https://virgool.ir/feed/@greatparsheroمن می‌نویسم… چون کلمات، تنها راه من برای نفس کشیدن هستند. در اینجا، تکه‌هایی از رویاهایم را به شکل داستان می‌چینم. خوش آمدید به دنیای من✍️ اینجا دنیای جادوگر نویسندگی است!fa2026-11-10 22:33:52https://files.virgool.ir/upload/users/4916595/avatar/M5PRCG.jpghttps://virgool.ir/@greatparsherohttps://virgool.ir/@greatparshero/فصل-چهاردهم-بیا-بیا-w5mit4mfx2azرمان نگاه شکاریفصل چهاردهم: «بیا، بیا»درِ بزرگ و زیبا نرم‌نرمک باز شد و نسیمی خنک به صورتمان خورد.باورم نمی‌شد. همین؟ به همین سادگی در باز شد؟طوطی از روی شانه‌ام جست و بی‌درنگ، بی‌هیچ تردیدی، به درون پر کشید. از صدای بال‌هایش به خود آمدم و تازه فهمیدم مدتی است خشک ایستاده‌ایم، بی‌آنکه پلک بزنیم. تعجبی هم نداشت؛ چنین هیبت و زیبایی را هیچ‌کجا ندیده بودیم.دست هومان را گرفتم و فشردم — نه برای خودم، برای او.هومان نگاهم کرد: «باورم نمی‌شود رسیده‌ایم.»«من هم باور نکرده‌ام. کمی هم می‌ترسم.»این بار او بود که دستم را فشرد، محکم‌تر: «هرچه بشود، ما با هم هستیم. نگران نباش. به مادر فکر کن.»به در نگاه کردم، به آن قد و قواره‌ی بی‌اندازه‌اش که تا آسمان می‌رفت: «اگر داخل برویم و مشکلی پیش بیاید، دیگر هیچ‌وقت نمی‌توانیم از آن‌جا بیرون بیاییم. باز هم برویم؟ به نظرت کار عاقلانه‌ای است؟!»هومان دستم را می‌کشد و بی‌هیچ جوابی، مرا با تمام سؤال‌ها و ترس‌هایم به داخل سرزمین می‌کشد.دیگر طاقت ماندن و انتظار کشیدن ندارد. او بیشتر از من دلش برای مادر تنگ شده؛ این را هر بار از چشم‌هایش می‌خوانم. در این روزها چشم‌هایش زبان تازه‌ای پیدا کرده‌اند؛ زبانی که در آن، جای خالی مادر بیش از هر چیز دیگری بلند حرف می‌زند.قدم‌های بلند و تند برمی‌داریم. پاهایم از پس سرعتش برنمی‌آیند و هر چند قدم، یک بار خودم را به او می‌رسانم. از در، با تمام ابهتش، عبور می‌کنیم.در پشت سرمان آرام‌آرام بسته می‌شود، انگار هرگز باز نبوده. بی‌صدا، بی‌گرد و غبار، بی‌آنکه حتی نسیمی از خود به جا بگذارد. برای لحظه‌ای به آن نگاه می‌کنم و در دلم چیزی فرو می‌ریزد؛ چیزی شبیه آخرین پل بازگشت.نگاهم را از در می‌گیرم و با تمام ترس و استرسی که به جانم افتاده، به روبرو نگاه می‌کنم. همه‌جا رنگارنگ و زیباست.زمین سبز، آسمان آبی، درختان تنومند و گل‌ها باوقار. آدم‌ها با هاله‌های نور گردشان، و هر گوشه و کناری خیمه‌ای سبز برپا. رودخانه‌ای بزرگ و پر از ماهی، میان سرزمین چون رودی از طلا می‌درخشد. چشم‌هایم در رنگ‌های زنده‌ی این‌جا گم شده و دلم درونشان فرو رفته. گویی صدای تپش قلب رنگ‌ها و طبیعت این‌جا، مثل آهنگی ملایم و شیرین به گوش می‌رسد؛ ترانه‌ای گوش‌نواز و آهنگین که نمی‌دانم از کجا می‌آید و آیا اصلاً کسی جز من آن را می‌شنود؟انسانی با طوطی سبزی که روی شانه‌اش نشسته، به ما نزدیک می‌شود.سرعت قدم‌هایش آرام و با صلابت است، اما زمین زیر پایش چندین برابر سریع‌تر طی می‌شود؛ گویی زمین خود را به او می‌رساند و زیر پایش آب می‌شود.ناگهان به بقیه نگاه می‌کنم؛ برای همه همین‌طور است. هر کس قدمی برمی‌دارد، چند برابر راه می‌رود. به نظر می‌رسد این موضوع برای همه چیزی عادی است!«او چه کسی است؟»سرزمینی است شبیه دیده‌های خودمان. هر یک از مردم نورانی و خوش‌سیما که به ما می‌رسد، سلام می‌کند و خوش‌آمد می‌گوید؛ با لبخندی که در آن هیچ شتابی نیست، هیچ پرسشی نیست، هیچ کنجکاوی‌ای. سلام می‌کنند و می‌گذرند، انگار از پیش می‌دانند که ما خواهیم آمد.ولی من باز هم می‌ترسم و حرف آن مرد سیبیلو در گوشم زنگ می‌زند که گفت این‌ها میهمان‌های سرزمینشان را می‌خوردند!«نکند این خوش‌آمدگویی مقدمه‌ی همان میهمان‌خوری باشد؟!»به هومان نگاه می‌کنم؛ او هم لبخند می‌زند و جواب سلام‌ها را می‌دهد. نمی‌فهمد که من چه می‌بینم، یا شاید می‌فهمد و نمی‌خواهد بفهمد. دستم را بیشتر می‌فشارم، اما او فقط پیش می‌رود.ناگاه طوطی از شانه‌ی او برمی‌خیزد و روی شانه‌ی من می‌نشیند: «نترس، نترس.»نگاهش می‌کنم: «امنیت، امنیت. آزادی، آزادی.»روبرویم پرواز می‌کند، گویی می‌خواهد دستم را بگیرد و بکشد: «بیا، بیا.»دوباره روی شانه‌ی او می‌نشیند. هرچه دقت می‌کنم، نمی‌توانم صورتش را ببینم. نور، جای چشم‌ها و لب‌هایش را پر کرده و تنها سایه‌ای از سر و گردنش مانده. با این حال، احساس می‌کنم لبخند می‌زند؛ لبخندی که بیشتر حدس می‌زنم تا ببینم.«او کیست؟!»...نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 05 Nov 2026 02:39:29 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-سیزدهم-دروازه-ی-عظیم-ljwisxu5xfgaرمان نگاه شکاریفصل سیزدهم: دروازه‌ی عظیمعطرِ دل‌انگیزِ آن گل‌های عجیب، گویی از قلبِ نور می‌آمد و روحمان را در میانِ خود می‌پیچید. مدهوش از آن رایحه‌ی آسمانی، ناخودآگاه به سمت آن‌ها کشیده شدیم. خم شدیم تا ذره‌ای از آن حیاتِ سبز را در ریه‌هایمان جای دهیم، اما به محض اینکه لمسشان کردیم، جادو دگرگون شد.گل‌ها، نه مثل گیاهانی معمولی، بلکه همچون دسته‌ای از ساعقه‌های سفیدِ درخشان، ناگهان به هوا برخاستند. آن‌ها در هوا معلق نبودند، بلکه می‌رقصیدند و با سرعتی باورنکردنی، از پیشِ رویمان محو شدند. جایی که تا لحظاتی پیش لبخندِ رنگ‌ها بود، حالا فقط خلئی ترسناک و بی‌روح باقی مانده بود.«این چه بود؟!»صدایم از میانِ حیرت، لرزان و از گلو بیرون پرید. نگاهم را به سمت هومان چرخاندم، اما او در همان حالتِ مات و مبهوت، خیره مانده بود؛ انگار چشم‌هایش در همان نقطه‌ی خالی، گیر کرده بود.در میان این سکوتِ سنگین، صدای ملنگو آمد. آرام، اما با لحنی که انگار از اعماقِ زمان می‌آمد:«خبر، خبر… آمدند، آمدند…»هومان، در حالی که هنوز از آن صحنه‌ی غریب جدا نشده بود، با صدایی که میانِ تردید و ترس بود، پرسید: «چه کسی آمد؟ منظورت را نمی‌فهمم…»نگاهی به طوطی انداختیم. او با آن چشمان ریز و باهوشش، به ما خیره شده بود و دوباره تکرار کرد:«شما، شما… سرزمین نور، سرزمین نور…»کم‌کم معنای کلامش در ذهنم جوانه زد. نگاهی به هومان انداختم؛ نگاهی که ترکیبی از ترس و کشف بود. «فکر می‌کنم منظورش این است هومان… این گل‌ها پیام‌آورند. آن‌ها با رفتنشان به آن خانم مهربان خبر می‌دهند که ما به مرزِ سرزمین نور رسیده‌ایم. آن‌ها فهمیدند ما اینجا هستیم.»طوطی، انگار که از تاییدِ ما خوشحال شده باشد، با بال‌های سبز و کوچک خود تکانی خورد و گفت: «آفرین، آفرین…»«چرا؟!!» هومان با فریادی که از سرِ درماندگی بود، پرسید.فقط لب‌هایم را بالا انداختم؛ پاسخی نداشتم، یا شاید هم نمی‌خواستم بگویم که از این همه ابهام، من هم به همان اندازه سردرگمم.ناگهان طوطی با کلماتی که مثلِ ضربه‌ای بر مغزم فرود آمدند:«مادر، منتظر… مادر، منتظر…»نگاهم را با چشمانی که از تعجب گشاد شده بود، به او دوختم. «مادر؟!! هومان، منظورش مادرِ خودمان است؟ یعنی او منتظر ماست؟!»اما طوطی با سرِ کوچک، پاسخی متفاوت داد: «نه، نه… خانم، خانم…»هومان دستش را با کلافگی در میان موهایش کشید و با صدایی که از فشارِ استرس برآشفته بود، رو به پرنده گفت: «بس کن طوطیِ زیبا! بس کن!»