https://virgool.ir/feed/@habib.karimi1966.. داستان‌های کوتاه و خاطره‌های بومی و روایت‌هایی از جاده و آدمهای واقعی.fa2026-11-10 16:15:26https://files.virgool.ir/upload/users/4539523/avatar/oPwhLi.jpghttps://virgool.ir/@habib.karimi1966https://virgool.ir/@habib.karimi1966/علامت-دزدها-n6nue4ripm3w«می‌گن دزدها این‌جوری علامت می‌دن...»...آخرین وسیله‌ها که اسباب‌بازی بچه‌ها بود رو گذاشتن پشت وانت. از اول ازدواج تو یه اتاق ته حیاط خونه باباش زندگی کرده بودن. امسال حسین تونسته بود یه خونه ارزون تو حاشیه شهر بخره. اولین خونه خودشون بود.پدر رو کرد به اونا و گفت:«این پسر من که به حرفم گوش نمی‌ده، لاقل عروس گلم تو چرا حاضر شدی بری تو اون بیابون زندگی کنی؟»عروس سرش رو انداخت پایین و گفت:«بابا، والله نمی‌دونم. وقتی پسرت تصمیم می‌گیره، من چی می‌تونم بگم؟»پدر صورت نوه‌ش رو بوسید و گفت:«برین به امید خدا... ان‌شاءالله خیره.»وانت از کوچه دور شد و بوی دود و بنزین پیچید تو هوا.حدود یه ساعت بعد، وانت جلوی خونه جدید خالی شد.حسین از صبح تو کارگاه گچ‌کاری کرده بود، هنوز رد گچ رو آستین هاش بود. با همون دستا زیر یخچال رو گرفت و کمک کرد ببرنش تو آشپزخونه.راننده کارتن خالی یخچال رو از آشپزخونه آورد بیرون، از هال ردش کرد و تکیه‌ش داد به سکوی خاکی کنار دیوار حیاط. بعد گفت:«آقا حسین، این خونه نه نما داره نه موزاییک. مواظب حشرات موذی باشین.»حسین در حالی که عرق از سر و رویش می‌چکید گفت:«بله ، این محله کلا خاکیه.»زنش با یه طناب باریک و دو تا میخ رو دیوار یه بند درست کرد و لباس بچه‌ها رو آویزون کرد، بعد با صدای گریه نوزاد دوید تو.راننده یه لیوان آب خورد، طنابها رو جمع کرد و نشست پشت فرمون. چند دقیقه با حسین حرف زد و آخرش گفت:«ان‌شاءالله خونه جدید مبارک باشه.»وانت از کوچه خاکی دور شد و سکوت محله برگشت.خونه دو نبش بود؛ یه طرفش یه کوچه باریک، روبه‌روش یه زمین خالی با یه اتاق نیمه‌کاره و اون‌طرف‌تر تا نزدیکی ریل راه‌آهن فقط زمین خالی و دیوارای کوتاه.تو محله قبلی‌شون شبها صدای بگومگوی همسایه‌ها می‌اومد؛ این‌جا سکوت بیابون بود که تو ذوق می‌زد.تا شب تقریباً همه‌چی سر و سامون گرفت. یه شام مختصر خوردن و خستگی روز خوابشون کرد.نصف‌شب یه صدای کوتاه پروندشان از خواب.زن و شوهر گوش دادن.دوباره صدای «تق» اومد. حسین بی‌اختیار لاله گوشش رو کشید؛ عادتی که موقع ترس داشت.بلند شد، چراغ هال رو روشن کرد و یه نگاه به حیاط انداخت. چیزی نبود. چند لحظه بعد یه صدا اومد؛ مثل قل خوردن سنگ رو زمین.حسین رفت تو آشپزخونه و یه لیوان آب برداشت.زن گفت:«برا منم آب بیار.»هنوز لیوان رو پر نکرده بود که زن با صدای لرزان گفت:«پشت پنجره اتاق خواب یکی سنگ انداخت تو حیاط.»حسین گفت:«مطمئنی؟»گفت:«صدای قل خوردنش رو شنیدم.»چند لحظه بعد چند تا صدای «تق‌تق» اومد.زن دست حسین رو گرفت:«حسین، من می‌ترسم... کی می‌تونه باشه؟»بعد آروم گفت:«می‌گن دزدها این‌جوری علامت می‌دن...»حسین چراغ اتاقها رو یکی‌یکی روشن کرد.چند دقیقه گذشت. خبری نشد.ولی یهو دوباره صدا اومد؛ این دفعه بلندتر.حسین گفت:«باید همسایه رو خبر کنم.»زن گفت:«به پلیس زنگ بزنیم.»حسین گفت:«تلفن که نداریم.»یه لحظه پشت در وایستاد. از بچگی از تاریکی خوشش نمی‌اومد، ولی مجبور بود بره.درو باز کرد و رفت در خونه همسایه.چند بار به در فلزی کوبید تا یه مرد درشت‌هیکل با یه زیرپوش کهنه اومد تو چارچوب در. چشم‌های خواب‌آلودش زیر نور چراغ برق برق می‌زد.گفت:«چیه این موقع شب؟»حسین ماجرا رو گفت.مرد بدبینانه نگاش کرد:«این‌جا جز من کسی زندگی نمی‌کنه. یعنی می‌گی من سنگ می‌ندازم؟»حسین دستپاچه گفت:«نه... فقط گفتم شاید کسی داره مزاحم می‌شه.»مرد یه لحظه ساکت موند، بعد بسته سیگار و کبریت رو برداشت.«باشه. بریم ببینیم.»چند دقیقه بعد کنار دیوار حیاط وایستاده بودن که یهو صدای «ترق» از تو حیاط اومد.مرد گفت:«تو هم شنیدی؟»حسین گفت:«دیدی گفتم؟»مرد اومد تو حیاط و هر چهار گوشه رو گشت.کسی نبود.زن بچه‌ها رو بغل کرده بود. پسرک خواب‌آلود پرسید:«مامان کیه اون بیرون؟»چند دقیقه سکوت حیاط رو پر کرد. مرد نشست رو پله سکو و یه سیگار روشن کرد.همون لحظه چند دونه خاک ریخت رو کارتن یخچال.مرد مکث کرد.سرشو گرفت بالا.کنار لامپ دیوار چند دونه ریگ افتاد پایین. افتادن رو کارتن و قل خوردن؛ صداش تو سکوت شب پیچید.مرد زل زد به بالای دیوار.حسین و زنش هم نگاه کردن.یه لحظه بعد یه سوسک سیاه از سوراخ کنار لامپ اومد بیرون.چند ثانیه هیچ‌کس حرفی نزد.سوسک دوباره رفت تو سوراخ و با پاهاش یه ریگ رو هل داد بیرون.ریگ افتاد رو کارتن.باز همون صدای سنگ پیچید تو حیاط.حسین خندید. خنده‌ای که نصفش از ترس بود نصفش از خستگی. زن بچه رو محکم‌تر بغل کرد و خندید. همسایه دستشو کشید رو پیشونیش: «خدا رو شکر.» یه ریگ دیگه سُر خورد و وایستاد رو کارتن. سکوت بیابون برگشت. حسین چراغا رو یکی‌یکی خاموش کرد.Habib KarimiHabib KarimiThu, 05 Nov 2026 01:49:54 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/راز-گزنه-fvh18dcjr9epگزنهکلاسِ اولِ راهنمایی بودم. هر تابستان، پیرمردی به نام «جمعه» با اهل و عیالش از گرمای طاقت‌فرسای بندر فرار می‌کردند و چند هفته‌ای مهمانِ خانهٔ ما می‌شدند. ورودِ آنان برای پدرم آن‌قدر بااهمیت بود که بوی خوشِ برنجِ اعلا در خانه می‌پیچید و همه‌مان را در حالتِ آماده‌باش قرار می‌داد؛ گویی مهمانی عزیز که باید برایش سنگ تمام می‌گذاشتیم.جمعه، پیرمردی نابینا با لهجهٔ غلیظِ بندری و حواسی شش‌دانگ جمع بود؛ مردی از دلِ همان گرما و شرجی طاقت‌فرسای جنوب. نابینا بود، اما گوش‌هایش مثل رادار کار می‌کرد و در تابستان، زیرِ سایهٔ درختانِ گردوی باغ ما، زندگیِ تازه‌ای پیدا می‌کرد. اولین‌بار که اسمم را شنید، قهقهه‌ای زد و گفت: «حبیب! تو همونی که از زیرِ کار در میره؟» از شوخی‌اش اصلا خوشم نیامد؛ همان‌جا فهمیدم پدرم تمامِ خلقیاتِ ریز و درشتِ ما را موبه‌مو برایش تعریف کرده است؛ تا جایی که وقتی یکی دیگر از برادرانم را معرفی کردند، جمعه او را «صادق و زحمتکش» خطاب کرد.ظهرِ روزِ بعد، پدرم برایش گوسفندی سر برید. رفتم غذا را برایشان ببرم. صدای خنده‌شان توی باغ می‌پیچید. همان‌طور که ظرف‌ها را می‌چیدم، جمعه گفت: «آقا حبیب! کارت به جایی رسیده که اسم من و لهجه‌ام را مسخره می‌کنی؟» خشکم زد! کی به او گفته بود؟یادم آمد دیروز، وقتی پدرم داشت از صداقتِ جمعه تعریف می‌کرد، با نیش‌خند به برادرم گفته بودم: «به این پیرمردِ بندری با این اسمِ مسخره بگویید با من شوخی نکنه! به او چه مربوط که من تنبلم؟» فهمیدم حرفم دهان‌به‌دهان چرخیده و به گوشش رسیده است. با دلخوری رفتم سراغِ مادرم و گفتم: «به این مردک بگو سر به سرِ من نذاره!» مادرم آرام گفت: «خوبه، خجالت بکش. مگر خبر نداری بابات هر وقت میره بندر مهمانِ خانه‌ی اوست؟»می‌دانستم پدرم زمستان‌ها بیشتر، مهمانِ جمعه است. با این حال گفتم: «به من ربطی نداره! او الان، داره اندازه ده سال اجاره‌خانه‌اش را گوشت و پلو می‌خورد؛ این بره‌ای که امروز براش کشتیم مگر کم‌خرجی بود؟» تا خواستم بیشتر ادامه دهم، متوجه شدم پدرم از راه رسید؛ ساکت شدم. عصرِ همان روز، طبقِ دستورِ پدر، رفتم وسایلشان را به داخلِ اتاق بیاورم. جمعه لبخندِ موذیانه‌ای زد و گفت: «آقا حبیب! داری حساب‌وکتابِ اجارهٔ من و خرجکردِ بابات رو برانداز می‌کنی؟» دانستم مادرم هم در این شوخیِ دسته‌جمعی مسخره، همدست آن‌هاست.جوابی ندادم. چند دقیقه بعد صدایم زد: «حبیب! بیا اینجا.» رفتم توی اتاق. گفت: بیا بشین و از این میگوهای خشک‌شده بخور.» بوی تندِ میگو پیچیده بود. با اینکه نابینا بود، خندید و گفت: «خوردنت هم مثل کار کردنته، یواش و تنبل! بیشتر بخور، مرد.» خوشحال شدم که آشتی کردیم.اما فردا صبح، وقتی با کلمنِ آب و چای رفتم سراغشان، دوباره جلوی جمع گفت: «حبیب! تو که می‌گن تا لنگ ظهر خوابی، الان چرا بیداری؟» همه زدند زیرِ خنده و از رو رفتم. چیزی نگفتم، اما همان‌جا قسم خوردم دخلش را بیاورم و نقشهٔ انتقام را کشیدم.حدودِ ساعتِ ده صبح، صدایم زد. فقط خودش و زنش بودند. گفت: «حبیب آقا! دستم را بگیر، می‌خوام برم لبِ رودخانه، پاهام رو بگذارم توی آب.» دستش را گرفتم، ولی او مچِ دستم را چسبید، خندید و گفت: «دیگه نمی‌توانی از زیرِ کار در بری!»رفتیم لبِ آب. هوای خنکِ صبح، بوته‌های بزرگِ گزنه را تکان می‌داد. گزنه، آن گیاهِ با برگ‌های سوزاننده. چشمم که به ساق پاهای لختش افتاد، وسوسه شدم؛ فکری شیطانی به ذهنم رسید: این بوته می‌سوزاند، و سوزاندنِ کسی که جلوی همه دستم می‌اندازد، خیلی دلچسب است.به او گفتم: «مواظب باش، از این طرف!» و مستقیم بردمش میانِ گزنه ها. دمپاییِ انگشتی پایش بود و شلوارِ نازکی داشت؛ گزنه‌ها ساق پاهایش را بوسیدند. خم شد شاخه‌ای را کنار بزند که دستش هم گزید. گفت: «آخ! این چیه؟» گفتم: «بوتهٔ بیابانیه!»سریع از میانِ گزنه ها کشیدمش بیرون، رساندمش لبِ آب و تا پاهایش را در آب گذاشت، پا به فرار گذاشتم. داشتم برمی‌گشتم سمتِ خانه که شاخ‌به‌شاخ رفتم توی سینهٔ پدرم: «کجا با این شتاب؟ جمعه کو؟»تپق زدم: «پایین... لبِ آب... خودش رفت توی گزنه‌ها!»پدرم راه کج کرد طرف رودخانه و مرا هم دنبالِ خودش کشید. جمعه لبِ آب نشسته بود، پای تاول‌زده‌اش را می‌مالید و از سوزش گزنه به خودش می‌پیچید. پدرم دستپاچه به بندری چیزی پرسید. جمعه ، صدای پایم را شناخت و داد زد: «حبیب! حبیب کجایی؟»پدرم با عصبانیت مرا جلو انداخت و گفت: «همین‌جاست، بگو باهات چکار کرده!»چشم‌هایم را بستم تا ضربهٔ سیلیِ پدر یا لگدِ پیرمرد را تحویل بگیرم. اما جمعه، کورمال کودمال دستش را جلو آورد، بازویم را گرفت، کشید سمت خودش و محکم لپم را بوسید!خشکم زد. جمعه با صدایی که برقِ شادی تویش بود، رو به پدرم گفت: «به خدا، این پسرت معجزه کرد! هفت ، هشت سال بود رگِ پام خشک شده بود، از بس دکتر رفته بودم خسته شدم؛ این گزنه اما رگ‌های پایم رو باز کرد! پاهام دوباره حس داره!»نفسِ راحتی کشیدم. در حالی که قلبم تند می‌زد، مات مانده بودم؛ نقشهٔ شوم من بلافاصله تبدیل شده بود به یک معجزهٔ پزشکی!روزهای بعد، کارِ من شده بود چیدنِ شاخه بوتهٔ گزنه و آوردنشان برای آقا جمعه. او هم با دستکش می‌گرفت و روی ساق پاهایش می‌زد و وسطِ آخ و اوخش، کلی دعای خیر نثارم می‌کرد. دیگر اصلا دستم نینداخت؛ و شوخی‌هایش آزار دهنده‌ نبود؛ از آن‌ها بود که مرا به خنده وا می‌داشت.امروز سال‌ها از آن تابستان می‌گذرد. جمعه هرگز نفهمید آن روز قرار بود هدف انتقام یک پسربچهٔ اول راهنمایی باشد؛ و هيچوقت هم باورش نشد دکتری که پای روماتیسمی‌اش را شفا داد، همان حبیبِ تنبلِ دوازده‌ساله بود!Habib KarimiHabib KarimiFri, 30 Oct 2026 16:12:37 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/الهی-ذوقش-را-بزنی-ocua0fbukb3z...ماشینِ صفر بود. بوی پلاستیکِ بازنشده‌ی صندلی‌های نو توی فضای کابین می‌پیچید. پشتِ فرمان نشستم، دست‌هایم را روی چرمِ سردِ فرمان گذاشتم و چند لحظه فقط سکوت کردم. نه فیلمی از رنج‌هایم از جلوی چشمم رد شد، نه برای شکرگزاری ادا و اطوار درآوردم؛ فقط یک خوشحالیِ دلچسب بود.داخلِ کوچه، همسایه‌ها جمع شده بودند. تبریک‌های معمول، پرسش از قیمت و مدل و آن نگاه‌های کنجکاوِ همیشگی. لبخند زدم و سر تکان دادم.