https://virgool.ir/feed/@h.hzrfa2026-11-12 18:15:24https://files.virgool.ir/upload/users/1187150/avatar/Kxwzon.jpghttps://virgool.ir/@h.hzrhttps://virgool.ir/@h.hzr/چطور-خلاق-باشیم-eskbxrdpk5ywدر مورد خلاقیت به ما دروغ گفتن!خلاقیت نه ژنیه که فقط مخصوص از ما بهتران باشه، و نه نتیجه‌ی مصرف مواد صنعتی و سنتی.می‌خوام توی 3 تا گام ساده، آتشفشان خلاقیت‌تون رو فعال کنم تا از گدازه‌های نابش لذت ببرید!گام اول (ذهنیت): هیچ چیز اصیل نیست!اول ببینیم که ایده‌های خلاقانه از کجا میان؛ آیا خاستگاه همه‌شون، ذهن خلاق و پویای آدماست؟هر ایده‌ای که خلق میشه، 2 تا عنصر اصلی داره: جهان‌بینی، افکار، دانسته‌ها و زاویه‌ی دید اون آدم برداشت‌های مستقیم و غیرمستقیم از ایده‌های موجود قبلیمورد دوم که مشخصا نشون میده هر ایده‌ی جدیدی، وام‌دارِ ایده‌های موجوده. (و لذا صد در صد خالص نیست)اما به‌نظر میاد مورد اول، منبع خالص و اصیل ایده‌‌های جدیده.اما یه سوال: جهان‌بینی و چارچوب‌های ذهنی آدما رو چی تشکیل میده؟افراد، اطلاعات، آثار، فرهنگ و... (یعنی مجموعه‌ای گسترده از ایده‌های و چیزهایی که قبلا خلق شدن)پس وقتی کسی خلاقیت به خرج میده و چیز جدیدی خلق می‌کنه، در واقع این اتفاق میفته:فرد خلاق، به کمک دیدگاه و ذهنیتی که حاصل از اطلاعات و ایده‌های موجود در جهانه، به دیگر ایده‌های موجود نگاه می‌کنه و با ترکیب، دستچین و اضافه کردن اون‌ها، ایده‌ی جدیدی رو به‌وجود میاره(ساده‌تر بگم؛ آدم خلاق مثل یه آشپز می‌مونه که مهارت‌هاش رو از دیگران یاد گرفته؛ قابلمه و ملاقه و بقیه‌ی وسایلش رو هم از شخص دیگه‌ای قرض گرفته؛ مواد اولیه‌ی آشپزیش مثل سیب‌زمینی و پیاز هم حاصل دست‌رنج یه نفر دیگه‌ست؛ و اون فقط وظیفه‌ی ترکیب کردن و ساختار دادن به اون‌ها رو داره. پس اگر یه آشپز ادعا کنه غذایی که پخته، به‌طور کامل و صد در صد نتیجه‌ی کار خودشه و هیچ عامل دیگه‌‌ای، هیچ تاثیری در فرآیند شکل‌گیری اون غذا نداشته، به‌نظر ادعای درستی نمیاد.)هیچ ایده‌ای، صد درصد اصیل نیست.پس دقت کنید که در هر زمینه‌ای قصد ایده‌پردازی و نوآوری دارید، منابع گسترده‌ای که در اطرافتون وجود داره رو نادیده نگیرید و فکر نکنید خلاقیت یعنی ایده‌هاتون رو با دست خالی و به‌تنهایی، از صفر رشد بدید.گام دوم (راهبرد): مثل یک کلکسیونر باشیدما، ترکیبی از چیزهایی هستیم که اجازه میدیم وارد زندگی‌مون بشن. آدم‌هایی که باهاشون در ارتباطیم، کتاب‌هایی که می‌خونیم، فضاهایی که توشون قرار می‌گیریم و... پس خیلی مهمه که مراقب باشیم منابعی که تفکر و طرز فکر ما رو شکل میدن و ازشون ایده می‌گیریم، منابع ارزشمندی باشن.در واقع باید مثل یک کلکسیونر حرفه‌ای، حساس و تیزبین باشیم؛ و همون‌جوری که اون به دنبال بهترین اشیا و اجناس برای قراردادن داخل مجموعه‌اش هست، ما هم دنبال بهترین منابع باشیم و حواسمون باشه که چه اطلاعات و ایده‌هایی رو وارد مغزمون می‌کنیم.