رشد کردن ناگزیر از رنجیم و بایستی هر طور شده آن را دوام بیاوریم. ناگفته نماند که مضمون‌های دینی شرقی هم چنان بی‌تاثیر نبوده‌اند. بایستی رنج بکشیم چرا که دنیا محل رنج کشیدن است. اما من اعتقاد مطلقی به رشدآفرینی رنج کشیدن ندارم. چرا؟ با من همراه باشید.رنجی که هرگز رشد نمی‌دهدهِنری لبوریت، نوروبیولوژیست و جراح اهل فرانسه، پس از سال‌ها مطالعه در مورد استرس و رفتار انسان، به نکات جالبی پی برد. یک ارگانیسم زنده اگر نتواند از شرایط استرس‌زا بگریزد، رفتار او شروع به تغییر می‌کند. صد البته که این تغییر کوتاه مدت نیست. ارگانیسم بارها و بارها به گریختن پناه می‌برد منتهی پس از شکست‌های پی در پی کاملن دست از تلاش می‌کشد.لبوریت پس از مشاهده‌ها و آزمایش‌های متعدد به این باور رسید که مغز در صورتی که برای طولانی مدت در تله گرفتار باشد، شروع به تغییر می‌کند. نتیجه اینکه ذهن، آهسته آهسته انرژی، انگیزه و باور به اینکه اقدام‌ها می‌توانند موثر باشند را کنار می‌گذارد.این یعنی اگر مدت طولانی است که به هر دلیلی تحت شرایط اضطراب‌زایی زندگی می‌کنیم، ممکن است به یکباره عنان اختیار را کنار بگذاریم. ممکن است با خود بگوییم: «برای چی فلان کار رو انجام بدم وقتی قرار نیست تغییری ایجاد بشه؟». بدبختانه بسیاری از افراد این شرایط را با بی‌حسی اشتباه می‌گیرند در حالی که رنج در هر حالتی رنج بوده و دردناک است.حال ممکن است این سوال را بپرسیم که راه خلاصی از این گرداب درماندگی چیست؟ بتسی دِ تیِری دو رکن اساسی رهایی از این درماندگی را در کتاب «ترومای جمعی» خود برمی‌شمارد: امنیت و اقدام.اگر می‌خواهیم به امنیت برسیم می‌بایست اقدام کنیم ولی بقای اقدام لزومن متوقف بر بقای امنیت نیست، گرچه بخش بزرگی از آن وابسته به امنیت است. به بیانی ساده‌تر: رنج کشیدن در صورتی رشد می‌دهد که همراه با اقدام باشد، در غیر اینصورت به درماندگی ختم خواهد شد.Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniThu, 28 May 2026 19:40:10 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/⁉️چرا-دیدگاهِ-عامه-دربارهٔ-غر-زدن-اشتباه-و-احمقانه-ست-jde563qesggp🔸اگر همین الان تو اینترنت سرچ کنی، با سیلی از مقاله‌ها مواجه می‌شی که غر زدن رو نهی می‌کنن و راهکارهای سه‌مرحله‌ای برای ترکش می‌دن! عامهٔ مردم هم معمولاً آدم‌های غرغرو رو طرد می‌کنن.✅منتهی دیدگاهِ روان‌شناسانه، نظر کاملاً متفاوتی داره؛ غر زدن گاهی نشانهٔ سلامت روانه!غر زدن نشانهٔ آگاهیهکسی که غر می‌زنه، به محیطش آگاهه. می‌فهمه کجای کار می‌لنگه، کجا حقش خورده شده و کجا داره رنج غیرمنصفانه می‌کشه.❌اینکه در هر شرایط ناگواری دندون روی جیگر بگذاریم و سکوت کنیم، فضیلت نیست؛ بلکه حاصل «فرهنگ درماندگی آموخته‌شده» است!غر زدن اولین قدمِ تغییره🔸ما انسان‌ها ذاتاً تن‌پروریم و ترجیح می‌دیم اوضاع بی‌دغدغه بگذره. وقتی یک‌هو همه‌چیز به هم می‌ریزه، غر می‌زنیم تا مرز و اعتراضمون رو نشون بدیم. همین اعتراض، مقدمهٔ تلاش برای برگرداندن اوضاع به حالت سابقه.غر زدن یعنی من هنوز امیدوارم!🎪 تو سیرک‌ها، فیل‌ها رو از بچگی با طناب به یه چوب می‌بندن. بچه فیل هرچی تلاش می‌کنه، آزاد نمی‌شه. در بزرگسالی، فیل اون‌قدر ناامید شده که حتی با یک طناب نازک هم فرار نمی‌کنه؛ چون دست از تقلا کشیده.✅غر زدن، سطحی‌ترین حدِ تقلا و تلاش برای بقاست. اگر روزی از غر زدن هم دست بکشیم، یعنی مثل اون فیل، فاتحهٔ امید رو تو وجودمون خوندیم!اما مرز بین «غر زدنِ سازنده» و «نق زدنِ بی‌فایده» کجاست؟👇بزار یه داستان براتوم تعریف کنم: موموس، سلطان نق‌زنی در اساطیر یونانی، به هر چیزی یه عیب و ایراد می‌چسبوند. یه روز از موموس خواستن تا بیاد و بین ساخته‌های خدایان داوری کنه. اما به هیچکدوم نمره قبولی نداد:ساخته زئوس (انسان): گفت اشتباهه که قفسه سینه پنجره نداره چون اینطوری افکار درونش پیدا نیست.ساخته پوزئیدون (گاو نر): گفت عیب بزرگش اینه که شاخ جلوی چشم‌ها نیست تا بدونه به چی ضربه میزنه.ساخته آتنا (خانه): گفت خونه چرخ نداره تا اگه یه روز همسایه بدی اومد بشه باهاش فرار کرد.جالب‌تر از همه اینکه وقتی به آفرودیت (زیباترین الهه یونانی) رسید، هر قدر نگاه کرد نتونست عیبی بگیره و در نهایت گفت کفش‌هاش قژقژ میکنه.غر زدن زمانی نشانهٔ سلامتیه که در حدِ حرف باقی نمونه و به «اقدام» منتهی بشه. اقدام هم یعنی انجام دادن هر کاری که در حال حاضر از دستمون برمی‌آد؛ تغییر دادن اون چیزی که جابه‌جا شدنیه. با همین فرمول: ۸۰ روزه که دسترسی به اینترنت نداریم؟ من غر می‌زنم (چون آگاهی دارم و تسلیم نشدم).قیمت اجناس اولیه به طرز وحشتناکی بالا رفته؟ من غر می‌زنم (چون این وضعیت رو طبیعی نمی‌دونم).کد اخلاق لعنتی‌ام هنوز صادر نشده؟ من غر می‌زنم (چون منتظر تغییرم).لطفن شما هم غرهاتون رو توی کامنت‌ها خالی کنید! همه‌شون رو می‌خونم!Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniFri, 22 May 2026 16:52:59 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/🧬-آیا-رنجی-که-می-کشیم-میراث-فرزندان-ماست-xx4zn5cywaw2گاهی فکر می‌کنیم وقتی یک بحران یا فاجعه تموم می‌شه، همه‌چیز به پایان رسیده؛ اما روانشناسی به ما میگه تروما (آسیب روانی) مثل یک «ژِنِ نامرئی» از نسلی به نسل دیگه منتقل می‌شه.❗چرا بی‌دلیل نگرانیم؟❗چرا جامعه ما مدام درگیر اضطراب‌های بی‌پایانه؟❗آیا ممکنه ما وارثِ ترس‌های اجدادمون یا بچه‌هامون وارث ترس‌های ما باشن؟⚠️ داستان تکان‌دهنده موش‌ها و شکوفه‌های گیلاس 🌸⚡در سال ۲۰۱۵، دانشمندان موش‌هایی رو با بوی شکوفه گیلاس «شوک» دادند. موش‌ها شرطی شدند و از این بو وحشت داشتند. اما نکته حیرت‌آور اینجا بود:سه نسل بعد از این موش‌ها، با اینکه هرگز شوک ندیده بودند، به محض استشمام بوی شکوفه گیلاس، از ترس از جا می‌پریدند!🔰 در روانشناسی به این پدیده می‌گن: ترومای فرانسلییعنی رنج من، فقط مال من نیست؛ این اضطراب در دی‌ان‌ای (DNA) نسل‌های بعد هم رسوب می‌کنه.🌐 ترومای جمعی؛ زخمی که بر تنِ یک ملت می‌مونهوقتی یک فاجعه (مثل جنگ یا حوادث تلخ اجتماعی) رخ میده، فقط افرادِ حاضر در صحنه آسیب نمی‌بینن، بلکه کل «هویت ملی» دچار گسست می‌شه.📌 توماس هوبل (متخصص کار با بازماندگان هولوکاست) میگه:«آسیب‌های جمعی، روایت‌های اجتماعی رو تحریف می‌کنن و مثل یک بیماری، به آداب و رسوم، نهادها و حتی ارزش‌های ما سرایت می‌کنن. فرقی نداره مظلوم باشیم یا آزارگر؛ هیچ‌کس از ترکش‌های رنج جمعی در امان نیست.»⁉️ این یعنی ما محکوم به رنج هستیم؟نه لزوماً! شناخت این موضوع، اولین قدم برای «قطع کردن زنجیره» است.1️⃣ آگاهی: وقتی بفهمیم بخشی از اضطراب ما ریشه در گذشته‌های دور داره، کمتر خودمون رو سرزنش می‌کنیم.2️⃣ شفای جمعی: درمان تروماهای بزرگ، یک کار فردی نیست؛ ما به گفتگو و پذیرش اجتماعی نیاز داریم تا این زخم‌ها به نسل بعد نرسه.⁉️ به نظر شما، کدوم «ترسِ جمعی» در جامعه ما از نسلی به نسل دیگه منتقل شده؟Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniWed, 13 May 2026 22:13:31 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/🧠-چطور-در-اوج-بحران-فرمانِ-ذهن-مون-رو-رها-نکنیم-vdaravuwfg83در روزهایی که اخبار جنگ و ناامنی احاطه‌مون کرده، ذهن ما به‌صورت خودکار روی ریلِ اضطراب می‌افته:❗ای کاش قبل از این شرایط، طلا خریده بودم یا رفته بودم (حسرت گذشته)❗اگه بمب بخوره چی؟ اگه قحطی بشه چی؟ (ترس از کنترل‌ناپذیرها)❗چرا فلانی تو فلان کشور راحته و من اینجا گیر افتادم؟ (مقایسه)⚠️ ذهن ما در بحران معمولاً این شکلی عمل می‌کنه👇⛔ فلج شدن به‌خاطر تحلیلِ کلان‌روندها⛔ هدر دادن انرژی برای فرضیاتِ نیامده⛔ فراموش کردنِ اقداماتِ حیاتیِ «همین الان»⁉️ ۵ فرمان برای حفظ بقا و آرامش در شرایط جنگی:📌 ۱. تمرکز بر دایره کنترل (نه نوسانات کلان):تو نمی‌تونی جلوی بالا رفتن قیمت ارز یا تصمیمات سیاسی رو بگیری، پس غرق شدن در اخبارِ لحظه‌ای فقط توانِ حرکتت رو می‌گیره.