سپس رو به من کرد، نگاهش پر از تصمیم بود و بی‌قراری: «بیا! دوباره بدویم. هرچه زودتر به مقصد برسیم، بهتر است.»سرم را تکان دادم. «باشد. من هم از این ایستادن و دو دل بودن خسته شده‌ام. هرچه زودتر برسیم، امن‌تر است.»و شروع کردیم.این بار دیگر پیاده‌رویِ آرام نبود. با تمام توان، پاهایمان را بر زمین می‌کوبیدیم. یک، دو، سه… ضرب‌آهنگِ دویدن ما، ضرب‌آهنگِ بقا بود. می‌دویدیم و می‌دویدیم، انگار که کلِ هستی و تمامِ دارایی‌های جهان، در تعقیبِ ما باشند؛ اما ما چنان با سرعتِ برق و باد پیش می‌رفتیم که سایه‌ی آن‌ها حتی به گردِ پای ما هم نمی‌رسید.باید می‌رسیدیم. باید به آن سرزمینِ ناشناخته، آنجا که نور و راز با هم یکی شده بودند، می‌رسیدیم.ما می‌دویم و مدام به روبرو خیره می‌شویم. هنوز نمی‌دانیم این سرزمین چه چیزی را برایمان پنهان کرده؛ می‌دانیم که تنها راه، گذشتن از این مسیر و رسیدن به مقصد است تا حقیقت از پسِ پرده‌ها بیرون بیاید. اما برخلافِ تمامِ ترس‌هایم، قلبی که در سینه‌ام می‌تپد، دروغ نمی‌گوید؛ حسی غریب از آرامش و اطمینان، در تار و پودِ وجودم ریشه دوانده است.قدم‌هایمان تند و بلند شده است، انگار که سرعتِ گام‌هایمان با تندیِ کنجکاویِ درونم هماهنگ شده باشد. و ناگهان… نوری چشم‌هایم را لمس می‌کند!در مقابل، دری عظیم و چوبی، پر از نقش و نگارهای باستانی، از میانِ ابهام پدیدار می‌شود. در، لحظه به لحظه، بزرگ‌تر و باوقارتر می‌شود، گویی دارد با هر قدمِ ما، خود را برای دیدارمان آماده می‌کند. رایحه‌ای ملایم، شیرین و خنک، همچون نسیمی از بهشت، به صورتمان هجوم می‌آورد و عطشی که سال‌ها با ما بود، فرو می‌نشیند.نگاهمان را به اطراف می‌چرخانیم؛ و در یک لحظه، جهان عوض می‌شود! دیگر از آن بیابانِ خشک، تشنه و سوزان خبری نیست. خبری از خاکِ تشنه و آفتابِ بی‌رحم نیست. در عوض، طراوت و شادابیِ درختانِ بلند و بوته‌های گل، با شکوهی بی‌نظیر به استقبالمان آمده‌اند. آن‌ها با تکان خوردنِ شاخ و برگ‌هایشان، گویی در حالِ خوش‌آمدگویی به ما هستند؛ استقبالی چنان گرم و بی‌نقص که تا به حال در تمامِ عمرم ندیده بودم.اما چشم‌هایمان، بی‌حرکت و گشاد، روی آن در قفل شده است. دری به بزرگیِ یک آسمان‌خراش، که میان دیواری بلند و باستانی قد عَلَم کرده است؛ دری که گویی دروازه‌ی ورود به یک دنیای کاملاً متفاوت است....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]..مهسا رویامهسا رویاThu, 29 Oct 2026 00:35:15 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-دوازدهم-به-سوی-حقیقت-wrjmeolmg1q0رمان نگاه شکاریفصل دوازدهم: به سوی حقیقتگام برمی‌داریم و بر بسترِ نورِ سبز پیش می‌روم. رایحه‌ی عمیقِ گل‌ها مشامم را انباشته و خنکای لطیفی، چون نسیمی سحرگاهی، بر پوستِ سوخته‌ام نشسته است.باورکردنی نیست!در این بیابانِ خشک و بی‌رحم، اکنون بر جاده‌ای از روشنایی گام می‌نهیم و جانی تازه، طراوتی خنک و زنده در رگ‌هایمان رخنه کرده است. با چشمِ ظاهر چیزی بر روی زمین نمی‌بینم، اما زیرِ پاهایم، حسِ غریب و آشنای چمن‌های تازه و شبنم‌نشسته خودنمایی می‌کند.هم‌چنان پیش می‌روم؛ اما سرعتِ حرکت‌مان بی‌نهایت بیشتر از پیش شده است. این را همین لحظه متوجه می‌شوم. هومان را صدا می‌زنم: «هومان، نگاه کن! گویی تپه‌ها و کوه‌های اطرافمان دارند می‌دوند. مگر چنین چیزی ممکن است؟! ما که آرام قدم برمی‌داریم…»هومان نیز، به اندازه‌ی من مبهوت و شوکه، مدام به اطراف چشم می‌دوزد و با صدایی لرزان می‌گوید: «نکند… نکند داریم خواب می‌بینیم؟!»و در این میان، طوطی می‌خندد؛ خنده‌ای رسا و دلنشین.می‌گویم: «اگر این هم خواب باشد، بگذار هرگز بیدار نشوم؛ از این به بعد، شیرین‌ترین خوابِ دنیاست.»هومان لبخند گرم و آسوده‌ای بر لبان می‌نشاند.— می‌آیی سرعت‌مان را بیشتر کنیم تا ببینیم اطرافمان چه تغییر می‌کند؟هومان با حرکتی سر، تأیید می‌کند و ناگهان، با نیرویی سرشار از شور و زندگی، به دویدن می‌افتیم.و شگفتا! اطرافِ ما با سرعتی ده برابرِ دویدنِ ما می‌دود.پاهایمان خسته نمی‌شود. با شوقی لبریز از شادی و امیدِ ناگفته، هم‌چنان می‌دویم و چشم به افقِ «سرزمین نور» دوخته‌ایم؛ جایی که همه‌چیز از نو آغاز می‌شود.پس از ساعت‌ها دویدن و پیش تاختن در آن پهنه، هومان با صدایی که خستگیِ درونِ کلماتش موج می‌زد، صدایم می‌زند: «ایرتا… نمی‌خواهی کمی راه برویم؟ پاهایم هرگز خسته نمی‌شوند، اما ذهنم از این تکرار و سکوتِ ممتدِ دویدن به ستوه آمده است.»هر دو سرعت‌مان را کند می‌کنیم. می‌گویم: «باشد… بد نیست کمی برای تنوع، آرام قدم بزنیم و گپی بزنیم.»هومان با نگاهی لبریز از پرسش و دردمندیِ دوری، بدون معطلی رو به طوطی می‌کند: «طوطی‌جان… می‌خواهم چند سؤال از تو بپرسم.»طوطی با حالتی کنجکاو، سرش را به سوی هومان خم می‌کند و می‌گوید: «بپرس… بپرس!»هومان دست‌هایش را در هم گره می‌کند: «تو از “سرزمین نور” باخبری، این‌طور نیست؟ خودت بودی که این مسیر را پیشِ پایمان گشودی.»پرنده با طنینی خاص پاسخ می‌دهد: «می‌دانم… می‌دانم!»هومان ادامه می‌دهد: «می‌توانی بگویی آیا ما را به آن سرزمینِ زیبا راه می‌دهند، یا نه؟»طوطی بی‌درنگ پاسخ می‌دهد: «راه داده… راه داده!»من و هومان، متحیر و خیره به پرنده، در جا میخکوب می‌شویم. برای لحظاتی، ضربانِ زمان متوقف می‌شود و از حرکت می‌ایستیم.این بار من به سخن می‌آیم و بی‌درنگ از طوطی می‌پرسم: «چه کسی راه داده؟»طوطی با همان غرور و اعتمادبه‌نفسِ همیشگی‌اش جواب می‌دهد: «خانمِ مهربان… خانمِ مهربان!»هومان، با عجله و بی‌حوصلگیِ برخاسته از اشتیاق، می‌پرسد: «ای طوطیِ عزیز… حالا که خانمِ مهربان لطف کرده و ما را به سرزمینِ نور راه داده، می‌دانی که مادرِ ما نیز در آن سرزمین حضور دارد یا نه؟»طوطی خیره به جادهٔ سبز سکوت می‌کند.با تعجب و دل‌شوره‌ای ناگهانی نگاهش می‌کنم و می‌گویم: «چه شد؟ چرا سکوت کردی؟»پرنده با طنینی مبهم پاسخ می‌دهد: «او می‌داند… او می‌داند!»هومان با لطافت پشتِ طوطی را نوازش می‌کند: «چه کسی خبر دارد؟»— «مادرِ مهربان… مادرِ مهربان!»با ناباوری می‌گویم: «منظورت همان خانمِ مهربان است؟»— «بله… بله!»امیدی شگفت‌انگیز و طوفانی در اعماق قلبم جوانه می‌زند. پس از پنج سال رنج، سرگردانی و فراق، توانسته‌ایم ردپایی بیابیم؛ کسی را یافته‌ایم که از مادرمان خبر دارد. این یعنی رهایی، یعنی یک قدمِ بلند به سوی حقیقت!...نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 22 Oct 2026 01:34:45 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-یازدهم-راهنمایی-تا-افق-c1is5ne7w38yرمان نگاه شکاریفصل یازدهم: راهنمایی تا افقمیهمانی ناخوانده به جمعِ ما پیوست و حالا، با حضور او، سه تن در این پهنای بی‌کران به پیش می‌رویم. هومان، که گویی از سنگینیِ آن شبِ هذیان‌ها رهایی یافته، لبخندی نرم بر لبان دارد و گاه به سوی طوطی چشم می‌دوزد؛ انگار می‌خواهد با هر نگاه، خود را از تبارِ رؤیاها و هذیان‌ها جدا کند و مطمئن شود که حقیقت، هنوز بر زمین است. من نیز دیگر با فریادهای بی‌پایان، دیوار میانِ خود و جهان را نمی‌شکنم. حالا، در سکوتِ همراه با قدم‌هایمان، ملنگو بر شانه‌ام جای گرفته است. او با طنینِ صدای شیرینی که گویی از میانِ غبارِ امید می‌آید، در گوشم نجوا می‌کند: «دوستت دارم، دوستت دارم…» و من حس می‌کنم این کلمات، ذره‌ذره آن ترسِ لعنتی را از حفره‌های تاریکِ قلبم بیرون می‌کشند و جایشان را به نوری ضعیف اما نویدبخش می‌دهند.