طبیعیه که هر چقدر اطلاعات ارزشمندتری وارد مغزمون کنیم، ساختار فکری کارآمدتری پیدا می‌کنیم؛ و هر چقدر ایده‌های خوب بیشتری به گوشمون برسن، دستمون برای گلچین کردن و ایده‌برداری از اون‌ها بازتر میشه.گام سوم (راهکار): آغاز، جعل، خلق.اگر منتظر باشید که تمام عوامل و شرایط ایده‌آل بشه و بعد شروع به خلق کردن کنید، هیچ‌وقت شروع نمی‌کنید؛ چون هیچ‌وقت همه‌چیز ایده‌آل شما نمیشه.راهش اینه که همین الان شروع کنید.ما هر چقدر هم که تلاش کنیم و قبل از انجام کار شرایط رو مهیا کنیم، باز هم اولین کارهامون ضعیف خواهند بود. چون خیلی از چیزها رو بعد از شروع کردن و فقط در طول مسیره که باهاشون مواجه میشیم؛ پس بخش عمده‌ای از یادگیری و پیشرفت ما، حاصل انجام دادن، تجربه کردن و آزمون و خطاست.اگر هم هیچ نظری درمورد این‌که چطور شروع کنید و چی‌کار کنید ندارید، کافیه که چند تا از بهترین افراد، آثار و ایده‌های مربوط به حوزه‌ی موردنظرتون رو پیدا کنید و عینا از اون‌ها کپی کنید.خواننده‌های تازه‌کار، با خوندن و تمرین کردن آهنگ بزرگ‌ترین خواننده‌ها شروع می‌کنن.نقاش‌ها در اوایل کارشون، تلاش می‌کنن که بهترین آثار موجود رو عینا بازآفرینی کنن.البته توجه کنید که این عینا کپی کردن فقط برای اوایل کاره و جنبه‌ی تمرینی داره. وقتی که به اندازه‌ی کافی کپی کردید، کم‌کم قالب کاری خودتون رو پیدا می‌کنید، ایده‌ها و تفکرات خودتون رو وارد کار می‌کنید و در نهایت، شیوه‌ی کاری خاص خودتون رو پیدا می‌کنید. اگر با همین فرمون پیش برید، کارهاتون روز به روز غنی‌تر میشن و توی حوزه‌ی خودتون، مشهور و تبدیل به برند میشید؛ و اون موقع نوبت دیگران میشه که از شما کپی‌برداری کنن!خلاصه این‌که: اونقدر جعل کنید تا بالاخره خلق کنید.برداشتی آزاد از کتاب "هنرمندانه بقاپید" اثر "آستین کلئون"حامد هزارخانیحامد هزارخانیTue, 13 Dec 2022 22:07:26 +0330https://virgool.ir/@h.hzr/ادراک-چیست-20-نمره-lzmwzszqldpvتوی این مقاله می‌خوایم با یه مفهوم به‌شدت مهم به اسم "ادراک" آشنا بشیم.اول ببینیم که ادراک یعنی چی؛ادراک یعنی برداشت و تفسیر ما از رویدادها و واقعیت‌های بیرونیبه شکل زیر دقت کنید:مفهوم این شکل به‌طور ساده و خلاصه این میشه:وقتی که رویداد خارجی رخ میده (رفتار، گفتار، اتفاق و...)، ما اول اون‌ها رو با حواسمون دریافت می‌کنیم (اکثرا بینایی و شنوایی). بعدش با توجه به باورها و تفکراتی که داریم، اون‌ها رو تفسیر می‌کنیم و یه برداشتی از اون رویداد خارجی توی ذهنمون شکل می‌گیره. بعدش اون برداشت و ادراک رو با دنیای مطلوبمون مقایسه می‌کنیم که ببینیم این اتفاق برای ما خوشاینده یا ناخوشایند. بعد هم بر اون اساس، یه احساسی در ما به‌وجود میاد و یا یه رفتاری از خودمون نشون میدیم.