<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های شـب</title><link>https://virgool.ir/feed/@guardianofthegalaxy</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:51:33</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/174761/avatar/QCP0NG.png</url><title>شـب</title><link>https://virgool.ir/@guardianofthegalaxy</link></image><item><title>از شهریور 92</title><link>https://virgool.ir/@guardianofthegalaxy/از-شهریور-92-wcucajycsrdi</link><description>**The Wisp Sings - Winter Aid** ( :))هیچ وقت گذشته ی فن گرل بودنم رو باهات فراموش نمیکنم)صبح اون روز چشم باز کردم دیدم توی یه خونه ی دیگه با درو دیوارای سفید و خالی از زندگیم. فقط تونستم جامدادیمو بردارم و برم به سمت مدرسه. آدما خیلی فرق میکردن با آدمای خونه. همه ظاهری یه شکل بودیم، ولی شخصیتا رو نمیتونستم هضم کنم. آدمای عجیبی رو دیدم و با خیلیاشون ارتباط نگرفتم و برعکس.گذشت اون دوران.. دانشگاه رفتم یه شهر دیگه و هربار برمیگشتم حس خونه بهت داشتم. هربار با آرامش خوابم میبرد پیشت. بدون دغدغه و هر نگرانی که پیش میومد هم میدونستم خونه م و چیزی نمیتونه بهم آسیب بزنه.هرچند پیش توام آدمای زیادی بهم آسیب زدن، آدمای خوب زیادی پیدا کردم، دوتاشونو برای یه عمرم انتخاب کردم. بقیه ی اعضای خانواده مو پیش تو در حال تغییر دیدم و رشد کردنشونو دیدم.خودم هم همین طور..عاشق(!) شدم، خندیدم، توی هر کنج بغلت نشستم و از 15 سالگیم تا به الان که نزدیک به 27 سالگیمه همیشه دوست داشتم. شاید گاهی هم ندیدمت ولی خب چیکار میشه کرد..پیش تو بودم که همین چند ماه پیش لیام رو از دست دادم و باهات کلی گریه کردم. روزای اولی که اومده بودم کنارت زندگی کنم؛ اون روزا زیر پتوم داشتم برای رفتن زین گریه میکردم. بزرگسال شدنم رو کنارت تجربه کردم و هیچوقت فکر نمیکردم همچین حسی پیدا کنم ولی حدس میزنم اینم جزوی از بزرگسالی باشه.. شایدم واقعا همیشه باهام مهربون بودی و خالصانه مراقبم بودی و منم تمامشو دیدم و باور کردم..آدمای عجیبی رو توی کارشناسان کنار دیدم و باهاشون آشنا شدم. بین خودمون بمونه الان حس میکنم واقعا همشونو دوس داشتم.شاید دوست داشتنی که دنبالشم رو هنوز پیدا نکرده باشم و شایدم هیچوقت پیدا نکنم.. ولی تو بهم حسی دادی که برای اولین بار حس تعلق به چیزی پیدا کردم حتی با وجود اینکه همچنان دلم به گذشتن و رفتن پیوسته س.خوابم میاد و باید برم بخوابم ولی دلم برات تنگ میشه.خیلی زیاد.شاید دنیا یه روزی یه جایی دوباره مارو به هم رسوند و شایدم هیچوقت اینکارو نکرد..تو ولی یادت باشه که من هیچوقت فراموشت نمیکنم حتی اگه اون سر کهکشان باشم چونکه You are my patronus on a dark day ..شب آخرت بخیر عزیزم. قلب.