https://virgool.ir/feed/@greyzushtدر ادامه‌ی منولوگ‌هاfa2026-11-11 15:06:57https://files.virgool.ir/upload/users/33285/avatar/EM0pEe.pnghttps://virgool.ir/@greyzushthttps://virgool.ir/@greyzusht/چی-شد-که-اینجوری-شد-d5czjx7aenxoیه عکس دپ برای این بالاساعت ۶ صبح زدم بیرون به امید اینکه یه سوپری باز پیدا کنم و یه بسته وینستون لایت (جدید باشه لطفا) بگیرم. اونم نه هر سوپری؛ توی محل دو تا سوپری هستن که یکی بسته اشو میده ۱۷ تومن اون یکی ۱۸. از دخانیاتی سر کوچه که دو قدم راهه دورترن، ولی خب به خودم میگم با این چهار قدم راه رفتن انگار ۸ تومن پول در آوردم! حالم از هر چی عدد رقمه به هم می‌خوره ولی ناخودگاه توی سرم پر میشه از عدد و حساب و کتاب. شبیه همین پیرمردا شدم، تازگی از پیرمردا هم خوشم اومده. با اینکه داره کسشر میگه ولی وامیستم گوش میدم. شاید ناخودآگاه خودمو دارم توی اون سن میبینم که توی تنهایی نشستم دم در مترو تا بلکه چهارتا زن یا دختر رد بشه دید بزنم. یا بالاخره یکی وایسته تا من با کلی خس خس توی سینه و صدایی که از ته چاه میزنه بیرون حرفایی بزنم که تاریخ مصرفشون هزار ساله گذشته...هزار تومن گرون شد باز! پلاستیک دور بسته‌اش رو جر میدم و انتهای بند آویزون به قفسه پفک نمکی های دم سوپری رو میگیرم تا برسم به فندک و کلیک و فوت ... راه میرم، شبیه همین بچه های عقده‌ای دم دمی مزاجی که هر دقیقه بهانه چیزیو میگیره شدم. شایدم واقعا لوس بار اومدم. از هر چی احتمالات و تناقضه حالم بهم می خوره ولی از هر سه جمله ای که می گم یا می نویسم دو تاشون ضد و نقیض همدیگه‌ان. پشت تلفن یا رو در رو، فرقی نداره، مدتیه حس می کنم نه من حرف طرف مقابل رو میفهمم نه اون می دونه که دارم راجع به چی حرف می زنم.یه زمانی حس می کردم گم شدم بعد دنبال این بودم که پیدا بشم، در این حد مریض. ولی وقتی روی دیوار عکس یه پیرمرد گم شده رو میبینم که برای پیدا کردنش حتی مژدگانی هم نمی خوان بدن قلبم وامیسته. یعنی ممکنه کجا باشه الان. خوبیش به اینه اون نمی دونه که گم شده، اصلا نمی دونه خانواده ای داره و خونه ای بوده که صبح ازش زده بیرون تا یه بسته بهمن بگیره. همین که زده زیرش همه چی یادش رفته. بعد راه رفته، رفته رفته تا تبدیل شده به یه عکس سیاه و سفید، قد چهار تا دیوار.هی می خوام برنده شم. راستش برنده شدن رو بلدم، خوبم مزه داده ولی خب از آخرین باری که برنده شدم چیزی در حد داستان اصحاب کهف می گذره. وینستون ۳ تومن بود شده ۳۰۰۰۰۰ ریال. علی دکتر میگفت طبقه پایین یه پسره هست میره بدنسازی، بعد هر چی بهش می گی با تخم مرغ می‌سنجه، مثلا فلان لباسو انقد گرون گرفتی، حداقل پول سه شونه تخم مرغ انداخته بهت ...۸ میلیون پول اجاره زیرم، ۶ تومنم دستی مقروضم، پروژه هایی که گرفته بودم هم کنسل شدن، کار و بار هم تعطیل. یعنی کلا توی نخ استاپ لاس گذاشتن نیستم. وامیستم تا زندگیم لیکویید شه. درک که میبازم همه چیو. از این فازا دارم. کلی هم پیام سین نشده توی تلگرام و واتساپ هست. بعد می دونی چیه؟ هر وقت من جواب نمیدم بعدش می گن فلانی گفته بود برای کار، منم هر چی زنگ زدم پیام دادم جواب ندادی!