پس متوجه شدیم که بین کنش (اتفاقات) و واکنش ما (رفتار یا احساس) یه سری مراحل پیچیده وجود داره و هر کدوم از این پارامترهای ذهنی، در هر شخص متفاوت و منحصر به فرده. خلاصه این که مفهومی که از یه اتفاق دریافت میشه، بستگی به فرآیند درک و پردازشی داره که توی سر ما می‌گذره. به همین خاطر وقتی که یه اتفاق واحد و مشخص میفته، منجر به برداشت‌ها و برخوردهای متفاوتی توی افراد میشه.پس میشه این‌طور گفت که ما آدم‌ها، واقعیت‌ها رو نمی‌بینیم، واقعیت خودمون رو می‌بینیم. یا میشه گفت واقعیت رو اون‌طوری که دلمون می‌خواد و منطبق بر باورهامونه می‌بینیم.حالا ببینیم که ادراک ما به چه عواملی بستگی داره:اطلاعاتارزش‌گذاری‌های ذهنیخواسته‌ای که داریمسیستم مغزی ماتجربیات گذشتهو از اون‌جایی که هر کدوم از ما توی خانواده‌هایی با عقاید مختلف به دنیا اومدیم و شرایط و تجربیات خاص خودمون رو داریم، طبیعیه که شیوه‌ی ادراک‌مون هم شبیه به هم‌دیگه نباشه؛ پس میشه گفت که بیشتر ماها، دنیا رو جوری درک می‌کنیم که در دوران کودکی و احتمالا نوجوانی بهمون آموخته شده (مستقیم یا غیرمستقیم).نکته‌ی غم‌انگیز این‌جاست که درصد قابل توجهی از آدم‌ها، بدون این‌که از این مورد آگاه باشن، کل عمرشون رو با دیدگاه و ادراکی زندگی می‌کنن که حاصل تفکر خودشون نبوده و تقلید ناخردمندانه‌ای از دیدگاه خانواده، اطرافیان و جامعه بوده؛ که اون هم در سنی شکل گرفته که هنوز قدرت تفکر و تشخیص بالایی نداشتن.پس برای این‌ که دید بازتر و نگاه درست‌تری به جهان و اتفاقات داشته باشیم، لازمه که خودمون رو در معرض دیدگا‌ه‌های مختلف (و مخالف خودمون) قرار بدیم و بهشون گوش بدیم و درباره‌شون فکر کنیم. هر چند که احتمالا به‌خاطر داشتن تعصب، با اون اطلاعات و دیدگاه‌ها هم به‌طور کارآمدی مواجه نمیشیم و اون‌ها رو هم طبق ادراک الان‌مون تفسیر می‌کنیم.ولی خبر خوب اینه که صرف همین آگاه شدن از این موضوع که واقعیت‌های ادراک شده توسط ما، می‌تونن با اون چیزی که واقعا رخ داده و البته ادراکی که بقیه از اون واقعیت دارن متفاوت باشه، می‌تونه گام موثری برای حرکت در مسیر آگاهی و روشن‌فکری باشه.با دونستن این موضوع، می‌تونیم وجود دیدگاه‌های کاملا مخالف رو راحت‌تر هضم کنیم. البته منظور این نیست که اون دیدگاه‌ها مورد پذیرش‌مون باشن؛ منظور اینه که چون الان دلایل شکل‌گیری این دیدگاه را می‌دونیم، احتمالا راحت‌تر قبول می‌کنیم که چرا وجود دارن.و البته رفتار بقیه هم برامون قابل درک‌تر میشه؛ چون الان می‌دونیم که هر کسی، بهترین رفتاری رو که بلده و طبق ادراکش، فکر می‌کنه درسته رو انجام میده؛ درحالی که ممکنه اون رفتار از نظر ما کاملا اشتباه باشه.حالا چند تا مثال از تفاوت ادراک که منجر به تفاوت رفتار میشه رو با هم ببینیم:نکته‌ی دیگه اینه که وقتی ادراک آدم‌ها با هم خیلی متفاوته، حتی عشق ورزیدن و محبت کردن هم ممکنه باعث ایجاد تعارض و اختلاف بشه!