بیابان همچنان با همان کینه‌توزی، خشک و سوزان است؛ اما ملنگو با آن جرعه‌های آبِ بهشتی که برایمان آورد، جانی دوباره به کالبدِ رنجورمان دمیده است؛ جانی که حالا، گویی اجازه می‌دهد همه‌چیز را از نو آغاز کنیم.برای آنکه از مسیرِ خیالیِ خود مطمئن شوم، تبلت را از میانِ کوله‌پشتی بیرون می‌کشم. در میانه‌ی این سکوتِ نسبی، نگاه کردن به درخششِ صفحه‌ی شیشه‌ای، تنها پلِ باقی‌مانده میانِ من و دنیایِ از دست رفته است. اما ناگهان، آرامشِ این لحظه با تندیِ یک تازیانه شکسته می‌شود. ملنگو، با چشم‌هایی که گویی از خشمِ آسمان‌ها پر شده، از روی شانه‌ام برمی‌خیزد و با حرکتی تند و ناگهانی، به سوی آسمانِ بی‌انتها پرواز می‌کند!چشم‌های آن پرنده، که تا لحظه‌ای پیش زیبا و مَلنگ بودند، حالا غریبه و هولناک به نظر می‌رسیدند؛ گویی در پسِ آن نگاه، چیزی باستانی و تاریک نشسته بود. از ترس، ناخودآگاه عقب کشیدم و تبلت از دستانم رها شد و با صدایی خشک روی زمین نشست. هومان، مبهوت و درمانده، میان من و آن موجودِ کوچک گیر افتاده بود. با وجود فاصله‌ای که بینمان بود، می‌توانستم سردیِ مرگبارِ دست‌هایش را در هوای میانمان حس کنم؛ انگار تمام گرمای وجودش در آن لحظه از دست رفته بود.نگاهم را به آسمان دوختم؛ طوطی، همچون عقابی تشنه‌ی شکار، بر فرازِ ما چرخ می‌زد. اما او در جستجوی گوشتی نبود؛ او تبلت را می‌دید، اما نه به چشم یک وسیله، بلکه به چشمِ یک دشمن. او می‌خواست آن را نابود کند؛ می‌خواست چنان از میان ببرد که حتی یاد و خاطره‌اش هم به دست ما نرسد. با نوکِ سرخ و آتشینش، همچون پتکی بر صفحه‌ی شیشه‌ای کوبید؛ ضرباتِ پی‌درپی و بی‌رحمانه، تا اینکه صفحه شکافت و محتویاتِ دیجیتالِ درون، گویی روحِ فروپاشیده‌ی دستگاه، از میان شکاف‌ها به بیرون می‌ریخت. من و هومان، با چشمانی از حدقه درآمده و در بهتِ محض، تنها تماشاچیانِ این ویرانی بودیم. جرئتِ تکان خوردن هم نداشتیم.ناگهان، همه چیز تغییر کرد. طوطی، با همان چشم‌های سبز و خیره‌کننده‌اش، به آرامی و با وقاری عجیب، دوباره روی شانه‌ام نشست و با ظرافتی ساختگی، پرهایش را تکاند.دست روی قلبم گذاشتم؛ ضربانش چنان تند و وحشی بود که گویی می‌خواست از سینه‌ام بیرون بپرد. زبانم بند آمده بود و کلمه‌ای در گلو نمی‌یافت. هومان، در حالی که در سکوتِ سنگین و سردِ خودش فرو رفته بود، قدم به سوی من برداشت. طوطی، با نگاهی که گویی تمامِ پرسش‌های بی‌جواب ما را می‌دانست، کلماتش را با کوتاهیِ یک حکم، بر ما فرو ریخت:«شیطان بود… شیطان بود… راهِ سبز… راهِ سبز…»من مات و مبهوت ماندم. کلامش، چون ابری از مه، مبهم و پر از معما بود. منظورش از این راهِ سبز که بود؟ و این شیطان، کجای این زیباییِ فریبنده پنهان شده بود؟ناگهان، پرنده بال‌هایش را با حرکتی غریب باز کرد و بدن خود را به روبرویم خم کرد. در آن لحظه، گویی پرده‌ای از پیش چشممان کنار رفت و جاده‌ای سبز رنگ، درخشان و خیره‌کننده، از دلِ هیچ پدیدار شد. جاده‌ای که چنان می‌درخشید که گویی از ذراتِ نور بافته شده باشد؛ و با اولین نفس، رایحه‌ی عمیق و دل‌انگیز گل‌ها، مستقیم به درون ریه‌هایمان هجوم آورد.ناگهان، لرزشِ سردِ تنم فرو نشست؛ لبخندی بی‌اختیار بر لبانم نشست و گرمایی لذت‌بخش، رگ‌هایم را تسخیر کرد. صورت هومان نیز، که تا لحظاتی پیش رنگ از رخسارش پریده بود، دوباره جان گرفت. گویی با استشمام آن عطرِ بهشتی، تمام سیاهی‌ها و رنج‌های شب گذشته، همچون غباری در باد، از کالبد ما رخت بربستند.قدم به مسیر سبز گذاشتیم. جاده، با هر گام که به جلو برمی‌داشتیم، پیش رویمان را تا افق باز می‌کرد و ردپای گذشته را از پشت سرمان پاک می‌ساخت؛ گویی مسیر، با هر قدم، از نو خلق می‌شد.هومان با نگاهی پرسشگر، به طوطی اشاره کرد. من نیز نگاهی به آن پرنده انداختم؛ تا به حال دقت نکرده بودم که او چقدر باشکوه است. در این مسیرِ جادویی، او زیباتر و خیره‌کننده‌تر از هر زمان دیگری بود. گویی تک‌تکِ پرهای سبزِ بدنش، از حیات و گرما می‌تپیدند. چشم‌هایش، که حالا با حلقه‌ای سرخ و جادویی، ترکیبی از آبی و سیاه بودند، چنان درخشان می‌نمود که انگار تمامِ زیباییِ جنگل را در خود جای داده است. مژه‌های ظریف و نگاهِ فریبنده‌اش، جذابیتی خاص و مسحورکننده به او بخشیده بود.در آن لحظه، با تمامِ وجودم، یقین پیدا کردم که راه را درست آمده‌ایم. حسی چنان غریب، رها و دوست‌داشتنی، در اعماق قلبم ریشه دواند که گویی تمامِ سنگینیِ دنیا را از روی شانه‌هایم برداشته بود.طوطی، با صدایی که گویی از میانِ خنده‌های کودکان برمی‌خواست، با لحنی بازیگوش و شادی‌بخش، در میانِ مسیر فریاد زد: «سرزمینِ نور… سرزمینِ نور!» و این خنده‌یِ او، ما را نیز در موجی از شادیِ بی‌دلیل، با خود همراه کرد....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 15 Oct 2026 00:52:38 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-دهم-ستاره-ی-سبز-xufia39iecyjرمان نگاه شکاریفصل دهم: ستاره‌ی سبزگام‌هایم به گام‌های او نمی‌رسد. سنگین‌اند، مثل دو تکه سنگ که روی شن‌های داغ کشیده می‌شوند.تنم چنان از گرما سوخته که گویی از درون در حال ذوب شدن است. چشم‌هایم دیگر نمی‌فهمند کجای زمین است و کجای آسمان؛ سیاهی و سفیدی در هم تنیده شده‌اند و دنیای من را به یک لکه‌ی نامشخص بدل کرده‌اند. زمین زیر پایم بالا می‌آید، می‌چرخد و دوباره فرو می‌رود. انگار آسمان، دستی نامرئی و قدرتمند را دور گردنم انداخته و مرا در مارپیچی بی‌پایان به رقص درآورده است. من فقط می‌خواهم کسی باشد که دستم را از چنگِ این آسمانِ چرخنده بیرون بکشد.هومان مرا می‌کشد. فشار بازویش روی پوست سوخته‌ام، مثل داغِ آهن است. خورشید، آن بی‌رحم بزرگ، مدام بر پیکرِ رنجور من تازیانه می‌زند. فریاد می‌زنم: «رها کن! مرا نزن، رهایم کن! چرا این‌گونه بر تنِ بی‌جانم می‌کوبی؟»ناگهان، سرمایی که از آن باید فراری می‌بودم، روی گونه‌ام می‌نشیند. چشم‌های بی‌روح و مستاصلِ هومان در میانِ هیاهویِ سیاهی و سفیدی، مقابل دیدگانم ظاهر می‌شوند. صدایش، یا شاید فقط پژواکِ ذهنم است، که می‌گوید: «هذیان نگو، بیدار شو! بلند شو، دیگر نمی‌توانم تو را روی این خاکِ تشنه بکشم.»اما من دیگر نمی‌توانم. می‌خواهم خودم را از چنگِ این زندگیِ سوخته بیرون بکشم. دستم را از میان دستانش می‌کشم بیرون: «دنیای من تمام شده، هومان. برو… برو تا تو هم مثل من نشدی.»سکوتِ او، سنگین‌تر از تمامِ این بیابان است؛ سکوتی که بوی مرگ می‌دهد. او می‌ایستد. در میانه‌ی این تازیانه‌هایِ آفتاب، ناگهان چیزی را می‌بینم. یک ستاره! خیره‌کننده و درخشان. در دلِ این روزِ کور، ستاره‌ای در آسمان می‌درخشد. لبخندی تلخ بر لبانم می‌نشیند؛ پس حتماً مرده‌ام. این تنها راه است که بتوان ستاره را در نیمروز دید.