https://virgool.ir/feed/@habib.karimi196fa2026-11-10 15:29:12https://files.virgool.ir/upload/users/4912765/avatar/mOoqMP.jpghttps://virgool.ir/@habib.karimi196https://virgool.ir/@habib.karimi196/اتاقِ-بی-صدا-روایتی-از-مرگِ-یک-رفاقت-irjy49matfbr اهل دو تا استان مختلف بودیم؛ با دو لهجه و دو دنیای جدا. اما خوابگاه ما را جوری به هم جوش داد که بعد از سال دوم، دیگر رفاقت‌مان از مرز دانشگاه و خوابگاه رد شد و به خانواده‌هامان رسید.یک‌بار که از شهرش برگشت، برای من شلوار راحتیِ محلی سوغات آورد؛ از همان‌ها که گشاد و خنک‌اند و طرح‌های سنتی دارند. آن‌قدر دوستش داشتم که از پایم درنمی‌آمد. برادرم که دید، چشمش را گرفت. بهش گفتم؛ سفر بعد که آمد شهر ما، یک شلوار محلی و دست‌دوزِ دیگر، برای داداشم سوغات آورد.شب خوابید خانهٔ ما. مادرم خورش‌سبزی درست کرد؛ او و همهٔ اعضای خانواده دور سفره‌ی کوچک‌مان نشستیم، با همان اشتها قاشق زد و بعد مادرم مرا صدا زد: «بلند شو مادر، اون گلوپِ راهرو رو عوض کن!» از همان ثانیه، کلمه برایش شد بمب خنده. هر وقت چراغی خاموش می‌شد، می‌زد زیر خنده و می‌گفت: «گلوپ رو بزن روشن شیم!»دانشگاه تمام شد ، بعد از پنج سال بی‌خبری، یک روز عکسی دیدم که بند دلم را پاره کرد: عکسش در مصاحبه با یک روزنامهٔ اقتصادی؛ با کت‌وشلوار دست‌دوز و تیترِ «مدیرعامل جدید شرکت ...».منشی‌اش بعد از چند بار تلفن، وقتی ده دقیقه‌ای لابلای دو جلسه برایم خالی کرد.طبقهٔ چهارم ساختمانی در مرکز شهر، درِ سنگین اتاقش باز شد. پشت میزی که وسعتش اجازه نمی‌داد دستت به دست طرف مقابل برسد نشسته بود. جاافتاده‌تر، تمیزتر و آراسته‌تر از هر زمانی.بلند شد، کتش را با انگشت صاف کرد و دستش را آورد جلو. دستش خنک و اتوکشیده بود.گفتم: «سلام جناب مدیرعامل.»لبخندی زد؛ از همان‌هایی که فقط لب باز می‌شود و چشم‌ها مات می‌ماند: «خوش آمدید. بفرمایید.»نشستم. نگاهم را دوختم به مردمک‌هایش؛ منتظر بودم همان برقی که بعد از سوغاتی آوردن برای داداشم توی چشمش بود دوباره بزند بالا. نگشت. دست‌هایش را روی پوشه‌های چرمی قلاب کرد.خواستم این دیوار شیشه‌ای را بشکنم: «داداشم هنوز اون شلوار راه‌راه محلی رو داره... هروقت می‌پوشه یاد اون شبی می‌افته که با سوغاتی رسیدی و بوی خورش‌سبزی مامان پیچیده بود توی خونه.»نگاهش از روی زونکن بالا آمد؛ نه نوری، نه خطی روی پیشانی. فقط آرام سر جنباند: «سوغات شهرمون کیفیت پارچه‌ش خوبه. بهشون سلام برسونید.»تلفن روی میز تک‌زنگ زد. دکمهٔ اسپیکر را لمس کرد. منشی گفت: «آقای مهندس، هیئت‌مدیره منتظر شماست.»با صدایی محکم و عاری از هر لهجه‌ای گفت: «پوشهٔ مالی رو ببرید اتاق کنفرانس، دو دقیقه دیگه اونجام.»تماس قطع شد. نگاهم کشیده شد سمت هالوژن‌ها و لوسترهای مهتابیِ سقف کاذب. آخرین تیر ترکش را انداختم؛ همان کلمه‌ای که سال‌ها رمز خنده‌هایمان بود:«اتاق پر نوری داری... چقدر گلوپ داره!»کلمه پرت شد اما هیچ. حتی گوشهٔ لبش کج نشد. فقط مچ دستش به ظرافت چرخید، نگاهی کوتاه به ساعت طلایی‌اش انداخت و بعد رو به من نشست.فهمیدم بازی تمام است. بلند شدم: «می‌دونم جلسه‌ت دیر می‌شه. فقط اومده بودم از نزدیک تبریک بگم.»بلند شد. دست راستش را گذاشت روی سینه؛ تعظیمِ سرش در زاویهٔ استاندارد و بی‌نقص تشریفات خم شد:«محبت کردید سر زدید. به بچه‌های اداری می‌سپارم کارت‌تون رو بگیرن... راستی، عذرخواهی می‌کنم، امرتون با چه اسمی ثبت شده بود؟»