پیرزنِ سرِ کوچه، تکیه‌داده به عصایش، گوشه‌ای ایستاده بود. راه رفتن برایش سخت بود. وقتی به او رسیدم، ساکت بود. فقط نگاهم کرد. نه لبخند زد و نه شلوغ کرد. جلو آمد، دستش را گذاشت روی درِ ماشین و خیلی آرام گفت: «مادر، الهی ذوقش رو بزنی…»جمله کوتاه بود، اما مثلِ یک شوک ناگهانی در ذهنم عمل کرد. تمامِ آن دوندگی‌ها، استرسِ قسط‌ها، ترسِ خط افتادن روی بدنه و چشم‌وهم‌چشمی، در یک لحظه کنار رفت. آن پیرزن، برخلافِ بقیه، از «خودِ ماشین» حرف نزد؛ او داشت دعا می‌کرد من از داشتنش ذوق بزنم.حالا که سال‌ها گذشته و او دیگر نیست، هر بار که پشتِ فرمان می‌نشینم، قبل از اینکه حرکت کنم، آن لحظه توی ذهنم تکرار می‌شود: «ذوقش را بزن.»بقیه همه‌اش حاشیه است؛ لذت بردن از چیزی که برایش جنگیدی، تنها چیزی است که بعد از مرگِ آدم‌ها و قدیمی شدنِ ماشین‌ها باقی می‌ماند.Habib KarimiHabib KarimiMon, 26 Oct 2026 20:59:49 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/ضامن-درخت-jwadfjzxz9jz...پدرم رو کرد به مادرم و گفت: «تا دیدی با اره دارم می‌رم طرف درخت، باید خودتو برسونی و دستم رو بگیری، فهمیدی؟»بعد دوباره نشست و از اول، همان داستانی را که از بچگی بارها شنیده بودیم و حفظ بودیم، برایش تعریف کرد؛ همان جریانی که هر وقت می‌خواست این نمایش را راه بیندازد، مو به مو تعریف می‌کرد:«اون بادامی که گوشهٔ باغ می‌بینید؟ بچه که بودم، بابام اره رو برداشت و رفت که قطعش کنه. اول بهار بود، بوی خاک بارون‌خورده پیچیده بود تو باغ و شکوفه‌ها پر از زنبور بودن. من تا دیدم، با همهٔ ترسی که از بابام داشتم، دویدم خودم رو انداختم روی دستش و زدم زیر گریه:— بابا تو رو قرآن دست نگه دار! من ضامنش می‌شم، نبر! مگه ندیدی لانه‌ی گنجشک توی تنه‌اشه؟ گناه جوجه‌هاش چیه؟ بابا تو رو خدا نبر، این درخت نصف جون منه!دیدم بابام ساکت شد، چشم‌هاش پر از اشک شد و اره رو گذاشت زمین. درخت خاطراتم رو نبرید... سال بعدش چنان باری داد که شاخه‌شکن شد!»***این کارِ هر سالِ بابام بود. از این فیلم‌ها زیاد راه می‌انداخت؛ یک بار برادر بزرگم ضامن می‌شد، یک بار شریک ملک‌مان، و مادرم هم که پای ثابت نقش فرشته‌ی نجات بود. درخت‌های باغ همگی به این نمایش عادت کرده بودند؛ تا جایی که دیگر حتی از صدای اره هم نمی‌لرزیدند.حالا نوبت رسیده بود به آن گلابیِ تهِ باغ؛ درختی که از پدربزرگ به ارث رسیده بود.گلابیِ بزرگ، مثل یک عروس سفیدپوش وسط باغ خودنمایی می‌کرد؛ آن‌قدر پرگل که انگار رویش برف باریده باشد. مردم می‌آمدند تا فقط کنارش عکس یادگاری بگیرند. آدم حظ می‌کرد از نگاه کردن به آن همه زیبایی.اما یک عیب بزرگ داشت: میوه نمی‌داد! اگر هم عنایتی می‌کرد، به ده تا دانه نمی‌رسید.پس امروز وقتش بود که ادب شود. ردخور هم نداشت؛ قانون پدر روی تمام درخت‌ها جواب داده بود.پدر راه افتاد سمت تهِ باغ. از همان دور بنا کرد به بلندبلند حرف زدن تا گلابی خوب بشنود و حساب کار دستش بیاید. زیر لب شعری هم از ناصرخسرو چاشنی کار کرد:«بسوزند چوب درختان بی‌بر / سزا خود همین است مر بی‌بری را...»رسید پای درخت و دستش را محکم زد به تنه:«دیگه بسه! بی‌عاری هم حدی داره. امروز روز آخر عمرته درخت حق‌نشناس! کم پایت آب بستم؟ کم بیل زدم و کود ریختم؟ امروز می‌بُرمت تا خلاص شوم از دیدن این هیکل بی‌خاصیت!»دستی کشید به تنه و زیرچشمی نگاهی انداخت تا ببیند مادر طبق قرار می‌آید یا نه.اما مادرم در دنیای خودش بود! با آب‌وتاب داشت برای خواهرش از مرغ و خروس‌ها تعریف می‌کرد؛ از چند تا تخم‌مرغی که روباه برده بود، از آن مرغی که آن‌قدر تخم دو زرده گذاشته بود که پر و بالش ریخته بود و...پدرم شاخه‌ی کوچکی انتخاب کرد و اره را گذاشت روی آن. صدای خرخر اره توی سکوت باغ می‌پیچید؛ شبیه سرفه‌ی یک پیرمرد ناخوش که معلوم نبود واقعاً درد دارد یا فقط ادا درمی‌آورد. بیشتر سر و صدا راه می‌انداخت تا اینکه بخواهد واقعاً رد بیندازد.چند تا از بچه‌های در و همسایه تا داد و هوار بابا را شنیدند، تند خودشان را رساندند و با اشتیاق ایستادند کنار من برای تماشا.بابا تا دید تماشاچی جمع شده، حسابی رفت توی نقش و جوگیر شد! ولوم صدایش را برد ته گلو، اره را محکم‌تر کشید، شاخه را برید و عمداً پرت کرد کنار مادر تا صدایش را بشنود.اما مادرم حتی سرش را هم برنگرداند؛ قصه‌ی مرغ و تخم‌مرغش تمامی نداشت!پدر چشم‌غره‌ای به من رفت و با ابرو اشاره کرد: «بدو برو صدایش کن!»دویدم سمت مادر: «مادر! بیا دیگه... مگه نمی‌بینی داره درخت را نفله می‌کنه؟»پدرم هم از آن طرف داد و هوار راه انداخته بود: «باید تمام شاخه‌های بی‌هنرش را برید!»مادرم بالاخره با طمأنینه خداحافظی کرد و آمد ایستاد پای درخت.پدرم شاخه‌ی کلفت‌تری انتخاب کرد و این بار جدی‌تر شروع کرد به بریدن؛ چشم دوخت به مادرم که الان دستش را بگیرد. شاخه‌ی درخت بیچاره داشت قطع می‌شد، مادرم اما فقط با خونسردی نگاه می‌کرد.پدرم که دید هیچ‌گونه نشانه‌ای از ضامن شدن نیست، اره را مثل شمشیرِ شمر در تعزیه بالا گرفت و با تحکّم گفت:«ای زن! می‌دانی چرا دارم این درخت را قطع می‌کنم؟ قطعش می‌کنم و هیچ‌کس نباید دستم را بگیره!»مادرم پوزخندی زد و گفت:«هیچ‌کس نباید دستت را بگیره؟ پس چرا از کله‌ی صبح به من می‌گفتی بیا ضامن شو؟ هی گفتی پدرم این کار را کرد، آن کار را کرد… چرا مرا از کار و زندگی انداختی و حالا که آمده‌ام این حرف‌ها را می‌زنی؟ خب ببر دیگه! چرا معطلی؟»پدرم فکر کرد مادرم هم دارد نقش بازی می‌کند تا درخت بیشتر بترسد. پس با حرص اره را گذاشت روی شاخه‌ی بعدی و زیرچشمی اشاره می‌کرد: بیا جلو دستم را بگیر!«پس می‌بُرم… به خدا قسم می‌بُرم!»اما مادرم قدمی برنداشت. شاخه با صدای سنگینی جدا شد و افتاد.مادرم شانه‌هایش را بالا انداخت، سری تکان داد و گفت:«واخ واخ… حیفِ این شاخه‌ها! حالا که افتادی به جانش، همه‌اش را ببر دیگه. من دارم می‌روم.»تا گفت «من دارم می‌روم»، پدرم سرش را جلو کشید و از ته دل با غیظ گفت:«عجب آدم مزخرفی هستی! بابا بیا ضامن شو دیگه لامصّب!»همین را که گفت، خنده امان مادرم را برید.مادرم زد زیر خنده، آن‌هم چه خنده‌ای! حالا نخند کی بخند!من خندیدم، بچه‌های محل غش کردند از خنده، حتی حس می‌کردم درخت گلابی هم با آن همه شکوفه دارد به بابام می‌خندد! باغ پر شد از صدای قهقهه‌.بابام درمانده نشست پای درخت. خنده‌اش گرفته بود، ولی دستش را حایل کرد روی صورتش تا نبینیم دارد می‌خندد. نگاهی به شاخه‌های بریده کرد؛ نمایشی که این‌همه برایش نقشه کشیده بود، بی‌ضامن روی هوا مانده بود!تنها راه چاره همین بود؛ بلند شد، با اخم رو کرد به گلابی و گفت:«امسال هیچی... ولی وای به حالت اگر سال دیگر بار ندهی؛ من می‌دانم و تو و این اره. خداحافظ!»Habib KarimiHabib KarimiFri, 23 Oct 2026 09:33:24 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/ماهیگیری-im9pvm3hfx7q...موتور با دور یکنواخت روی سنگ‌ریزه‌های جادهٔ مال‌رو می‌غرید.بهرام پشتِ فرمان بود؛ جوانی از همین منطقه که یقین داشت آب یعنی آبادی، و صیدِ برق را کارِ کاربلدها می‌دانست؛ بی‌دردسر، بی‌تور، بی‌قلاب.حمید پشتِ سرش نشسته بود؛ تنومند اما با زانوهای لرزان. نخستین بار بود پایش به این‌جا می‌رسید و قلابِ کوچکی هم در جیب داشت که خیال می‌کرد قرار است با آن ماهی بگیرد.در پیچی تند، بهرام راهِ باریک را کج کرد به سمتِ رودخانه. حمید داد زد: «خیلی دور شدیم... بسه دیگه!»بهرام بدونِ جواب گاز داد تا رسیدند به رودخانه ای خروشان ،در میان قلوه‌سنگ‌های بزرگ.موتور را نگه داشت.باهم،موتور را از صخره‌ها کشیدند پایین کنار آبگیری آرام. بهرام پوتین کند، پاچه بالا زد و از گونی سیم و مفتولی را بیرون کشید؛ یک سر سیم و مفتول را در آب و سرِ دیگر را به برق موتور وصل کرد.موتور که روشن شد، بوی بنزین با رطوبتِ رودخانه درهم آمیخت. بهرام گاز داد. زلالیِ آب شکست و حباب‌های ریز و درشت همراه با کف روی آب جوشید.داد زد: «برو پایین‌تر! هرچه آمد بالا، بینداز تو خشکی!»ماهی‌ها واژگون روی آب آمدند. قورباغه‌ها با دست‌وپای باز شناور شدند.بهرام دورِ موتور را بالاتر برد: «بجنب حمید! آب می‌بردشون!»حمید لبِ آب رفت؛ سنگین، انگار زانوهایش قفل شده بود. نفسش بالا نمی‌آمد. زیر لب گفت: «این صید نیست... سلاخیه.»بهرام میانِ آبگیر خم شد و تنِ نیمه‌جانِ ماهی‌ها را پرت کرد بیرون: «شل باشی همه در می‌روند.خیلی خب،برو کنارِ موتور فقط گاز بده.»حمید خیره ماند.گاز دادن از یادش رفت و موتور خاموش شد. بهرام تا کمر در آب بود: «لااقل این‌ها را بریز تو گونی!»حمید خم شد. همان دم، ماهیِ درشتی از دستِ بهرام سُر خورد و پیشِ پایش روی قلوه‌سنگ افتاد؛ دهان باز و بسته می‌شد و آبشش‌ها تند می‌زدند. حمید اطراف را پایید؛ ماهی را برداشت و پرت کرد توی جریانِ خروشانِ رود.بهرام گونیِ نیمه‌پر را بست. چشمش که به چهرهٔ گرفته حمید افتاد، خنده‌اش خشکید. موتور را از روی جک انداخت و گفت: «تا سرِ راه، خاموش ببریمش تا صدا نپیچه.»راه افتادند. چند قدم نرفته، بهرام ناگهان خشکش زد. چشم‌دوخت به پیچِ رودخانه: «خدای من...چی شده؟»موتور را رها کرد و دوید. حمید پشتِ سرش رسید.بسترِ رود ماتم‌کده بود؛ صدها ماهیِ ریز و درشت، بر پهلو افتاده، کدر و بادکرده روی آب تاب می‌خوردند. بوی تعفن بلند بود.شقیقه‌های بهرام درد گرفت. صدایش لرزید: «سم ریخته‌اند... بی وجدان ها. نسلِ آبزیان را خشکانده‌اند.»حمید به لاشه‌ها خیره ماند.در راهِ بازگشت، هیچ‌کدام کلمه‌ای نگفتند. نزدیکِ آبادی، بهرام سکوت را شکست؛ صدایش گرفته بود: «من فکر می‌کردم کارِ ما با برق فرق دارد... اما این‌جا... همه‌چیز را یک‌جا کشته‌اند.»سرِ کوچه، حمید پیاده شد.بهرام گفت: «صبر کن، می‌خواهم صید را نصف کنم.»حمید سر برنگرداند؛ بی‌هیچ کلمه‌ای در سراشیبیِ کوچه راه افتاد.بهرام نگاهش کرد، موتور را چرخاند و بلند گفت:— «خواستم یادت بدهم صید چیست...»حمید در انتهای کوچه گم شد.Habib KarimiHabib KarimiTue, 20 Oct 2026 02:03:35 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/عینکی-با-شیشه-و-فریمِ-کلفت-rmsxyx8ezaw0...پسرک شب قبلش آن‌قدر پای کدهای نیمه‌کاره و جزوه‌های فیزیک بیدار مانده بود که چشم‌هایش سیاهی می‌رفتند. سهمیه‌ی دفترچه‌ی بیمه هم کار دستش داد؛ نسخه‌ای که تحویل گرفت بیشتر شبیه تجهیزات آزمایشگاهیِ دهه‌های دور بود تا یک عینک طبی. فریمِ کج‌ومعوج و مشکی ضخیم، با شیشه‌های ته‌استکانی که مردمک‌های مشکی‌اش را سه‌برابر درشت‌تر نشان می‌دادند؛ شبیه دو لنز دوربین که روی جزئیات اطراف زوم می‌کردند.مادر از کشوی میز خیاطی، یک تکه کِش زرشکیِ کهنه و چسب‌زخمی سفید بیرون کشید. دسته‌ی چپ عینک لق بود و مدام سُر می‌خورد. مادر بدون ملاحظه، کِش و چسب را دور دسته پیچید تا سفت شود؛ نه نگران رنگ بود و نه ظاهر برایش مهم بود. ابزاری ساخت که بیشتر به کارِ یک شاگرد مکانیک در تعمیرگاه می‌آمد تا یک نخبه در سالن همایش.توی آینه‌ی آسانسور، پسرک با دیدن چهره‌اش جا خورد. در واگن مترو مدام دستش را سایبان چشم‌هایش می‌کرد تا زیر نگاه‌ها له نشود؛ اما مگر می‌شد آن دو عدسی غول‌پیکر را پنهان کرد؟