https://virgool.ir/feed/@habibnikjooقبل از هر چیزی کنجکاوم. پژوهشگر در حوزه نااطمینانی اقتصادی هستم. اندکی کارآفرینم و کمی هم کار رسانه ای آموخته ام. اکنون هم مدیر بازرگانی بنگاه رسانه ای و سرمایه گذاری آخرین خبرم و بنیان گذار دی ام 360fa2026-11-12 06:15:04https://files.virgool.ir/upload/users/154453/avatar/pxlaGq.pnghttps://virgool.ir/@habibnikjoohttps://virgool.ir/@habibnikjoo/تحلیل-اقتصادی-رفتار-مسافران-در-شرایط-کرونایی-iw5qeh67eav1"خوبه نمیترسند... اصلا هم براشون مهم نیست که می توانند به ما انتقال بدهند.واقعا که..." این مودبانه ترین گفتاری است که امثال من که در قرنطینه هستند، نثار رانندگان جاده چالوس می کنیم. هرچند استدلال های متعددی می توان علیه اخلاقی بودن گفتار امثال من پیدا کرد، اما در این نوشتار قصد دارم، با استفاده اندکی از مدل های پایه اقتصادی به موضوع بپردازم.حالت اول: مدل مطلوبیت انتظاریاگر اقتصاد خوانده اید با مطلوبیت انتظاری آشنا هستید. اگر هم نخواندید مهم نیست. تا دقایقی دیگر آشنا می شوید. ایده اصلی این نظریه که توسط von Neumann و Morgenstern توسعه یافته است، این است که آینده غیرقابل تغییر(immutable) و مردم قادر به پیش بینی دقیق آن هستند. لذا در هر لحظه از زمان، می توانند مطلوبیت انتظاری خود را محاسبه کنند و تصمیم گیری کنند. اجازه بدهید به موضوع اصلی برگردیم. در سناریوهای بدبینانه، احتمالا 40 درصد مردم به کرونا مبتلا می شوند.(دکترمینا محرز، عضو کمیته پیشگیری بیماری های واگیردار وزارت بهداشت ایران) و براساس اطلاعاتی که تاکنون در دسترس است، 85 درصد مبتلایان اصلا متوجه نمی شوند و نیاز به بستری ندارند.(رضا ملک‌زاده معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت). به این ترتیب، اگر یک فرد رعایت نکند، چه آینده ای در انتظار اوست:نموداریک- احتمال خطی برای دردآور شدن کرونابا فروضی که داریم، احتمال اینکه یک فرد نمونه دچار کرونا شود و این بیماری برای او دردآور شود برابر با حاصلضرب 40 درصد در 15 درصد است. یعنی تنها 6 درصد. اگر احتمال وقوع را در عایدی(زیان) ضرب کنیم، براساس نظریه مطلوبیت انتظاری پیش رفته ایم. زیان ناشی از کرونا یا مرگ است(برای کسانی که دارای بیماری زمینه ای هستند) یا بستری چند روزه در بیمارستان.نتیجه بحث روشن است. برای قشری از جامعه که چیز زیادی برای از دست دادن ندارند(زیان ناشی از دردآور شدن کرونا)، سفر رفتن کاملا اتفاقی عقلایی است. پس آن ها را شماطت نکنید. احتمالا بلافاصله می گویید مسئولیت ما در قبال مردم چه می شود؟جواب واضح است: برای این قشر و قشرهای دیگر جامعه، خیلی وقت است که این مفاهیم رنگ باخته است. بعد از فساد آقازاده ها، بعد از شلیک به پرواز خودی، بعد از .... ! حالت دوم: مدل های نااطمینانی محورحالت دوم زمانی است که نااطمینانی را به رسمیت می شناسیم. براساس نظریات کینز و دیویدسون، آینده قابل تغییر(transmutable) است. در این شرایط، در مورد آینده فقط میتوانیم بگوییم نمیدانیم. نه خبری از احتمال است و نه خبری از گزینه های احتمالی. در این شرایط، عموما افراد به بدترین گزینه ها فکر می کنند.مثلا در نظریه کینز، وقتی آینده مشخص نباشد افراد سرمایه گذاری نمی کنند و این ها دلیلی می شود برای نگه داری پول. در مثال ما، چون نسبت به آینده نگرانیم و نمی دانیم چه می شود، خیلی رعایت می کنیم. شاید خانه ای که کسی در آن رفت و آمد نمی کند را بارها ضدعفونی می کنیم. حقیقتا من هم جزو این دسته هستم. نگرانم و برای این موضوع بیش از دو هفته است در قرنطینه خانگی ام. و این متن هم زاییده تحقیق بر روی موضوع مورد علاقه مطالعاتی ام (نااطمینانی) در دوران قرنطینه است.بنابراین افراد میتوانند با مدل های رفتاری متفاوتی رفتار کنند.احتمالا ما حق توهین نداریم و باید دولت را وادار کنیم که جلوی آن افراد را بگیرد تا مانع گسترش بیماری شود. حبیب نیکجوحبیب نیکجوSun, 22 Mar 2020 20:41:22 +0430