آن ستاره، کوچک و سبز، شروع به بال زدن می‌کند. او نزدیک می‌شود… چقدر زیبا، چقدر فریبنده! بال‌هایش زیر نورِ بی‌رحم خورشید، جرقه‌هایی از بهشت می‌زند. با خودم می‌گویم: «بیا عزیزکم… زودتر بیا. این تشنگی، این سوز، دیگر امانم را بریده. بیا مرا از این خاکِ سوزان بردار و به آغوشِ خودت ببر. اگر قرار است با تو بروم، به این مرگ راضی‌ام.»ستاره‌ی سبز… چرا روی شانه‌ی هومان نشست؟ چرا؟ من باید بمیرم! ای زیبای سبز، بیا روی شانه‌ی من بنشین، عزیزکم! چرا از من فرار می‌کنی؟ چرا مرا تنها می‌گذاری؟صدای هومان، مثل برخوردِ سنگ بر سنگ، در سرم می‌پیچد: «چه می‌گویی؟ هیچ‌کس قرار نیست بمیرد. بیا، کمی آب بخور.»چند قطره آب، سرد و تند، در دهانم می‌ریزد. جانِ رفته‌ی من، با این چند قلوپ، دوباره به تپش می‌افتد. اما ذهنم هنوز در پیِ آن ستاره است. با بی‌قراری به اطراف می‌نگرم: «آب را از کجا آوردی؟! کجاست؟!»هومان می‌خندد؛ خنده‌ای که در میانِ این سکوتِ مرگبار، عجیب است: «چه عجب! بالاخره از هذیان‌گویی دست کشیدی.»سیاهیِ چشم‌هایم عقب می‌نشیند. سنگینیِ جمجمه‌ام کم می‌شود. دنیا از حالتِ چرخان خارج می‌شود و دوباره روی زمین مستقر می‌گردد. اما هنوز عطشِ دیدن دارم: «آب را از کجا آوردی؟!»او دوباره می‌خندد و با انگشت به شانه‌اش اشاره می‌کند: «ببین، چقدر زیباست. او برایمان کمی آب آورد.»چشم‌هایم را چند بار با شدت می‌بندم و باز می‌کنم. به شانه‌ی هومان خیره می‌شوم. پلک می‌زنم، دوباره پلک می‌زنم… اما چیزی نمی‌بینم که آن ستاره‌ی درخشان باشد! «این… این دیگر چه موجودی است؟!»هومان چشم‌غره‌ای می‌رود؛ نگاهی که هم خشم دارد و هم بی‌حوصلگی: «با ادب باش! این یک پرنده‌ست، یک طوطی که به کمک ما آمده.»با ناباوری می‌پرسم: «این… این پرنده برای ما آب آورده؟!»«بله،» او با آرامشی که به نظر من جنون‌آمیز است، می‌گوید: «بهتر است حالا که حالت بهتر شده، از او تشکر کنی.»من فقط به او خیره می‌مانم. مغزم تاب نمی‌آورد. باید از یک طوطی تشکر کنم؟ خیر، امکان ندارد. حتماً هومان هم از شدتِ گرما، عقلش را از دست داده و او هم در میانه‌ی این بیابان، درگیرِ هذیان‌هایی است که من نمی‌بینم!صدایی خش‌دار و بلند، با هیجانی که به گوش می‌رسید، فضا را شکافت: «حالش خوب شده، حالش خوب شده!»مطمئن بودم این صدای هومان نیست. ناخودآگاه سرم را به سمت صدا می‌چرخانم و همان‌جا، درست روی شانه‌ی هومان، آن طوطی سبز را می‌بینم. خنده‌ی هومان، چشمانم را از تعجب، بازتر می‌کند. باور کردنِ این صحنه‌یِ غریب، از ظرفیتِ مغزِ من فراتر رفته است. شاید هنوز در میانه‌یِ همان هذیان‌های لعنتی هستم! اصلاً طوطی را چه به فهمیدنِ احوالِ منِ بدبخت؟صدای پر از شوقِ هومان، مثل موسیقی به سمت من می‌آید: «تو بسیار زیبایی! مخصوصاً چشم‌هایت… رنگِ آبیِ خاصی در چشمانت خودنمایی می‌کند. و این پرهای سبزت… چقدر دلربایی می‌کنی! ای طوطیِ نازنین، با آمدنت شادی را به قلبم برگرداندی.»نگاهم را از هومان نمی‌گیرم و می‌گویم: «چرا داری با یک طوطی حرف می‌زنی؟! او که نمی‌فهمد! اگر واقعاً برایت آب آورده، بهتر است رهایش کنی برود. چرا اسیرش کرده‌ای؟ چرا داری محبتش را خرج می‌کنی؟!»ناگهان، صدایی بلند و کوبنده، مثل انفجار، به سمت من هجوم می‌آورد: «من آزادم! من آزادم! تو اسیری، تو اسیری!»اخم‌هایم را در هم می‌کشم و با خشم به پرنده زل می‌زنم: «چرا من اسیرم؟! درست حرف بزن، پرنده‌ی بی‌ادب!»طوطی، با همان چشم‌های آبی و نافذش، مستقیم به اعماقِ وجودم زل می‌زند. نگاهش دیگر نگاهِ یک پرنده نیست. با صدایی که انگار از اعماقِ زمان می‌آید، می‌گوید:«اسیرِ ترس… اسیرِ ترس…»ترس؟!لحظه‌ای که این کلمه در ذهنم طنین‌انداز شد، حقیقت مثل تیغه‌ای بر تنم نشست. حالا که فکرش را می‌کنم، می‌بینم راست می‌گوید. از همان نخستین قدم در این سفر، ترسی در اعماقِ وجودم خانه کرده و با من هم‌سفر شده است؛ ترسی که سایه‌اش را از من جدا نمی‌کنم. اما… او چطور؟ او چطور توانست از میانِ دیوارهایِ پنهانِ قلبم، این حقیقت را ببیند؟!طوطی سبز، با وقاری بی‌نظیر، بال‌هایش را باز می‌کند و به سوی آسمان برمی‌گردد. اما پروازش، پروازِ یک پرنده نیست؛ انگار در میانِ هوا رقص می‌کند. او با سرعت به سمت هومان می‌رود، اما ناگهان، مثل یک رقصنده‌ی ماهر، مسیرش را عوض می‌کند. دورِ ما می‌چرخد و با هر حرکت، جادویِ پرهای رنگارنگش را به رقص درمی‌آورد.دیدنِ این حجم از زیبایی، لبخندی نرم را بی‌اختیار بر لبانم می‌نشاند. گویی تمامِ آن خشم و تندی، در برابر این شکوه، ذوب شده.طوطی به سمت من می‌آید. با حرکتی آرام، روی شانه‌ی من می‌نشیند. نمی‌دانم چرا من را برگزید؛ چرا از میانِ هومان و آن پهنایِ بیابان، روی شانه‌ی من آرام گرفت؟با نگاهی پرسشگر و لرزان، به او می‌گویم: «تو… تو از کجا فهمیدی که من ترسیده‌ام؟»او با مهربانیِ عجیبی سرش را کج می‌کند و مستقیماً به چشمانم خیره می‌شود. گویی می‌خواهد به اعماقِ سیاهیِ مردمک‌هایم نفوذ کند: « چشم‌هایت… چشم‌هایت، تپشِ قلبت… تپشِ قلبت. »چشم‌های زیبایی دارد!...نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 08 Oct 2026 00:39:49 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-نهم-سراب-دیجیتال-h0alhkeikajaرمان نگاه شکاریفصل نهم: سراب دیجیتال«چرا؟!»صدای هومان، لرزان و کوتاه، در میانِ غوغایِ فلز و بویِ تعفنِ اتاقک، مثلِ برخوردِ تیغه‌ای روی سنگ بود.مرد، با نگاهی که انگار از اعماقِ یک چاهِ تاریک می‌آمد، سبیل‌هایش را تکانی داد و با لحنی که از ترسِ پنهانِ خودش می‌درخشید، گفت: «اون‌طرف، سرزمینی است که از آسمان هم ترسناک‌تر است. مردمی که آنجا زندگی می‌کنند، قانونِ دیگری دارند. می‌گویند هر غریبه‌ای که از مرز گذارد، فقط یک تکه‌ی تازه برای سفره‌ی آن‌هاست. تکه‌تکه می‌کنند و می‌خورند… اگر عقل داشته باشید، از اینجا برمی‌گردید.»نگاه من و هومان در هوا گره خورد. سکوتی سنگین، مثلِ لایه‌ای از خاکِ مرده، میانِ ما نشست. این حرف‌ها، با تمامِ آن تصاویرِ درخشان و مهربانی‌هایی که با دوربینِ دوچشمی‌مان از آن سرزمین‌ها شکار کرده بودیم، زمین تا آسمان فرق داشت. یک نوعِ کُفرِ بصری بود؛ انگار چشم‌های ما داشتند دروغ می‌گفتند.هومان، با صدایی که سعی می‌کرد استوار باشد، پرسید: «مطمئن هستید؟»«صد در صد.» مرد، گویی از فکرهایی که به سرش می‌زد، وحشت داشت. «اون‌جا زمینِ پاکی نیست. حتی شنیده‌ام در روزهای خاصی از سال، خونِ خودشان را به سمتِ آسمان می‌پاشند تا خاک را سرخ نگه دارند. مگر شما فیلم‌ها و عکس‌های آن افتضاح را ندیده‌اید؟»هومان، در حالی که سرش را به نشانه‌ی نفی تکان می‌داد، زمزمه کرد: «نه… ندیده‌ایم. اما چرا؟ چرا باید چنین دیوانه‌وار کاری کنند؟»«دیوانه‌اند دیگر!» مرد، با صدایی که حالا به فریادی خفه بدل شده بود، پرید. «دیوانه‌ها که منطق نمی‌فهمند؛ هر کاری که به ذهنِ مریضشان برسد، انجام می‌دهند.»با سکوتِ سنگین و پرسش‌هایی که بی‌پاسخ در هوا معلق مانده بودند، از آنجا بیرون زدیم. در حالی که سنگینیِ آن کلمات را در سینه‌ام حس می‌کردم، رو به هومان کردم و پرسیدم: «هومان؟ به نظرت این مرد چرا این حرف‌ها را زد؟ ما که از آن بالا، هرچه از آن سرزمین دیدیم، تنها مهربانی و خوبی بود…»هومان ایستاد. نگاهش را به افق دوخت، اما نه با ترس، بلکه با صلابتی که گویی می‌خواست تمامِ تردیدهای من را بشکند. با صدایی قاطع گفت:«فقط می‌دانم که می‌خواهم به آن سرزمین بروم؛ هر که هر چه می‌خواهد بگوید! این‌ها نه آن‌جا را دیده‌اند و نه قدم به آن‌جا گذاشته‌اند. تمامِ این‌ها، تنها تصوراتی است که از رسانه‌هایِ دروغگوی آن موجودِ ناشناخته شنیده‌اند. آن موجودِ زشت، هر چه دلش بخواهد در رسانه‌اش می‌تراشد تا دیگران را گمراه کند؛ تمامِ این‌ها، دروغ و توهماتِ اوست! پس بیا برویم. بیا و این دروغ‌هایِ ساده‌لوحانه‌ی آدم‌ها را باور نکن. بیا!»«حرف‌هایش منطقی بود. سکوت کردم؛ سکوتی که نه از سرِ رضایت، بلکه از سرِ تسلیم بود. هر دو رو به سمتِ شمال، گام‌هایمان را استوار کردیم.در ابتدا، مسیر بهشت بود. از هر سو درختانی سبز و بلند قد کشیده بودند و گویی دست به دعا برای لمسِ آسمان داشتند. سرسبزیِ بی‌کرانِ زمین، روحی تازه در کالبدمان می‌دمید. هوایِ نرم و مرطوب را با ولع در شش‌هایمان حبس می‌کردیم و با طراوتی که در خونمان می‌جوشید، راه می‌سپردیم.اما هر چه بیشتر از مرزِ شهر دور می‌شدیم، گویی زمین در حالِ پوست‌اندازی بود. سرسبزی، رفته‌رفته رنگ باخت؛ درختانِ تنومند به بوته‌هایی نحیف بدل شدند و سرانجام، زمین دهان باز کرد. تکه‌های خشکِ خاک، مثلِ زخم‌هایِ قدیمیِ دهان‌بازکرده، هر لحظه بیشتر خودنمایی می‌کردند. گوشه‌ای از مسیر، مارمولکی خاکی‌رنگ با سرعتی غیرطبیعی به درونِ سوراخی خزید و ناپدید شد؛ انگار از چیزی در هراس بود که ما هنوز به چشم نمی‌دیدیم.خاکِ نرم و جان‌دار، حالا به زمینی سفت و ترک‌خورده بدل شده بود که تشنگی، امانش را بریده بود. میانِ خارهایِ تیزِ بیابان که چون دندان‌هایِ نیشِ زمین بیرون زده بودند، جلو می‌رفتیم. سوزِ ترکه‌هایِ آفتاب، بی رحمانه بر تنمان شلاق می‌کشید. بی‌تاب از عطش، قمقمه‌ام را از کمر جدا کردم و با عجله درش را چرخاندم. اما… هیچ. خشکِ خشک بود.نفسم در سینه حبس شد. مگر ممکن بود؟ همین چند دقیقه پیش بود که جرعه‌ای نوشیده بودم! دستم لرزید و قمقمه را دوباره تکان دادم؛ خالی بود. صدایِ هومان، که حالا در میانِ خش‌خشِ خارها می‌پیچید، افکارم را پاره کرد. سر برگرداندم؛ چشم‌هایش سرخ بود و صورتش از فرطِ گرما به رنگِ خون درآمده بود. با صدایی که لرزشِ درونی‌اش را پنهان نمی‌کرد، گفت: «ایرتا… قمقمه‌ی من هم تمام شده. نمی‌دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد، اما…»با شنیدنِ آن جمله‌ی ناتمام، یخِ سردی از ستونِ فقراتم گذشت. موهایِ تنم سیخ شد. عرقِ سردی روی پیشانی‌ام نشسته بود؛ عرقِ ترس. آستینم را روی صورتم کشیدم، اما لرزشِ دست‌هایم را نتوانستم پنهان کنم. گویی این تشنگی، فقط نبودِ آب نبود؛ نشانه‌ای بود از آنکه به سرزمینی قدم گذاشته‌ایم که قوانینِ ساده‌ی بقا هم در آن، به سخره گرفته می‌شود.»«آشوبی که در دلم برپا شده بود، حالا به طوفانی سهمگین بدل شده بود. نکند سرنوشتِ ما همین بود؟ این‌که در این برهوتِ بی‌نام‌ونشان، زیرِ تابشِ بی‌رحمِ خورشید جان دهیم و تسلیمِ تقدیری شویم که بویِ مرگ می‌دهد؟ لرزشی خفیف به جانم افتاده بود؛ نه فقط از عطش، بلکه از درکِ عمقِ فاجعه‌ای که در پیش داشتیم. مرگ در این‌جا، در این بیابانِ دهان‌بازکرده، قطعا مرگی عادی نبود؛ نوعی ناپدید شدن بود، بی‌آنکه اثری از ما بماند.سرم را چرخاندم و ناگهان چیزی دیدم که خون در رگ‌هایم منجمد شد. با صدایِ لرزان اشاره کردم: «وا… وای خدای من! هومان… آن‌جا را ببین! چند تکه استخوان… استخوانِ سر… آدمیزاد است!»نفس‌هایم به شماره افتاده بود. آن‌جا، درست میانِ ترک‌هایِ عمیقِ زمین، جمجمه‌ای نیمه‌مدفون با دهانی که گویی از ترسِ ابدیِ آخرین لحظه‌اش باز مانده بود، به ما خیره شده بود. فریاد زدم: «ما کجا آمده‌ایم؟ سرزمینِ نور که این شکلی نبود! هومان… اینجا چه خبر شده؟»هومان، در حالِ تماشایِ آن اسکلت، طوری خشکش زد که انگار خودش هم به سنگ بدل شده است. لرزشی خفیف به دستانش افتاد؛ دستانش را پشتِ کمرش پنهان کرد تا لرزش را نبینم، اما دیر شده بود. دیگر نقابِ آن رهبرِ مقتدرِ چند لحظه‌ی پیش، فروریخته بود. اضطراب، مثلِ سم در تمامِ بدنش جریان داشت. با صدایی که به سختی از گلویش خارج می‌شد، زمزمه کرد: «این… این ممکن نیست. نقشه… نقشه را دوباره چک کن. سرزمینِ نور… مگر می‌شود؟ نکند…»نمی‌خواستم حتی احتمالاتِ شومِ ذهنش را بشنوم. فریاد زدم: «هیچ‌چیز نگو!»تبلت را با دستانی لرزان از کیف بیرون کشیدم. انگشتانم روی صفحه می‌رقصید، انگار که به آن صفحه اعتماد نداشتم. برای بارِ چندم نقشه را بالا و پایین کردم. چشم‌هایم روی صفحه میخکوب شد. امکان نداشت!دکمه‌ی موقعیت‌یاب را برای سومین بار با خشمی فروخورده فشار دادم. نشانگرِ آبی، بی‌تفاوت و سرد، دقیقاً وسطِ همان بیابانِ مرگ را نشان می‌داد. همان‌جایی که بودیم.همان‌جا!یک بیابانِ خشک، گورستانی از اسکلت‌های کوچک و بزرگِ انسان‌هایی که شاید مثلِ ما به نقشه‌ها اعتماد کرده بودند. دنیا، با تمامِ آرزوهایِ سرسبز و امیدهایِ واهی‌مان، بر سرم خراب شد. تبلت از دستم لغزید. چرا آمده بودیم؟ این‌جا، سرزمینِ نور بود یا قتلگاه؟»«رو به هومان کردم. نگاهش دیگر آن نگاهِ آشنا و برادرانه نبود؛ چشم‌هایی سرد و بی‌روح که گویی تکه‌ای یخ در حفره‌ی جمجمه‌اش جای گرفته است. رنگ به چهره نداشت؛ آن‌چنان‌که انگار هر لحظه ممکن بود روح، کالبدش را رها کند و به سمتِ آسمانِ بی‌تفاوت بگریزد.صدایم در میانِ زوزه‌ی بادِ گرمِ بیابان می‌لرزید: «اشتباه شده، هومان! نمی‌فهمی؟ با این اوضاع، هر دو می‌میریم.»هومان با صدایی که از تهِ چاه می‌آمد، پرسید: «چه شده؟ چرا می‌میریم؟»با انگشتِ لرزان به صفحه‌ی تبلت اشاره کردم: «خودت ببین! ما واردِ قلمروِ آن موجودِ بدترکیب شده‌ایم. فقط چند قدم دیگر تا دروازه‌هایِ شهرش فاصله داریم؛ اگر وارد شویم، کارمان تمام است. اگر هم نرویم، تشنگی و گرسنگی در همین برهوت کارمان را می‌سازد. دو نوع مرگ پیشِ رو داریم؛ بگو ببینم، کدام را انتخاب می‌کنی؟»هومان، تبلت را از میانِ انگشتانِ بی‌حسِ من کشید. چشمانش با سرعتی دیوانه‌وار نقشه را کاوید؛ گویی دنبالِ راهی برایِ فرار از حقیقت می‌گشت. ناگهان انگشتش روی نقطه‌ای دوردست ثابت ماند: «به اینجا می‌رویم. بیا!»نفسم بند آمده بود. با ناتوانی گفتم: «با این عطش؟ مگر چقدر می‌شود راه رفت؟ بس کن هومان، دیگر تمام شد… بازی تمام شد!»هومان، دستِ من را با قدرتی غیرطبیعی کشید و فریاد زد: «تو بس کن! ما زنده می‌مانیم و به سرزمینِ نور می‌رسیم. راهِ زیادی نمانده!»با ناباوری نگاهش کردم. سرابِ امید در چشمانش، ترسناک‌تر از هر مرگِ دیگری بود. «راهِ زیادی نمانده؟ چه می‌گویی؟ زیرِ این آفتاب، من که دوام نمی‌آورم… داریم می‌سوزیم!»هومان، بی‌توجه به ناله‌هایم، با همان لحنِ مقتدرِ اما جنون‌آمیز گفت: «این حرف‌ها را تمام کن. ما می‌توانیم به هر جا که بخواهیم برسیم.»سپس دستش را رویِ دستم گذاشت. پوستش چنان سرد بود که گرما و حرارتِ تب‌آلودِ دستِ مرا به سردی گرایید؛ حسی که لرزه بر اندامم انداخت.