✅ مثال: به جای اینکه هر ۵ دقیقه قیمت دلار رو چک کنی، روی مدیریت بودجه‌ی این ماهِ خونه و اولویت‌بندی خریدهات تمرکز کن.📌 ۲. تمرکز بر «انجام دادن» (نه نگرانی):نگرانی، قدرتِ فکر کردن رو ازت می‌گیره. بهترین راه، تبدیلِ ترس به یک «پروژه عملی» هست.✅ مثال: به جای اینکه مدام بگی «اگه اینترنت قطع بشه چیکار کنیم؟»، همین الان نقشه‌های آفلاین رو دانلود کن و یه رادیو جیبی با باتری اضافه تهیه کن.📌 ۳. تمرکز بر داشته‌ها (نه نداشته‌ها):در محاصره و فشار، داشته‌های تو (مهارت‌های فنی، ارتباطات با آدم‌های امن، دارایی‌های کوچک) ابزارهای نجاتت هستن.✅ مثال: به جای غصه خوردن برای برندهایی که دیگه در بازار نیستن، ببین با مهارت‌هایی که داری (مثل تعمیرات ساده یا کارهای فریلنسری) چطور می‌تونی تو این بازارِ جدید دووم بیاری.📌 ۴. تمرکز بر «اکنون» (نه دیروز و فردا):حسرت خوردن برای آرامشی که "دیروز" داشتیم، فقط توانِ "امروز" رو ازت می‌گیره.✅ مثال: اگه همین الان محیط خانه آرومه و سقفی بالای سرت هست، به جای فکر کردن به سیاهیِ فردا، از این فرصت برای یادگیری یا بودن در کنار خانواده استفاده کن.📌 ۵. تمرکز بر نیاز (نه خواسته):در شرایط محاصره و محدودیت، باید هوشمندانه مصرف کرد. انرژی و منابعت رو صرف چیزهایی کن که نبودنشون زندگی رو مختل می‌کنه.✅ مثال: به جای رویاپردازی برای خرید فلان وسیله لوکس یا ارتقای گوشی به مدل بالاتر، روی تامینِ داروهای ضروریِ خانواده و ذخیره کالاهای اساسی تمرکز کن.⁉️ شما هم پیشنهادی برای من دارین؟"کیفِ بقا" رو با هم مرور می‌کنیمMohsen ghorbaniMohsen ghorbaniTue, 12 May 2026 09:51:14 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/من-دارم-تَه-می-گیرم-نجاتم-بدین-jz52jcnxr7b7موراکامی جمله زیبایی در باب رخدادهای ناگوار و غیرمترقبه زندگی دارد:«اگر چشم‌هایت را باز کردی و خود را در یک کوره دیدی، نترس و سعی کن از آن پخته بیرون بیایی.»حوالی نیمه شب 23 خرداد سال گذشته چشم‌هایمان را باز کردیم و جنگ دوازده روزه آغاز شد. اینترنت قطع شد. دوازده روز روح و روان‌مان لگدمال شد.بار بعدی که چشم‌هایمان را باز کردیم، دی ماه سال گذشته بود. امتحان بزرگ‌تری را پاس کردیم. این بار 25 روز. به هر زحمتی که بود دوام آوردیم و سعی کردیم هر طور شده قامت‌مان را راست نگه داریم.بار آخری هم که چشم‌هایمان را باز کردیم، ساعت نه و سی دقیقه نه اسفند سال گذشته بود. متاسفانه این امتحان هنوز ادامه دارد. 72 روز است که ادامه دارد. هر روز هم سخت‌تر می‌شود.چگونه می‌توانیم از این کوره جان سالم به در برده و ته نگیریم؟انسان همواره در حال از دست دادن انتخاب‌هایش است. هر روز که تعلل می‌کنیم بیشتر از دست می‌دهیم. دست خودمان هم نیست. چشم باز می‌کنیم و پی می‌بریم آن چه جهنم می‌پنداشتیم، در شرایط فعلی حکم بهشت را دارد. باری، در شرایطی که انتخاب‌های زیادی برایمان باقی نمانده چکار کنیم؟تکلیف‌مان پیش پا افتاده اما ساده است؛ می‌بایست هر کاری که از دست‌مان برمی‌آید را انجام دهیم. حتی اگر این کار، جابجا کردن هر روزه یک گلدان از سویی به سوی دیگر اتاق باشد.اگر جمله بالا آزارتان می‌دهد، حق دارید. ممکن است با خود بگویید چرا زندگی من به این رخدادها گره خورده؟ همه احساسی نظیر یکدیگر داریم. سارتر می‌گوید:به یقین زمانه‌های بهتری هم برای زیستن وجود دارد، ولی زمانه فعلی زمانه ماست.بله، به یقین انتخاب‌های بهتری هم وجود دارد اما جابجا کردن گلدان وظیفه فعلی ماست.شما چه نظری در مورد زندگی در شرایط فعلی دارید؟Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniSun, 10 May 2026 22:20:46 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/به-من-تو-انجام-پایان-نامه-ام-کمک-می-کنین-☺️-cx8luqrl5ciuتوی شرایط جنگی که اکثر کلینیک‌ها مراجع خودشون رو از دست دادن، پیدا کردن کیس برامون خیلی دشوار شده. من به همراه چندین نفر از دوستانم داریم روی دردهای مزمن پژوهش می‌کنیم و حسابی با دردسر روبرو شدیم. اگر خودتون یا بین اطرافیان‌تون کسانی هستن که درد مزمن دارن، ممنون میشیم تو انجام این تست به ما کمک کنید. انجام این تست ۷ دقیقه زمان میبره و اطلاعات‌تون تمامن محرمانه باقی میمونه. 😊https://survey.porsline.ir/s/k4B8I2NGراستی یادتون نره لینک رو برای بقیه هم بفرستین ☺️Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniMon, 27 Apr 2026 10:30:09 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/مثبت-اندیشی-اجباری-چرا-باید-گاهی-با-تمام-وجود-غمگین-بود-xknfntdtvdyoاگر روزی خشمگین شدید، بی‌درنگ یقه خود را بگیرید و بابت این «ناپاکی» به صورت خود سیلی بزنید! اگر غم به سراغتان آمد، آن را مثل یک زباله متعفن در عمیق‌ترین چاه روحتان دفن کنید و روی آن بتن بریزید. به ما یاد داده‌اند که انسانِ خوب، مجسمه‌ای خندان از جنس پلاستیک است که نه می‌رنجد و نه فریاد می‌کشد. اما حقیقت تلخ اینجاست: این تلاش وسواسی برای «خوب بودن»، ما را به موجوداتی بی‌روح، منجمد و بیگانه با خویشتن تبدیل کرده است که در برهوتِ بی‌احساسی دست و پا می‌زنندزندانِ احساسات مثبت و فقر عاطفیتلاش برای نگه داشتن اجباری احساسات خوشایند، درست مثل کاشتن گل‌های مصنوعی در باغچه است؛ زیبا به نظر می‌رسد اما بویی ندارد و رشد نمی‌کند. سرکوب آنچه «منفی» می‌نامیم (مثل خشم، حسادت یا ترس)، نه تنها آن‌ها را از بین نمی‌برد، بلکه باعث ایجاد یک «میان‌مایه عاطفی» می‌شود. در این وضعیت، فرد نه لذت واقعی را می‌چشد و نه غم را؛ بلکه در منطقه‌ای کرخت و مرده زندگی می‌کند. جامعه مدرن با آسیب‌شناختی کردنِ احساسات طبیعی، ما را دچار «تغذیه ناقص عاطفی» کرده است.خشم و غم: نگهبانانِ مرزهای وجودی مابرخلاف تصور عمومی، احساسات ناخوشایند ابزارهای حیاتی برای بقا و سلامت روان هستند.خشم و ترس: سیستم‌های هشداردهنده‌ای هستند که به ما می‌گویند در محیطی ناعادلانه یا سوءاستفاده‌گر قرار داریم. کسی که خشم خود را حس نکند، در برابر تعرض دیگران بی‌دفاع می‌ماند.غم: به ما کمک می‌کند تا با فقدان کنار بیاییم و ارزش‌هایمان را بازشناسیم.سلامت روان واقعی در کنترل وسواس‌گونه احساسات نیست، بلکه در «انعطاف‌پذیری عاطفی» است. پذیرش بی‌قید و شرط تمام طیف‌های احساسی—حتی در اوج تنهایی و سردرگمی—تنها راه رسیدن به عزت‌نفس پایدار و تمامیتِ انسانی است. احساسات مانند وضعیت آب‌وهوا غیرقابل پیش‌بینی و خارج از اراده ما هستند؛ تلاش برای تغییر اجباری آن‌ها، تنها به بیگانگی بیشتر از خودِ واقعی‌مان منجر می‌شود.این مقاله به درک بهتر شما از موضوع یاری می‌رساند: (معضل کمبود عاطفی)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniThu, 19 Feb 2026 18:41:41 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/به-من-نزدیک-نشو-تئوری-وینیکات-و-دوستی-های-از-هم-گسیخته-va5ovguatbgoمثل "دوری و دوستی" را بارها شنیده‌ایم اما همچنان به دیگران نزدیک می‌شویم. می‌خواهیم علقه‌هایی ایجاد کنیم تا احساس امنیت کنیم غافل از اینکه نتیجه برعکس از آب درمی‌آید و ناامنی نصیب‌مان می‌شود. منتهی جای سوال اینجاست که بدانیم چرا وقتی نزدیک می‌شویم، همه چیز برهم می‌ریزد؟ پاسخ این سوال را دونالد وینیکات، روانکاو انگلیسی، به ما می‌دهد:🔸 تئوری خود واقعی و خود کاذبوینیکات معتقد بود روابط ما با مادر شکل‌دهنده تمام روابط ما در بزرگسالی خواهد بود. اما ماجرا به همین سادگی نیست؛ او با مطرح کردن تئوری خود واقعی و خود کاذب، دید روشنی به ما می‌بخشد؛ 1️⃣ خود واقعی همان هسته اصیل، خودانگیخته و خلاق وجود ماست که در آن بدون ترس از قضاوت دیگران، احساسات و نیازهای حقیقی‌مان را ابراز می‌کنیم؛2️⃣ در حالی که خود کاذب نقابی دفاعی و مطیع است که برای جلب رضایت محیط و امنیت روانی ساخته می‌شود و باعث می‌گردد فرد به جای زندگی کردن، صرفاً نقش انتظارات دیگران را بازی کند.