سالن همایش پر از بچه‌هایی بود که تیپ و ظاهرشان خیلی مرتب و جذاب بود؛ با عینک‌های شیک و فریم‌باریک، موهای مرتب و ژل‌زده، و لبخندهایی که انگار از قبل جلوی آینه برای عکس گرفتن تمرین کرده‌اند. پسرک خودش را در تاریک‌ترین نقطه‌ی ردیف‌های آخر مچاله کرد. هر بار که عینک سنگین روی بینی عرق‌کرده‌اش لیز می‌خورد و با سرانگشت هلش می‌داد بالا، نگاه کنجکاو بغل‌دستی‌ها مثل نورافکن رویش می‌افتاد.صدای مجری توی سالن پیچید:...و مدال‌آوران المپیاد علمی. لطفاً اسامی اعلام‌شده روی سن حاضر شوند.نام او خوانده شد.چهار نفر دیگر برخاستند؛ اتوکشیده و مطمئن، با لبخندی شاد بر روی چهره. او ماند و فریمی گره‌خورده با چسب و کِش. تمام پله‌های سن را زیر سنگینی نگاه‌ها بالا رفت.خنده‌های ریز و پچ‌پچ‌های درهم مثل وزوز زنبور در ردیف‌های جلو پیچید.روی سکو ایستادند. عکاس خبری جلو آمد، زانو زد و لنز دوربینش را مستقیم روی صورت او تنظیم کرد. صدا و نور فلشِ دوربین سالن را پر کرد. پسرک از خجالت سرخ شده بود؛ دلش می‌خواست سرش را بیندازد پایین و هرچه زودتر سن را ترک کند.اما ناگهان ایستاد.مردمک‌هایش پشت آن شیشه‌های قطور قفل شدند. چرا شرم؟ چرا فرار؟ این شیشه‌های ضخیم، تاوان ساعت‌ها دویدن در تاریکی و جان کندن پای کیبورد بود؛ شناسنامه‌ی دست‌های روغنیِ مادر و شب‌بیداری‌های خودش.دستی به علامت اعتراض بلند نکرد. کلمه‌ای بر زبان نیاورد.عینک را محکم روی بینی‌اش بالا کشید، شانه‌هایش را صاف کرد و از پشت آن شیشه‌های گِرد، مستقیم به لنز دوربین خیره شد. نگاهش آرام، محکم و بدون کوچک‌ترین لرزشی بود.عکاس انگار به بن‌بست خورده باشد، چند لحظه دست از کار کشید. سروصدا به‌یک‌باره قطع شد و همه‌ی خنده‌ها خشکیدند.عکاس دوباره دکمه را فشار داد؛ این بار یک عکس صاف، محکم و درست‌وحسابی.پسرک میان نور فلش‌ها، با آرامشی عجیب از پله‌ها پایین آمد. خوب می‌دانست فردا آن عکس، واقعی‌ترین سندِ آن سالن خواهد بود.Habib KarimiHabib KarimiThu, 15 Oct 2026 23:14:47 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/تعصب-کور-zywmyjxb52sj..مینی‌بوس در مسیرِ طولانیِ جاده‌ی غرب می‌رفت؛ صندلی‌ها همه پُر بودند. از دانش‌آموز گرفته تا دانشجو، از کاسب و کشاورز تا سربازِ جوانی که باید سرِ ساعت به پادگان برسد؛ هر کس گوشه‌ای از خستگیِ روز را بر شانه‌اش حمل می‌کرد. جا کم بود؛ بعضی‌ها در راهرو ایستاده بودند و یکی‌دو نفر هم کنارِ شوفر و شاگردِ مینی‌بوس جا خوش کرده بودند. هوا گرم بود و بوی عرق و دود در هم پیچیده بود.در ردیف‌های آخر، مردِ تازه‌داماد و زنِ جوانش کنارِ هم نشسته بودند؛ لبخند از گوشه‌ی لبِ عروس هنوز نرفته بود. زاویه‌ی نگاهِ مسافران میان دشت و تابلوهای کنارِ جاده می‌چرخید. همه‌چیز آرام بود تا اینکه صدایی خشک و آمرانه مثل تازيانه در فضا پیچید.— مواظبِ نگاهت باش!مینی‌بوس در سکوتی غلیظ فرو رفت. همه برگشتند؛ صدا از همان تازه‌داماد بود، خطابش به سرباز جوانی بود که در راهرو ایستاده بود. سرباز بی آنکه کلمه ای بگوید، سرش را پایین انداخت. هیچ‌کس چیزی نگفت. چند لحظه بعد؛ وقتی ماشینِ شاسی‌بلندی از کنارِ مینی‌بوس گذشت، سرباز ناخودآگاه سرش را چرخاند تا آن را ببیند.همان لحظه، داماد از جا پرید؛ با نگاهی پُر از خشم به سمتش رفت و سیلیِ محکمی به صورتش زد. صدای برخورد، سکوت را شکست. سپس سرِ سرباز را گرفت، چرخاند سمتِ راننده و فریاد زد:— ببین! جاده اون‌طرفه. نگاهت فقط باید به جلو باشه، فهمیدی؟!سرباز نه دادی زد، نه واکنشی نشان داد. فقط دستش را آرام روی گونه‌اش گذاشت. در چشمانش، هیچ ردی از خشم نبود،فقط نگاه کرد.این «نگاهِ ترحم‌سرباز»، از هر سیلی‌ای برای داماد کشنده‌تر بود.مینی‌بوس در سکوتی سنگین‌تر غوطه‌ور شد. هیچ‌کس حرفی نزد؛ حتی بچه‌ای که کنارِ مادرش نشسته بود، نفسش را حبس کرد.مردی که پشتِ راننده ایستاده بود، همه‌چیز را دید. آهسته، به بهانه‌ی تکیه دادن به صندلیِ راننده، خم شد و با صدایی که فقط راننده بشنود، پرسید:— آقا… این دیگه چه وضعشه؟راننده از توی آینه، نگاهی به صندلیِ عقب انداخت، آینه را کمی کج کرد تا نگاهش به داماد نیفتد و زیرِ لب گفت:— نپرس… من که خودم جرئت ندارم توی آینه نگاهش کنم. تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.مینی‌بوس می‌رفت، با باری از سکوت و مظلومیتِ سرباز. حسِ ناامنی، خشم و ترس حاکم شده بود. هیچ‌کس نمی‌خواست چشمش در چشمِ دیگری بیفتد. سرباز هنوز سرش پایین بود؛ ردِ انگشتِ مرد روی گونه‌اش مانده بود؛ ردی حاکی از درد و شرم.زن هم ساکت مانده بود، اما چانه‌اش می‌لرزید. نه از گریه، از خشم؛ از آن خشم‌هایی که با زجر کنترل می‌شوند، اما درون‌شان آتش است. لب‌هایش به نجوا تکان می‌خورد؛ کسی نشنید چه گفت، ولی معلوم بود سکوتش دیگر سکوت نیست؛ تصمیم بود.در همین حال، ناگهان صدای زنِ جوان در فضایِ مینی‌بوس پیچید؛ بلند، باصلابت و محکم:— من از همه‌ی شما شرمنده‌ام! این آقا از اقوامِ منه. چند روز پیش به خواستگاری‌م اومد و من به اصرار پدرم «بله» گفتم؛ ولی حالا فهمیدم چه تاوانِ سنگینی برای این «بله» باید بپردازم!زن برخاسته بود؛ نه برایِ جنگیدن، که برایِ تمام کردن. نگاهش از صورتِ سرخ و برافروخته داماد گذشت و روی سرباز نشست؛ همان‌جا که جایِ سیلی هنوز معلوم بود.داماد خواست دهان باز کند، اما زن پیش‌دستی کرد:— این آقا (به سرباز اشاره کرد) پسرِ همسایه‌ی ماست. آن دانشجو آداب می‌داند، آن کارمندِ دادگاه قانون را می‌شناسد… تو چی؟ تو فقط تنبیه را می‌شناسی.سپس به‌سمتِ داماد برگشت و نگاهش، بی‌آنکه لرزشی داشته باشد، در چشمانِ داماد قفل شد. بعد با حرکتی آرام، دستش را به سمتِ انگشتِ چهارمِ دستِ چپش برد. حلقه را از انگشت درآورد؛ حلقه‌ای که حالا در نورِ غروب، مثلِ یک قطعه فلزِ بی‌ارزش می‌درخشید.آن را رویِ زانویِ مرد گذاشت. وزنِ ناچیزِ حلقه، روی پارچه‌ی شلوارِ مرد، سنگینیِ عجیبی داشت.زن دوباره نشست، اما نه کنارِ مرد. خودش را به سمتِ شیشه کشید و به جاده خیره شد.مرد، مات‌ومبهوت به حلقه‌یِ روی زانویش خیره ماند. نه حرفی زد، نه حرکتی کرد. فقط دستش را مشت کرد و حلقه را لایِ انگشت‌هایش پنهان کرد؛ طوری که انگار می‌خواست آن تکه‌یِ فلز، بیش از این، شاهدِ شکستِ خفت‌بارش نباشد. مینی‌بوس، با لرزشِ همیشگی‌اش، در جاده‌یِ خاکستریِ غروب پیش می‌رفت.Habib KarimiHabib KarimiMon, 12 Oct 2026 15:17:32 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/نمایشگاه-درد-و-فانتزی-qpdw3bm2s45m...گرجین، وسیله‌ای که نیاکان ما برای کوبیدن خرمن استفاده می کردندشروع کردند به گشت‌وگذار در نمایشگاه. مرد با حوصله برای پسرش توضیح می‌داد و او سراپا گوش بود. کم‌کم دورِشان شلوغ شد و چند نفر دیگر هم ایستادند و به حرف‌های آن دو گوش دادند.انگار مرد، لیدرِ یک تورِ ایران‌گردی شده بود؛ صدایش را کمی بلندتر کرد تا توضیحاتش دقیق باشد. در همین حین، چند توریست ایتالیایی با لبخند نزدیک شدند. پسر با ذوق، جملات پدر را برایشان ترجمه می‌کرد و مرد گهگاهی مکث می‌کرد تا کار ترجمه تمام شود.در بخشی از نمایشگاه، ادوات کشاورزیِ قدیمی را ردیف کرده بودند؛ از بیلچه‌های پارینه‌سنگی تا آخرین کمباینِ تمام‌اتوماتیک. وقتی رسیدند به «گرجین»، خانم ایتالیایی با کنجکاوی پرسید: «این چیست؟»پسر گفت: «این وسیله پشتِ گاو بسته می‌شده و یک نفر رویش می‌نشسته تا با وزن‌اش، خرمن را بکوبد...»هنوز حرفش تمام نشده بود که خانم با چشم‌های برق‌زده گفت: «اوه، نایس! وری اَمیزینگ! دقیقاً مثل ارابه‌سوارانِ ما در کولوسئومِ رم که با شکوهِ تمام جولان می‌دادند!»مرد خنده‌ای کرد، اما نه از سرِ شادی؛ خنده‌ای که ردی از تلخی در آن بود. زن به «اوشین» (همان پنجه چوبی که برای جدا کردن غلات از کاه استفاده میشده) اشاره کرد و گفت: «این دیگر حتماً نمادِ دراکولا در تئاترهای قدیمیِ شماست!»پسر با تعجب به پدر نگاه کرد. مرد، به جایِ توضیحِ دردهای آن دوران، نفس عمیقی کشید و با همان لحنِ کنایه‌آمیزِ خودش گفت: «آره پسرم، دقیقاً! بهشون بگو این ارابه‌ی کشاورزهای ایرانی بوده؛ با این تفاوت که به‌جایِ قهرمان‌هایِ رومی، کشاورزهایِ ما روش می‌نشستند و به‌جایِ کفِ استادیومِ رم، رویِ کاه‌هایِ خرمن می‌چرخیدند. بگو این هم ابزارِ تئاترِ دراکولاست، دراکولایی که از طلوع تا غروب، شیره‌ی جانِ کشاورز و گاو را می‌مکید.»پسر، با لحنی که سعی می‌کرد جدی باشد، همان‌ها را ترجمه کرد. توریست‌ها با شوق گفتند: «اوه، چقدر اشتراکاتِ فرهنگیِ جالبی داریم!»وقتی به آن «تخته‌ی صافِ طناب‌دار» رسیدند، توریست‌ها دوباره پرسیدند این چیست. مرد که از تماشای این تقابلِ ناخودآگاهِ درد و فانتزی خسته بود، با شوخیِ گزنده‌ای گفت: «بگو این تخته، وسیله‌ی استراحتِ کشاورزها بوده! وقتی از تماشایِ ارابه‌سواری و تئاترِ دراکولا خسته می‌شدند، روی این تخته‌ها دراز می‌کشیدند و خودشان را به دستِ باد می‌سپردند تا شاید از این دنیایِ پُر از کارِ سخت، کمی فاصله بگیرند.»توریست‌ها خندیدند و تحسین کردند. اما مرد دیگر نشنید چه می‌گویند. در ذهنش، آفتابِ تیرماه روی سرش سنگینی می‌کرد. صدایِ نفس‌نفسِ گاوها و تیزیِ کاه‌ها زیرِ پایش زنده شد.مرد از نمایشگاه خارج شد و چند متر جلوتر، روبرویِ یک «کمباینِ عظیمِ زردرنگ» ایستاد. دستش را رویِ بدنه سرد و فلزیِ آن گذاشت. پسرش پرسید: «بابا، هنوز داری به حرف‌های اون‌ها فکر می‌کنی؟»مرد به کمباین خیره شد؛ ماشینی که نه دردِ گاو را می‌فهمید، نه پینه‌هایِ دستِ کشاورز را. آرام گفت: «نه پسرم... به این فکر می‌کنم که ما چقدر زود، رنج‌هایِ اون روزها رو تویِ بسته‌بندی‌هایِ قشنگِ نمایشگاهی، به دستِ فراموشی می‌سپاریم. اون‌ها برایِ ارابه‌سوارهاشون موزه ساختند، ما برایِ دردهایِ خودمون... فقط یه تیکه چوبِ قدیمی که حالا حتی نمی‌دونیم چطور باید اسمش رو برایِ توریست‌ها معنی کنیم که بهمون نخندن.»پسر سکوت کرد. مرد دستش را از رویِ کمباین برداشت و با قدم‌هایی که انگار هنوز سنگینیِ گرجین را حس می‌کرد، از فضایِ نمایشگاه دور شد.Habib KarimiHabib KarimiThu, 08 Oct 2026 09:32:20 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/گناه-ناکرده-bxsdfoffmdfi...اوایل اردیبهشت بود. آب رودخانه هنوز سرد بود، اما آن سه نفر با چنان شوقی خودشان را به آب زدند که انگار سردی اصلاً وجود نداشت. آب تا سینه‌شان می‌رسید و هر بار که شیرجه می‌زدند نفسشان از سردی بند می‌آمد، اما باز می‌خندیدند.علی گفت:«یادت نره… هر روز بعد از تعطیلی بیاییم اینجا.»امیر خندید و آب به صورتش پاشید:«معلومه که یادم نمی‌ره.»آن‌ها دانش‌آموز پایهٔ سوم ابتدایی بودند.علی پسری فقیر بود؛ لباس‌هایش همیشه تمیز بود اما کهنه بودنشان از دور هم معلوم می‌شد.امیر درست در نقطهٔ مقابلش؛ از خانواده‌ای مرفه، با رانندهٔ شخصی و خوردنی‌هایی که هر روز ساعت ده برایش می‌آمد.حمید هم بین این دو بود؛ نه فقیر، نه پولدار، اما از همه خوشحال‌تر. همیشه زودتر از بقیه می‌خندید.هنوز در آب ورجه‌وورجه می‌کردند که صدای ماشین خانوادهٔ امیر از دور بلند شد.امیر خشکش زد.دلش فرو ریخت.می‌دانست همین که با علی و حمید دوست است برای مادرش کافی است تا دعوا شود؛ چه برسد به اینکه با آن‌ها آمده باشد شنا.با عجله از آب بیرون پرید. دست‌هایش می‌لرزید و نمی‌توانست دکمه‌های پیراهنش را درست ببندد.ماشین ایستاد.مادرش پیاده شد. کمربندی در دست داشت و نگاهش آتش می‌ریخت.