چون وقتی می‌خوایم به یه نفر علاقه‌مون رو نشون بدیم، ولی هیچ درکی از دیدگاه و علایق اون نداریم، ممکنه رفتارهایی رو نشون بدیم که از نظر خودمون نشونه‌ی دوست داشتنه، در صورتی که ممکنه طرف مقابل ادراک متفاوتی از این رفتار داشته باشه و چنین برداشتی از رفتار ما نکنه! و در نهایت هم بازخوردی نشون بده که با بازخورد موردنظر و مطلوب توی ذهنمون تفاوت داشته باشه و لذا ناراحت بشیم.(یعنی این که وقتی از روی علاقه کاری رو برای کسی انجام میدیم، انتظار یه برخورد محبت‌آمیز از اون طرف داریم. ولی وقتی اون طرف، به‌خاطر ادراک متفاوتش، متوجه نشه که کار ما نشونه‌ی علاقه بوده، رفتاری نشون میده که برای ما ناامید کننده‌ست و احتمالا با خودمون فکر می‌کنیم که چه آدم بی‌احساسیه که جواب محبت ما رو این‌طوری میده؛ در صورتی که اصلا طرف مقابل برداشت محبت‌آمیزی از رفتار ما نداشته!)پس باید جوری با افراد رفتار کنیم که اون‌ها دوست دارن باهاشون رفتار بشه.به همین خاطر لازمه که یاد بگیریم ادراک دیگران رو درک کنیم!یعنی یاد بگیریم که دنیا رو از دید دیگران هم ببینیم؛ این‌جوری راحت‌تر دلیل رفتارهاشون رو می‌فهمیم و البته می‌تونیم ارتباط خیلی بهتری باهاشون برقرار کنیم.درک من با درک تو شاید تفاوت‌ها کند / درک ما از هر یه چیزی، چیزها پیدا کنداتفاق ساده‌ای شاید اگر واقع شود / در دل من شادی و در تو غمی بر پا کندحامد هزارخانیحامد هزارخانیFri, 25 Nov 2022 23:51:42 +0330https://virgool.ir/@h.hzr/چطوری-آدم-ها-رو-تغییر-بدیم-eldcel6fsz5wسوال: چه‌جوری می‌­تونیم بقیه‌­ی آدم‌­ها رو، اون­‌طوری که دلمون می‌­خواد تغییر بدیم؟پاسخ: ما نمی‌­تونیم دیگران رو تغییر بدیم!حالا اگر توضیحات بیشتری می‌­خواید، ادامه‌­ی مطلب رو ببینید ?خیلی وقت­‌ها برامون پیش اومده که از رفتار یه نفر ناراضی بودیم و تلاش کردیم که اون رو عوض کنیم؛ ولی احتمالا شما هم تایید می‌کنید که هیچ­‌وقت توی این کار موفق نبودیم؛ البته با وجود این شکست­‌های متوالی در تغییر آدم‌­ها، باز هم به این تلاش بیهوده ادامه میدیم.پدر و مادر می­‌خوان که رفتار بچه­‌شون رو عوض کنن؛بچه­‌ها می‌­خوان که طرز فکر پدر و مادر رو عوض کنن؛زن و شوهر تلاش می­‌کنن که رفتار هم‌­دیگه­ رو عوض کنن؛و...تمام این تلاش‌­های ناموفق و ادامه‌­دار، زندگی رو تبدیل به یه میدون جنگ می­‌کنه که توی اون،افراد سعی دارن با موشک و خمپاره (فشار، تهدید و...) هم‌­دیگه رو منفجر کنن و بعد از نو بسازن!که البته نتیجه‌­ای به‌­جز سلب آرامش و تخریب اون رابطه ندارهخب، حالا یعنی انسان‌­ها به هیچ وجه تغییر نمی‌­کنن؟در این­جا خالی از لطف نیست که کلامی از دکتر ویلیام گلسر، که توی کتاب تئوری انتخاب گفته رو با هم بخونیم:کل چیزی که ما می‌­تونیم از بقیه بگیریم یا به اون‌­ها بدیم، اطلاعاته؛ اما اطلاعات به خودیِ خود نمی­‌تونن احساس یا عملی رو در ما ایجاد کنن. اطلاعات وارد مغز ما میشن، اون­جا پردازش میشن و اون­‌موقع است که تصمیم می­‌گیریم چه رفتاری داشته باشیم و چی­‌کار کنیم.