بدترین باخت برام اینه یکی دلش به حالم بسوزه و فاز کمک کردن برداره. با اینکه مثل سگ محتاج کمک باشم ولی گه خورد، اونی که همیشه باید کمک کنه منم. حالا الان درسته نمی تونم و اگر هم موردی باشه با هزار دروغ و کلک جکش می کنم ولی خب، به اینا نیست که. مرد باید آلفا باشه، حکم پیکه ولی دستت پریود، مهم نیست باید بلوف بزنی، آخرشم ببازی! آخه تقلب بلد نیستم.معلم عربیه سر اعصابم بود بنابراین نمی خوندم. سر یکی از امتحانا هیچی نمی دونستم. یعنی میدونستم که قطعا ۲۰ نمیشم پس ولش کن، لم دادم. دیدم اوضاع همه طبق معمول خیطه. گفتم چه عالی یه بارم جا پای دوستان بذاریم ولی خب نذاشتم! یعنی الان تازه فهمیدم که چرا داشتن به هر زور و مصیبتی که هست تقلب می کردن تا دو تا سوال جواب بدن. باختن خودش مهارت می خواد. باید بلد باشی خوب ببازی، یعنی وقتی داری میبازی جلوی ضررو بگیری. مشکلی که اونا اون روز داشتن این بود که نمی دونستن بردن چجوریه و چه مزه‌ای و مشکل من این بود که نمی دونستم باخت هم اصولی داره. اونا همشون وضعشون خوبه امروز، زن دارن، خونه دارن، ماشین دارن، بعضیاشون دو تا بچه دارن و چیزای دیگه که من خبر ندارم. خیلی وقت شهرو بچه‌هاشو پدر و مادرو همه چیو ول کردم. میخواستم بیام و ببرم و برم بگم باز من بردم شما زیرین. انقد مریض.دنیا هم سر اعصاب رفته. یه فیچر فون داشتم حوالی 2008 به مصیبت باهاش توییتر میرفتم. خیلی دنبال اون اکانت گشتم ولی نبود. میخواستم ببینم چی کس گفتم. چقد زور میزدم همه رو بکشم توی فضای ملعون مجازی. الان برعکس شده. دلم می خواد هر چی پست و استوری و توییت و کوین و توکن و کوفت و زهرماره توی سر همه بشکونم. تا یکی میگوزه همه باخبرن. به نظرم خیلی نزدیک نشستیم. با این طرح صیانت شدیدا مخالفم. باید از بیخ قطع کنن. اینجوری منم رسما بیکار میشم. می تونم برگردم و همه شکست ها و ناکامی ها رو توجیه کنم و با وجدانی آرام و سرمست لم بدم گوشه خونه. والا من می خواستم نذاشتن! نشد!چهار ساعت نشستم دوست دخترمو قانع کردم که بیاد بره یه تایم مشاوره بگیره، به هر حال خوبه شاید طرف یه راهکاری داد حتی موقتی از این فکر که همه چیو ول کنه بره گوشه خونه لم بده منصرف بشه. بنده خدا ۲۲۰ تومن پول نیم ساعت مشاوره داد ولی دیگه نتونست بره. تایمشم جابه جا نکردن گفتن هر قبرستونی که هستی که بیا واتساپ تصویری. ما وقت نداریم که تایم جلستو جابه جا کنیم. ما اعصاب این کارا رو نداریم ما هر جا که هستیم هدفمون خالی کردن جیب شماست. یعنی میخوام بگم ۲۲۰ تومنم اینجا بدهکار شدم اصولا دیگه تصمیم گرفتم راهکار به کسی ندم. یعنی سکوتمو بیشتر از صدام دوست دارم.گشنمه دیگه حوصله ندارم بنویسم. لایک و سابسکرایب کنین اون زنگوله بی صاحابم بزنین که هر وقت من خواستم کس بگم بیاین ببینین. ضمنا اسپانسر این مقاله ارزشمند هم شرکت «وب گوزمانه» و اصولا این یک مقاله اسپم روی ویرگول منتشر شده تا یه بک لینکی برای سایت این شرکت باشه و شما هم لطف می کنین کلیک می کنین روش تا کمسیون ما رو بدنتا درودی دیگر بدرودراستی یادم نره یه عکس دپ هم بزارم اون بالا.