</description><category>شـب</category><author>شـب</author><pubDate>Thu, 24 Apr 2025 01:23:12 +0330</pubDate></item><item><title>اتم مسافر</title><link>https://virgool.ir/@guardianofthegalaxy/اتم-مسافر-fyaraoq8qt5y</link><description>یادمه اهواز که زندگی می کردیم تا حدود 8 سالگی من بخاطر شرایطی که توی محله و شهرمون وجود داشت حق اینو نداشتم تا چندتا خیابون اونورتر برم مغازه؛ راستش خودمم میترسیدم از چیزایی که می شنیدم ولی انقدری قوی نبود که مانع هیجان من برای دیدن برخورد آدمای جامعه با خودم به عنوان عضوی از جامعه بشه.تو این بین بخاطر مسافرت هرساله ی تابستونه مون، شهرا و آدمایی رو دیده بودم که بهم فهموندن دنیا خلاصه نمیشه توی اهواز و فامیلای دور و برمون.مامانم آدم حساس و محافظه کاریه و این خصوصیتو منم دارم توی خودم، و برای شکستن این تابو یه شب از همون روزای 8،9 سالگی بحث کردم و رفتم بیرون از خونه تا برم مغازه و فکر کنم این اولین طغیان من نسبت به یه محدودیت هرچند کوچیک بود؛ یادمه توی مسیر با هر صدایی که میومد میترسیدم ولی برای اولین بار صدای خودمو توی مغزم خیلی بلندتر از صدای اطرافم می شنیدم که میگفتم: کم کم آسون میشه صبر کن، این همه آدم اینجان و چیزیشون نمیشه!خرید کردم و برگشتم و مامانم بهم سخت نگرفت، با اینکه یکم دلگیر بود. اون تابو شکست.گذشت اون روزا و ما از اون شهر رفتیم، خیلی چیزا تغییر کرددیگه احتیاج نبود واسه خرید و مغازه رفتن بحثی باشه، میرفتم و میومدمدانشگاه دولتی شهرستان قبول شدم و راهی بروجرد شدم، تنهایی پا میذاشتم توی شهرای مختلف تو ساعتای مختلف، گرگ و میشِ صبح و ظهر توی ظل گرما.  میرفتم و برمیگشتم.  اونجا هم حس کردم زندگی خیلی وسیع تر از مسخره بازیای ما توی خونه و شهرمونه. به راننده ای فکر میکردم که هر روز کارش مسافرت بود، به کارگرای مسافری که می دیدم هر هفته کارشون جدایی از خانواده س .شخصیتمو توی دوری از خانواده پیدا کردم، آدمای جدید و اتفاقات تاثیرگذار توی یه زندگی خوابگاهی به اندازه ی سربازی رنگ و لعاب جدید بهم داد، بعدش هم دوبار مسافرت با دوستای صمیمی برای دیدن دوستای صمیمیِ دیگه هم حکم آبدیده کردن فولاد، یه سری احساسات و نظریه رو تثبیت کردمن میگم هر موجود زنده یه &#34;اتم مسافر&#34; توی کل این دنیاست، نمیدونیم قبلش چی بود و بعدش چیه! ولی واقعا جا داره یه سری چیزا رو با گوشت و استخون و پوستت لمس کنی تا نتیجه تغییراتشو توی ذرات سازنده ت ببینی انقد توی قالب خودت خودتو به چالش بکشی که دیگه سختی کلمات معنی شونو از دست بدن. ته تهش میخوام بگم هرجایی جرات داشتم و پا گذاشتم توی محیط جدید و خودمو پیدا کردم، از خودم راضی تر بودم و هزار بار تونستم بهتر موج احساسات مردم رو توی سیلابا درک کنم.  شاید از عوارض جانبی قرنطینه با چاشنی یه سری جوگیری باشه، ولی دلم میخواد توی اولین فرصتِ آزادی با دوستام به یه گروه برای مسافرت و ایرانگردی بپیوندیم و شروع کنیم سفرمونو .که اما اگه اون روز مامانم بهم سخت میگرفت این اتفاقات نمیوفتاد ..این نتیجه مهم تره و میخوام یادم بمونه که به خودم قول دادم مادر سخت گیری نشم و بهش عمل کنم؛ مخصوصا اگه دختردار شدم.</description><category>شـب</category><author>شـب</author><pubDate>Sat, 18 Apr 2020 03:03:55 +0430</pubDate></item></channel></rss>