در واقع، ما نمی‌­تونیم کسی رو، بدون این­‌که خودش بخواد و استقبال کنه، تغییر بدیم.یا بهتره این­جوری بگم:آدم‌­ها رو نمیشه به زور تغییر داد، فقط میشه کمک کرد که خودشون تغییر کنن.حالا، چرا نمیشه دیگران رو بدون این­که خودشون بخوان تغییر بدیم؟آدم‌­ها وقتی که دارن یه کاری رو انجام میدن، از نظر خودشون و با توجه به باورها و اطلاعاتی که دارن،بهترین انتخاب و رفتار ممکنه.در واقع، در پشت پرده‌ی هر رفتار، همچین اتفاقی میفته:مثال:موقع رانندگی، اصغر آقا به‌صورت ناگهانی و خطرناک می‌پیچه جلوی اکبر آقا،طوری که نزدیک بودش تصادف رخ بده (ورودی/اتفاق)اکبر آقا آدم پرخاشگریه و بر این باوره که همیشه باید مشکلاتش رو با دعوا و مرافه حل کنه (پردازنده/باور)اکبر آقا گاز میده و میره کنار ماشین اصغر آقا، و شروع به فحاشی می‌کنه و بعد هم به‌طرز خطرناک‌تری می‌پیچه جلوی ماشین اصغر آقا تا متوقفش کنه و باهاش دست به یقه بشه (خروجی/رفتار)حالا، وقتی که قصد داریم رفتار کسی رو تغییر بدیم، تمرکز ما فقط روی بخش خروجیه. و خب مشخصه کهبی‌­فایده‌­ست؛ چون خروجی تغییر نمی‌­کنه، مگر این‌­که پردازنده تغییر کنه؛ و پردازنده‌­ی آدم‌­ها رو هم نمیشهبا زور و فشار تغییر داد.مگه میشه کسی رو مجبور کرد که چطور فکر کنه؟البته توی یه­‌سری شرایط، ممکنه که اعمال زور به­‌حدی باشه که رفتار فرد موقتا عوض بشه؛ ولی توی این حالت، باز هم پردازنده تغییری نمی‌­کنه و به محض این­که فشار برداشته بشه، رفتار به روال سابق خودش برمی‌­گرده.مثلا بچه‌­ای رو در نظر بگیرید که به­‌خاطر زور و فشار شدید پدر و مادرش، از خوردن چیپس و پفک منع شده.واضحه که وقتی پدر و مادرش حضور نداشته باشن و موقعیت هم فراهم باشه، از این خوراکی‌­ها می­‌خوره.یا توی همون مثال اصغر آقا و اکبر آقا، اگر توی اون خیابون پلیس حاضر می‌بود، احتمالا اکبر آقا از ترس پلیس هم که شده، بی‌خیال درگیری میشد.تا این‌جا متوجه شدیم که رفتار آدم‌­ها عوض نمیشه، مگر این­‌که خودشون بخوان.حالا، اگر رفتار یه نفر واقعا بده و باعث آزار ما میشه، و البته خود اون فرد هم قصدی برای اصلاح رفتارش نداره، چی‌­کار باید بکنیم؟با توجه به نوع رابطه (خانوادگی، شغلی، دوستانه، عاطفی و...) و شرایط موجود،میشه یکی از این 3 تا روش رو به­‌کار برد:1-قطع رابطهاگر امکان قطع رابطه با این فرد وجود داره، مثلا دوست یا آشنای نه­‌چندان نزدیک ماست و رفتار بدی داره، میشه از این راه‌کار استفاده کرد.البته قطع رابطه به این معنی نیست که با فرد مقابل دعوا یا قهر کنیم و یا به‌­طور توهین­‌آمیز و بی‌­ادبانه­‌ای،رابطه رو به­‌صورت ناگهانی قطع کنیم.مثلا جوری نباشه که اگه چند ماه بعد اون رو توی خیابون یا مهمونی می­‌بینیم، جواب سلام هم­دیگه رو هم ندیم.