زمزمه کرد: «تو هم ترسیده‌ای…»سرم را به نشانه‌ی نفی تکان دادم، اما او دیگر نگاهش را از من گرفته بود. رو به افق ایستاد و گفت: «به تو ربطی ندارد… دنبالم بیا.»...نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 01 Oct 2026 00:06:12 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-هشتم-آن-سوی-دهانِ-آهنین-oolbxzbyyvvlرمان نگاه شکاریفصل هشتم: آن‌سوی دهانِ آهنیننقشه‌های تبلت، تنها راهنمای ما در این مسیرِ بی‌انتها بودند. قدم به قدم، خیابان به کوچه و کوچه به خیابان، مسیر را طی می‌کردیم؛ اما جاده انگار تمام نمی‌شد. خستگی، سنگینیِ خاصی به پاهایمان داده بود و گرسنگی، تمام تمرکزمان را می‌بلعید. در میان آن سکوتِ طولانی، تنها یک حقیقت در ذهن هر دوی ما می‌چرخید و هیچ راه دیگری پیش رو نداشت: باید یک ماشین پیدا می‌کردیم.سرانجام، در دلِ یک تاکسی، به سمت مرز راندیم. مرز، دیواری از سیم‌های خاردارِ گزنده بود که مثل مارهای فلزی دور خاک را گرفته بودند و مرزبان‌هایی بلندقد، با نگاه‌هایی تیز و بی‌روح، هر چند قدم یک‌بار ایستاده بودند. با تردید، به سمت ساختمان کوچکِ کنارِ حصار رفتیم.مردی با سبیلی ضخیم و صدایی که انگار از تهِ یک چاهِ عمیق بیرون می‌آمد، پشت توده‌ای از تجهیزات و سیستم‌های پیچیده نشسته بود. بدون اینکه نگاهی به چهره‌های مستأصل ما بیندازد، با لحنی آمرانه و خشن گفت: «وسایلتون رو بردارید و برید داخلِ دستگاه!»نگاهم به جلو خیره ماند. مقابل ما، موجودی مکانیکی قرار داشت که شبیه به یک «دهان» بود؛ یک دهانِ عظیم و مستطیل‌شکل که با هر حرکت، تسمه‌ای بزرگ و سیاه در گلویش به حرکت در می‌آمد. درونِ آن، چیزی جز تاریکیِ مطلق نبود؛ تاریکی‌ای که انگار می‌خواست هر چیزی را ببلعد.ترس، رگ‌های دستم را منقبض کرده بود. با اینکه برادر بزرگ‌تر بودم و وظیفه داشتم راهنمایی کنم، اما قدم‌هایم سنگین‌تر از آن بود که پیش‌قدم شوم. نگاهی به هومان انداختم. او، برادر کوچکترم، بدون ذره‌ای تردید و در حالی که انگار هیچ خطری را حس نمی‌کرد، جلو رفت. ابتدا چمدانش را روی آن تسمه سیاه گذاشت و سپس، با آرامشی که مرا به حیرت می‌انداخت، روی آن نشست.خجالت، مثل تلی از خاک روی سینه‌ام سنگینی می‌کرد. چطور ممکن بود؟ او که سه سال از من کوچک‌تر بود، با تمام این ابهتِ ترسناک، با تسلیمِ کامل وارد آن دهان می‌شد، اما من… من هنوز در بندِ سوالات و ترس‌هایم بودم.بالاخره، با دستانی لرزان، چمدانم را روی تسمه رها کردم و خودم را به آن سطحِ زبر و سیاه سپردم. تسمه، با فاصله‌ای ناامن از زمین، شروع به حرکت کرد. ما در حال بلعیده شدن بودیم. وارد آن دهانِ سیاه شدیم و…واردِ آن دهانه‌ی سیاه شدیم. عرق سردی بر پیشانی‌ام نشسته بود و انگشتانم چنان یخ زده بودند که گویی خون در رگ‌هایم منجمد شده است. حالم از این همه ناپایداری بد بود. تسمه با تکان‌های بی‌رحمانه، ما را به دلِ تاریکیِ محض می‌راند.سرانجام، به درونِ یک اتاقکِ آهنیِ کوچک رسیدیم که تنها با نوری بسیار ضعیف و مرده، تار و تار مشخص می‌شد. با لرزشِ دست، به اطراف خیره شدم.— «وای… خدای من! هومان، این‌ها را ببین… اینجا را ببین!» با صدایی که از ترس می‌لرزید، اشاره کردم. «چند تکه استخوان… اینجا ریخته‌اند.»هومان، با نگاهی ناباورانه و مبهوت، به توده‌ی استخوان‌ها چشم دوخت: «چرا باید اینجا استخوان باشد؟ معنایش چیست؟»خودم را در گوشه‌ای از اتاقک، کنار چمدانم کز کردم. صدای زمزمه‌ی خودم را شنیدم که از ترس می‌لرزید: «نمی‌دانم… فقط نمی‌دانم… نکند قصد دارند ما را هم بکشند؟»هومان سعی کرد با لحنی آرام، من را از این مارپیچِ افکار بیرون بکشد: «این‌طور فکر نکن. شاید فقط استخوانِ یک حیوان باشد…»— «نمی‌دانم!» پریدم میان حرفش. «اما این فضا وحشتناک است! خیلی وحشتناک!»هومان نگاهی به من انداخت؛ نگاهی که ترکیبی از دلسوزی و تمسخر بود. لبخندی تلخ زد و گفت: «تو که این‌قدر ترسو نبودی ایرتا! این افکارِ مسموم را از سرت بیرون کن و فقط حواست را جمع کن.»ناگهان، تسمه برای چند لحظه ایستاد. سکوتی مرگبار حاکم شد. قلبم، مثل پرنده‌ای که در قفسِ سینه‌ام گیر کرده باشد، با تمام توان می‌کوبید. چشمانم روی آن استخوان‌ها قفل شده بود؛ گویی هر لحظه ممکن بود از دلِ تاریکی بیرون بپرند.نکند یک چکشِ غول‌پیکر، درست همین لحظه بر سرمان فرود بیاید؟ نکند می‌خواهند ما را مثل گوشتِ بی‌ارزش، رنده کنند و استخوان‌هایمان را اینجا، در این اتاقکِ آهنی، رها کنند؟!چشم‌هایم را با فشار بستم. دیگر طاقتِ دیدنِ واقعیت را نداشتم. اگر آن استخوان‌ها، بقایایِ انسان‌هایی بود که پیش از ما اینجا بودند، چه باید می‌کردیم؟ اگر آن موجودِ ناشناخته و هیولاصفت، اینجا را قبضه کرده بود، راه فراری نبود؟مغزم از شدتِ فکر کردن، از کار افتاده بود. رشته‌ی افکارم گسسته بود. چرا این بازرسیِ لعنتی تمام نمی‌شود؟ چرا؟ ناگهان یک فکرِ بد، مثل خنجری در ذهنم فرو رفت: نکند به ما شک کرده‌اند؟ نکند فکر می‌کنند چیزی با خودمان آورده‌ایم؟ نه، این احمقانه است. اما… اما اگر واقعاً این‌طور باشد چه؟در میان این هیاهویِ افکار، تنها چیزی که می‌دانستم این بود که من، در میانِ یک معده‌ی آهنی، در حالِ غرق شدن در ترس‌های خودم بودم.تسمه، ما را به سمتِ روشناییِ دوردست می‌راند. با نزدیک شدن به نور، گویی سنگینیِ آن تاریکیِ مطلق از روی شانه‌هایم برداشته شد؛ اما هنوز آن حسِ ناخوشایندِ استخوان‌ها در گوشه‌ی ذهنم چنگ می‌زد. با اینکه می‌دانستم شاید همه چیز ساده باشد، اما تا زمانی که از آن مرزِ سیاه عبور نکنیم، آرامش واقعی برایم معنایی نداشت.از درِ عظیمِ مرحله‌ی بعد گذشتیم و با پاهای لرزان، روی زمینِ سخت فرود آمدیم. هومان، که انگار هیجانِ سفر بیشتر از ترسش بود، با کنجکاویِ خاصی به سمتِ آن مردِ سبیل‌کلفت رفت.هومان پرسید: «آقا، ببخشید… در اون اتاقک آهنی، چند تکه استخوان افتاده و بوی بدی هم می‌آید. اگر بشود تمیزش کنید، ممنون می‌شویم که بقیه اذیت نشوند.»من با چشمانی که هنوز از اثرِ آن تاریکی و اضطراب، بی‌قرار بود، به مرد خیره شدم. او با بی‌حوصلگی و غرغری بلند، پاسخ داد: «چند ساعت پیش، زنی با یک سگِ گنده داخل اتاقک رفت. به او گفته بودم آنجا به سگش غذا ندهد، اما اصلاً گوش نکرد؛ مدام تکه‌های بزرگ گوشت را به سمت سگ می‌انداخت. آن سگِ احمق هم تمام استخوان‌ها را همان‌جا می‌ریخت و می‌رفت…»مرد ناگهان با تندی رو به پسرِ کمکی‌اش فریاد کشید: «آهای پسرِ تنبل! زود باش برو اتاقک را تمیز کن! اگر ارباب بیاید و این وضعیت را ببیند، همه‌تان را بیرون می‌اندازد!»پسری بلندقامت و چاق، با لباس‌های سیاهِ سنگین، جارو و خاک‌اندازی را از کنار دیوار چنگ زد و با قدم‌هایی سنگین به سمتِ آن اتاقکِ تاریک حرکت کرد.ما هم وسایل‌مان را برداشته و آماده‌ی رفتن شدیم. مرد، در حالی که نگاهی گذرا به ما می‌انداخت، پرسید: «کجا می‌روید؟»هومان با چشمانی براق از امید، پاسخ داد: «به سمت شمال… دنبال یک سرزمینِ خوب می‌گردیم.»مرد، گوشه‌ی سبیلش را با انگشت پیچید؛ حرکتی که نشان از تردید داشت. نگاهش را از ما گرفت و با لحنی که بویِ هشدار می‌داد، گفت: «اگر جای شما بودم، اصلاً به آن سمت نمی‌رفتم!»...نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 24 Sep 2026 03:25:41 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-هفتم-پرواز-از-قفس-p4gqioihygddرمان نگاه شکاریفصل هفتم: پرواز از قفسشاید هومان دلش برای اینجا تنگ نشود، اما من… تمامِ وجودم اینجا جا مانده. برای درختانِ سبز و بلند، برای آن کافه‌ی چوبیِ دنج میانِ چمنزار، و حتی برای آن گل‌های رزِ آبی و زرد که هیچ‌وقت نفهمیدم چطور این‌جا رشد می‌کنند.نیمکت‌های چوبی هنوز بویِ خاطراتمان را می‌دهند؛ همان‌جا که ساعت‌ها می‌نشستیم و ساندویچ‌های کوچکِ کافه را می‌خوردیم. ساندویچ‌هایی با تخم‌مرغِ آب‌پز و همان سسِ گوجه‌یِ تند و کذایی که همیشه گلویم را می‌زد. چقدر احمقانه‌ است که حالا دلم برای تندیِ آن سس تنگ شده!هومان راست می‌گوید؛ باید زیاده‌روی را کنار بگذارم. مگر اینجا چه بود که این‌طور ریشه‌هایم را به زمینش دوخته است؟ فقط پنج سال… فقط پنج سال زندگی در یک حبابِ امن. باید به جلو نگاه کرد؛ به دنیایِ بهتر.به گل‌های بابونه می‌رسیم. ترکیبِ زرد و سفیدشان زیرِ نورِ آفتاب، بی‌رحمانه زیباست. و بعد، آن درِ بزرگِ مشکی… همیشه مثل یک مرزِ غیرقابلِ عبور بود، همیشه بسته؛ و حالا، انگار به ریشِ ما می‌خندد که باز است.پاهایمان تردید دارد، اما عبور می‌کنیم. سلام به دنیای بیرون؛ دنیای معمولیِ آدم‌ها.هومان لبخندِ محوی بر لب می‌آورد و زمزمه می‌کند: «باورت می‌شود از آن اتاقِ تنگ و تاریک راحت شدیم؟»به او نگاه می‌کنم؛ در چشمانش خستگیِ عمیقی می‌بینم. می‌گویم: راستش را بخواهی نه. هنوز باورم نمی‌شود که این‌قدر راحت درِ ساختمان را پشتِ سر گذاشتیم.هومان به بالاترین جای ساختمان نگاه می‌کند که در ابرها فرو رفته و پنهان شده، در فکر فرو می‌رود: یادت هست برای چه به اینجا آمده بودیم؟_قرار بود از بالاترین طبقه‌ی این ساختمان، با دوربین‌های شکاری‌مان، در سرزمین‌های دور و نزدیک، به دنبال مادر بگردیم.هومان: پس چرا او را پیدا نکردیم؟کل پنج سال زندگی در این ساختمان را در ذهنم مرور می‌کنم، واقعاً چرا مادر را پیدا نکردیم؟! که نکته‌ای به ذهنم می‌رسد: یادت هست هومان؟ چند روز اول که به اینجا آمدیم، خیلی به دنبال مادر گشتیم و هیچ‌کجا پیدایش نکردیم. کم کم ناامید شدیم و سرگرمی هر روزمان شده بود تماشای آن موجود ناشناخته._می‌دانی ایرتا؟ در اصل از وقتی سرگرم دیدن آن موجود ناشناخته شدیم، مادر را فراموش کردیم. اگر می‌دانستم که آمدن به اینجا فقط عمر هدر دادن است، هیچ‌وقت نمی‌آمدم. حالا که فکرش را می‌کنم، از خودم بدم می‌آید.صورتش را به طرف خودم می‌چرخانم و به او لبخند می‌زنم: این طور حرف نزن، همین که توانستیم از اینجا نجات پیدا کنیم خیلی خوب است. شاید در سرزمین نور بتوانیم مادر را پیدا کنیم.امیدی در مردمک سیاه چشم‌هایش برق می‌زند: یعنی می‌شود مادر هم در سرزمین ناشناخته باشد؟!آرامشی در قلبم می‌نشیند: بله، شاید از اول همان جا بوده. ما سرزمین ناشناخته را به تازگی توانستیم پیدا کنیم. باید برویم و خوب آنجا را بگردیم، باید مادر را پیدا کنیم.نسیم خنکی می‌وزد و صورتم را نوازش می‌دهد. چشم‌هایم را در آغوش نسیم می‌بندم و به آسمان و عمق بی‌انتهایش نگاه می‌کنم. همان آسمانی که بالای آسمان‌خراش همیشه پشتِ لایه‌ای از ابر پنهان بود، اینجا تا بی‌نهایت باز و صاف است: هومان، نگاه کن، انگار آسمان بزرگ‌تر شده. حس می‌کنم از قفس آزاد شده‌ام.هومان پلک می‌زند و برق چشمانش می‌پرد: می‌دانی ایرتا؟ اگر مادر را در سرزمین نور هم پیدا نکنیم، من ...بغض گلویش را پر کرده و چشم‌هایش ناراحتی را نشان می‌دهد. می‌گویم: حرف‌های بد نزن. سفرمان تازه شروع شده، بگذار به خوبی و پر انرژی راه بیفتیم. من و تو چه می‌دانیم آینده برایمان چه خوابی دیده؟ باید ثانیه‌ها رد شوند تا بتوانیم آینده را ببینیم. آرام و صبور باش.دیگر به پشت سرمان نگاه نمی‌کنیم و جلو می‌رویم.چند قدم بیشتر نرفته‌ایم، مطلبی در ذهنم جا خوش کرده و مدام اذیتم می‌کند. باید به هومان بگویم، نگاهش می‌کنم: هومان؟ اگر به سرزمین نور راهمان ندهند چه کار کنیم؟!نگاهش روی چشم‌هایم متوقف می‌شود. به خوبی می‌فهمم که این سؤال ذهنش را بهم ریخت. دنیای هر دوی ما متوقف شد. تمام زیبایی‌های آن سرزمین که با دوربین شکاری دیده بودیم، جلوی چشم‌هایمان رژه می‌رود و دلمان را بیشتر وسوسه می‌کند. شاید هومان جوابی برای سؤالم ندارد. مردمک چشم‌هایش ناامیدی را جار می‌زند. رنگ از صورتش پریده. می‌گوید: ایرتا؟!! چرا رنگت پریده؟ نکند تو هم مثل من می‌ترسی؟_آری، می‌ترسم راهمان ندهند.نگاهش را از من می‌دزدد: به قول خودت، چه کسی می‌داند آینده برایمان چه خوابی دیده؟! پس به این طور فکرها بی‌تفاوت باش. ما چاره‌ای جز رفتن نداریم، آن‌جا که برسیم می‌بینیم چه می‌شود. سعی کن آرام و قوی باشی.برای تأیید حرف‌هایش، سرم را تکان می‌دهم: آری، درست می‌گویی. سعی می‌کنم آرام و قوی باشم.پنج سال است که همدم تنهایی‌ام دوربین شکاری‌ است. ناخودآگاه دستم را روی بدن فلزی سردش می‌گذارم و خودم را با آن یکی می‌بینم. شیشه‌هایش را روی چشم‌هایم می‌گذارم تا دوردست‌ها را لمس کنم. صدای فوکوس درونش آرامشی به درونم می‌سپارد. باید بتوانم اثری از مادر پیدا کنم. باید لبخند را به صورت بی‌روح هومان برگردانم....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاThu, 17 Sep 2026 00:20:24 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-ششم-وداع-با-آسمان-خراش-ffqhkfgbycoaرمان نگاه شکاریفصل ششم: وداع با آسمان‌خراشدرِ چمدان را روی تپه‌ای از وسایلِ ناتمام بستم؛ وسایلی که حالا دیگر برایم غریبه بودند. هومان هنوز میخکوبِ پنجره بود، چشم دوخته به سرزمینِ نور. کنارش ایستادم و نگاهم را با نگاهِ گره‌خورده‌اش یکی کردم. زمزمه کردم: «نمی‌خواهی آماده شوی؟»دوربین شکاری را پایین می‌آورد. چشم‌هایش، سرخ و ملتهب، لبریز از آبی عمیق بود که پشتِ پلک‌هایش تاب نمی‌آورد. دستِ سردش را میانِ انگشتانم می‌گیرم و می‌پرسم: «چرا گریه می‌کنی؟»اشکش را با پشت دست پاک می‌کند: من هم دلم می‌خواهد بعد از مرگم، قلبم تبدیل به لاله‌ی سرخی عاشق شود و به طرف آسمان رود. دلم می‌خواهد برای همیشه زیر چادر آن خانم مهربان بمانم. یعنی می‌شود؟!_تلاش می‌کنیم بشود._دوباره چند لاله‌ی سرخ به طرف ابرها حرکت کرد. آن خانم مثل مادرشان است، میان راه، به لاله‌ها لبخندی زد که تا به حال مثلش را ندیده‌ام. لبخندش، آن لاله‌ها را محکم و قوی و عاشق‌تر کرد.لرزی عاشقانه در نگاهش نشسته‌. سردی دست‌هایش را به طرف خودم می‌کشم و بغلش می‌کنم: هر چه زودتر چمدانت را ببند که راه بیفتیم.با بغضی که راهِ گلویش را بسته است، کوتاه می‌گوید: «باشد.»تا به حال هومان را این‌طور ندیده بودم؛ گویی قلبش در سینه می‌کوبید تا حصارِ تن را بشکند و به لاله‌ای سرخ بدل شود! با عجله چمدانش را بست.