برای یک لحظه کوتاه، قبل از آن‌که به امیر برسد، چیزی در دلش پیچید؛نه از خشم، از ترس حرف مردم.می‌ترسید کسی ببیند پسرش با بچه‌هایی که «نباید» دوست باشد، آمده شنا.زیر لب گفت: «اگه پدرش بفهمه…»قبل از اینکه امیر حتی کلمه‌ای بگوید، کمربند با صدایی زوزه‌کشان روی بدنش نشست.یک ضربه.دو ضربه.سه ضربه.جیغ‌های امیر در سکوت کنار رودخانه پیچید.او فقط می‌گفت: «مامان… مامان…»راننده جلو آمد، او را از زمین بلند کرد و در ماشین انداخت؛ مثل پرنده‌ای که بال‌هایش را بسته باشند.ماشین دور شد.علی و حمید هنوز کنار آب ایستاده بودند.هیچ‌کدام حرفی نمی‌زدند.علی آرام گفت:«ما باعث شدیم کتک بخوره…»حمید سرش را پایین انداخت. دلش گرفته بود.مدتی به آب خیره ماندند.بعد علی گفت:«درسته ما ماشین نداریم… ولی ما خوشحال‌تریم.»حمید چیزی نگفت، اما ته دلش می‌دانست راست می‌گوید.***فردا صبح، بعد از مراسم صبحگاهی، چشمشان به مادر امیر افتاد که کنار ناظم ایستاده بود.دل علی فرو ریخت.حمید آهسته گفت: «نکنه دیروز فهمیده…»امیر کمی دورتر ایستاده بود.سرش پایین بود و حتی جرأت نکرد به آن‌ها نگاه کند.ناظم با صدای بلند گفت:«حمید! علی! بیاید جلو.»وقتی حیاط خلوت شد، ناگهان به هر دو یک سیلی زد.گفت:«ساعت خانم گم شده. هر کدومتون برداشتید بگید. اگر نگید امروز اخراجید.»بچه‌ها هاج و واج همدیگر را نگاه کردند.حمید گفت:«آقا به خدا ما—»اما حرفش تمام نشد.ترکه‌ای که در دست ناظم بود ناگهان بالا رفت و با شدت روی سر علی فرود آمد.صدای خشک ضربه پیچید.لبهٔ ترکه زیر چشم علی را شکافت.خون فوران کرد و روی گونه‌اش راه افتاد.علی چند لحظه چیزی نفهمید.بعد دستش را به صورتش زد. وقتی دستش را پایین آورد، کف دستش پر از خون بود.اشک در چشم‌هایش جمع شد، اما صدایش درنمی‌آمد.حمید هم ضربه‌ای خورد، اما خیلی ملایم‌تر.ناظم فریاد زد:«دروغ نگید!»علی با صدایی لرزان گفت:«آقا… ما برنداشتیم…»اشک و خون روی صورتش قاطی شده بود.مادر امیر گفت:«تا فردا بهشان فرصت بدهید.»اما ناظم کوتاه نیامد و اجازه نداد سر کلاس بروند.مادر امیر از مدرسه بیرون رفت.چند دقیقه بعد در ماشین نشست.ماشین هنوز حرکت نکرده بود که نگاهش روی داشبورد افتاد.ساعتش آنجا بود.برای چند ثانیه فقط خیره ماند.بعد ناگهان یادش آمد:دیروز قبل از تنبیه امیر، ساعت را باز کرده و گذاشته بود روی داشبورد.دلش فرو ریخت.نفسی که کشید لرزید.با خودش گفت: «یعنی… به خاطر من…»با عجله گفت:«برگرد مدرسه! سریع!»ماشین با ترمز تند جلوی مدرسه ایستاد.وقتی وارد حیاط شد، صحنه‌ای دید که نفسش را بند آورد.ناظم بچه‌ها را کلاغ‌پر می‌داد.و هر چند قدم یک‌بار ترکه‌ای روی تنشان می‌نشاند.مادر امیر دوید.دست ناظم را در هوا گرفت.گفت:«بس کنید!»بعد ساعت را نشان داد و گفت:«این شلاق‌ها را باید به من بزنی… ساعت من اینجاست.»ناظم ماتش برد.ترکه از دستش سرخورد و افتاد زمین.برای چند ثانیه فقط ایستاد؛نه جرأت داشت چیزی بگوید، نه حتی می‌توانست به چشم بچه‌ها نگاه کند.صورتش سرخ شده بود، مثل کسی که تازه فهمیده چه کرده.علی دیگرحتی گریه هم نمی کرد ، فقط می‌لرزید.مادر امیر جلو رفت.علی را آرام در آغوش گرفت.صورت خون‌آلودش را با دست پاک کرد.لب‌هایش می‌لرزید.گونهٔ علی را بوسید.علی با صدایی خیلی آرام گفت:«ما که ساعت شما رو برنداشته بودیم…»امیر آن لحظه چند قدم جلو آمد.چیزی نگفت.فقط به خون خشک‌شده زیر چشم علی نگاه کرد و سرش را پایین انداخت.علی، حمید و امیر کنار هم ایستاده بودند.هیچ‌کدام حرفی نمی‌زدند.اما این بار امیر از آن‌ها فاصله نگرفت.Habib KarimiHabib KarimiSun, 04 Oct 2026 17:03:00 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/چشم-زخم-vlqausxo2gob:**...ساعت دوازدهِ شب بود که زنگِ تلفن، سکوتِ خونه رو به هم زد. هاجر خانم پشتِ خط، با همون شیون و زاریِ همیشگی‌اش فریاد زد:«غفار کجایی مرد! به تو هم می‌گن شوهر؟! بیا به دادم برس که خواهرم رو دوباره چشم زدن! زری خانمِ بیچاره داره از درد به خودش می‌پیچه!»غفار با چشمای خواب‌آلود و پف‌کرده فقط گوش می‌داد. این سناریوی هفتگیِ خونه‌شون بود؛ خواهرزنِ بزرگش، «زری خانم»، یه زنِ میان‌سالی بود که تو اتاقی کنارِ اونا زندگی می‌کرد و هر بار از مهمونی، بله‌برون یا مجلسِ ختمی برمی‌گشت، فرداش غفارِ بیچاره باید می‌دوید پیشِ رمال. از همه‌ی اینا کلافه‌کننده‌تر، نق‌نق‌ها و سرکوفت‌های شبانه‌روزیِ هاجر بود؛ هر کار می‌کرد حریفِ زبونِ نیش‌دار و باورهای مسخره‌ی زنش نمی‌شد. غفار زیرِ لب می‌گفت: «تو این طایفه با این‌همه آدم، چرا تاوانِ چشم‌خوردنِ خواهرزنم رو فقط من باید پس بدم؟!»تو همین فکرا بود که هاجر دوباره از پشتِ خط تشر زد:«پاشو مرد! خواهرم داره خودش رو به در و دیوار می‌کوبونه! همین الان برو پیشِ سکینه رمال!»غفار، سکینه رو خوب می‌شناخت؛ یه عجوزه‌ی شیاد تو حاشیه‌ی شهر که از حماقتِ مردم دکون و دستگاهی به هم زده بود. خوب می‌دونست حرف زدن از عقل و منطق واسه‌ی این دو تا خواهر، کوبیدنِ میخِ آهنی تو سنگِ خاراست. به ناچار فوری رفت پیشِ رمال، بسته‌ی دعا و تکه‌ای نباتِ متبرک گرفت و برگشت تا بیمارِ تلقینی، چند روزی آرام بگیره. اما همون شب، تو راهِ برگشت با خودش عهد بست: «تو شهرِ نی‌سواران باید سوارِ نی شد.»دو هفته بعد، غفار نقشه‌اش رو کشید. اون دیگه از دکتر و علم و منطق حرفی نزد؛ برعکس، سرِ سفره‌ی شام با آب‌وتاب و احترامی خاص از مردی حرف زد: «مرشد قنبر».«سی سال تو صومعه‌های هیمالیا و پای دِیرهای تبت با مرتاضای هندی دم‌خور بوده! می‌گن با یه نگاه، گذشته‌ی هفت‌پشتِ آدم رو می‌خونه. اگه اراده کنه، ردِ پای چشمِ حسود رو از زیرِ هفت‌طبقه زمین می‌کشه بیرون!»هاجر که گوشاش تیز شده بود، مبهوت پرسید: «چه کراماتی داره این مرد؟ یعنی از سکینه رمال هم واردتره؟»غفار با هیجان گفت:«کرامات؟! اینا واسش بازیچه‌ست! می‌گن هر صبح که قصدِ طهارت می‌کنه، نعلیناش خودبه‌خود جلوی پایش جفت می‌شن! یا اینکه می‌گن یه بار تو حومه‌ی کلکته چند تا راهب بهش خندیدن؛ مرشد مثل ببر بنگال پرید رو دیواری سنگی، دست تو شکافِ دیوار برد و ماری سیاه کشید بیرون؛ مار رو مثل تازیانه رو گرده‌ی دیوار زد و غرید: حرکت کن! دیوارِ سنگی به راه افتاد و اون سوار بر دیوار اون نادان‌ها رو چند فرسنگ تعقیب کرد!»هر دو خواهر با اشتیاقی همراه با ترس، تسلیمِ اومدنِ این مسافرِ هند و تبت شدن.اما واقعیتِ ماجرا چی بود؟ «مرشد قنبر»، همون داوودِ سبزی‌فروشِ سرِ گذر تو سه خیابون اون‌طرف‌تر بود؛ رفیقِ شفیق و هم‌پیاله‌ی قدیمیِ غفار. مردی با صدای بم، پرجذبه و استعدادی غریب در شیادی، که قرار بود بزرگ‌ترین نمایشِ عمرش رو روی صحنه بیاره.عصرِ فردا، مرشد قنبر با چهره‌ای درهم‌کشیده، تسبیحی درشت و کشکولی بر دوش وارد شد. غفار طوری با او رفتار می‌کرد که انگار پیری صاحب‌کرامات از دلِ کتابای کهن دراومده. مرشد بی‌مقدمه درخواستِ منقلِ آتیش کرد. همین که زغال‌ها گداخته شد، مرشد مثل تردستی چیره‌دست، دست تو کشکول برد، تکه‌ای زاغِ سفید درآورد و انداخت تو آتیش. زاغ به جلزولز افتاد، باد کرد، به قل‌قل افتاد و بویی تند کلِ اتاق رو پر کرد.اون با انبر زاغ رو برداشت، اول خودش با ذکر و اورادی نامفهوم روش فوت کرد و بعد گرفت جلوی چشمِ تک‌تکِ اهلِ خونه و گفت:«هرکس باید سه مرتبه رو این نشون آب‌دهن بندازه تا چهره‌ی حسودِ بدخواه عیان بشه!همه نوبت‌به‌نوبت آب‌دهن انداختن. یهو مرشد انبر رو برد بالا و با فریادی رعدآسا خونه رو لرزوند:«غفار! این چه بوی نامطبوعِ حسد و چشم‌زخمی‌ست که تو این خونه پیچیده؟! نقشش افتاده رو تنِ زاغ… غفار، بیا خوب نگاه کن! این شمایل برات آشنا نیست؟!»نفسِ همه حبس شد. غفار با چشمای از حدقه دراومده به زاغِ سوخته نزدیک شد:«باورم نمی‌شه استاد… تصویرِ زنی‌ست میان‌سال… درست می‌بینم؟!»زری خانم و بقیه هم گردن کشیدن: «بله استاد! کاملاً پیداست… زنی حدوداً پنجاه‌ساله!»مرشد قنبر تیرِ خلاص رو زد:«دقیق‌تر شو! خالی گوشتی و درشت بر گونه‌ی راستش نشسته... او غریبه نیست؛ از محارمِ شماست! بگویم کیست یا خودش به چشمانِ شورش اعتراف می‌کند؟!»سکوتِ مرگباری تو جمع نشست.دستِ لرزانِ هاجر خانم بی‌اختیار رفت بالا و نشست رو گونه‌ی راستش؛ درست رو همون خالِ گوشتی. نگاه‌ها از منقل چرخید و قفل شد رو چهره‌ی رنگ‌پریده‌ی اون. در آن لحظه، سنگین‌ترین ضربه، نگاهِ زری خانم بود. چشمای زری که تا چند دقیقه پیش پر از التماس و درد بود، یهو یخ زد. اون در سکوت خواهرش رو از سر تا پا برانداز کرد؛ نگاهی که می‌گفت: «تو بودی... تمامِ این سال‌ها!»هاجر با صدایی خفه و لرزان نالید: «تمامش کن غفار... بسه دیگه...» بعد چادرش رو کشید رو صورتش و پاورچین‌پاورچین رفت تو کنجِ تاریک مچاله شد.غفار که تا همین لحظه با رضایتِ پیروزی به صحنه خیره بود، یهو دهنش خشک شد. نگاهش به تنِ لرزونِ زنش افتاد و بعد به نگاهِ یخ‌زده‌ی زری خانم که دیگه نه درد داشت، نه التماس؛ فقط کینه بود. اون می‌خواست شرّ خرافه رو کم کنه، اما حالا داشت شرّی به مراتب بزرگ‌تر رو توی تار و پودِ خونه‌اش می‌کاشت.از فردای اون روز، خونه ماتمکده‌ای شد پر از سوءظن. پیوندِ خواهری جاش رو داد به کینه‌ای خاموش؛ زری خانم با چاقوی دسته‌سیاه، مثل سایه دنبالِ خواهرش راه می‌افتاد و هر بار که هاجر پا جابه‌جا می‌کرد، جای قدمش نمک می‌پاشید و با نوکِ چاقو ضربدر می‌زد تا چشم‌زخم باطل شه. دیگه احدی تو فامیل جرئت نداشت اسمِ «چشم‌شور» رو به زبون بیاره؛ چون تیغِ رسواییِ مرشد قنبر می‌تونست اون رو رسوا کنه.هاجر دیگه اون زنِ پرگو و طلبکار نبود؛ موجودی طردشده بود با نگاهی بی‌فروغ. غفار با دستِ خودش خرافه رو درهم کوبیده بود، اما نمی‌دونست تو این معرکه، تمامِ اون چیزی رو که «خونه» می‌نامیدند هم خاکستر کرده؛ اون تو این بازی، هم پیروز شد و هم همه‌چیز رو باخت.Habib KarimiHabib KarimiFri, 02 Oct 2026 02:01:54 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/شکست-غرور-vmtdfjoku2yo...هر روز، درست سرِ ساعتِ تعطیلیِ مدرسه‌ی دخترانه، خیابان حال‌وهوای خاصی پیدا می‌کرد. سیل دخترها با چادرهای مشکی از درِ مدرسه بیرون می‌ریخت و آرام‌آرام در پیاده‌روها پخش می‌شد. خیابانِ باریک برای نیم‌ساعت تبدیل می‌شد به کاوشگرانی که با گوشه‌ی چشم، همه‌چیز را می‌پاییدند.چند دقیقه که می‌گذشت، صدای آشنایِ غرشِ خفه‌ی هوندا ۱۲۵ از ابتدای کوچه بالا می‌آمد؛ موتوری قرمز که آرش پشت فرمانش بود. او با مهارت میان جمعیت می‌راند، تک‌چرخ می‌زد و موتور را درجا می‌چرخاند. بهروز هم روی ترکِ کوچکِ انتهای زین می‌نشست و با جابه‌جا کردنِ وزنِ بدنش، به اجرای حرکت‌ها کمک می‌کرد.آن روز اما هوا دم‌کرده بود. جمعیتِ دانش‌آموزان پیاده‌رو را کیپ کرده بود که صدای ترقِ خشکی بلند شد؛ موتور ریپ زد، درجا خاموش شد و در دو متریِ صفِ دخترانِ بهت‌زده متوقف ماند.آرش با تعجب گفت: «بهروز! سریع پیاده شو، یه هُل بده تا روشن شد بپر بالا، وگرنه امروز ضایع می‌شیم!»بهروز دستپاچه پایین پرید. دست‌هایش را به ترکِ فلزی گرفت و با تمام توان موتور را جلو راند. آرش کلاچ را رها کرد؛ موتور تکانی خورد، دوباره روشن شد و بهروز با یک پرشِ بلند روی ترکِ عقب نشست. اما در همان لحظه، شلوارِ کتانش به پیچِ برآمده و تیزِ ترک‌بند گیر کرد و با شتابِ موتور، از پشت به زمین سقوط کرد؛ در حالی که لباسش دریده بود و نیمی از بدنش روی آسفالتِ خاک‌آلود، عریان پیشِ روی صدها چشم قرار داشت. دست‌هایش را روی تنش حایل کرد تا قسمت رسوایی‌اش را بپوشاند. صدای خنده‌های ریز، پچ‌پچ‌های مسموم و نگاه‌های کنجکاوِ تماشاگران مثل پتک روی سرش فرود می‌آمد. برای پسری در آن سن‌وسال، شیشه‌ی غرورِ مردانه‌اش خرد شده بود؛ منتظر بود زمین دهان باز کند و او را ببلعد.