در واقع، میشه گفت که ارتباط قطع نمی­شه، فقط دیگه عملا وقتی رو برای ارتباط با اون فرد اختصاص نمی­دین.(در مطالب بعدی، در مورد شیوه‌های صحیح قطع ارتباط صحبت می‌کنیم)2-پذیرش و مدیریتوقتی شرایط جوریه که کار خاصی از دستمون برنمیاد، این راه‌کار می­‌تونه مناسب باشه.مثلا وقتی که رئیسمون رفتار نامناسبی داره (پرخاشگر و بددهنه)، نمی‌­تونیم باهاش قطع رابطه کنیم،مگر به قیمت از دست دادن شغلمون.حالا توی این وضعیت، باید بیایم و شرایط رو بسنجیم.اگر هیچ‌­جوره نمی‌­تونیم رفتارش رو تحمل کنیم، باید پیگیر این باشیم که در اولین فرصت، یه شغل جدیدپیدا کنیم.ولی اگر می­‌خوایم که موقعیت شغلی­‌مون رو حفظ کنیم، این اخلاق بد رو می­‌پذیریم و تصمیم می‌­گیریم کهبدون غر زدن و خودخوری، باهاش کنار بیایم. (پذیرش)بعد هم سعی می‌­کنیم که تا جای ممکن، کمترین اصطکاک و برخورد رو با رئیسمون داشته باشیم و طوری هم رفتار کنیم که بهونه‌­ای برای گیر دادن و بداخلاقی بهش ندیم. (مدیریت)3- صلح، تفاهم، تغییراین راه‌کار برای حالتیه که نه میشه به راحتی قطع رابطه کرد، و نه میشه به­‌مدت طولانی شرایط رو تحمل کرد و اولویت هم اینه که سوءتفاهم‌­ها و مشکلات برطرف، و آرامش حکم­‌فرما بشه.این وضعیت اکثرا برای روابط خانوادگی و عاطفی پیش میاد؛ که قطع ارتباط در اون‌­ها، عواقب و دشواری­‌های زیادی رو به‌­همراه داره.در این موارد، مشخصا باید به مشاور و متخصص مراجعه کرد و البته نیاز به همکاری و تغییر ما و فرد مقابل داره.در واقع، باید انتخاب کنیم که حاضریم کدوم سختی رو به جون بخریم؛"سختی جدایی" یا "سختی تلاش برای تغییر و تفاهم"؛و در نهایت بعد از تلاش و تفکر و البته راهنمایی گرفتن از متخصص، گزینه‌­ای که برامون بهتره رو انتخاب کنیم.حامد هزارخانیحامد هزارخانیTue, 02 Aug 2022 00:53:40 +0430https://virgool.ir/@h.hzr/امیرکبیر-و-میکروچیپ-اجنبیها-yqxr9dxo3zbyاولین بار توی مدرسه و سر زنگ تاریخ بود که در مورد امیرکبیر و قضیه‌ی ترس مردم از واکسن زدن شنیدم"چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به اميرکبير خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ويژه که چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها شايعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مى‌شود"یادمه اون موقع‌ها به این فکر می‌کردم که چقدر مردم اون زمان احمق بودن! آخه چه‌جوری به حرفای مسخره‌یچند تا رمال گوش کردن و جون خودشون و بچه‌هاشون رو به خطر انداختن؟ آدم چقدر می‌تونه نفهم باشه آخه!