شکل‌گیری هر کدام از خود واقعی و خود کاذب بستگی به رفتارهای مادر دارد. اگر نوزاد پذیرفته شود و مادر هنجارهای بی‌مورد را به او تحمیل نکند، خود واقعی رشد می‌یابد. اما اگر نوزاد پذیرفته نشود، جنبه دیگری شکل می‌گیرد تا از خود واقعی محافظت کند. طبق این تعریف هیچکدام از دو جنبه بد و خوب نیستند. طبق نظر وینیکات هر دو جنبه برای شخصیت ضروری به شمار می‌روند منتهی نباید خود کاذب، خود واقعی را به طور کامل بپوشاند. 🔸 این تئوری چه دخلی به روابط دوستانه دارد؟خود کاذب نقش کلیدی در روابط اجتماعی دارد. ما نمی‌توانیم با خود واقعی صرف به میان مردم برویم. برای مثال با وجود اینکه خود واقعی ما زودرنج است، خود کاذب ما را از کتک زدن کسی که به ما انتقاد کرده جلوگیری می‌کند. حال وقتی به کسی نزدیک می‌شویم و ارتباط عاطفی شکل می‌گیرد، خود کاذب فضایی برای بازی دادن به خود واقعی می‌یابد. و نکته همین جاست که خود واقعی ما معمولن مورد پذیرش دیگران واقع نمی‌شود.این تئوری در تمامی ارتباط‌های اجتماعی که به نزدیک شدن ختم می‌شوند صدق می‌کند. عاشق و معشوق در ابتدای مسیر عشق، چندان متوجه خلق‌های یکدیگر نیستند ولی پس از مدتی مشاجره شکل می‌گیرد. دو همکار در ابتدای مسیر همکاری به هم بیسکوییت تعارف می‌کنند ولی پس از مدتی دست به یقه می‌شوند. خب چکار کنیم؟ به دیگران نزدیک نشویم؟مسئله کلیدی این است؛ ما بایستی بپذیریم که بی‌عیب و نقص برای داستان‌هاست. نزدیکی به کسی مستلزم آنست که گاهی اعصاب‌مان بهم بریزد و سر یکدیگر داد بزنیم منتهی باهم بودن به این مشاجره‌ها می‌چربد. مقاله سبک‌های دلبستگی را از دست ندهید: (نظریه دلبستگی جان بالبی)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniFri, 13 Feb 2026 09:22:25 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/🔴-چرا-رنج-می-کشیم-ولی-خودکشی-نمی-کنیم-gkmfqt9avybkویلیام جیمز نظر جالبی در مورد خودکشی ایراد می‌کند. او معتقد بود که انسان برخی از شب‌ها را تنها با اندیشیدن به خودکشی صبح می‌کند. باری، برخی از رنج‌هایی که انسان در طول زندگی با آن‌ها مواجه می‌شود، اعم از رنج‌های فردی و جمعی، قادرند تا صبورترین افراد را نیز به زانو درآورند. به هنگام شب، وقتی که سرمان را روی بالش می‌گذاریم و مذبوحانه رشته‌های خواب را می‌جوییم، این فکر به ذهن‌مان خطور می‌کند که معنای زندگی چیست و چرا علیرغم اینکه سرگشته‌ایم، از انداختن طناب به دور گردن‌مان اجتناب می‌کنیم؟جمله زیر از جورجو آگامبن، فیلسوف ایتالیایی، به خوبی چرایی این خودداری را بیان می‌کند:«در اردوگاه، یکی از دلایلی که می‌تواند یک زندانی را به زنده ماندن برانگیزد فکر بدل شدن به یک شاهد است. «عزمم را جزم کردم که، به رغم هر آنچه شاید به سرم می‌آمد، خودم را سر به نیست نکنم… چون نمی‌خواستم آن شاهدی را سرکوب کنم که می‌توانستم بدان بدل شوم»….شاهدی برای دیگران؛ تو گویی هدف انسان در بالاترین مرتبه رنج برای زیستن و تسلیم نشدن، آنست که رنج خود را برای دیگران تعریف کند. اما در پس این خواسته تنها با برانگیزاندن همدلی دیگران طرف نیستیم. مکانیسم معناسازی انسان را وادار می‌کند تا رنج را به شیوه‌ای تصعید کند؛ من نجات پیدا می‌کنم و به دیگران یاری می‌رسانم. او در ادامه می‌گوید: «طبعا می‌توانستم بدوم و خودم را روی سیم خاردار پرت کنم، چون همیشه می‌توانستی این کار را بکنی. ولی من میخواهم زنده بمانم و اگر آن معجزه‌ای که همه‌ی ما منتظرش هستیم رخ دهد چطور؟ شاید آزاد شویم. همین امروز یا فردا. آن وقت انتقامم را می‌گیرم، آن وقت به تمام دنیا می‌گویم که در اینجا-آن داخل-چه اتفاقی افتاد»تعبیر او «آزادی از رنج» کاملن استعاره‌ایست؛ روان انسان قادر به خلاصی از رنج نیست بلکه می‌آموزد چگونه با رنج خود زندگی کند. آزادی از رنج به مرحله‌ای اطلاق می‌شود که انسان علاوه بر پذیرش آنچه تجربه کرده یا می‌کند، تصمیم می‌گیرد تا مسئولیت رخدادها را بر عهده گرفته و زندگی‌اش را هر چند ناقص ادامه دهد.این مطلب را حتمن بخوانید: (چگونه معنای زندگی خود را بیابیم؟)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniSat, 07 Feb 2026 23:07:05 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/ترومای-جمعی-فقط-ما-نیستیم-که-رنج-می-کشیم-ntgs1ln7vyacپنجشنبه دو هفته قبل بود که دسترسی به اینترنت بین‌المللی از دست رفت. همگی در حاله‌ای از بی‌خبری فرو رفتیم. حتی از فرستادن پیام یا برقراری تماس با عزیزان‌مان هم عاجز بودیم. بی‌حال به خواب می‌رفتیم و بی‌حال از خواب برمی‌خواستیم. حالا هم که دسترسی‌های حداقلی با هزار فیلترشکن و پروکسی میسر شده، چیزی درون‌مان تغییر کرده؛ درون همه‌ما تغییر کرده. بهترین واژه برای توصیف این حالت، ترومای جمعی است.ترومای جمعی و رنج فرانسلیبه زبان ساده، ترومای جمعی به واکنش‌های روانی افراد یک جامعه به رخداد آسیب‌زایی اشاره دارد که در بطن آن جامعه رخ داده است. رخداد آسیب‌زا مصداق‌های متعددی دارد؛ از جنگ و بلایای طبیعی گرفته تا حوادثی نظیر آنچه در طی چند روز قبل مشاهده کردیم. اما رنج صرفن به نسل ما محدود نمی‌شود. بگذارید به نتایج تحقیقی در زمینه ترومای فرانسلی اشاره کنم:در سال 2015 عده‌ای از دانشمندان تعدادی از موش‌های آزمایشگاهی را در معرض شکوفه‌های گیلاس قرار دادند. هر بار که موش‌ها به شکوفه‌ها نزدیک می‌شدند، آن‌ها را با شوک الکتریکی غافلگیر کردند. نتیجه اینکه موش‌ها به شوک شرطی شدند و با هر باز نزدیک شدن دچار شوک می‌شدند حتی اگر هیچ شوکی وارد نمی‌شد.منتهی نتایج تحقیق‌ها جایی جالب می‌شود که سه نسل بعدی همین موش‌های مورد آزمایش، با وجود اینکه هرگز در معرض شوک الکتریکی قرار نگرفته بودند، به محض نزدیک شدن به شکوفه‌های گیلاس از جایشان می‌پریدند و فاصله می‌گرفتند. از این تحقیق چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت؟رنج‌هایی که می‌کشیم منتهی به ما نیست بلکه نسل‌های بعدی را هم درگیر می‌کند. من رنج می‌کشم پس فرزندمان و فرزند فرزندمان هم رنج خواهند کشید. آن‌ها هم به نوبه خود سهمی از رنج ما خواهند برد با وجود اینکه هرگز شرایطی که ما تجربه کردیم را تجربه نکردند. توماس هوبل، نویسنده و معلم اتریشی که تجربه کار با بازماندگان هولوکاست را دارد، می‌نویسد:​«چه فرد را قربانی بنامیم و چه آزارگر، چه ظالم و چه مظلوم، به نظر می‌رسد که با گذشت زمان، هیچ‌کس از گزندِ رنج‌های جمعی در امان نمی‌ماند. آسیب‌های تاریخی پیامدهای خود را بی‌هیچ تمایزی بر کودک و خانواده، نهاد و جامعه، آداب و رسوم و فرهنگ، و ارزش‌ها و باورها تحمیل می‌کنند. آسیب‌های جمعی (تروماهای جمعی) روایت‌های اجتماعی را تحریف می‌کنند، در هویت‌های ملی گسست ایجاد می‌کنند و مانع توسعه‌ی نهادها، جوامع و فرهنگ‌ها می‌شوند؛ درست همان‌گونه که آسیبِ روانیِ فردی قادر است روندِ رشدِ روانیِ کودکی در حال رشد را مختل سازد.» Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniFri, 23 Jan 2026 10:50:23 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/۲۰-نشانه-بلوغ-عاطفی-از-زبان-آلن-دوباتن-zqa6wnacey2bبلوغ عاطفی عصاره تجربه‌های زندگی است؛ هنر دیدن ریشه رفتارها در ژرفای ترس‌ها و آرزوها. این مفهوم، به معنای سرکوب احساسات نیست، بلکه توانایی شناخت، هدایت و هماهنگ‌سازی آنها با واقعیت پیچیده روابط انسانی است. فردی که از بلوغ عاطفی برخوردار است، می‌داند که واکنش‌های تند او یا اطرافیان، اغلب فریاد اضطراب‌های درمان‌نشده است. در این مقاله، با بیست نشانه کلیدی از دیدگاه آلن دوباتن همراه شما می‌شویم تا دریابیم چگونه می‌توان با درک عمیق‌تر خود و دیگران، روابطی آرام‌تر و زندگی ای معنادارتر ساخت. این نشانه‌ها چراغ‌هایی هستند در مسیر پرپیچ‌وخم رشد درونی.