آرش که حواسش به حرکتِ نمایشی بود، چند متر جلوتر رفت و تازه وقتی صدای خنده‌ی جمعیت بلند شد، سرش را برگرداند. بهروز وسط خیابان ایستاده بود؛ موهایش به‌هم‌ریخته و قیافه‌اش مملو از شرم بود.در همین لحظه، یکی از دخترها که از بقیه جسورتر به نظر می‌رسید، جلو آمد و لحظه‌ای مکث کرد. او بهروز را به چشمِ پسری لاابالی که تا دیروز مزاحم بود، ندید؛ در نگاهِ او، بهروز انسانی بود که آن لحظه نیاز به کمک داشت.دختر حتی یک ثانیه هم صبر نکرد. دست برد، چادرش را از سر کشید و آرام آن را به سمت بهروز انداخت. چادرِ مشکی بر شانه‌ها و تنِ بهروز نشست. بهروز که از شدت خجالت سرخ شده بود، با دست‌های لرزان چادر را گرفت و فوری خودش را پوشاند.همه مات شدند. خنده‌ها بر لب‌ها خشکید. دختر با مقنعه و مانتوی ساده، بدون چادر ایستاده بود و به جمعیت نگاه می‌کرد؛ نگاهی که بی‌صدا به همه می‌گفت: «بس کنید!»بهروز چادر را مثل زرهی نجات‌بخش دورِ خود پیچید و با شتاب به سمت آرش دوید. پرید ترکِ موتور؛ اما این‌بار نه خبری از تک‌چرخ بود و نه گردن‌فرازی.بهروز، همان‌طور که پارچه را محکم به دور خود گرفته بود، فهمید که دیگر هرگز آن پسرِ سابق نخواهد بود. دختری غرورِ او را با نجیب‌ترین سلاح نجات داده بود و حالا، وزنِ آن جوانمردی تا آخرِ عمر روی شانه‌هایش سنگینی می‌کرد.Habib KarimiHabib KarimiMon, 28 Sep 2026 20:35:58 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/سو-تفاهم-در-سرچشمه-kvjtdjimczpl..آن چشمه در روستای ما، فقط منبعی برای تأمینِ آب نبود؛ حکمِ «تلگرامِ» محلی را داشت. زن‌ها می‌آمدند تا ظرف بشویند و بروند، اما همیشه با سبدی پر از اخبار دست‌اول بازمی‌گشتند؛ از آخرین نرخ طلای عروسِ مش‌بلقیس گرفته تا تحلیل سیاسیِ دعوای خشم‌آلودِ ننه‌سکینه با مادرشوهرِ عذری‌خانم.آن روز، من و آقا‌محسن کنار چشمه نشسته بودیم. همین که «خاطره‌خانم» – دخترِ مهندسِ شرکت مس – با مادربزرگش از راه رسید، آقا‌محسن تمام آن ابهتش را از دست داد و مثل یک «بازاریاب ناشی» تمام وجودش را درگیرِ جذب مشتری کرد.هنوز سلامِ خاطره‌خانم به گوشش نرسیده بود که محسن، با چنان اشتیاقی پرید وسط: «اجازه بدین کمک‌تون کنم!» و قبل از اینکه آن‌ها «نه» بگویند، خیمه زد روی بار و بندیل‌شان.در مسیر کوتاه تا خانهٔ مادربزرگ، محسن چنان جزییات زندگی‌اش را برای پیرزن خواند که اگر همان‌جا از او دربارهٔ شماره‌کفشِ نوهٔ خاله‌اش هم می‌پرسیدند، با افتخار گزارش می‌داد؛ از تحصیلاتِ «خفن» گرفته تا تعداد گوسفندها و حتی اندازهٔ دور کمرِ مادربزرگش، همگی در فهرست افتخارات او جای داشتند!همان شب، محسن در خیالش تالار عروسی را هم رزرو کرده بود. چای تلخِ خانه‌شان در ذهن او طعم عسل می‌داد و صدای تبلیغات تلویزیون، برایش شبیه به نغمه‌های عاشقانه بود. فردای آن روز، محسن چنان عملیات روانی روی مادرش پیاده کرد و از خویشاوندی‌های دور گفت تا مادرِ قوم‌دوستش با خوش‌خیالیِ تمام، سری به خانهٔ مادربزرگِ خاطره زد؛ و محسن هم با غرورِ یک راهبلدِ باتجربه، رانندهٔ این دیدار سرنوشت‌ساز شد.آن روز پشت درِ خانهٔ مادربزرگ، بخت با او یار بود. خاطره‌خانم در را باز کرد و در میان آن فضای پر از اضطراب، وقتی مادربزرگ کمی فاصله گرفت، خاطره برگی از تقویم جیبی‌اش کَند و با چشمکی که محسن آن را «تیر نهاییِ عشق» تفسیر کرد، نوشت:«آقا‌محسن، پس‌فردا عصر ساعت ۴ سرِ چشمه می‌بینمت. آن‌جا دربارهٔ همه‌چیز صحبت می‌کنیم.»،خاطرهمحسن برگه را گرفت و دیگر از خود بی‌خود شد. دو روزِ بعد را صرف بوسیدن کاغذ و بازسازی چهرهٔ خاطره در ذهن کرد. او در رؤیاهایش، کت‌وشلوار دامادی پوشیده بود و دست در دست خاطره، در افقِ «شهرک مس سرچشمه» قدم می‌زد؛ جایی که پدرِ مهندسِ خاطره در آن کار و زندگی می‌کرد و برای محسن نمادِ شکوه، مدرنیته و ثروت بود.روز موعود رسید. محسن با تیپی که انگار می‌خواست برود خواستگاریِ ملکه انگلیس، پدال گاز را فشرد و مسافت ۲۰۰ کیلومتریِ روستا تا «شهرک سرچشمه» را به تاخت طی کرد تا رأس ساعت ۴ جلوی درِ خانهٔ مهندس حاضر باشد!یک ربع گذشت، نیم‌ساعت گذشت... اما خبری از خاطره نشد. دل‌نگران و کلافه شد و زنگِ خانه را فشرد. دختربچهٔ کوچکِ مهندس در را باز کرد. محسن با لبخندی که سعی می‌کرد مهربان باشد، شروع کرد به گفتگویِ بچگانه:«سلام! چه دختر نازی! کلاس چندمی؟»خاطره‌خانم هست؟دخترک معصومانه جواب داد: «نه عمو! خاطره سه‌روزه رفته پیشِ مامان‌بزرگم تو روستامون..جمعه برمی‌گرده سرچشمه!»همین که این جمله از دهان دخترک بیرون آمد، دنیا دور سرِ محسن چرخید. پتکِ حقیقت محکم خورد توی سرش:خاطره در همان ساعت، توی روستا ، با یک دنیا امید و اضطراب، «سرِ چشمهٔ روستا» منتظر محسن ایستاده بود؛ و محسنِ بخت‌برگشته، دویست کیلومتر آن‌طرف‌تر، با کت‌وشلوارِ پلوخوری پشت درِ خانهٔ آن‌ها در «شهرک مس سرچشمه» معطل مانده بود!او تازه فهمید مقصود خاطره از «سرِ چشمه»، همان چشمه قدیمیِ روستای محسن بوده، نه نامِ این شهرک صنعتیِ دوردست! تمام آن قرار عاشقانه، بر بادِ یک سوءتفاهمِ بزرگِ جغرافیایی رفته بود.در همان لحظه، گویی کائنات تصمیم گرفت شوخیِ تاریخی‌اش را با محسن کامل کند. کبوتری که بر دیوار نشسته بود، بی‌دلیل از میان هوا سقوط کرد و محکم به سنگفرش کوبیده شد! گربه‌ای هم که گوشه‌ای چرت می‌زد، با دیدن چهرهٔ مسخ‌شده و ماتِ محسن، جیغی کشید و از شدت اضطرابِ فضا غش کرد! حتی دو یاکریمِ بی‌خیال هم انگار برای ابراز همدردی با این فاجعه، بی‌درنگ وسط جاده پریدند و زیر چرخ نیسان همسایه رفتند.و این بود حال و روز آقا‌محسن و اکوسیستمِ اطرافش...و این‌گونه، عشق محسن به فاجعه‌ای جغرافیایی ختم شد؛ نه تنها خودش به «سرچشمه» نرسید، بلکه داستانش شد سرچشمهٔ خنده‌های بی‌پایانِ اهالی روستا!Habib KarimiHabib KarimiWed, 23 Sep 2026 15:18:11 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/ماژیک-دوازده-رنگ-mnu3vnhdfdqe...کلاس سوم دبستان بودم. شب‌ها گاهی وسط مشق‌نوشتن خوابم می‌برد. چشم که باز می‌کردم، مداد تو دستم بود. دوباره سرم را می‌انداختم روی دفتر.انگشت وسطم پینه بسته بود. هر چند خط، مداد را می‌گذاشتم زمین و انگشت‌هایم را باز و بسته می‌کردم. هنوز کلی مانده بود.یک روز اول وقت، معلم صدایم زد:«برو دفتر حضور و غیاب رو بیار.»از جا پریدم. آن وقت‌ها از خدا می‌خواستیم معلم کاری بهمان بدهد؛ برو گچ بیاور، برو یک لیوان آب بیاور، برو تخته‌پاک‌کن را بتکان. همین که از بین آن‌همه بچه تو را انتخاب می‌کرد، کیف داشت.از سالن رد شدم و رسیدم دم دفتر.در نیمه‌باز بود. پدر یکی از دانش آموزان کنار میز مدیر ایستاده بود. خواستم در بزنم که اسم پسرش منصور را شنیدم.دستم همان‌جا ماند.مدیر گفت:«آخه با این وضع درسش،چطور تشویقش کنیم؟»پدرش بسته ماژیک را گذاشت روی میز.«شما خودتون یه بهونه‌ای پیدا کنید، جلو بچه‌ها بدین بهش. دلگرم می‌شه، شاید تکونی بخوره.»از لای در چشمم به ماژیک‌ها بود.منصور هم‌کلاسم بود.همیشه موقع دیدن مشق‌ها،معلم ازش میپرسید:«بازم ننوشتی؟»او هم سرش را می‌انداخت پایین.حالا قرار بود صدایش کنند پای تخته و آن بسته را بدهند دستش.در زدم. مدیر گفت:«چی می‌خوای؟»گفتم:«آقا، اجازه، دفتر حضور و غیاب.»دفتر را داد و برگشتم کلاس. گذاشتمش روی میز معلم و رفتم نشستم. منصور سر جایش بود. نگاهش کردم. می‌خواستم ببینم خودش هم خبر دارد یا نه؟داشت با بغل‌دستی‌اش حرف می‌زد.کمی بعد معلم را صدا زدند دم در. وقتی برگشت، همان بسته دستش بود. گذاشتش روی میز و اسم منصور را خوانداو بلند شد و رفت پای تخته.معلم گفت:«این جایزه رو به خاطر اخلاق و رفتار خوبت می‌گیری. امیدوارم از این به بعد به درس و مشقت هم بیشتر برسی.»بعد جعبه را داد بهش و به ما گفت:«برای منصور دست بزنید.»بچه‌ها دست زدند. بغل‌دستی‌ام گردن کشید و گفت:«نگاه کن، دوازده رنگه!»نگاه من هم به جعبه بود. دلم می‌خواست مال من باشه. دلم می‌خواست اسم مرا صدا زده بودند.منصور از کنارم رد شد. جعبه را با هر دو دست گرفته بود و لبخند می‌زد.خواستم بگویم: «اینو باباش آورده. خودم دیدم.» اما تا به خودم آمدم، نشسته بود سر جایش و بچه‌های دوروبرش خم شده بودند روی ماژیک‌ها.معلم گفت:«خب، دفترهای مشق روی میز.»دفترم را گذاشتم جلویم. گوشه دفتر مشقم، لوله شده بود.صافش کردم. از آن طرف، صدای باز شدنِ درِ بسته آمددستم بی‌اختیار رفت روی پینهٔ سفتِ بند انگشتم. با شست محکم فشارش دادم. درد تا مغز استخوانم پیچید.Habib KarimiHabib KarimiMon, 21 Sep 2026 11:15:50 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/طبلِ-بزرگ-زیر-پای-چپ-a5xwdfbsbcnrاین خاطره را تقدیم می‌کنم به تمامِ کسانی که در زندگی، با ناملایمات می‌جنگند اما هنوز هم سازِ زندگی‌شان را کوک می‌کنند....کارگاهش در همسایگی ما بود.هر صبح، صدای بمِ اوسا سکوت کوچه را می‌شکست: «امیرجان! فدات شم! آفتاب آمده بالا، چقدر می‌خوابی؟امیر، عاشق ضرب‌آهنگ کارگاه بود.تا صدا را می‌شنید، باشتاب می‌دوید سمتِ کارگاه. می‌رفت و در گوشه‌ای، دو زانو می‌نشست . با چکشی کوچک در دست و همگام با شاگردها روی ورق‌های فلزی ریتم می‌گرفت.یک روز رفتم کارگاه،دیدم اوسا با ضرب‌آهنگ چکش کار می‌کند و با همان صدای رسا داد می‌زد:«طبل بزرگ، زیرِ پایِ چپ!»وقتی علت این نظم را پرسیدم، لبخند زد؛ پوتینش را درآورد و پاچه‌ شلوار را بالا کشید. پای راستش از زانو به پایین مصنوعی بود؛ یادگار ترکش جنگ.سال‌ها گذشته، اما امیر هنوز هم هر میخی که می‌کوبد، ناخودآگاه همان آهنگ را می نوازد. اوسا رفته، ولی صدای آن طبل بزرگ هنوز در خانه‌ی ما می‌کوبد؛ یادگاری از مردی که یک پایش را در جنگ جا گذاشت، اما بار تمام زندگی را روی همان یک پای مانده کشید..Habib KarimiHabib KarimiFri, 18 Sep 2026 23:14:19 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/بوی-ویکسِ-نامه-های-سحر-o7epcfelufnx...منصور که رفت آموزشی، بند دلش پاره شد. از همان هفتهٔ اول، پشت باجهٔ تلفن پادگان زار می‌زد که طاقت تحقیر و سرمای برجک را ندارد و می‌خواهد فرار کند؛ می‌گفت اضافه خدمت و ننگ فراری شدن را به جان می‌خرد، اما یک روز دیگر توی آن جهنم نمی‌ماند.من هنوز سربازی نرفته بودم. پشت کنکور، ولو توی خانه و در برزخ انتظار برای نتایج دانشگاه، ایام را با علافی و شمارش تیرک سقف می‌گذراندم. نه پولی داشتم، نه برنامه‌ای، و نه دلم می‌آمد ببینم رفیق فابریکم با فرار از پادگان زندگی‌اش را تباه کند. برای اینکه کله‌خرابی از سرش بپرد و هم‌زمان سرِ سرگردانِ خودم هم گرم شود، یک قمار احمقانه راه انداختم: دختری خیالی در ذهنم متولد شد به اسم «سحر»؛ دخترِ موهومِ همسایه که ظاهراً سال‌ها مخفیانه دلباختهٔ منصور بوده و حالا در نبودش تاب نیاورده است.نشستم و با دستِ چپ، خطی نازک و دخترانه روی کاغذ چرخاندم. نامه‌ها پر از دلتنگیِ جعلی و وعدهٔ روزهای وصالِ بعد از ترخیص بود. حقه گرفت؛ معجزه شد. منصور به عشق نامه‌های سحر مثل کوه دوام آورد، تریپ عاشقی زد و شب‌ها نامه را می‌گذاشت زیر متکای سربازی‌اش تا خوابش ببرد.