اومرتااومرتاMon, 10 Jan 2022 10:31:53 +0330https://virgool.ir/@greyzusht/ویرگول-ادامه-میدهم-xovide6q4mrgدلم می خواست ویرگول یه سرویس خارجی بود مثل مدیوم! وقتی برای اولین بار مدیوم رو دیدم شروع کردم به ویرایش قالب وبلاگم تا یه جوری اونجوری بشه! اصلا هلاک این سرویس شدم. اما خب فارسی که هیچ RTL هم ساپورت نمی کنه. ما هم دل و دماغ دل‌نوشت نویسی به زبان فرنگی نداریم دیگه خداوکیلی!خیلی خسته‌ام ولی خوشحالم که دیدم عده‌ای اینجا دور هم جمع شدن، گفتم درک منم بیام! البته اینکه ویرگول رو برای اسپم میشه به خوبی استفاده کرد کاری ندارم ولی خب اینجا خیلی خوبه امیدوارم بتونن نگهش دارن!وبلاگم رو دور نمیریزم. ده بار دامنه و هاست عوض کردم. چن بار مطالب پرید ولی ارزشش خیلی بیشتر از این حرفاست که بیام پاکش کنم. حس توشه.اون روز داشتم پروفایل فیسبوکم رو می‌خوندم پشم به تنم نموند! اینکه جایی نوشته‌ای ازت بمونه و بعد بخونیش خیلی خیلی حس خاصی داره. به هر حال من دنبال ذخیره کردن حس نیستم. این روزها هم که همش در حال مخفی کردن خودم این ور و اون ورم که کمتر توسط رفقا رویت بشم و خاطر کسی مکدر نشه و از این حرفامشکل این روزای من فرقی با مشکل اون روزام نداره. همون روزایی که البته خیلی زور می‌زدم همه چیو درست کنم ولی همش درجا میزدم. از همون اول اول اشتباه زندگی کردم. الانم که حرکتی می زنم حس می کنم همش به خاطر اینه که می‌خوام صاف بمیرم وگرنه کدوم زندگیبرم یه کسکلکی به اسم ناهار بخورم و یه نخ سیگار تو پارکینگ بکشم برگردم ادامش ...به اینکه چه باید بنویسم فکر کردم، ویرگول می‌تونه نقطه جدیدی برای شروع دوباره‌ای برای ادامه‌ی مسیری که در پیش گرفتم باشه. شاید ویرگول کمک کنه بتونم مرتب بنویسم و تغییر اساسی که در زندگی دنبالش هستم رو نهایتا ایجاد کنم. شاید بتونم از انزوای فکری‌ای که درش گرفتار شدم خارج بشم. برای من نوشتن هر روزه بسیار بسیار اهمیت داره. من خواننده حرفه‌ای بودم که البته الان نیستم. به خیلی‌ها کمک کردم که بتونن از بستر اینترنت کسب و کاری شروع کنن یا به کسب و کارشون رونق بدن. خیلی‌ها رو آموزش دادم و شعارم همیشه این بوده که "همین که رات بندازم برام مثل یه نور توی شبه". ولی سر خودم بی کلاه مونده همیشه. "تو خودت همه رو می‌بردی ولی بازنده روی بیلبردی!"چندین موضوع هست که از سال‌ها قبل هیجان دارم برای نوشتن درباره‌اش اما هیچوقت بستر مناسبی نبوده یا وقت یا شرایط یا کون. امیدوارم این بار اینجا بتونم استارت قوی‌تری بزنم و با اراده و انگیزه در دنیای خودم پیشرفت کنم. برای من رشد و پیشرفت و شوعاف و هُفت در دنیای آدم‌ها اهمیتی نداره. در واقع به جایی رسیدم که هیچ چیزی اهمیتی نداره برام و درباره اینکه چه اتفاقی افتاد خواهم نوشت. برای اینکه تخلیه بشم. گاهی گفتن حرف‌ها حتی به یک نفر هم باعث نمیشه بار فکریت کم شه اما نوشته که معجزه می‌کنه.مدتی به کوتاه نوشتن در توییتر روی آوردم ولی نتیجه مساعدی نداشت. الان هم از همه جا دی‌اکتیو کرده در حالی که وبلاگم حسی از نشستن داخل یک خانه خرابه روستایی که روح آدم‌هایی که دیگه نیستن شب‌ها درش زمزمه می‌کنه داره سمت ویرگول اومدم.من یک آدم بی دغدغه و وضع خوب نیستم که درگیر یک سری افسردگی وسواسی فکری شده. من مستقیما بدبخت‌ترین آدمی هستم که در این مکان و زمان می‌تونست حضور داشته باشه با مقدار زیادی بیماری فکری!اومرتااومرتاSun, 24 Feb 2019 13:56:00 +0330