می‌فهمیم بدرفتاری اطرافیانتان ریشه در اضطراب و ترسشان داردزنده‌بودن برای ما معنای خاصی دارد و نیروی غریزه و بقا تمام تلاش خود را به کار می‌برد تا ارگانیسممان را از خطرهایی که در کمینمان هستند، محافظت کند. اما این پاسداری منحصر به تهدیدهای فیزیکی نیست، بلکه جنبه روانی انسان‌ها را نیز در بر می‌گیرد. اگر روان ما بنا بر تجربه‌های ناخوشایند عقب‌نشینی کند یا با واکنش‌های تند و زننده‌ای پاسخ دهد، نمی‌توان به آن خرده گرفت. منظورم این است که واکنش به خودی خود صحیح است. سیستم روان درست عمل می‌کند، ولی علتی که موجب بروز رفتار شده، توجیهی ندارد. برای مثال، ممکن است در رابطه‌ای خیانت ببینیم و آنگاه تصور کنیم تمام شریک‌های عاطفی خائن هستند. حال در چنین شرایطی، روان به هنگام قرارگرفتن در معرض رابطه دیگر دوباره فعال می‌شود. اما آیا این فعالیت، توجیه رفتار ما را می‌کند؟ آیا این رفتار را حمل بر بلوغ عاطفی می‌کنیم؟یا فردی را در نظر بگیرید که به دلیل تجربه ترومای کودکی از سوی والدین یا اطرافیان، به هنگام نزدیک‌شدن به ما رفتارهای اجتنابی بروز می‌دهد. آیا می‌توان گفت این بدرفتاری‌ها باید حمل بر عدم بلوغ عاطفی شود؟ او گمان می‌کند دیگران نیز همانند افراد دوران کودکی‌اش به او آسیب خواهند زد و به همین علت است که از ما فاصله می‌گیرد. یا در مثال نخست، می‌هراسیم که اعتماد دوباره منجر به خیانت شود و به همین خاطر در اعتمادکردن محتاط می‌شویم. باری، بدرفتاری هیچ انسانی از روی بدذاتی نیست و به یقین تجربه‌های اضطرابی در بروز آن نقش دارند.این مطلب را از دست ندهید: (ترومای کودکی چگونه زندگی‌مان را تغییر می‌دهد؟) یاد می‌گیرید که آدم‌ها به طور خودکار از محتویات مغز ما اطلاع ندارندروابط انسانی بازی کامپیوتری نیستند که حد و مرزهایشان از پیش تعیین شده باشد. سازندگان بازی‌های ویدیویی پیش از آغاز، دستورالعمل‌هایی به کاربر می‌دهند تا از نقطه‌ضعف‌ها آگاهش کنند و از اشتباه‌های بی‌مورد جلوگیری کنند. اما چنین روندی در رابطه ما با انسان‌ها وجود ندارد. انسان‌ها بروشور راهنما ندارند. هنگام آشنایی، نه ما از نقطه‌ضعف‌ها و مرزهای او آگاهی داریم و نه او از ما. بنابراین دور از ذهن نیست که دچار اشتباه‌های ناگزیر شویم.ارتکاب این اشتباه‌ها مشکل نیست، اما اگر فرد مقابل را از مرزبندی‌های خود آگاه نکنیم، نمی‌توانیم ادعا کنیم که آنها ما را درک نمی‌کنند. بنابراین ضروری است به هنگام رخ‌دادن تعارض‌ها سکوت نکرده و دیگران را از مرزهای خود مطلع سازیم. مثالی شخصی می‌زنم: دوستان زیادی دارم که برای رفع نیازهای علمی یا مالی به من مراجعه می‌کنند. بنا به استطاعتم نیازها را برطرف می‌کنم. اما گاهی آنها به نیاز من پاسخ نمی‌دهند و دلیلش درخواست نکردن من است. در چنین شرایطی بی‌رحمانه خود را مورد انتقاد قرار می‌دهم و بی‌دلیل از آنها فاصله می‌گیرم. در حالی که بلوغ عاطفی اقتضا می‌کند بدانیم دوستان یا شریک عاطفی ما قادر به خواندن ذهن ما نبوده و نیاز به بیان واضح داریم.یاد می‌گیرید که ما هم اشتباه می‌کنیمادیسه هومر داستان جالبی از شجاعت عذرخواهی بیان می‌کند. تلماخوس پس از غیاب پدرش اودیسیوس، کنترل قصر را از دست داده بود و خواستگاران بر آن حکمرانی می‌کردند. اما به تشویق آتنا، سفر خود را برای یافتن پدر آغاز کرد. پس از بازگشت مخفیانه، هر دو شروع به کشتن خواستگاران کردند. اما تلماخوس اشتباهی حیاتی مرتکب شد.او فراموش کرد در را به درستی ببندد و در نتیجه، یک خائن به اتاق اسلحه دسترسی یافت و برای خواستگاران سلاح آورد. نبرد جدیدی شکل گرفت. تلماخوس در اوج نبرد، با شجاعت مسئولیت اشتباهش را پذیرفت و به پدرش گفت: «پدر، این اشتباه من بود. من در را محکم قفل نکردم و باز گذاشتم. حال ضرر آن را متحمل می‌شویم.»اودیسیوس هم که خود در شرایط خطرناکی بود، عذرخواهی فرزندش را ارج نهاد و با یکدیگر به جنگ ادامه دادند. باری، همه ما در زندگی سهل‌انگاری کرده‌ایم. اما آنچه شخصیت ما را تعیین می‌کند، نه خود سهل‌انگاری، بلکه واکنش پس از آن است. اگر جایی برای عذرخواهی وجود دارد، چیزی از ما کم نمی‌شود، ولی اگر لجبازی کنیم فقط خود را خراب کرده‌ایم. فرقی هم ندارد اشتباه در رابطه دوستانه رخ داده یا در زندگی زناشویی. اعتماد به نفس را یاد می‌گیریدقبول کنید یا نه، همه ما تا حدی ترسو و در حال آزمون و خطا هستیم. با این وجود، چرا عده‌ای اعتماد به نفس دارند و عده‌ای دیگر نه؟ دلیل بی‌اعتمادبه‌نفسی در مقایسه نهفته است. فردی که به بلوغ عاطفی رسیده، خوب می‌داند دیگران هم دست کمی از خودش ندارند. می‌داند همه ترسو بودن را از اجداد به ارث برده‌اند. می‌داند اگر کسی چیزی را بروز نمی‌دهد، لزوماً ترسو نیست، بلکه شاید پنهان‌کار خوبی است. اما فرد فاقد اعتمادبه‌نفس گمان می‌کند درخت آفرینش یک میوه گندیده بیشتر ندارد و آن هم خودش است.والدینمان را می‌بخشیمبرای من و خیلی از کسانی که کودکی سختی داشته‌ایم، کنار آمدن با والدین آسان نیست. نمی‌توانیم از اشتباه‌هایشان بگذریم و این فاصله می‌آفریند. فکر می‌کنیم آنها می‌توانستند بهتر عمل کنند؛ فارغ از اینکه آنها هم نخستین بار است که زندگی می‌کنند و از اشتباه مصون نیستند. همانطور که ما در بدرفتاری والدینمان حقی نداشته‌ایم، آنها هم در بدرفتاری والدینشان بی‌تقصیر بودند. هزاران دلیل برای ترس و اضطراب وجود دارد و فقط خدا می‌داند این ترس‌ها چگونه رفتار انسان را تغییر می‌دهند. ناگفته نماند که این مسئله مجوزی برای اقدام‌های نادرست والدین نیست. هر انسانی فرصت تغییر را دارد. اما ترس و اضطراب به هیچکس رحم نمی‌کند. بخشش والدین گامی مهم در مسیر بلوغ عاطفی است.این مطلب را از دست ندهید: (اثرات جدال‌های خانگی بر فرزندان) به اثر نکات کوچک در خلق و خوی افراد پی می‌بریدبا چت کردن موافق نیستم. اگر بخواهیم در مورد مسئله مهمی صحبت کنیم، ترجیح می‌دهم تماس تلفنی برقرار کنم. دلیلش روشن است: متن در بیشتر مواقع قادر به انتقال احساس نیست. به بیان دیگر، ما نویسنده‌های ماهری نیستیم. حتی اگر باشیم، هیچ کنترلی بر برداشت دیگران از واژه‌هایمان نداریم. در نتیجه، یک واژه کوچک همه چیز را به هم می‌ریزد و یک مسئله کوچک به سوءتفاهمی بزرگ تبدیل می‌شود. اما این مسئله منحصر به چت نیست. به موارد زیر دقت کنید:به هنگام خستگی، از صحبت در مورد مسائل مهم خودداری می‌کنیم.اگر با شریک زندگی یا دوستمان وقت می‌گذرانیم، موبایل را در حالت سکوت قرار می‌دهیم.یک آغوش ساده و به موقع می‌تواند از تنش‌های فراوان جلوگیری کند.یک هدیه مناسب، نگاه فردی که دوستش داریم را نسبت به ما تغییر می‌دهد.قهر نمی‌کنیدما قهر می‌کنیم چون توانایی تحمل انتقاد را نداریم، چون گمان می‌کنیم فرد مقابل خواسته‌هایش را تحمیل می‌کند یا خط قرمزهای ما را نادیده می‌گیرد. البته ما موظف نیستیم تمام دلایل برای قطع یک رابطه را نادیده بگیریم. اگر بودن در کنار کسی شما را آزار می‌دهد، نخست می‌بینیم آیا قادر به برطرف کردن تنش‌ها هستیم یا نه. در غیر این صورت، می‌توانیم ارتباط را کاهش دهیم. اما آنچه آلن دوباتن اشاره می‌کند، جنبه‌ای از انسان‌هاست که بار سنگین گذشته را طولانی‌مدت حمل می‌کنند و این جز فرسودگی روانی نتیجه‌ای ندارد. کنار گذاشتن قهرهای طولانی از نشانه‌های بلوغ عاطفی است. دست از کمال‌گرایی برمی‌داریدکمال‌گراها بی‌شباهت به مهره‌های منچ نیستند؛ آنها تا شش نیاورند حرکت نمی‌کنند. واقعیت این است که زندگی ناعادلانه است و فرصت‌های یکسانی در اختیار همه نمی‌گذارد. انتظار برای شرایط ایده‌آل بیهوده است. در نتیجه، داخل چرخه‌ای می‌افتیم که خودش را تغذیه می‌کند: کاری نمی‌کنیم چون شرایط فراهم نیست و شرایط فراهم نیست چون کاری نمی‌کنیم. برای خروج از این چرخه، باید از همان‌جا که هستید و با همان امکانات شروع کنید. این درک، بخشی از فرآیند رسیدن به بلوغ عاطفی است.این مطلب را از دست ندهید: (چگونه از دست کمالگرایی خلاص شویم؟)