https://virgool.ir/feed/@gunpoowderfa2026-11-11 21:45:41https://files.virgool.ir/upload/users/218410/avatar/myPAC4.pnghttps://virgool.ir/@gunpoowderhttps://virgool.ir/@gunpoowder/بودن-vhmx6iztmvarاحتمالا حوالی ١٧:٣٤.. :/ یادم نیست! اکنون چنان غرق درین نگاره ی هستی شده ام که از من , تنها یک " بودن " مانده است..همان بودنی که چو هیچ محو هستی گشته.. همان بودنی که هر حالت از حضورش, اجمالِ احساسی ذلال از انتهای آزادیست.. حوالی همین واژگانِ برهنه که ضجه ی درهم آمیختگیشان به سودای ادای احساسی, از سخن باز می ماند..اکنون, وارسته از تمام آنچه که برای خود خزیده بودم , نگاه میدارم به چشم که چه سراب ها از بودن , به جفای خود هجران بودم...نگاه میدارم که چقدر بیهوده شفای خود را از پیِ تکرار می شدم..آنچنان که در انتظار فهم , همچو فقیری در انتظار نان , ماندنِ خود را با طنابِ " خطا " اعدام کردم.. همانا که هستی خود را تهی از بودن ساخته بودم..اما کنون , نگاه می دارم که هیچ حقیقتی ملالِ تردید ندارد..همانگونه که میتوانم کلی فلسفه ی خزعبل برایتان ببافم تا اثبات کنم که هیچ کس گریزی از تنهایی ندارد و در عین حال اثبات کنم که هیچ گریزی از ارتباط نیست.. و ذهنِ بدبختتان را بازیچه ی این تناقضِ ممکن کنم.. " بودن " !همانطور که تمامِ خطا ها , جورِ نا بودن را در امتدادِ زمان می کشد.. تا در مخمصه ی چیزی که درین میان هست, جان بکنیم و جان دهیم..چیزی ساده که هست اما نیست.." بودن " .لیکن اگر دوست داشتید اندکی دقیق تر بدونید از چه حسی میگم میتونید راجع به مودِ NDE بخونید که گذاشتم این زیر اما نیومد :/gunpoowdergunpoowderMon, 27 Jul 2020 00:30:23 +0430https://virgool.ir/@gunpoowder/لجن-cbjkyvphyjlrاکنون باز هم هیچ نمیدانمگریزان میشومگریزان می شوماز همه از خود از تواز خود گریزان میشومو هیچ نمیدانمجز دردی که سینه ام را چو روزنامه ی حوادث ..بر هم می فشارد..پاره میشوم..از خیلِ بی رنگِ حوادث بر نامه , پاره میشوم..آنطور که لحظه سنگسار از حوادثِ بیهوده ای..می سوزد.. برای آنکه آدمی از کنونِ لحظه ای، لجن را به یغمای سیگارش چکاند ، تا وسوسه ی کامی از آتش, جزامِ صلابتِ تکرار باشد.. همانا که لحظه خود آتشِ مردگیست کزان کامی بر وسوسه های من ، برنیاید. آنچنان که من هر هوس را مرگ میشوم تا که لحظه ام، آتش بماندچراکه من , مرگِ خونینِ اکنونم..چراکه ز آتش , مانای خود را میلِ شدن دارم..چراکه هلاکت ,از من می جرد منمکه منم هزار کثافتِ منکه خود تیغ بر گلوی خونابه نفس هایم می کشم..آنگاه که شرمِ فریادم را..تاریخ به عادت سکوت , مکررم می دارد..gunpoowdergunpoowderSat, 25 Jul 2020 02:55:59 +0430https://virgool.ir/@gunpoowder/صقلِ-آوازِ-مرگ-k3lmn03qoqhgهمین..و دگر این من , که هیچش خویِ غریبگی نمیگیرد به تمنای آشِنایی, سر ز عدم در آرَد..چونان که تضاد , جلوه ی حسِ وجودست ..تا که برِ خود, به تاری , بپوید.. گرچه این فاصله ها را ز درِ شکّ , هر تفاوت کُنَدَم شیوه ی آن فهم.. اما منِ من , مغلوبِ آنست که کسی نیست تا که " برِ خود را به برش تار بپوید.." زین سان که منم آن نورِ عدم..کز فرطِ وضوحم , تاریکی چنین می نُمایم..درون نوشت : از اینکه این کلماتِ عاجز تا چه میزان توانِ بیان دارند...