مکاتبه‌ها هفته‌ها ادامه داست تا اینکه یک روز، نامه‌ای رسید که بوی دردسر می‌داد. منصور در نامه با التماس نوشته بود:«سحرِ من، لااقل روی صفحهٔ بعدی کمی از عطرت را بزن تا بوی تو توی آسایشگاه همراهِ نفس‌هایم باشد.»من آس‌وپاس بودم؛ جیب‌هایم خالی‌تر از آن بود که حتی ارزان‌ترین عطرِ مشهدی را برای کاغذِ دروغ‌هایم بخرم. نگاهم توی اتاق چرخید و افتاد روی قوطیِ فلزیِ سبز روی طاقچه: قوطی ویکس؛ مسکنِ همیشگیِ پادردِ مادرم. چاره‌ای نبود. انگشتم را مالیدم توی قوطی و کشیدم روی لبه‌های کاغذِ کاهی. بوی تند و سوزانندهٔ آن تمام اتاق را برداشت. با خودم گفتم حتماً بوی پمادِ پای مادر، منصورِ عاشق‌پیشه را از این خلسه بیرون می‌کشد، اما کار از کار گذشته بود.گره اصلی درست همان‌جا، جلوی باجهٔ خاک‌گرفتهٔ ادارهٔ پست محله خورد.پستچی پیرمردی بود تنومند با چشم‌هایی تیز که انگار سی سال تمام فقط مُهر روی دروغ‌های مردم کوبیده بود. وقتی پاکتِ نقاشی‌شده با خطِ چپ را با دستِ لرزان گذاشتم روی باجه، یکباره بینی‌اش را جمع کرد. بوی وحشتناک ویکس از درز پاکت نشت کرده بود و به مشامش رسید. پستچی با طمأنینه عینکش را جابه‌جا کرد، زل زد به لرزش انگشت‌های من و بعد پاکت را بو کشید. با سوءظن پرسید: «این چیه توش؟ مگه عطرِ دخترونه این بوی دارو و دوا رو می‌ده پسرجان؟ اصلاً چرا دستت اینقدر می‌لرزه؟»ضربانم رفت روی صد. فکر کردم هر لحظه ممکن است پاکت را پاره کند، دستم رو شود و خبر برسد به منصور که تمام این مدت، سنگ صبورش یک لاف‌زنِ بی‌کارِ پشت‌کنکوری بوده. با تپق‌زدن و رنگِ پریده آسمان‌ریسمان بافتم که دعای سلامتی است و پستچی بالاخره با اکراه مُهرش را کوبید روی پاکت.از ادارهٔ پست که بیرون زدم، فهمیدم این بازی دیگر بازی نیست؛ باتلاقی است که با هر نامه بیشتر تویش فرو می‌روم. منصور اگر می‌فهمید، خرد می‌شد؛ اعتمادش، رفاقتمان و غرورش به باد می‌رفت. باید این جنون را پیش از آنکه کار به رسوایی بکشد تمام می‌کردم.هفتهٔ بعد، باز هم با همان دست چپ و زیر سایهٔ همان بوی تند ویکس، آخرین حکم را امضا کردم: نامه‌ای از طرف سحر که در آن نوشته بود پسر دایی‌اش ناغافل از آلمان برگشته، خانواده مجبورش کرده‌اند و چاره‌ای جز عقدِ اجباری ندارد.نامه را بی‌سر و صدا پست کردم. منصور دیگر پشت تلفن گریه نکرد؛ سکوتش از پشت خط، سنگین‌تر از شب‌های پست‌دادن توی برجک وسرمای برفی بود. او سرانجام خدمتش را تمام کرد و کارت پایان‌خدمت را گرفت، اما من تا سال‌ها هر بار بوی پماد ویکس به مشامم می‌خورد، یاد چشم‌های تیز پستچی می‌افتادم و رفیقی که سرِ علافیِ من، دلش وسط یک پادگانِ یخ‌زده جا ماند.Habib KarimiHabib KarimiTue, 15 Sep 2026 22:02:16 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/بدهکار-n760c7ct1hyq...مرد، صندلی را از گوشه‌ سالن هتل برداشت و درست مقابل درِ ورودیِ گذاشت. نشست و منتظر ماند.چند دقیقه بعد، خانمی شیک‌پوش با لباس مخصوص کادر هتل به طرفش آمد و گفت:ـ آقای محترم، بفرمایید داخل. چرا اینجا نشسته‌اید؟مرد گفت:ـ من با رئیس هتل کار دارم. لطف کنید به او بگویید بیاید همین‌جا.خانم گفت:ـ ایشان در دفتر هستند. شما بفرمایید داخل صحبت کنید.مرد بی‌حوصله گفت:ـ من داخل نمی‌آیم. شما هم اصرار نکنید. فقط به رئیستان بگویید بیاید.خانم که فهمید فایده‌ای ندارد، برگشت.***چند دقیقه بعد، دو مرد از داخل آمدند.ان که درشت‌هیکل بود،گفت:ـ آقا، چرا اینجا نشسته‌اید؟ بفرمایید داخل تا صحبت کنیم.مرد گفت:ـ مگه شما رئیس هتل هستین؟ من فقط با خودِ رئیس کار دارم.در همین موقع، دو خانم و یک آقا که خارجی به نظر می‌رسیدند رسیدند. مرد با دست اشاره کرد:ـ از اون در.چند متر آن‌طرف‌تر یک در کوچک بود. مهمان‌ها ازهمان در داخل شدندیکی از کارکنان هتل گفت:ـ آقا، خواهش می‌کنم، اینجا ورودی هتل است. مهمان خارجی داریم. درست نیست این‌طور بنشینید.ـ لااقل بیایید این طرف بنشینید.مرد: من با شما حرفی ندارم. بگویید رئیستان بیاید.مرد تنومند عقب رفت، تلفنش را درآورد و تماس گرفت. هر دو کمی دورتر ایستادند.چند لحظه بعد، مردی شیک‌پوش آمد.ـ باشد آقا، داخل نیایید. همین‌جا بفرمایید.در خدمتم.مرد پرسید:ـ شما رئیس هتل هستید؟ـ بله.ـ من یک چک از شما دارم. سال‌ها گذشته. امروز آمده‌ام وجهش را بگیرم.رئیس گفت:ـ اشکالی ندارد. بفرمایید داخل دفتر، یک نوشیدنی می‌خوریم و صحبت می‌کنیم.دستش را دراز کرد که دست بدهد.ـ بفرمایید، خواهش می‌کنم.،مرد دستش را پس زد.ـ زبان آدمیزاد نمی‌فهمید؟ من پولم را می‌خواهم، بجا این تعارفات پولم را بدهید.رنگ رئیس پرید. دست‌هایش لرزید. نگاهی به کارکنان انداخت.در میان جمعیت، زنی مدام مرد را می پایید.. مرد هم فقط یک لحظه نگاهش کرد و سریع چشم برگرداند.رئیس رو کرد به کارکنان و گفت:ـ برگردید سرکارتان!همه رفتند اما، از پشت شیشه صحنه را می‌پاییدند.رئیس به دو مرد کناری گفت:ـ حسابش را ببینید، بعد به من بگویید.مرد تنومند گفت:ـ چک را ببینم؟مرد طلبکار کپی چک را داد.ـ تاریخش را ببین.مرد گفت:ـ تاریخ واضح نیست. اصل چک را بدهید.ـ خودتی! اصل را به تو بدهم؟ناگهان ،دو مرد سریع از دو طرف بازوهایش را گرفتند و او را کشان‌کشان به داخل بردند.تا رسیدند به سالن، مرد با تقلا دست‌هایش را آزاد کرد، یقه‌ی خودش را درید، چند چنگ عمیق روی صورت و گردنش کشید و فریاد زد:ـ آی مردم! اینا دارن منو می‌کشن!جیغ پشت جیغ.صدا در سالن پیچید.کادر هتل و مسافران دورش جمع شدند.یکی گفت:ـ چرا زنگ نمی‌زنید پلیس؟یکی دیگر به کارکنان گفت:ـ شما خجالت نمی‌کشید؟ با زور آوردینش داخل؟زن جوان دستمال داد.ـ آقا خون اومده… بشینید…مرد با صدای لرزان گفت:ـ دیدید؟ کشیدنم داخل… زدنم… من فقط پولمو خواستم…دو مرد کادر هتل مات بودند.ـ به خدا خودش ،خودش را زد.اما صدای جمعیت بلند شده بود:ـ این چه وضعشه؟ـ اینجا قانون نداره؟مرد تلفنش را درآورد. بلند گفت:ـ الو پلیس؟ داخل هتل… دو نفر از کارکنان به من حمله کردند. شاهد دارم…با شنیدن واژه‌ی «پلیس»، رنگ از صورت دو مرد پرید.رئیس با صدایی لرزان گفت:ـ آقا… آرام باشید… سوءتفاهم شده…مرد گفت:ـ الآن معلوم می شه سوءتفاهم شده یا نه؟ من فقط پولمو می‌خواستم!پلیس رسید.افسر گفت:ـ آقایان عقب بایستید.بعد به مرد:ـ آقا، بیایید روی صندلی.مرد لنگ‌لنگان نشست. زن یه بطری به او داد:ـ یک کم آب بخورید؟مردی گفت:ـ نه، ممکنه خونریزی داخلی داشته باشه.افسر فقط نگاه کرد.بعد پرسید:ـ کسی با شما درگیر شده؟مرد گفت:ـ اینا… این دوتا… کشیدن… منو زدن…از داخل جمعیت دو نفر گفتند:ـ ما دیدیم زدنش!ـ کشیدن داخل!خانمی توریست در حالی که به داخل هتل برمی گشت، گفت ،اوه مای گاد،افسر:ـ همه ساکت. یکی‌یکی.بعد پرسید:ـ مدرکی دارید که برای طلب آمده‌اید؟مرد کپی چک را نشان داد.ـ اصلش پیش وکیلمه… من فقط آمدم پولمو بگیرم…رئیس گفت:ـ جناب سروان، دوربین داریم. بیایید ببینید.دوربین‌ها فقط یک چیز را نشان می‌داد:کشاندن مرد به داخل.لحظه‌ی پاره‌کردن یقه و خراش‌ها در زاویه‌ی کور بود.افسر گفت:ـ جالب است… درست همان‌جایی که دعوا شده، تصویر ندارید.وقتی برگشتند، مرد طلبکار هنوز روی صندلی بود. ضعیف، لرزان، نیمه‌بی‌هوش.افسر گفت:ـ آقا حالت خوب نیست آمبولانس خبر کنم؟ـ خوبم… فقط باید برم دستشویی…همان مرد شاهد زیر بغلش را گرفت و برد.افسر نگاهشان کرد. بعد نگاهش روی زن ثابت ماند. زن نگاهش را دزدید.افسر به رئیس گفت:ـ چرا چکتان را پاس نکردید که کار به اینجا نکشد؟رییس:مردک داره شلوغش میکنه.زن از جمعیت گفت:ـ آقای رئیس! چک بی‌محل دادین، طلبکار اومده حقشو بگیره، زدینش، حالا هم میگین شلوغ‌کاری؟رئیس عرق کرد.افسر پرسید:ـ مبلغ چقدر بوده؟ـ ششصد میلیون تومان… شش ساله گذشته.افسر گفت:ـ من برای برخورد امروز کادر شما آمدم. بحث چک جداست.رئیس زیر لب گفت:ـ کاش فقط چک بود… امروز سر خر شده…زن دوباره گفت:ـ زشته واقعاً! بیچاره رو زدید… معلوم نیست زنده در بره!این چه حرفیه!رئیس گفت:ـ جناب سروان… این موضوع کتک‌کاری رو همین‌جا جمع کنیم… بحث چک به کنار…افسر:ـ حالا بذار بیاد، ببینیم چیکار میشه کرد.طلبکار برگشت. خمیده، بی‌حال، با کمک همان مرد شاهد.کادر هتل او را نشاندند.یکهو روی زمین خم شد و شروع کرد به استفراغ…خون غلیظ روی سرامیک پخش شد.پلیس فوری به اورژانس زنگ زد.رئیس هتل شوکه شد. رفت کنار گوش مرد:ـ چی می‌خوای؟مرد آرام گفت:ـ همینجا… همین الان…رئیس بلافاصله تماس گرفت.دو نفر کیف آوردند. کیف را به مرد دادند. بعد چکی دیگر.ـ این هم بابت دیرکرد… و رضایت امروز…مرد ناگهان با بدنی سالم و محکم ایستاد.در همان لحظه صدای آژیر آمبولانس از دور می‌آمد.رئیس گفت:ـ برید به اورژانس بگید حالش خوب شد!افسر حیرت‌زده گفت:ـ آقا، چی شد؟ همین چند لحظه پیش داشتید از حال می‌رفتید!مرد طلبکار گفت:ـ خوب شدم جناب سروان… ضعف بود…الان خوبم.افسر فقط نگاه کرد و نوشت:«شاکی رضایت داد. وجه چک و خسارت پرداخت شد.»***جمعیت پراکنده شد.مرد طلبکار چک و کیف را برداشت،رو به کارمند هتل گفت:ـ بعضی وقتا میان‌بر بهتر جواب میده…تا قانون ، خداحافظ.از هتل بیرون رفت.***هوا تاریک شده بود.زیر پل، داخل ماشینش، سیگار می‌کشید و موسیقی گوش می‌داد.با تلفن گفت:ـ بیا… زیر پل‌ام… زودتر…چند دقیقه بعد، همان زن و همان مردِ شاهد، سوار ماشین شدند.مردِ شاهد گفت:ـ ای ول! همه چی طبق نقشه پیش رفت!طلبکار خندید:ـ بابا این بنده‌خدا خودش گفت ورودی هتل نقطه‌ی کوره… فقط یه قدم دیگه جلوتر یقه‌مو پاره می‌کردم، لو می‌رفتیم!هر سه خندیدند.مردِ شاهد گفت:ـ خب این از این… برای اون چک شرکت چی؟می‌خوای اونجا من نقش کتک‌خور رو بازی کنم؟ چون تو امروز کتک خوردی، باید استراحت کنی!ماشین در تاریکی دور شد.نمایش تمام شد.اما کار آنها تمام نشده بود.---Habib KarimiHabib KarimiSun, 13 Sep 2026 07:56:13 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/جوانک-پهلوان-wqet2wwathqt...تو میدان، جمعیت موج میزد. بچه ها یک طرف مشغول تاب و سرسره بودند و آنطرف عده ایبا دوچرخه دور دور میزدند. اما همٔه نگاهها جمع شده بود در گوشه ای که دایرهای بزرگ درست شده بود؛هرکس وسیله اش را گوشه ای میگذاشت و خودش را میان جمعیت جا میداد.زن و مرد، پیر و جوان، همه محو نمایش بودند. وسط دایره، پهلوان ایستاده بود و روبرویشجوانکی تنومند، کم تجربه اما پر ادعا؛ کسی که مدتی بود تلاش میکرد خودش را اثبات کند.کنارشان روی یک کارتن، ضبط کوچکی بود که پهلوان بسته به حال نمایش آهنگ عوض میکرد.وقتی رسیدیم، جوانک زور میزد تا زنجیری را پاره کند. پهلوان با صدایی رسا میگفت: »تونمیتونی... این کار از تو برنمیاد.«اما جوانک امروز مصمم بود؛ شاید برای اینکه از سایٔه سالها شاگردی بیرون بیاید.پهلوان بالاخره گفت: »سه بار حق داری تا شانس خودت را بیازمایی. بار اول پاره بشه، خبعالیه. بار دوم هم بدک نیست. اما بار سوم دیگه باید حتماً انجامش بدی؛ وگرنه اخراجی و حقنداری با من کار کنی.«بعد اضافه کرد: »بیخیال شو. بیا وزنه ها رو بزن. مردم هواتو دارن.«جوانک کوتاه نیامد: »نه! امروز میخوام ثابت کنم میتونم... نه اینکه فقط کمک دست باشم.«زنجیر را به بازو انداخت. پهلوان جمعیت را به آرامش دعوت کرد و آهنگی کوبنده گذاشت. جوانک فشار آورد، نشد.