یاد می‌گیرید بدبین بودن درباره نتایج امور، فضیلت استخوش‌بینی احمقانه است. چشم انسان را به روی خطرها می‌بندد و او را در توهم فرو می‌برد. اما بدبینی انسان را زنده نگه می‌دارد، همانطور که ژن‌های ما در طول تکامل چنین کرده‌اند. بدبینی موجب می‌شود مثل احمق‌ها گمان نکنیم تلاش‌های اولیه‌مان حتماً به ثمر می‌رسند، چرا که خوب می‌دانیم واقعیت زندگی با خوش‌بینی محض سازگار نیست. به همین خاطر به یک نقشه بسنده نمی‌کنیم و نقشه‌های جایگزین هم طراحی می‌کنیم. اما خوش‌بین‌ها یک نقشه را پیش می‌برند و پس از شکست، همه چیز را رها می‌کنند. باری، بدبینی، زندگی شجاعانه است. آرتور شوپنهاور می‌گوید: «زندگی شاد غیرممکن است. بهترین زندگی، زندگی شجاعانه است.» این نگرش واقع‌بینانه نیز از ثمرات بلوغ عاطفی است. می‌فهمید نقاط ضعف انسان‌ها با نقاط قوتشان گره خورده استمقایسه‌های بی‌مورد موجب شده گمان کنیم خود و دیگران بی‌خاصیت هستیم. از کودکی القا می‌شود اگر ریاضی نمی‌دانی ضعیفی؛ ولی به کسی که هنر نمی‌داند چنین گفته نمی‌شود. یا درون‌گراها منزوی پنداشته می‌شوند و برون‌گراها اسطوره قدرت؛ این در حالی‌ست که کارل گوستاو یونگ، شخصیت درون‌گرای شهودی را قدرتمندترین نوع معرفی می‌کند. مسئله قضاوت این جنبه‌ها نیست، بلکه درک این نکته است که نقطه‌ضعف در یک زمینه، مستلزم نقطه‌قوت در زمینه‌ای دیگر است. اما فرهنگ اجتماعی و تبلیغات مسموم شبکه‌های مجازی موجب شده تا چشم بر روی نقطه‌قوت‌ها ببندیم. کشف و پذیرش این پیوند، نشانه بلوغ عاطفی است.به آسانی عاشق نمی‌شویدیکی از حقایل ناگوار روابط انسانی آن است که دیگران از دور زیبا به نظر می‌رسند، اما با نزدیک‌شدن شفافیت خود را از دست می‌دهند. این واقعیت دو راه پیش‌رو می‌گذارد: نخست، فاصله بگیریم و تن به هیچ رابطه‌ای ندهیم. دوم، دیگران را با تاریکی‌هایشان بپذیریم، چرا که خود ما نیز تاریکی‌هایی داریم.برداشت دیگری هم از این جمله آلن دوباتن دارم: تا زمانی که به احساس طرف مقابل پی نبرده‌ایم، عشق خود را خالص‌ترین احساس ندانیم و وجودمان را نثار نکنیم. به قول عباس معروفی: «در کنار کسی بایست که نیمی از مسیر را به سویت دویده باشد.» دویدن کورکورانه و درخواست حمایت عاطفی یک‌طرفه، نتیجه‌ای جز سرخوردگی ندارد. حتی اگر تو سرخ‌ترین سیب دنیا باشی، باز هم انتخاب کسی که دنبال پرتقال است، نخواهی بود. پس وقتی انتخاب نمی‌شویم، احساس نکنیم مشکل از ماست. مراقب باشیم عشق خود را نثار چه کسی می‌کنیم. این خردمندی عاطفی، نشانه بارز بلوغ عاطفی است.این مطلب را از دست ندهید: (چگونه عاشق شویم؟ | هفت توصیه از زبان آلن دوباتن)یاد می‌گیرید که زندگی با شما آسان نیستاگر تجربه آسیب‌های جدی را پشت سر گذاشته باشیم، ممکن است بپرسیم: چه کسی حاضر است با این زخم‌ها و حساسیت‌های ما زندگی کند؟ آیا کسی پیدا می‌شود که در مسیر زندگی یاری‌مان دهد؟ البته این پرسش‌ها منحصر به افراد آسیب‌دیده نیست. چه بپذیریم چه نه، تفاوت‌هایی داریم که به مذاق دیگران خوش نمی‌آید و دیگران هم تفاوت‌هایی دارند که به مذاق ما خوش نمی‌آید. اما اگر به بلوغ عاطفی رسیده باشیم، می‌پذیریم که انسان بی‌عیب افسانه است و در دنیای حقیقی، همه به گِل آلوده شده‌اند.یاد می‌گیرید خودتان را به خاطر خطاها و حماقت‌هایتان ببخشیدبگذارید صادقانه بگویم، همه ما گاهی احمق هستیم. احمق‌هایی بی‌تجربه که سعی در تظاهر به عاقل بودن داریم. مشورت می‌گیریم، لیست می‌کنیم، اما باز هم گاهی به بن‌بست می‌رسیم. انسان در مواجهه با رویدادی تازه، هیچ دفاعی از پیش آماده ندارد. مثال می‌خواهید؟می‌دانیم کسی که دوستش داریم به ما علاقه ندارد، اما باز هم مهر می‌ورزیم.می‌دانیم محیط زندگی‌مان مناسب نیست، اما برای تغییرش تلاش نمی‌کنیم.می‌دانیم فلان شبکه اجتماعی آسیب‌زاست، اما باز هم به سراغش می‌رویم.هیچ روزی از زندگی عاری از حماقت نیست. پس چه لزومی به سرزنش دائمی وجود دارد؟ بخشیدن خود، گامی ضروری در بلوغ عاطفی است.یاد می‌گیرید با کله‌شقی‌های بچگانه‌ای که هرگز از بین نمی‌روند، به صلح برسیدآلن دوباتن در کتاب “روابط” به موزاییکی بودن روان انسان اعتقاد دارد؛ اینکه روان ما بخش‌های بزرگسال و بخش‌های کودک‌سال دارد. بخش بزرگسال حاصل پختگی و بخش خردسال حاصل محرومیت‌هاست. ممکن است پزشکی حاذق باشیم، اما با کوچکترین انتقاد دچار فروپاشی شویم. ممکن است کارهای دشوار را به پایان برسانیم، اما در یک بحث کوچک عاطفی، همه چیز را زیر سوال ببریم. اگر به بلوغ عاطفی رسیده باشیم، می‌پذیریم که نمی‌توانیم همیشه بزرگسال باشیم. نقطه‌ای در ما و دیگران وجود دارد که مانند بچه‌ها نیاز به مراقبت دارد. انتخاب با ماست که سخت بگیریم یا ملایمت و تربیت نشان دهیم. برای شادی درازمدت، به پروژه‌های بلندمدت دل نمی‌بندیدشوپنهاور معتقد بود برنامه‌ریزی برای زندگی، از سخیف‌ترین کارهاست. اما منظور این نیست که تلاش نکنیم. ضروری است به آگاهی کاملی از لذت و رنج برسیم. از نظر او، لذت یک امر منفی است؛ یعنی لذت زمانی معنا دارد که رنج یا نیازی (مانند تشنگی) از بین برود. پس از رفع نیاز، به جای لذت پایدار، دچار کسالت می‌شویم. نتیجه می‌گیریم: انسانی که به بلوغ عاطفی رسیده، خوب می‌داند که گریز از رنج، خود به نوعی شادی است. شادی یعنی نبودِ رنج. یا به قول اپیکور، لذت واقعی در نبودِ رنج است. سعی کنیم به جای ایجاد شرایط آرمانی، موانع پیش‌رو را برطرف کنیم، چرا که با برداشتن موانع، حرکت به خودی خود ایجاد می‌شود.این مطلب را از دست ندهید: (قانون صد ساعت | چگونه به زندگی‌مان نظم بدهیم؟) دیگر برایتان مهم نیست که بقیه راجع به شما چه فکری می‌کننداین نشانه بلوغ عاطفی واضح است، ولی محدودیت‌هایی دارد. بیایید به این پرسش‌ها فکر کنیم:آیا برای شما مهم نیست شریک عاطفی‌تان چه نظری درباره شما دارد؟آیا برای شما مهم نیست والدین و خواهر و برادرانتان چه دیدگاهی دارند؟پاسخ ما مشخص است. پس تعبیر این نشانه چیست؟ تعبیر آن در انجام اولویت‌های زندگی‌مان نهفته است. اگر معتقدیم باید کاری را انجام دهیم، آن را انجام می‌دهیم و مسئولیتش را می‌پذیریم. ممکن است نگرش دیگران از ضرورتی که در پیش گرفته‌ایم حمایت نکند، ولی نکته همین‌جاست. مثال می‌زنم:روان‌درمانی اولویت دارد؛ به خاطر قضاوت دیگران آن را کنار نمی‌گذاریم.تحصیل برایمان ضروری است؛ به خاطر شکست‌های دیگران، از آن صرف‌نظر نمی‌کنیم.کسب درآمد مهم است؛ پس از بعضی مهمانی‌های بی‌ثمر می‌گذریم.باری، نکته در این است که برای رسیدن به خواسته‌مان، حاضریم از چه چیزهایی بگذریم و آیا اندیشه دیگران درباره این انتخاب، اهمیت دارد. بازخورد دیگران را راحت‌تر می‌پذیریدنخستین داستانی که نوشتم را فراموش نمی‌کنم. تمام هفته را برای یک داستان ۳۰۰۰ کلمه‌ای بیدار ماندم. وقتی تحویل دادم، گمان می‌کردم استاد از آن لذت خواهد برد. اما پاسخ ویرایش را که دیدم، متن پر از اصلاحات قرمز رنگ بود. عصبانی شدم و استاد را سرزنش کردم. اما وقتی برای اصلاح دست به کار شدم، فهمیدم انتقادهایش بی‌جهت نبود. واقعیت آن است که نگرش افراد باتجربه، آنان را قادر می‌سازد از زوایای دیگری به مسائل بنگرند و آسیب‌هایی را ببینند که از آنها بی‌خبر بوده‌ایم. باری، می‌دانم که گاهی عصبانی‌کننده است، اما زندگی بدون این دیدگاه‌های اصلاحی متلاشی می‌شود. پذیرش بازخورد سازنده، نشانه‌ای از بلوغ عاطفی است.می‌فهمید که تنها مشکلات شخصی خود را نمی‌بینید“مرگ دسته‌جمعی عروسی است.” این مثل را یکی از دوستانم گفت و از آن پس هر روز تکرارش می‌کنم. می‌توان گفت اشتراک در درد، موجب تخفیف درد است. اگر من تنها کسی باشم که به مشکل خاصی دچارم، افسرده می‌شوم، اما اگر بفهمم دیگران هم دچار آن هستند، احساس تنهایی‌ام کمتر شده و راحت‌تر کنار می‌آیم. باری، تحمل رنج به تنهایی دشوار است. انسانی که به بلوغ عاطفی رسیده، معمولاً نگاهش را به سوی دیگران نیز می‌چرخاند.این مطلب را از دست ندهید: (اضطراب وجودی و انسان مدرن) می‌فهمید گذشته‌ای که داشته‌اید بر پاسخ‌دهی‌تان به وقایع تأثیر داردسناریویی را در نظر بگیرید: در حال صحبت تلفنی با شریک عاطفی‌تان هستید که می‌گوید خسته است و می‌خواهد بخوابد. پس از قطع تماس، ذهنتان شروع به ساختن فرضیه‌های منفی می‌کند: “احتمالاً دوستم ندارد، از دستم خسته شده، شاید پای فرد دیگری در میان است.” احمقانه به نظر می‌رسد، نه؟ اما بسیاری از قضاوت‌های ما بر اساس همین تحریف‌های شناختی صورت می‌گیرد. تجربه‌های گذشته را به موقعیت‌های مشابه جدید ربط می‌دهیم، بدون آنکه شواهدی وجود داشته باشد. نسبت به آن سناریو می‌توانیم بپرسیم:آیا خسته‌بودن به تنهایی دلیلی برای دوست نداشته‌شدن است؟آیا شریکم را با دیگری دیده‌ام که چنین فکر می‌کنم؟آیا معمولاً روز بعد، این قضاوت‌های نادرست زیر سؤال نرفته‌اند؟دوست بهتری می‌شویدطبق تجربه شخصی‌ام، پایدارترین دوستی‌ها مواردی هستند که طرفین تصمیم می‌گیرند رنج‌هایشان را به اشتراک بگذارند. آنها نقطه‌ضعف‌ها و آسیب‌پذیری‌های خود را بازگو می‌کنند، چون به حدی از اعتماد رسیده‌اند. حتی عاشق‌شدن هم از این قاعده پیروی می‌کند. سی. اس. لوئیس معتقد است “عاشق شدن یعنی آسیب‌پذیر شدن.” باری، اگر می‌خواهیم دوست بهتری شویم، همکاری در پروژه یا تبریک‌های معمول کافی نیست. باید سپر خود را کنار بگذاریم و همانطور که آلن دوباتن می‌گوید، به فرد مقابلمان بگوییم: “به من بگو که قرار است چگونه به من آسیب بزنی.” این صداقت آسیب‌پذیر، اوج بلوغ عاطفی در روابط است.Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniMon, 05 Jan 2026 07:40:42 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/🔴-دانستن-درد-مشکلی-حل-نمی-کند-aqqvb7qnoahrهمه ما آن لحظات سخت را تجربه کرده‌ایم که در تاریکیِ یک بحران روحی گرفتار شده‌ایم و تمام کتاب‌های روان‌شناسی که خوانده‌ایم، مانند دیوارهای کاغذی در برابر طوفانِ غم فرو می‌ریزند. دانستنِ اینکه «چرا» حالمان بد است، لزوماً به معنای «خوب شدن» نیست. آگاهی از اینکه وضعیت ما یک الگوی علمی مشخص دارد، لزوماً درد را تسکین نمی‌دهد. چالش اصلی اینجاست: چگونه از قالب یک توصیفِ علمی و کتابی خارج شویم و دوباره به جریان زندگی برگردیم؟🔸 تحلیل سه‌گانه رنجبرای درک بن‌بست‌های فکری که پس از بحران‌ها ذهن را در خود حبس می‌کنند، باید سه الگوی مخرب را شناسایی کرد:1️⃣ شخصی‌سازی: این اولین تله است. فرد تمام بار مسئولیتِ اتفاقات ناگوار را بر دوش خود می‌گذارد و تصور می‌کند که ریشه تمام مشکلات در ضعف‌های درونی خودش است. در این حالت، هر شکست به جای یک اتفاق گذرا، سندی بر بی‌کفایتی همیشگی فرد تلقی می‌شود.2️⃣ فراگیری: اینجاست که یک لکه ابر سیاه، تمام آسمان زندگی را می‌پوشاند. فرد گمان می‌کند چون در یک جنبه از زندگی با دشواری روبرو شده، پس تمام ابعاد دیگر نیز تباه شده است. در واقع، مرز میان یک «رویداد خاص» و «تمامیت زندگی» از بین می‌رود.3️⃣ پایداری: سخت‌ترین مرحله، باور به این است که این درد هرگز تمام نمی‌شود. ذهنِ آسیب‌دیده گذر زمان را حس نمی‌کند و به این باور می‌رسد که تلخیِ امروز، سرنوشتِ ابدی و تغییرناپذیر او خواهد بود.🔸 شکاف میان آگاهی و رهاییحقیقتِ عمیق این است که دانستنِ تئوری‌های علمی، به تنهایی معجزه نمی‌کند. اینکه بدانیم دچار این الگوهای فکری شده‌ایم، مانند این است که مکانیسمِ سوختن را بشناسیم؛ این دانش، سوزشِ زخم را کم نمی‌کند. برای عبور از این وضعیت، آگاهی تنها قدم اول است. برای بلند شدن از میان صفحاتِ تئوری و بازگشت به زندگی، به چیزی فراتر از واژه‌ها نیاز داریم؛ به شفقت نسبت به خود و درک این مطلب که بهبودی، فرآیندی تدریجی است که در عمل رخ می‌دهد، نه فقط در لایه‌های فکر.این یادداشت از کتاب استخوان‌هایم چه می‌دانند از استفانی فو بهره گرفته است.این متن را با دیگران نیز به اشتراک بگذارید☘️خواندن این مطلب را فراموش نکنید: (ماتریس مسئولیت‌پذیری)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniWed, 24 Dec 2025 14:56:19 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/اگر-در-فکر-و-خیال-سپری-می-کنید-بخوانید-lixzq4zfydx1آیا شما هم برای خود یک دنیای خیالی ساخته‌اید و روند اتفاق‌های آن دنیای خیالی را به خواست خودتان پیش می‌برید؟ منظورم این است که هیچ اتفاق ناگواری در آن دنیا رخ نمی‌دهد و همه چیز بر وفق مرادتان است؟ بیایید این مقوله را از نظر کارن هورنای، روانشناس بالینی مکتب فروید، بررسی کنیم:من ایده‌آل و من واقعیکارن هورنای معتقد است اگر والدین محیط سرشاری برای کودک خود فراهم کنند (از جهت روانی)، کودک می‌تواند در مسیر رشد استعدادش را بروز دهد. اما اگر محیط کودک مملو از تحقیر، ناآرامی و ناامنی باشد، کودک برای احساس امنیت دوباره، یک منِ خیالی در ذهنش می‌سازد و تمام آنچه که من واقعی‌اش ندارد را به او اختصاص می‌دهد. در واقع کودک از من واقعی خود می‌گریزد و به من خیالی پناه می‌برد. چنین افرادی ویژگی‌های زیر را دارند:خود را فرد شکست‌خورده‌ای می‌پندارند و هرگز از خود راضی نیستند.دیگران را بابت شکست‌های خود سرزنش می‌کنند.مدام در خیال هستند و با خود صحبت می‌کنند.بازگشت هرباره به دنیای واقعی و مواجهه با من واقعی آن‌ها را سرخورده می‌کند.اما من معتقدم دردناک‌ترین بخش ماجرا، فاصله روزافزون از واقعیت است. هر روز از واقعیت فاصله می‌گیریم چرا که گمان می‌کنیم بی‌ارزشیم. کار به جایی می‌رسد که من خیالی تبدیل به من واقعی می‌شود.این مطلب را حتمن بخوانید: (ترومای کودکی چگونه زندگی‌تان را تغییر می‌دهد؟)چگونه به من واقعی بازگردیم؟من واقعی ناقص است. ویژگی‌های اخلاقی دارد که مطلوب‌مان نیست. آزارمان می‌دهد. گذشته‌اش می‌لنگد. خانواده خوبی ندارد. از چهره‌اش و بدنی که دارد راضی نیست. شرایط زندگی‌اش اسفبار است. ممکن است رابطه دنیای واقعی‌اش شکست خورده باشد در حالی که رابطه دنیای خیالی به دوام خود باقیست. اما سوال؛ آیا خیال واقعی است؟ خیال چیزی جز توهم است؟ چیزی جز خواب در بیداری است؟اما سوال اصلی اینجاست؛ چرا باید به من واقعی بازگردیم؟ جواب این سوال را نیز کارن هورنای به ما می‌گوید:او می‌گوید یکی از مراجع‌هایش بعد از گذراندن چند جلسه درمانی در رؤیا اسبی را می‌بیند که یکی از پاهایش نقص دارد و نمی‌تواند به درستی راه برود و او این رؤیا را اینگونه تفسیر می‌کند که درمانجو در حال نزدیک شدن به «من واقعی» خودش است، هر چند ناقص و غیرایده‌آل است ولی در حال حرکت است.باری؛ ناقص و غیرایده‌آل اما در حال حرکت و پیشروی اما خیال کاملن ایستاست. حال در ادامه توصیه‌هایی را ذکر می‌کنم که می‌توانند ما را به من واقعی و سازش با آن نزدیک‌تر کنند:دستاوردهایمان را به خودمان یادآوری کنیمکودک تحقیر شده هرگز تشویق نشده یا اگر هم تشویق شده، اثر این تشویق با یک تنش به فنا رفته. یکی از اقدام‌های موثری که انجام می‌دهم، یادآوری دستاوردهای زندگی‌ام به شخص خودم است. آن‌ها را می‌نویسم و مدام به‌روزشان می‌کنم. دستاورد لزومن چیز بزرگی نیست بلکه می‌تواند یک پیاده‌روی ساده یا گوش دادن به موسیقی خوب باشد. جدای از این‌ها به دو نفر از دوستانم گفته‌ام که اگر می‌توانید من را تشویق کنید. چون من فراموش می‌کنم و احتیاج به یادآوری دارم.اقدام‌های واقعی انجام دهیم نه اقدام‌های خیالیبرخی اقدام‌ها ما را به واقعیت نزدیک می‌کنند و برخی از آن‌ها ما را از واقعیت دور می‌کنند. طبق تجربه شخصی من، اقدام‌هایی نظیر اسکرول شبکه‌های مجازی چیزی جز سرخوردگی و پناه بردن دوباره به خیال برایم ندارد چرا که محتوای این شبکه‌ها اغلب حول محور کسانی است که دارایی‌شان را در چشم‌مان فرو می‌کنند یا وضعیت اسفناک‌مان را وخیم‌تر می‌کنند. به جای این‌ها ترجیح می‌دهم غذا درست کنم، در مترو و هر جایی که گوشی‌طلب است کتاب بخوانم و گاهی هم پیاده‌روی کنم.به روانشناس مراجعه کنیممی‌دانم که ممکن است فرصت کافی و چه بسا هزینه کافی برای مراجعه به روانشناس را نداشته باشیم اما طلب یاری از یک مشاور هم مفید است و نباید آن را دست کم بگیریم. به هر صورت؛ روانشناس می‌تواند من واقعی‌تان را باری دیگر به شما بشناساند و یاری‌تان دهد تا با من واقعی زندگی کنید نه من خیالی.آیا شما هم نظر دیگری دارید؟ آن را با من به اشتراک بگذارید!  Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniMon, 15 Dec 2025 12:56:27 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/ارزش-واقعی-زندگی-در-گرو-چیست-nwpe0zagsi01ارزشِ واقعیِ زندگی، با آگاهی از قطعی بودنِ پایانش تعریف می‌شود.