هیچ اطمینانی ندارم.ندارم. ندارم...اما اوجِ فاجعه یا اعجاز توی این کلمات , نشان از تنهایی محض هست.. آن حالت از تنهایی که گویا هیچ " دیگری ای " وجود ندارد تا تورا " تو " کند و خودش را " من" !گویا در روزِ روشن آتشی روشن کنی ..اما تاریکی ای نباشد تا آتش و روز به " تفاوت " جلوه کند..طوری که از فاصله ی نور و تاریکی, در هم آمیختگی فهم نشود و صرفا روشنایی به چشم آید.. و این تنهایی اینگونه هست.. تنها برای آنکه حس شود نیاز دارد خودش را نابود کند تا نابودیِ خودش , امکانِ جلوه ی خودش را فراهم کند.. اما اینها عاری از زندگیست چراکه وحدتِ تنهایی , شوق را ز عشق و طرح را ز زیبایی میگیرد..آن دم همه چیز یکیست و لحظه ها در امتداد اکنون جان میدهند و تبرِ تنهایی , ارتباط با زندگی را مرگ میکند...آنگاه مرگ تنها فریادِ زندگیست که رنگ های وجود را از این عدم (این زندگی) چنگ میزند و خونِ هر سینه را از دردِ صداقت , به هم آغوشی و عشق می کشاند..تا که بودنش طاقتِ زمان آید... gunpoowdergunpoowderMon, 13 Jul 2020 02:49:36 +0430https://virgool.ir/@gunpoowder/شکست-در-عشق-آنچه-به-اشتباه-عشق-نامیدیم-rfv2hgdc3epaعموما شکست عشقی در سطح جامعه و افکار پاندمیک، محصول جدا شدن از یک رابطه یا شخص هست اما من قصد دارم به شما بگویم که اینطور نیست!به واقع شکست عشقی مادامی رخ می دهد که شخص از توهمِ مطلوبِ ذهنش که به اقتضای نیاز و شرایط به وجود آمده ، با واقعیت مواجه میشود و درمیابد که تمامی اون احساسات و برانگیختگی ها درونِ خودش بوده که توسط یک شخص یا شئ بیرونی تحریک میشده...اکثر افراد به علت عدم وجود اون محرک بیرونی احساس شکست و اندوه میکنند چراکه فاصله ای که بین آنچه بوده و آنچه آنها " گمان " میکردند که بوده ، به کل ماهیتِ محرک را دگرگون میکند و طی مواجهه ای صادقانه با خود و زندگی ، تنها واقعیتِ موجود ناشی از احساسِ غم و اندوه اینست که افراد خودشان را فراموش کرده اند. و اکنون آنقدر دیوانه اند که تجربه ی اکنون را با چیزی که در گذشته تجربه کردند ، به کل با ماندن در گذشته از دست میدهند و گذشته به صورتی از موانع بر زندگی آنها ظاهر میشود.اما آنها از یاد می برند که محرک عواطف و احساساتی که معطوف به پرسونا و شخصیتِ آنهاست ، تحت سلطه ی ذهن خودشان هست چراکه مقوله ی تعاملی که بر مدارِ " لذت و رنج " هست ، حتما در گروی بدست آوردن و از دست دادن بوده و سرور به تعبیر شادیِ ژرف و بی رنج ندارد { مثل سرور از باران که هیچش به رنج قائل نیست} . بنابراین انسان از خودساخته های ذهن خودش شکست می خورد و گمان میکند که از عشق شکست خورده است ..در حالی که جریانِ حیات در هر لحظه از هستی، خود به خودی خود کمالِ عشق است که میتواند به زیبایی در تضادی وجودی جلوه کند.. نگاه کنید!حیاتی عظیم و آزاد در تن هایی محدود و نیازمند! عایا این به کمالِ عشق نیست که این حیات مارا هست شده و آنقدر والاست که آزادی را به اختیارِ هستی محدودِ ما انگاشته به حدی که ما می توانیم ظالم و خودخواه باشیم!؟پس خوب هست که دریابیم ،حضور یک انسان به قدری والاست که سیطره ی بدست آوردنش در بند های ذهن ، نه تنها حاکی از عشق نیست ، بلکه از دست دادنِ " زنده گی " به غایتِ مرگ هست..gunpoowdergunpoowderFri, 03 Jul 2020 14:40:59 +0430