دوباره بست؛ تشویقها بالا رفت. زور زد، صورتش سرخ شد، رد زنجیر روی بازویشدیده شد... باز هم نشد.پهلوان ضبط را خاموش کرد: »هنوز وقت داری جوان. میتونی انصراف بدی. زنجیر رو درآر؛ ماهم انگار چیزی ندیدیم.«جوانک گفت: »اگه امروز نشه، با چه رویی به شما و این جماعت نگاه کنم؟«پهلوان گفت: »از دهسالگی میشناسمت. خیلی چیزها یاد گرفتی. اما شکست، گذشته تو روخراب میکنه؛ بیا همه چی رو خراب نکن.«جوانک یواشکی گفت یا برد یا هیچی. قصد عقب نشینی نداشتجمعیت دوباره تشویق کردند. آهنگی ریتمدار پخش شد. جوانک دو زانو نشست، زنجیر راانداخت روی بازو، دست بالا برد و با تمام جان فشار آورد. عرق از چهرهاش می چکید. جایی ازبازویش کبود شده بود. اما باز هم نشد.روی زمین نشست. دو دستش را همراه زنجیر روی صورت گذاشت؛ مثل اسیری درمانده. ضبطقطع شد. سکوت نشست. حتی بچه ها هم محو تماشا بودند.پهلوان جلو رفت و گفت: »بلند شو! تنبل بیخاصیت!... الان! برو گم شو!«گوشٔه جمعیت، مردی مسن و شیک پوش ایستاده بود و نگاهش به جوانک بود.جلو آمد.پهلوان گفت: »آقا! شما دیدین چه آبروریزی کرد؟ من باید چیکار میکردم؟«مرد گفت: »ممکنه یه فرصت دیگه بهش بدین؟«پهلوان: »نه آقا! شرط گذاشتیم. بارها گفتم نکنه. دست بردار نبود.مرد نگاهی کوتاه به جمعیت انداخت، سپس به طرف ضبط رفت. میکروفون را از روی کارتنبرداشت، دو سه فوت کرد و جلوی دهانش گرفت. بعد، با لحن شمرده گفت:»من از اول حواسم به این جوان بود. این مرحله برایش فقط یک زورآزمایی نیست... میخواهدخودش را ثابت کند. اگر امروز این فرصت از دست برود، شاید برای همیشه دلزده و درماندهشود.«چند ثانیه مکث کرد و ادامه داد:»پهلوانی فقط به حرف زدن نیست،درعمل باید نشان داد.جمعیت تکانی خورد. چند نفر دست زدند.بعد رو به پهلوان گفت: »شما منو نمیشناسید، اما من نمیتونم نسبت به این جوان بی تفاوتباشم. بیایید از مردم بپرسیم.بینیم نظرشان چیه؟«تشویق ها بلند شد.مرد لبخند زد و گفت: »پهلوان... بزرگواری کنید. روی این مردم و منِ پیرمرد رو زمین نزنید.«پهلوان نگاهش را میان جمعیت و جوانک چرخاند. همهمه بیشتر شد. گفت: »به احترام این مرد محترم و شما تماشاگران عزیز... فقط یک بار دیگه به این جوان فرصت میدم.«جوانک با خوشحالی بلند شد. مرد و پهلوان را بوسید و با لبخند برای جمعیت تعظیم کرد. آنگاهبرگشت وسط دایره و دو زانو نشست.مرد گفت: »پهلوان، اجازه میدید زنجیر رو من ببندم؟«پهلوان شانه هایش را بالا انداخت.مرد عصایش را به او داد، زنجیر را از پهلوان گرفت و با دقتی خاص آن را روی بازوی جوانکبست؛ قالب را درست روی حلقه ای انداخت که اندازٔه بازوی او بود.موسیقی آرام و حزن انگیزی پخش شد.پهلوان به جوانک گفت: »برای آخرین بار میگم...الان صدها نفر دارن نگاهت میکنن.تو هنوز فرصت داری کنار بکشی. می خوای چکار کنی؟جوانک نفس عمیقی کشید و جلوتر خزید: رخصت پهلوان... فقط همین یه بار.بغضش پیدا بود، همه بخاطرش ناراحت شدند . تعدادی زیر لب دعا می‌کردند.پهلوان چند قدم عقب رفت و گفت: »شروع کن.«مرد نگاهش را به جوانک دوخت. جوانک شروع کرد. دو سه بار خودش را بالا کشید، نفسگرفت، با تمام توان فشار آورد... ناگهان زنجیر گسیخت و مثل فنر پرتاب شد.جمعیت دست زدند و هلهله شادی فضا را گرفت.پهلوان پرید و او را بغل کرد. پیرمرد هم او را بوسید و بعد سبد برداشت و توی دایره میدان جلوی. مردم چرخید. اسکناس و سکه بود که در کلاه می ریختند.***************شب همان روز، در رستورانی بیرون شهر، صدایی آشنا گفت: دمت گرم که قالبو تو همون حلقٔهشکسته انداختی!تصور کنین اگه اشتباه میکردی!بعد صدای خنده بلند شد.برگشتم. جوانک، پهلوان و پیرمرد دور یک میز نشسته بودند و از ته دل میخندیدند.خندهای که نه شادی داشت، نه رفاقت... بوی نامردی میداد؛ بوی سوءاستفاده از ساده دلیمردمی که صادقانه کمک کردند. همانجا فهمیدم تمام آن هیاهو فقط نمایشی بود برایجیب خودشان؛ نمایشی که مرام و پهلوانی را مثل سفره ای جلوی مردم پهن کردند، اما لقمه ای به کسی نرسید؛ همه را خودشان برداشتند و به ریش مردم خندیدند.Habib KarimiHabib KarimiWed, 09 Sep 2026 23:46:09 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/آیا-وکیلم-hr3ovvrpbvun...کلاس تمام شد و سر و صدای دانشجوها توی راهرو. پیچید،مرتضی ساعت بعد هم کلاس داشت، اما دلش جای دیگری گیر بود؛ عشق ویدا کلاس و درس نمی‌شناخت.خوب می‌دانست ویدا اگر پایش از درِ دانشکده بیرون برود، یک‌راست می‌رود سمت خیابان، همان ایستگاه تاکسیِ جلوی دانشگاه تا ماشین بگیرد و برود خانه.معطل نکرد. پله‌ها را دوتا یکی طی کرد، دوید سمت پارکینگ و مثل برق پرید پشت فرمان. استارت زد و گاز داد و خودش را رساند جلوی در اصلی. از دور ؛ ویدا را دید که با چند تا از هم‌کلاسی‌هایش ، گرم صحبت بود.مرتضی کلاج را ول کرد، دست انداخت توی فرمان و بی‌هوا ماشین را کج کرد درست وسط صف تاکسی‌ها.راننده تاکسی اولی داغ کرد، پیاده شد و با اخم آمد جلو که سر و صدا راه بیندازد. مرتضی زرنگی کرد؛ طوری که دخترها نبینند، لبخندی زد، دست کشید به ریش نداشته‌اش، بعد دست گذاشت روی سینه و یواش گفت: «به خدا، آشناین دایی... نوکرم، دمت گرم، یه دقیقه هوامو داشته باش.»راننده تاکسی نگاهی به سر و وضعش انداخت، سری جنباند، زیر لب غرغری کرد و دوباره نشست پشت فرمان.ویدا از دوستانش خداحافظی کرد و برگشت سمت ماشین‌ها که چشمش به ماشین مرتضی افتاد. مرتضی شیشه را داد پایین و با صدای رسا گفت: «بفرمایید! بفرمایید سوار شید.»ویدا با تردید نگاهی به دوستانش انداخت و با تعارفِ مرتضی، همگی راه افتادند سمت ماشین. ویدا زرنگی کرد و رفت عقب، درست نشست پشت سر مرتضی تا چشم‌درچشم نشوند. یکی از دخترها نشست جلو و آن دو هم بغل دست ویدا جا گرفتند.ماشین که راه افتاد، مرتضی برای اینکه سکوت سنگین نشود، بحث درس و مشق را پیش کشید؛ از استاد فلان گفت، بعد پرید به ماجراهای دانشگاه.دخترِ صندلی جلو گاهی جوابی می‌داد و در بحث شریک می‌شد، اما ویدا از توی آینه وسط، فقط با وقار گوش می‌داد و لبخند می‌زد؛ تمام حواسش این بود که پیش بقیه سوتی ندهد و رفقایش بو نبرند که قصه چیست.کمی که جلو رفتند، دختر جلویی رو کرد به مرتضی: «ببخشید آقا، ما همین‌جا پیاده می‌شیم. دستتون درد نکنه.»ـ «خواهش می‌کنم، بفرمایید.»دختر دست برد توی کیفش و کرایه را گرفت جلو. مرتضی تعارف کرد: «اختیار دارید خانم، بفرمایید... من که کرایه نمی گیرم!»با وجود اصرار، پول را نگرفت. دخترها پیاده شدند، درها با یک «تَق» همزمان بسته شد و ماشین راه افتاد. همین که چند متری دور شد، مرتضی با هر دو دست کوبید روی فرمان و نعره کشید: «ای جانم! ویدا... مال خودمی، بالاخره می‌گیرمت!»قند توی دلش آب شد: «آخ چه روزی بود امروز... چه کار کردم من! عشقمو نشوندم تو ماشینم!»دستش بی‌اختیار رفت سمت ضبط. ولوم را تا ته پیچاند و با دو دست روی فرمان ضرب گرفت. سرش را تکان داد و با صدای رسا، انگار که عاقد وسط مجلس نشسته باشد، شروع کرد:«دوشیزهٔ مکرمه، سرکار خانم ویدای عزیز... آیا وکیلم شما را به عقد دائم و همیشگیِ آقا مرتضی درآورم؟»بعد خودش با شیطنت جواب داد: «عروس رفته دانشگاه گل بچینه!»دوباره خندید و با صدای کلفت‌تر خواند: «برای بار دوم عرض می‌کنم... دوشیزهٔ مکرمه، معظمه، ویدا خانم... آیا وکیلم؟»خودش گفت: «عروس رفته گلاب بیاره!»بار سوم صدایش را نازک کرد، عشوه ریخت و مثل دخترهای دم‌بخت پچ‌پچ کرد: «با اجازهٔ بزرگ‌ترها... بله!»جیغی از سر ذوق کشید. صدای نوار را بلندتر کرد. به جای ساقدوش و قوم‌وخویش داماد، تندتند روی فرمان دست زد و هم‌صدا با خواننده فریاد کشید:«شرم و حیا مالِ نوعروسه... اما باید دومادو ببوسه!»بعد گونهٔ راستش را چرخاند به طرف صندلی خالی کنارش: «بیا، خجالت نکش، ببوس دیگه!»دوباره شانه‌هایش را بالا و پایین انداخت و بشکن زد: «حالا همه دستا بالا، می‌ریم بندری!»ریتم تند نی‌انبان و تمپو کابین ماشین را لرزاند. مرتضی پشت فرمان مثل اسپند روی آتش بالا و پایین می‌پرید؛ با یک دست فرمان را می‌گرفت، با دست دیگر لنگ قرمزش را از روی داشبورد برداشت ، از پنجره داد بیرون و توی هوا چرخاند و رقصید. حس می‌کرد داره پشت سر کاروان عروسش بوق می‌زند و می‌رود.رسید سرِ چهارراه و پشت چراغ قرمز ترمز زد.یک پراید بغل‌دستش ایستاده بود. پسری هم‌سن و سال خودش شیشه را پایین داده بود و با خنده تماشایش می‌کرد. داد زد: «چیه رفیق؟ خیلی کوکی! بگو ببینم چی شده ما هم شاد بشیم؟»مرتضی که هنوز شانه ها را میلرزاند، با خنده فریاد زد: «داداش امروز عشقمو سوار کردم! نمی‌دونم از خوشحالی چه کار کنم!»پسرِ پرایدی نگاهی به داخل ماشین انداخت، خنده‌اش بیشتر شد و گفت: «خب دمت گرم داداش، ولی تو که عشقتو سوار کردی، لااقل می‌گفتی بیاد جلو بغل دستت بشینه صفا کنی؛ چرا نشوندیش اون پشت؟!»مرتضی چند ثانیه با همان لبخند به تکان دادنِ شانه‌هایش ادامه داد و با لب و دهانش ادای صدای نی‌همبون درمی‌آورد: انگشتانش را انگار روی نی تکان میداد «دی‌دیرین... دیرین...»یکهو مغزش سوت کشید. جمله‌ی پسر مثل یک سطل آب یخ ریخت روی سرش: «چرا نشوندیش اون پشت؟!»رقص روی هوا خشکید زبانش قفل شد. مثل برق‌گرفته‌ها، آرام ، طوری که انگار می‌خواهد به یک مارِ زنگی نگاه کند، گردنش را چرخاند سمت صندلی عقب.سرش سوت کشید؛ قلبش ایستاد.ویدا کز کرده بود درست پشت صندلی راننده؛ کیفش را سفت چسبانده بود به سینه‌اش و ز خجالت و شرم، زل زده بود به روبرو.مرتضی هنوز آخرین صدای مسخره‌ی «دی‌دیرین...» توی دهانش ناتمام مانده بود که یک‌باره مثل شمع آب شد. دستش شل شد. آرام سرش را گذاشت روی فرمان. دنیا دور سرش می‌چرخید. با صدای گرفته و لرزان گفت:«ویدا خانم... ببخشید... خاک تو سرم . شرمنده‌ام...چند ثانیه سکوت سنگینی کابین را پر کرد. مرتضی یک مرتبه سرش را از روی فرمان برداشت، انگار که یک حرف تازه یادش آمده، ابروهایش را گره زد، قیافه‌ای جدی و طلبکارانه به خودش گرفت و گفت:«ویدا! تو چرا این‌جوری منو رسوا می‌کنی؟!»ویدا خودش را از پشت صندلی کشید و آمد درست وسط صندلی عقب نشست.توی آینه وسط، نگاهش قفل شد توی چشم‌های از حدقه درآمده‌ی مرتضی. لبخند شیطنت‌آمیزی گوشهٔ لبش نشست، سرش را کج کرد سمت شیشه و آرام گفت: «من... کمی جلوتر پیاده می‌شم.»بعد دوباره برگشت، نگاهش را توی آینه انداخت و در حالی که خنده‌اش را به‌زور پشت دستش پنهان می‌کرد، گفت:«تازه... من باید از تو بپرسم چرا این‌جوری منو رسوا می‌کنی؟! مگه من چی‌کار کردم که تو رسوا شدی؟!»مرتضی هنوز مات نگاهش می‌کرد. ویدا کیفش را روی پایش جابه‌جا کرد و خیلی مودبانه گفت:«نه دیگه… مگه وکیلم نبودی؟ بگو ببینم مَهرِیه ام چی بود؟… چندتا سکه بود؟Habib KarimiHabib KarimiMon, 07 Sep 2026 12:31:18 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/عشق-خیالی-pctb7xqfjtk7...ما دو نفر رفیق و همسایه بودیم. سن‌وسال‌مان طوری بود که از اینکه قدمان دراز شده بود، خجالت نمی‌کشیدیم، اما توی سرمان غوغا بود. از بازیگوشی و مشقِ شب جدا شده بودیم و پا گذاشته بودیم توی دنیایی تازه؛ می‌خواستیم زودتر «مرد» حساب‌مان کنند، و میان ما دو نفر، رقابتی پنهان بود، مخصوصاً برای جلبِ توجه دخترهای همسایه.عصر، یکی از همان روزها، بی‌هوا و فقط برای اینکه قیافه بگیرم، دروغی از دهانم پرید بیرون:«فلان دخترِ همسایه... بدجوری عاشقم شده. آن‌قدر که دیگر کلافه‌ام کرده!»