ما اغلب فکر می‌کنیم زمان زیادی داریم. با کلماتی مثل "فردا"، "وقت هست" و "بماند برای بعد" خودمان را فریب می‌دهیم و زندگی را به یک تعویقِ بی‌پایان تبدیل می‌کنیم.اما مرگ، با ضربه‌ای کوبنده به ما یادآوری می‌کند: این شتابی که برای کار کردن یا جنگیدن داری، از توهمِ ماندن و بی‌نهایت بودنِ زمان است.مرگ، تنها چیزی‌ست که در زندگی، به طور مطلق، به قولش عمل خواهد کرد.این ندا یک وحشتِ مقدس ایجاد می‌کند: اگر قرار است عاشق شوی، همین حالا؛ اگر قرار است سفر کنی، همین حالا؛ اگر قرار است خودت باشی، همین حالا! چراکه فرصتِ زندگی کردن، یک هدیه‌ی بزرگ و مشروط است که هر لحظه امکان دارد باز پس گرفته شود.این هشدار، تلخ‌ترین و در عین حال، صادقانه‌ترین پیامِ جهان به ماست؛ باید از امروز، آن آدمِ بی‌خیالِ تعویق‌انداز را درون خودت بکشی تا بتوانی به معنای واقعی، زندگی را آغاز کنی. زندگی کردن در لحظه تنها راه عصیان در برابر ماهیت زندگی است.محمد رشیدی اقدماین دو مقاله زندگی‌تان را پرمعناتر می‌کند:(چگونه معنای زندگی خود را بیابیم؟)(اضطراب وجودی و انسان)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniWed, 10 Dec 2025 01:52:44 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/آیا-زمانه-فعلی-بدترین-زمانه-در-میان-زمانه-هاست-xeighkka8urqچرا باید نسل من تغییرهای مداوم و تند تکنولوژی را تحمل کند؟ چرا نسل من باید ترس از دست دادن شغلش را تا پایان عمر به دوش بکشد؟ چرا نسل من بایستی با آمارهای عجیب نظیر نرخ طلاق، گرانی و تورم سر و کله بزند؟ این‌ها سوال‌هایی هستند که من و هم‌نسلانم خود را با آن پیر کردیم ولی جوابی برایشان نیافتیم. در پایان هم به این نتیجه رسیدیم که زمانه فعلی، بدترین زمانه در میان زمانه‌هاست. می‌خواهم یک باری برای همیشه پرونده این سؤال را ببندم.آیا ناامنی واقعی است؟از زمانی که پی بردم اطرافم چه می‌گذرد، یک سیاهی غلیظ نظرم را به خودش جلب کرد. یک سیاهی که هر بار بادی تند و استخوان‌سوز از آن به درون کالبدم می‌دمید و لرزه به اندامم می‌انداخت. عوامانه بگویم، از همان ابتدا می‌ترسیدم. تمام کودکی و نوجوانی‌ام را در ترس گذراندم و این موجب شد تا برداشت من از واقعیت تحریف شود. به بیانی دیگر، تجربه‌های کودکی شما تعیین می‌کنند که شما در بزرگسالی چگونه رفتار می‌کنید.اما این سیاهی غلیظ منحصر به من نیست بلکه در کالبد بخش بزرگی از هم‌نسلان من حضور دارد. وقتی که با آن‌ها صحبت می‌کنم تردید از سر و رویشان می‌بارد. برخی از این تردیدها و ابهام‌ها واقعی و بخشی کاملن غیرواقعی است. بگذارید برایتان یک مثال بزنم:کودکی در خردسالی به همراه مادرش در خانه نشسته بوده که ناگهان یک دزد از خدا بی‌خبر در خانه را می‌زند و وانمود می‌کند که مامور گاز است. وقتی پایش به داخل خانه باز می‌شود چاقویش را زیر گلوی مادر می‌گذارد و با تهدید تمام دارایی‌ها را به جیب می‌زند. حال 20 سال بعد، این پسر جوان با هر بار شنیدن صدای در دچار فروپاشی و اضطراب شدید می‌شود.در نگاه اول به او می‌گوییم که هر گردی گردو نیست. آن دزد مربوط به گذشته است نه زمان حال. اما واقعیت مطلب اینجاست که بخشی از این پسر جوان در گذشته مانده و با هر بار شنیدن صدای در، هشیاری از بدن سلب می‌شود.هدفم از این مثال ثابت کردن این نکته بود که بخشی از ناامنی‌ها، ناامنی‌های واقعی نیستند. اینطور نیست که بگوییم تمامی افراد این ترس را تجربه می‌کنند. بلکه شرایطی ایجاد شده و به مقتضای این شرایط، حالت روانی جدیدی پدیدار شده. من ترس‌ و ناامنی را به دو بخش تقسیم می‌کنم:ناامنی غیر واقعیاین ناامنی حاصل یک اختلال است. یک نفر از خدا بی‌خبر تصمیم گرفته پایش را روی شلنگ بگذارد و جریان طبیعی را قطع کند. برای مثال تروما‌های دوران کودکی عامل اصلی ایجاد ناامنی در بزرگسالی به شمار می‌روند. دلیلش هم پر واضح است؛ ملانی کلاین، روانشناس برجسته کودک چنین می‌گوید:«دنیا جای پر رنج و دردی است و آن‌ها که در کودکی رنج کشیده‌اند، در بزرگسالی بیشتر رنج خواهند کشید.»واقعیت ماجرا این است که بخش بزرگی از ناامنی‌های فعلی من واقعی نیستند. به موارد زیر دقت کنید:به هنگام پرسیدن سؤال در کلاس‌های دانشگاه ضربان قلبم به طرز وحشتناکی بالا می‌رود.وقتی کوچک‌ترین انتقادی از دیگران می‌شنوم موضع دفاعی می‌گیرم و دیگر با آن‌ها صحبت نمی‌کنم.یک تغییر رفتار کوچک را حمل بر بی‌توجهی می‌کنم.گمان می‌کنم برای نگهداری دوستانم چاره‌ای جز مایه گذاشتن بیشتر ندارم.با شنیدن برخی صداها کنترل بدنم از دست خودم خارج می‌شود.سرکوب‌های شدیدی دارم که حاصل آن‌ها چیزی جز بیماری روز بعد نیست.دردهای مزمن بدنی مثل قلب و ریه امانم را بریده. باری؛ خطر وجود ندارد ولی من و کسانی که تجربه مشابهی داریم، گمان می‌کنیم که وجود دارد. دنیای اطراف ما دنیای ناامنی است و خبرهای خوش نیز برای ما ایجاد ناامنی می‌کنند.برای خواندن کامل‌ترین مقاله ترومای کودکی در وب فارسی روی لینک کلیک کنید: (ترومای کودکی)ناامنی واقعیمثال بارز همان دنیای پرتغییر اطراف‌مان است که به هیچ کس و ناکسی رحم نمی‌کند. از تورم گرفته تا مسکن، خوراک و جنگ. دنیا به آرامی سابق نیست. کشورها مدام به جان یکدیگر می‌افتند. مردم بیچاره‌تر و سران خوش‌مشرب‌تر و پرزرق‌ و برق‌تر می‌شوند. بهای روانی را ما می‌پردازیم و آن‌ها هستند که پز پیروزی را به دشمنان‌شان می‌دهند. در قبال این ناامنی، ژان پل سارتر چنین می‌گوید:«ممکن است دوران زیباتری وجود داشته باشد، اما این دوران، دوران ماست.»ناامنی اول با درمانگر خوب، شریک زندگی صبور یا دوستان همراه تخفیف می‌یابد ولی برای ناامنی دوم هیچ چاره‌ای نمی‌بینم. تغییرها سرعت بالایی دارند و اضطراب وجودی دمار از روزگارمان درآورده.این مقاله را حتمن بخوانید: (اضطراب وجودی)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniThu, 04 Dec 2025 21:14:23 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/همگی-سرطان-خون-داریم-ojn5qv91c9tkسرطان خون دارم. روی تخت بیمارستان دراز کشیده‌ام. ساعت ملاقات است. همه دورم جمع شده‌اند. دوستان قدیمی‌ام، برخی از همکارانم، تعدادی از دوستان دانشگاهم و یکی از افرادی از حضورش متنفرم. با بدنی نحیف و آسیب دیده از تزریق‌های متعدد و شیمی درمانی به چشم‌هایشان می‌نگرم. وقتی توجه همه را جلب کردم می‌پرسم:از نگریستن به فردی که ساعت‌های پایانی عمرش را سپری می‌کند چه احساسی دارید؟اینجای ماجرا برای لحظه‌ای دستی ماشین سناریوهای ذهنی شبانه را می‌کشم. می‌خواهم سوالی که پرسیده‌ام را بررسی کنم. چرا این سؤال به ذهنم خطور کرد؟ مخاطب این سؤال چه کسی است؟چه کسی ساعت‌های پایانی عمرش را سپری می‌کند؟دستم را روی عبارت «ساعت‌های پایانی عمر» می‌گذارم. با چند بالا و پایین ساده پی می‌برم تنها من در حال سپری کردن لحظات پایانی عمرم نیستم بلکه تمامی اعضای آن اتاق هم لحظات پایانی عمرشان را سپری می‌کنند. منتهی اینکه من مخاطب آن سؤال قرار بگیرم به مراتب محتمل‌تر است. اما امکان دارد هر فردی در آن لحظه دچار رخدادی شود و مرگی زودتر از من تجربه کند.باری؛ یک سؤال اساسی در این میان وجود دارد؛ مرگ واقعه گریزناپذیر همه انسان‌هاست ولی چرا برخی آن را کمتر احساس می‌کنند؟ بگذارید یک مثال کاربردی بزنم:فرض کنید سرباز لشکر عظیمی هستید. در یکی از جنگ‌ها یک تک‌تیرانداز به سوی لشگرتان تیر پرتاب می‌کند. گرچه تیرها به هدف برخورد می‌کنند ولی شما نگرانی به دل‌تان راه نمی‌دهید چرا که بسیار بعید است از میان آن‌ همه نفر شما درصد بالاتری داشته باشید. اما چه می‌شود اگر در یکی از شلیک‌ها نفر کناری‌تان از پای در بیاید و یا اینکه تیر از بغل گوش‌تان عبور کند؟بله ما از زمان درست و دقیق اصابت گلوله‌ها اطلاعی نداریم و همین موجب می‌شود تا دوام بیاوریم و ادامه بدهیم. مرگ نیز ساختاری مشابه دارد؛ هیچکس قادر به پیش‌بینی زمان درست آن نیست و این نادانی تنها ابزار ما برای مقابله و ادامه دادن است.