تا این‌که چند وقت پیش قضیه‌ی واکسن کرونا مطرح شد ودر ادامه بحث تئوری‌های میکروچیپ و تزریق ردیاب و... پیش اومد:"حدود 20 درصد آمریکایی‌ها معتقد به تئوری توطئه در واکسیناسیون بوده وگمان می‌کنند که ممکن است در واکسن‌های کرونا میکروچیپ کار گذاشته شده باشد""برخی از افراد بر این باورند که ویروس کرونا تنها پوششی برای دولت ها و شرکت های بین المللی بودهتا بتوانند میلیون ها مردمی که از واکسن استفاده می کنند را ردیابی کنند"این‌جا بود که نگاهم به این قضیه عوض شد و متوجه یه چیزی شدم؛من داشتم خیلی راحت عملکرد و طرز فکر مردم اون زمان رو قضاوت می‌کردم، ولی به این فکر افتادمکه شاید احمقانه بودن این موضوع برای کسایی که توی اون موقعیت بودن، اینقدرها هم روشن نبوده؛در واقع من درکی از وضعیت جامعه‌ی اون زمان و تفکر غالب نداشتمو داشتم از بیرون گود به قضیه نگاه می‌کردممثل کسایی که موقع فوتبال دیدن، وقتی یه بازیکن پاس اشتباهی میده یا یه موقعیت رو از دست میده بهشبد و بیراه میگن، در حالی که خودشون روی مبل لم دادن و ذهنیتی در مورد شرایط پر از استرس توی زمین ندارنوقتی که آدم‌ها توی دل یه مسئله هستن، فکر کردن منطقی و سنجش تمام جوانب براشون خیلی سخت‌ترهحدود 200 سال پیش و توی زمان امیرکبیر، که خیلی از مردم سواد خوندن و نوشتن هم نداشتن، و علم‌آموزی وتفکر هم خیلی طرفدار نداشت، مردم به همین فال و رمل و اسطرلاب و جن و پری سرگرم بودن و اتفاقا این که ازیه چیز جدید مثل واکسن بترسن و ترسشون رو هم به یه‌سری باورهایی که داشتن (مثل جن و...) ربط بدن خیلی عجیب نبوده؛ چون اصلا نمی‌دونستن ویروس چیه که حالا واکسن بخواد چی باشه!سوال: خب اون زمان مردم سواد و آگاهی نداشتن، قبول؛ ولی توی عصر حاضر چرا این مدل اتفاق‌ها میفته؟باید به این توجه کنیم که مردم هر جامعه‌ای به اقتضای شرایطی كه دارن، ممکنه دچار سردرگمی فکری بشناحتمالا امروز ديگه کسی از اين نمی‌ترسه كه نكنه واكسن بزنه و توسط اجنه تسخير بشه؛چون جهان پيشرفت كرده و سطح آگاهی مردم هم بالاتر رفته؛ولی نكته اينه كه توی جهان امروز و عصر ديجيتال ، جن‌ها هم لباس عوض كردن و ديجيتالی شدن!اگر چه همه‌ی ما بیشتر ساعت روزمون با تکنولوژی سر وکار داریم، ولی ساختار و ماهیت پیچیده‌‌ی اون‌ها برای ما ناشناخته و جديده؛ و دانش اکثر ما از فناوری‌هایی مثل میکروچیپ‌ها، ریزپردازنده‌ها و... صرفا در حدچند تا جمله‌ایه که توی اینترنت و فضای مجازی خوندیمپس دور از ذهن نیست که نسبت به یه چیزی که آگاهی زیادی ازش نداریم، ترس داشته باشیم؛ و به‌خاطر این ترس یه‌سری افکار توی سرمون به‌وجود بیاد و در نهایت طوری رفتار کنیم که احتمالا سودی برای خودمون و اطرافیانمون ندارهیه‌بار دیگه این جمله رو ببینید:مردم هر جامعه‌ای به اقتضای شرایط موجود، ممکنه دچار سردرگمی فکری بشنیعنی همون‌جوری که ما ذهنیت مردم 200 سال پیش رو احمقانه می‌دونیم، ولی خودمون هم درگیر مسائل مشابه میشیم، احتمالا مردم 200 سال دیگه هم خیلی نظر جالبی در مورد بعضی رفتارهای ما نخواهند داشت؛ و البته مشتاقم بدونم اون‌ها قراره چه افکاری داشته باشن که 200 سال بعد از خودشون مایه‌ی تمسخر قرار بگیره!نظر شما چیه؟حامد هزارخانیحامد هزارخانیSun, 12 Sep 2021 22:36:57 +0430