دوستم جا خورد. چشم‌هایش از حدقه زد بیرون. و توی چشم‌هایش حسادت را دیدم.«چی؟! از کجا فهمیدی؟»باغرور گفتم: «خودم می‌دانم، او می‌داند، خدا هم شاهد است.»پرسید: «آخه چطور ممکنه؟ از کجا فهمیدی ازت خوشش آمده؟»برای اینکه نبازم، همونجا داستان چشمه را کشیدم وسط:«دیروز کنار چشمه بودیم. من و دو نفر دیگه نشسته بودیم که او آمد. تشنه بود. لیوانم را پر کردم و تعارفش کردم. لبخند زد، لیوان را از دستم گرفت، آب خورد و وقتی آن را پس داد، چشم در چشمم دوخت و لبخندش پررنگ‌تر شد. موقع رفتن هم فقط به من گفت: خداحافظ. اگر دلش گیر نبود، سرش را می‌انداخت پایین و می‌رفت دنبال کارش!»: «اگر نگاهش به من مثل بقیه بود، با دست آب می‌خورد، نه از لیوان من!»دوستم با لحنی که‌ در آن کنجکاوی موج می‌زد، گفت:داری به هم می‌بافی رفیق! دختره آشناست، تشنه‌اش بوده آب خورده.؛ این کجایش عاشقیه»گفتم: «پس آن دو لبخند چه بود؟ یکی کوچک، یکی پررنگ‌تر…»گفت:«خیلی دلت خوش است! آن دختر به ترک دیوار هم می‌خندد. مادرش پارسال به مادرم می‌گفت این دختر از بچگی نیشش باز بوده. تو بی‌خود برای خودت دکان باز نکن!»دیدم لافم اثر نکرد، برگِ دیگری رو کردم:«پس آن یادداشتی که لای کتاب فارسی‌ام گذاشته چی؟»رنگش پرید:«کدام یادداشت؟»دروغ می‌گویی... نشانم بدهگفتم:«همون روز که اومد دمِ در و گفت کتابت را امانت بده، معنیِ شعرها را بنویسم. فردا که کتاب را پس داد، لای کتابم یک تکه کاغذ تا شده بود. رویش نوشته بود:تو که نوشم نیی، نیشم چرایی؟ / تو که یارم نیی، پیشم چرایی؟»دوستم دهانش خشک شد.اما زود به خودش آمد:«خودت داری می‌گی کتابت را گرفت معنی بنویسد! خب داشته شعر را یادداشت می‌کرده، جا مانده. این شعر هم اصلاً از کمبود محبته، نه عشق و عاشقی.»پیش خودم گفتم، کاش یه شعر بهتر ی انتخاب کرده بودم.باز بخاطری که موضوع عاشقی همچنان پا برجا باشه، ادامه دادم: «آخه پشت یادداشت هم یه شعر دیگه نوشته بود.»گفت:«چی؟ باز چی نوشته بوده که تو به خودت گرفتی؟»گفتم نوشته بود:از صدایِ سخنِ عشق ندیدم خوش‌تر / یادگاری که در این گنبدِ دوّار بماند...»حاضرم قسم بخورم این شعرِ همون آهنگیه که برادرش دائم گوش می‌ده! حتماً دختره موقع یادداشت برداشتن یا حفظ کردن شعرها اینو شنیده. ناخودآگاه اینجا هم نوشته. اینم دلیل نمی‌شه.»دلیل از این محکم‌تر نداری؟»دید ساکت شدم، باز هی گفت و گفت:«تو داری برای خودت عاشق می‌تراشی! کی بهت نگاه می‌کنه؟ نه دانشگاه رفتی، نه سربازی، نه درآمدی داری… حیرانی!»اما از نگاهش پیدا بود که زهرِ حرفم کار خودش را کرده. شب که به خانه برگشتم، دلم خنک نشده بود. می‌خواستم کاملا تسلیمش کنم. خودکاری برداشتم و با دستِ چپ — که خطم کج‌ومعوج و ظریف بیفتد —دل‌نوشته‌ ای سوزناک سر هم کردم؛ از آن نامه‌های پر از التماسِ دخترانه. گوشه‌ی پایینش هم یک قلب کشیدم، با تیری که از وسطش رد شده بود. بعد کاغذ را لای مشتم مچاله کردم که یعنی کهنه استفردا عصر، کاغذ را دادم دستش. .او نامه را باز کرد. هر خطی را که می‌خواند، انگار سوزنی به دستش فرو می‌رفت. نفسش سنگین شد و آن رفاقتِ صمیمی، یک‌باره تبدیل شد به سکوتی خفه. او به کاغذ نگاه نمی‌کرد؛ داشت به این فکر می‌کرد که چرا او نه، و من بله؟کاغذ را یواش تا کرد، گذاشت توی جیبش، سرش را بلند نکرد و فقط آهسته گفت:«عجب... پس راست گفتی.»من فکر کردم مسابقه را برده‌ام . غافل از اینکه حسادتِ پسرانه، آدم را تا جنون می‌برد. او آن شب نخوابید؛ بلکه نشست ، از زبانِ همان دختر، برای خودش جواب نوشت. سوزناک‌تر، عاشقانه‌تر. شبِ دوم یکی دیگه نوشت، شبِ سوم یکی دیگه... آن‌قدر نوشت و با همان سایه‌ی خیالی حرف زد که مرزِ دروغ و باور در کله‌اش پاک شد. او عاشقِ خودِ آن دختر نشده بود؛ عاشقِ آن تصویری شده بود که با کلماتِ خیالی ساخته بود.سال‌ها گذشت. راه من به دانشگاه و غربت کشید و او ماندهمان جا.. کم‌کم آن بازیِ مسخره‌ی نوجوانی فراموشم شد، تا اینکه بعد از سال‌ها، رفقای قدیمی برایم خبر آوردند:«دوستت داماد شده؛ با همان دخترِ همسایه‌شان!»خشکم زد. یادِ چشمه افتادم، یادِ کاغذِ مچاله.عصرِ همان روز، سر کوچه دیدمش. مردی شده بود با کتِ اتوکشیده و جاافتاده. تا چشمش به من افتاد. روبوسی کردیم و بعد از احوال‌پرسی‌. به شوخی زدم به پهلویش:«شنیدم بالاخره کارِ خودت را کردی و دست روی دخترِ همسایه گذاشتی! یادش بخیر...»او لبخندی زد،بعد واقعیت را گفت:«یادت هست آن نامه‌ی مچاله را دادی دستم؟ سه روز بعدش، به بهانه‌ی درس، دفترِ مشقش را امانت گرفتم تا خطش را ببینم. خطِ نامه‌ات هیچ شباهتی به خطِ او نداشت. فهمیدم لاف زدی؛ خطِ کج‌ومعوجِ دستِ چپِ خودت بود.»دهانم از تعجب باز ماند. ادامه داد:«فهمیدم دروغ گفتی، اما کار از کار گذشته بود. غیرتم سوخت. پیشِ خودم گفتم مگه من چه کم دارم که او نباید مرا بخواهد؟ از لجِ تو نشستم و نامه‌هایی از زبانِ او برای خودم نوشتم. آن‌قدر نوشتم که آن دخترِ توی کاغذها، ذره‌ذره آمد توی بیداری‌ام. دیگر نمی‌توانستم از سرم بیرونش کنم. آن‌قدر در این آتش سوختم تا آخرِ سر مادرم را فرستادم خانه‌شان... و دیدم او هم سال‌هاست چشم‌انتظار بوده و بی‌معطلی بله را گفت.»دستم را فشرد وبا خنده گفت:«می‌دانی رفیق؟ اگر آن روز با آن دروغ وسوسه‌ام نکرده بودی، منِ کم‌رو و ترسو تا آخرِ عمرم جرئت نمی‌کردم حتی از ده متریِ خانه‌شان رد شوم. تو یک دروغ به من تحویل دادی، ولی من با همان دروغ، تمامِ زندگی‌ام را ساختم.»مات شده بودم. با خوشحالی دستش را فشردم و گفتم:«مبارک باشه... به پای هم پیر بشین.»در راهِ برگشت، داشتم به این فکر می‌کردم:ما بازی را با کلماتی شروع کردیم که فقط می‌خواستیم کم نیاوریم؛ اما خیال، خیلی وقت‌ها آرام و بی‌صدا، از شوخی‌های ما جدی‌تر می‌شه و تقدیر آدم‌ها را رقم می‌زنه.Habib KarimiHabib KarimiFri, 04 Sep 2026 02:49:17 +0330https://virgool.ir/@habib.karimi1966/آن-مرد-آمد-nnmkqjtmi1we...زنگ تفریح تمام شد. صدای گوش‌خراش زنگِ اخبار که بچه‌ها را به کلاس فرا می‌خواند، ممتد نواخته می‌شد. ناظم مدرسه دانش‌آموزان گریزپا را با توپ و تشر به داخل کلاس می‌فرستاد. چند دقیقه بعد، همه در کلاس‌ها بودند و سکوت سنگینی در حیاط و سالن مدرسه حکم‌فرما شد.در انتهای حیاط، کنار آبخوری و دستشویی، باغچه‌ای کوچک دیده می‌شد. معلم حرفه‌وفن که علاقه‌ی زیادی به کشاورزی داشت، تصمیم گرفته بود همان‌جا گیاه و سبزیجات بکارد. مشکلِ آب اما وجود داشت. برای همین با اصرار به مدیر گفت: «همین‌جا کنار باغچه چاهی می‌کنیم؛ با شش متر عمق به آب می‌رسیم.»فردای آن روز، مقنی شروع به کندن چاه کرد. سه روز بعد، مقنی گفت: «سنگ بزرگی سرِ راهه؛ کار سخت شده.» معلم سر چاه آمد، نگاهی انداخت و گفت: «اگر سنگ رو بالا بکشیم، کار راه می‌افته.»روز بعد، طبق معمول بچه‌ها سر کلاس رفتند. مقنی کنار چاه نشسته بود و انگار منتظر کسی بود. معلم جلو رفت و پرسید: «چرا کار را شروع نکردی؟» مقنی گفت: «منتظر کارگرمم. می‌رم پایین، طناب رو دور سنگ می‌پیچم. شما اگه کارگر رسید، بگین من توی چاه منتظرم.»مقنی رفت داخل چاه و بلند گفت: «یه‌کم طناب رو بالا بکشین، ببینم توازن داره یا نه.»معلم کتش را درآورد، پاهایش را دو طرف چاه گذاشت و طناب را کشید. سنگ کمی بالا آمد. مقنی گفت: «خوبه، می‌شه بالا کشیدش.»معلم که خودش پیشنهاد چاه را داده بود و بی‌صبرانه منتظر رسیدن به آب بود، می‌دانست تنها مانع همین سنگ است. از طرفی فصل بهار بود و حیف بود زمان کاشت از دست برود. ساعت را نگاه کرد؛ داشت دیر می‌شد و کارگر هنوز نیامده بود. طناب را روی زمین گذاشت و به ورودی مدرسه نگاه کرد؛ خبری از کارگر نبود.سر به دهانه چاه گذاشت و به مقنی گفت: «می‌خوای من امتحان کنم؟ شاید بتونم سنگ رو بالا بکشم.» مقنی با صدای بلند گفت: «نمی‌دونم… ولی امتحانش ضرری نداره.»معلم طناب را برداشت و پاهایش را دو طرف چاه گذاشت. قسمتی از طناب را دور مچش پیچید و با تمام نیرو کشید. طناب روی مچش داغ شد. یک متر پایین‌تر را گرفت و دوباره بالا کشید. سنگ بلند شد، و بعد نیم‌متری دیگر بالا آمد. کف دستش سوخت. طناب پلاستیکی بود و می‌لغزید، اما او ادامه داد. حالا نفس‌نفس می‌زد.ته چاه، مقنی خودش را به دیوار چاه چسباند، بعد رفت زیر سنگ و با قدرت تمام سنگ را به بالا هل داد. معلم احساس کرد کشیدنش راحت‌تر شده. سنگ بالاتر آمد تا جایی که مقنی روی سرپنجه ایستاده بود و با سرانگشت آن را هل می‌داد. اما دیگر دستش نمی‌رسید.سنگ در میانه‌ی چاه آویزان مانده بود و وزنش روی دستان معلم سنگینی می‌کرد. عرق از پیشانی‌اش سرازیر شد، کف دستانش می‌سوخت، زانوها خم شدند و کمرش درد گرفت.مقنی با نگرانی بالا را نگاه می‌کرد. نور سفید از اطراف سنگ پخش می‌شد. خداخدا می‌کرد که سنگ بالا برود. معلم سرخ شده بود؛ رگ گردنش بیرون زده و نفسش به شماره افتاده بود. مقنی با ناامیدی فریاد زد: «آقا معلم! اگه نمی‌تونین بالا بکشین، فقط نگهش دار!»سنگ اندکی پایین رفت. مقنی روی سرپنجه ایستاد، دستش را زیر سنگ گرفت و فریاد زد: «نگهش داشتم! خیالت راحت!»اما وزن روی دست‌های معلم کم نشد. شقیقه‌هایش تیر کشید. با تمام توان دوباره طناب را بالا کشید. باز هم سنگ نیم‌متری بالا رفت. دیگر نه صدایی از مقنی می‌آمد، نه حرکتی از سنگ. معلم با دستانی لرزان آن را نگه داشته بود.نگاهش به درِ بسته‌ی مدرسه افتاد. در ساختمان روبه‌رو فقط صدای معلم املا می‌آمد که با صدایی یکنواخت می‌خواند: «آن مرد آمد…»جمله‌ای آشنا. در اجرای تئاتر مدرسه، محمد ــ دانش‌آموز هیکلیِ کلاس پنجم ــ همین جمله را می‌گفت. معلم به پنجره‌ی کلاس پنجم نگاه کرد؛ باز بود. پس فریاد زد: «محمد!»صدای معلم در حیاط طنین انداخت. پرنده‌ای از روی سپیدار بلند شد. محمد، که کنار پنجره بود، بیرون را نگاه کرد و خطر را دید. بی‌اجازه بلند شد و از پنجره پایین پرید. دوید و خودش را به چاه رساند. معلم رنگش کبود شده بود، رد طناب روی مچ‌هایش گوشت را کبود کرده بود و کمرش خم شده بود.محمد خم شد، دستش را پایین‌تر از دستِ معلم گذاشت و با صدای بریده گفت: «گرفتمش!»معلم با ناباوری دست پایینی‌اش را رها کرد. کمی صاف‌تر ایستاد، دستی روی کمر گذاشت و با سرگیجه به اطراف نگاه کرد. بعد، دست دیگرش را هم رها کرد و عقب رفت. روی خاک‌های اطراف چاه نشست، نفس‌نفس می‌زد و با نگرانی پایین را می‌پایید.وقتی وزن سنگ روی دست‌های محمد افتاد، طناب لغزید و سنگ نیم‌متری پایین رفت. رنگ از چهره‌اش پرید. صدای مقنی از ته چاه آمد: «نگهش دار! فقط نگهش دار!»محمد نفسی عمیق کشید و به مقنی گفت: «مواظب باش! تا جایی که دستت می‌رسه کمک کن تا بکشمش بالا.»در همان لحظه، معلم کلاس پنجم که دیده بود محمد از پنجره پریده، از کلاس بیرون دوید. ماجرا را فهمید، با چند دانش‌آموز هیکلی دیگر طناب را گرفتند. با هم سنگ را بالا کشیدند و بعد، مقنی هم بالا آمد.مقنی، نفس‌زنان، مدام خدا را شکر می‌کرد. به سمتِ معلم حرفه‌وفن – که هنوز روی خاک نشسته بود – رفت، دستش را روی شانه‌اش گذاشت و گفت: «آقا معلم، خدا امروز به من و شما عمرِ دوباره داد.»معلم خسته و رسته از خطر،به او خیره شد و گفت: «امروز فهمیدم عجله کار شیطان است؛ هر چیزی به وقت خودش نیکوست.»Habib KarimiHabib KarimiMon, 31 Aug 2026 10:49:27 +0330