به بیانی دیگر، ما زمانی قادر به شنیدن رد پاهای مرگ هستیم که یکی از نزدیکان‌مان را از دست بدهیم. به قول یالوم در کتاب خیره نگریستن به مرگ:فرزندان تنها زمانی مرگ را بیش از پیش به خود نزدیک می‌بینند که والدین‌شان یا یکی از اعضای نزدیک خانواده همانند برادر و خواهر را از دست بدهند.با این وجود هیچکس در امان نیست. همه شانس برابری برای زمان مواجهه دارند و این احتمال تنها زمانی رد می‌شود که تیر تفنگچی به یکی از افراد برخورد می‌کند. ترس همچنان ادامه دارد و این ترس یعنی؛ ما همگی سرطان خون داریم.نظر شما چیست؟ به نظرتان می‌توان بیشتر دوام آورد؟Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniFri, 24 Oct 2025 14:53:10 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/اگر-به-این-توصیه-عمل-نمی-کنیم-باهوش-نیستیم-qqa3rclkdnzpبرداشت عوامانه ادعا می‌کند کسانی که نمره بالایی در درس‌های خود دارند و یا ضریب آی‌کیو‌شان بالاست، شایسته صفت باهوش هستند. عوام برای بررسی معیار هوش، دستاوردها را مد نظر قرار می‌دهند. آن‌ها می‌گویند فلانی مال و منال زیادی کسب کرده، آمریکا درس می‌خواند و یا اینکه رتبه کنکورش تک رقمی شده. صد البته این موارد از تعریف هوش خارج نیستند منتهی باعث می‌شوند تا بخش بزرگی از انسان‌ها احساس حماقت کنند.در باب حکمت زندگی | فراغ از رنجدر حالی که عوام ملاک هوش را دستاوردهای انسانی می‌پندارند، شوپنهاور معیاری نو مطرح می‌کند. او در کتاب در باب حکمت زندگی چنین می‌نویسد:کسی که از نظر ذهنی پرمایه است، در درجه اول طالب آنست که از رنج و ناراحتی آزاد بوده و آرامش و فراغت داشته باشد. در نتیجه، به دنبال زندگی آرام، با قناعت و در حد امکان بدون درگیری است.مسئله اینست که بسیاری از ما برای کسب آرامش به دنبال لذت می‌رویم غافل از اینکه بزرگ‌ترین لذت، رفع آزاری‌ست که مدتی طولانی رنج‌مان داده. اینکه فرد رنج‌کشیده برای آرامش به دنبال لذت برود، بی‌شباهت به فرد گرسنه‌ای نیست که به جای کسب نان به دنبال یادگیری موسیقی برود.  باری، این مسئله تاحدودی با عقل جور درمی‌آید اما چرا هم‌چنان در تشخیص رنج‌هایمان ناتوانیم؟پاسخ این سؤال در القاء‌های جامعه نهفته است. نظام مصرفی بی‌رویه انسان را متقاعد می‌کند که برای خوشبختی به خریدن فلان وسیله، خوردن فلان غذا و رفتن به فلان سفر نیاز دارد. حال عده‌ای  توانمند به تبع این نیاز ساختگی سبک زندگی خود را تغییر می‌دهند و عده‌ای که توانایی ندارند احساس بدبختی می‌کنند.ممکن است بگویید با این حساب بایستی گوشه اتاق بنشینیم و از جایمان جم نخوریم؛ نه اینطور نیست. کسی مشکلی با رفع نیازها ندارد. رفع نیازها تا جایی که رنجی را برطرف کنند ضروری هستند. ما نیاز به مسکن، خوراک، پوشاک، وسیله نقلیه و .... داریم اما نیازی به سفر دور دنیا و ماشین لامبورگینی نداریم. چرا که این نیازهای ساختگی رفع رنجی در پی ندارند. بله؛ اگر استطاعت مالی داریم هیچ مشکلی در استفاده نیست منتهی بهتر است رضایت و آسودگی خود را به این طور موارد گره نزنیم.طبق تعریف شوپنهاور، فردی که دستاوردهای اندکی دارد ممکن است انتخاب و اختیار اندکی هم داشته باشد ولی به تبع رنج کمتری هم دارد. فراموش نکنیم که انتخاب بیشتر مستلزم رنج بیشتر است چرا که هر چه گزینه‌ها فراوان باشند، برگزیدن دشوارتر می‌گردد.Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniTue, 16 Sep 2025 18:58:49 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/مفهوم-رضایت-چگونه-به-رضایت-اورجینال-دست-یابیم-tygafajf1jwzچندی است که حالم خوب نیست. شاید باورتان نشود ولی برای پی بردن به این نکته سه ماهی زمان لازم بود. یک روز از خواب برخاستم و احساس کردم که هیچ توانی برای ادامه دادن ندارم. منتهی برخاستم و ادامه دادم تا اینکه هفته گذشته فهمیدم که از زندگی‌ام راضی نیستم و دلیل این عدم رضایت چیزی نیست جز پذیرش رضایت ساختگی.رضایت اورجینال چگونه حاصل می‌شود؟من معتقدم اولویت‌بندی یا تعیین اینکه چه کاری در لحظه حال ضروری است، کمک شایانی به دوام آوردن می‌کند. اگر کار ضروری را تشخیص ندهیم، تمام روز سرگردان خواهیم بود. وقتی به سه ماه گذشته می‌نگرم، هیچ دستاورد بخصوصی در زندگی‌ام مشاهده نمی‌کنم. من فقط دست و پا زده‌ام.  اینطور نبوده که کاری انجام ندهم بلکه انجام داده‌ام اما آنچه انجام داده‌ام ضروری نبوده یا مانعی از موانع زندگی‌ام را برطرف نکرده.مثل این می‌ماند که پس از استخراج کردن طلا و از بین بردن ناخالصی‌های آن، خود طلا را دور بیندازیم و به ناخالصی‌ها بچسبیم. بگذارید برای روشن‌تر شدن مقصودم برخی از موارد را ذکر کنم:به جای خواندن مقاله‌های مرتبط با پایان‌نامه‌ام، به خواندن رمان بسنده کردم.به جای یافتن منابع مورد نظر رشته‌ام، ساعت‌های طولانی را به نوشتن سپری کردم.به جای فرا گرفتن برخی مهارت‌های تجربی و ضروری رشته‌ام، یادگیری زبان جدید را آغاز کردم.صادقانه نظر می‌دهم؛ من گند زده‌ام. کاری که با زمانم انجام داده‌ام تنبلی و بطالت نیست بلکه فراتر از آن است. اکنون پس از گذشت سه ماه به نکته‌ای اساسی پی می‌برم:فارغ از اینکه چه کاری را دوست داریم و چه کاری را دوست نداریم، در بیشتر مواقع  تنها انجام آنچه ضروری است می‌تواند رضایت را به زندگی‌مان تزریق کند.باری، کاری که دوست داریم انجامش بدهیم ارزش خودش را دارد منتهی نباید فراموش کنیم برخی موارد علیرغم زیبایی‌شان قادر به حل مشکلات‌مان نیستند.  Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniTue, 09 Sep 2025 18:43:57 +0330https://virgool.ir/@hadighorbany.ir/⁉️-چگونه-در-بالش-هایمان-پول-ذخیره-کنیم-xvvxyrvtlvl7انسانی را تصور کنید که پس از سال‌ها راه رفتن و استفاده از حواس مختلف، ناگهان فلج شود. این قطع ارتباط ناگهانی با دنیای اطراف نتیجه‌ای ندارد جز پوچی و بی‌ارزشی. اما برای احساس کردن این پوچی نیازی به فلج شدن واقعی حواس نداریم بلکه قطعی دسترسی به اینترنت هم نقش مشابهی را ایفا می‌کند.🔸 دانایی شرطی و نادانی باالقوهاین روزها بازار قطعی حسابی داغ است. گاهی آب، گاهی برق و گاهی هم اینترنت. گرچه مورد سوم کم‌اهمیت‌ترین در میان این سه مورد است اما دردناک‌ترین آن‌هاست. حوالی بعد از ظهر امروز دسترسی‌ام به اینترنت قطع شد. از جایم برخاستم و به معنای واقعی کلمه احساس بی‌خاصیت بودن کردم. بدون اینترنت تقریبن هیچکاری از دستم برنمی‌آید. تمام منابع تحقیقاتی‌ام گرفته تا ارتباط‌ها همگی در بستری ساختگی قرار دارند نه دنیای واقعی. اما کجای این احساس می‌لنگد؟همان‌طور که قدم می‌زدم از خود پرسیدم:یه نفر یه دکمه رو فشار میده و دیگه هیچکاری از دست‌مون برنمیاد.این جمله ساده راه به معضلی نوین دارد؛ اینکه توانایی‌، دانش و از همه مهم‌تر ارتباط ما هیچکدام در سیطره اختیارمان نیستند. اینترنت و پیشرفت تکنولوژی قرار بود بستری برای سادگی و سهولت باشد، قرار بود دامنه اختیار انسان را گسترش بدهد اما اکنون این اختیار خود تحت انقیاد دیگران است. باری؛ من معتقدم وقت آن رسیده تا در بالش‌هایمان پول پس‌انداز کنیم.🚨 نکته اساسیمنظورم آنست که وقتی تمام دارایی واقعی‌مان تحت انقیاد یک فضا قرار می‌گیرد، بایستی فضایی امن و مختص به خودمان ایجاد کنیم. چه بسا بد نیست گاهی از روند اتوماتیک‌وار فاصله بگیریم و برخی کارها را دستی انجام دهیم. وابستگی بیش از حد به این فضا فلج‌مان می‌کند. وقتی که این فضا در دسترس‌مان است داناییم اما کافیست که دسترسی قطع شود، در این صورت هیچ چیزی برای ارائه نداریم.از این‌ها گذشته مسئله صرفن به عدم دسترسی مربوط نمی‌شود. فضای اینترنت، فضای دستکاری و تحریف است، اطلاعات در ثانیه‌ای تغییر می‌کنند و الگوها مدام بروز می‌شوند. راستش را بخواهید من خوشبین نیستم. معتقدم اعتماد بیش از اندازه به این فضا همانند چوب خشکی روی امواج است؛ هیچ پایه و اساسی وجود ندارد، گاهی این سو و گاهی آنسو.✨ شما چه نظری دارید؟ (البته بجز قطعی اینترنت)Mohsen ghorbaniMohsen ghorbaniTue, 26 Aug 2025 19:31:29 +0330