هوا در سینه نماند.نگاهش کردم. توی چشم‌هایش کینه یا غرور نبود؛ هیچی نبود. آن‌همه شلوار دست‌دوز، آن‌همه قابلمهٔ خورش‌سبزی خانهٔ مادری، آن‌همه خنده‌های تا صبح، همه پشت این میز عریض دود شده بود و رفته بود هوا. بدون اینکه حتی اثری از خاکسترش بماند.گفتم: «مهم نیست. کار خاصی نبود.»دست دادیم. سرد و رسمی.توی آسانسور، گوشی را درآوردم. پیامی که دیشب با ذوق توی پیش‌نویس تایپ کرده بودم روی صفحه روشن بود: «ببین کی مدیرعامل شده... دمت گرم داداش!»انگشتم را گذاشتم روی «داداش»، پاکش کردم؛ بعد بقیهٔ جمله را؛ و درِ آسانسور در سکوت باز شد.K_HK_HSun, 25 Oct 2026 23:02:57 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/پلیس-ساحل-fmpxby8alyacدر ساحل زیبای خلیج فارس قدم می‌زدم. هوا کم‌کم رو به تاریکی می‌رفت. به طرف ماشینم که در خیابان منتهی به دریا پارک کرده بودم برگشتم و داخل نشستم تا منتظر همراهانم بمانم. شن‌های نرم ساحل، مرغان دریایی، موج‌های آرام دریا و کشتی‌هایی که در دوردست دیده می‌شدند، منظره‌ای آرام و دلنشین ساخته بودند. در همین لحظه مردی میانسال آن طرف خیابان، روبه‌روی من، ماشینش را پارک کرد و پیاده شد. درِ خودرو را قفل کرد و به طرف ساحل راه افتاد. هنوز چند قدمی دور نشده بود که افسر جوانی به او نزدیک شد. ماسک بر صورت داشت و عینک دودی به چشم. با صدایی محکم گفت:پدرجان! خلاف پارک کرده‌اید. مرد آرام پاسخ داد:ببخشید، من از راه دور آمده‌ام و شهر را بلد نیستم. الان ماشین را جابه‌جا می‌کنم. افسر گفت:خیر آقا. اینجا خیابان یک‌طرفه است. خودرو شما باید به پارکینگ منتقل شود. سپس در بی‌سیم گفت:یک یدک‌کش به موقعیت ساحل بفرستید. مرد دستپاچه شد و گفت:جناب سروان، پسرم همکار شماست. قرار گذاشته‌ایم همین‌جا همدیگر را ببینیم.افسر لحظه‌ای مکث کرد و گفت:حالا چون پسر شما همکار ماست، از انتقال خودرو به پارکینگ صرف‌نظر می‌کنم... اما جریمه سر جایش است. مرد که انگار از مخمصه بزرگی نجات یافته بود، سریع رفت و گواهینامه‌اش را آورد. افسر نگاهی به آن انداخت و گفت:پدرجان! اعتبار گواهینامه شما تمام شده. جریمه دو برابر می‌شود. مرد با نگرانی گفت:ببخشید، یادم رفته بود. حتماً تمدیدش می‌کنم.افسر شروع به نوشتن قبض جریمه کرد. ناگهان گفت:لطفاً کارت معاینه فنی خودرو؟ مرد این بار با کمی ناراحتی کارت را آورد و داد. افسر نگاه کوتاهی کرد و گفت:اعتبار این هم تمام شده. مرد اخم کرد و گفت:جناب سروان، دیگر خیلی سخت می‌گیرید. این را هم یادم رفته تمدید کنم. افسر گفت: پس چاره‌ای نیست. خودرو باید به پارکینگ منتقل شود. بعد پشت فرمان نشست و گفت:آقا، سوئیچ؟ مرد جلو آمد تا سوئیچ را بدهد. همان لحظه افسر سرش را پایین آورد، دست مرد را گرفت و پشت دستش را بوسید. مرد جا خورد و گفت:یادتان باشد فقط دست پدر و مادرتان را ببوسید. افسر لحظه‌ای سکوت کرد. صدایش کمی لرزید و گفت:بفرمایید سوار شوید... با هم به پارکینگ می‌رویم. مرد زیر لب غر می‌زد و سوار شد. همین که نشست، افسر کلاه و عینکش را برداشت و مرد را در آغوش گرفت. گفت: ببخشید پدر... او پسرش بود. پدر که هنوز از تعجب بیرون نیامده بود گفت:بچه... تو هنوز آدم نشدی؟ پسر لبخند زد. در چشم‌هایش برق اشک دیده می‌شد. گفت: نه پدر… اما امروز فهمیدم جریمهٔ پدرم از همهٔ راننده‌ها سنگین‌تره!:::K_HK_HWed, 21 Oct 2026 22:24:45 +0330