دو چمدانِ سنگین را به راه انداختیم. از فضای اتاق و هیاهویِ باقی‌مانده‌ی وسایلمان خداحافظی کردیم و در را پشتِ سرمان بستیم. صدایِ کشیده شدنِ چرخ‌های لاستیکی روی کفِ سنگیِ راهرو، در سکوتِ محضِ عمارت می‌پیچد؛ صدایی شبیه به شتاب گرفتنِ هواپیمایی که عزمِ آسمان دارد. ما آخرین مسافرانِ این راهرو هستیم که به سویِ ناکجا می‌رویم.به سمتِ راه‌پله‌ها می‌رویم. پله‌های مارپیچ با سنگ‌هایِ سردِ مرمرین و نرده‌هایِ طلایی‌رنگ که زیرِ نورِ لوسترها بی‌دلیل برق می‌زدند؛ فضایی که با وجودِ شکوهِ ظاهری‌اش، در نظرِ من فقط یک دکورِ باشکوه برایِ یک زندگیِ خالی است.هومان، بی‌اعتنا به آن همه جلال، جلویِ درِ آسانسور می‌ایستد و با نگاهی که به دوردست‌ها گره خورده، می‌پرسد: نمی‌خواهی که با پله برویم؟!آهی می‌کشم، نگاهم را روی نرده‌های طلایی می‌لغزانم و می‌گویم: نه، فقط می‌خواهم برای آخرین بار، اینجا را خوب ببینم.با قدم‌های آهسته کنارم می‌آید، سایه‌اش روی سنگ‌های سفید می‌افتد: یعنی دیگر هیچ‌وقت برنمی‌گردیم؟به دیوارهایِ گچ‌کاری‌شده و ستون‌هایِ بلندِ نقاشی‌شده نگاه می‌کنم؛ ستون‌هایی که شاهدِ روزهایِ تکراریِ ما بودند. پاسخ می‌دهم: نمی‌دانم. این رفتنی که من می‌بینم… فکر نمی‌کنم دیگر راهِ بازگشتی به اینجا باشد. شاید برای همیشه، اینجا تبدیل به یک متروکه‌یِ زیبا شود.هومان با لبخندی نرم اما با چشمانی که برقی از قاطعیت دارد، می‌گوید: ولی من فکر می‌کنم بعد از گذشتِ این ترس‌ها، همه به اینجا برمی‌گردند.به چشمانش خیره می‌شوم: پس تو هم نمی‌خواهی برگردی._ ما داریم به سرزمینِ نور می‌رویم، ایرتا. فکر نمی‌کنم بعد از آن بتوانیم برگردیم و اینجا، در این پیله، زندگی کنیم.حق با او است. سرزمینی که به سمتش می‌رویم، با تمامِ جهانِ کوچکِ ما فرق دارد. مخصوصاً اگر بتوانیم مادرمان را آنجا پیدا کنیم، دیگر دلیلی برای ماندن در این اتاقِ تنگ و تاریک و این راهروهایِ بی‌روح وجود ندارد.هومان دستم را گرفت و به سمت آسانسور کشید: بس است هرچه برای اینجا دلتنگی کردی. بیا برویم.سؤالی در سرم جان می‌گیرد: تو… دلت تنگ نمی‌شود؟!دکمه آسانسور را فشرد: نه، برای چه دلم تنگ شود؟!درِ فلزیِ آسانسور با صدایی خشک و مکانیکی باز می‌شود. داخل می‌رویم، در فضایی که بوی فلز و سردی می‌‌دهد. دوباره پرسیدم: برای خاطراتمان، برای دوستان و همکاران، برای همین اتاقی که…"دکمه‌ی شیشه‌ایِ طبقه اول را فشار می‌دهد: زیادی اینجا را جدی گرفتی. ما اینجا چیزی نداشتیم، ایرتا. حتی با یک نفر هم دوست نبودیم. ما فقط مدتی اینجا کار کردیم و حالا… حالا داریم از اینجا می‌رویم.حرف‌هایش، مثلِ تلاطمِ موجی در ذهنم، فکرم را آشفته کرد.اتاقکِ آسانسور با شتابی بی‌رحمانه، به سویِ پایین می‌دود. گویی می‌خواهد هرچه از گذشته مانده را با سرعتِ سقوط، پشتِ سر بگذارد. تمامِ هزار و دویست طبقه را در سکوتی لرزان طی می‌کنیم تا سرانجام به همکف، به همان طبقه یک، رسیدیم.درِ فلزی با صدایی خشک باز می‌شود و نوری ناگهان به صورتمان می‌تابد؛ نوری که در ابتدا بیش از حدِ تحمل بود. اینجا هنوز تعدادی از آدم‌ها در میانِ هیاهویِ کار، مشغولِ فعالیت هستند. هومان، با دستانی که شاید کمی می‌لرزد، مرا به سمتِ خود می‌کشد و با صدایی که از ترس، به نجوا می‌ماند، می‌گوید: با کسی حرف نزن… بیا، فقط بیا زودتر از اینجا برویم.در چشمانش، لرزشی از استرس و وحشت دیدم. می‌پرسم: از چه می‌ترسی؟ ما که کاری نکردیم، فقط داریم می‌رویم.— از این ابهام می‌ترسم، ایرتا. از این رازهایِ پنهان در این دیوارها. به آن‌ها نگاه کن… همه انگار در میانِ یک سوگِ سنگین یا یک خشمِ فروخورده هستند. انگار چیزی در این ساختمان شکسته است.برای آنکه خیالش را آرام کنم، به سمتِ درِ خروج حرکت می‌کنیم؛ دری که از این فاصله، دو هزار متر دورتر، مانندِ یک آجر کوچک در دوردست می‌ماند.با هر قدم که از آدم‌ها فاصله می‌گیریم، سنگینیِ آن فضا کمتر می‌شود. چهار پله‌ی سنگی و باوقار را پایین می‌رویم و ناگهان، جهانِ دیگری به روی ما گشوده می‌شود. هومان، که گویی بارِ سنگینی از شانه‌اش برداشته شده، آرام‌تر می‌شود. نگاهمان به درختان و گل‌ها گره می‌خورد؛ موجوداتی که با بی‌خیالیِ تمام، در برابرِ این همه آشوب، به زندگی ادامه می‌دهند.خورشید، در حالِ فرود آمدن است. نورِ غروب، ضعیف و رقیق شده. با خود فکر کردم: کاش صبح راه افتاده بودیم… اما هیچ، همین هم غنیمت است.دو نفر دیگر، با چمدان‌هایی که بر زمین کشیده می‌شود، از کنار ما رد می‌شوند. نگاهِ سرد و عصبیِ کارکنانِ طبقه یک، هنوز در پسِ سرمان سنگینی می‌کند. شاید از خالی شدنِ ساختمان، یا از آنچه که ما می‌دانستیم اما آن‌ها نمی‌دانند. اما ما، جرئتِ حتی یک پرسش را هم نداشتیم. ترجیح دادیم آن‌ها را در میانِ آن غبارِ خشم و سکوت، فراموش کنیم....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاWed, 09 Sep 2026 23:52:18 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-پنجم-میراث-لاله-های-سرخ-jadoxgf3mklnرمان نگاه شکاریفصل پنجم: میراث لاله‌های سرخ در عدسی دوربین، هنوز کمی گرد و غبار در هوایش پیداست. پیکرهایِ سیاه و بی‌جان، مثلِ لکه‌های جوهر روی پارچه‌ای سفید، در جای‌جایِ سرزمین پراکنده شدند. انگار دستی غیبی، نیمی از ارتشِ تاریکی را پاک کرده است. و صد البته که به هیچ‌کدام از اهدافشان نتوانستند برسند. اول از همه می‌خواستند به دستور آن قاتل بدترکیب، این سرزمین و مردمانش را نابود کنند، که به لطف خدا و آن انسان‌های سبزپوش نتوانستند. تعداد زیادی از خودشان مُرد و نابود شدند. خداوند از انسان‌های نیکوکار و مهربان، بسیار مراقبت می‌کند. علاوه بر این‌ها، این سرزمین، مادری مهربان و دلسوز دارد که با چادرش همه را در آغوشش پناه داده و نمی‌گذارد کسی آسیب ببیند.دوباره آن صدای خشک و عصبی!تق، تق، تق… انگار کسی با بندِ انگشت‌های استخوانی‌اش روی در می‌کوبید، نه با گوشت و پوست. هومان در جایش خشکش زد؛ سایه‌ای از وحشتِ محض روی صورتش نشست که حتی دوربین شکاری هم نتوانست پنهانش کند. زمزمه کرد: نکند فهمیده‌اند؟… من اما به جای ترس، کنجکاوی‌ای سرد در وجودم حس کردم.به طرف در می‌روم._در را باز نکن._این قدر نترس، ما که هنوز کاری نکرده‌ایم. حتی وقتی برویم هم نباید این طور بترسی.با چشم‌غره نگاهش می‌کنم: به خودت مسلط باش.رویش را از من برمی‌گرداند و با دوربین شکاری به سرزمین نور نگاه می‌کند. می‌خواهد دیگر چشم‌هایش را نبینم.در را که باز کردم، خبرنگارِ همسایه در چارچوب ظاهر شد؛ با چشمانی که انگار تازه به رازِ خلقت پی برده بودند به من نگاه می‌کند‌. هنوز نتوانسته کلمه‌ای بگوید، باید کمکش کنم بفهمم چه کار دارد: مشکلی پیش آمده؟!با چند ثانیه تأخیر حرف می‌زند: شما چرا هنوز اینجایید؟! دیدم چراغ اتاقتان روشن است، اما باور نمی‌کنم دارم می‌بینمتان.هومان، با عجله به سمت ما می‌آید و نمی‌گذارد من حرفی بزنم: چه شده؟! چرا باید برویم؟خبرنگار: واقعاً نمی‌دانید؟!من و هومان همزمان جواب می‌دهیم: نه!_مگر شما به آن موجود زشت نگاه نمی‌کنید؟؟!من و هومان به هم نگاه می‌کنیم و دلشوره ای در دلمان ظاهر می‌شود. فقط با خودمان زمزمه می‌کنیم، کسی نباید بفهمد ما این مدت به او نگاه نکردیم. لرزه‌ای به قلبم می‌افتد و دست سرد یخ زده‌ام را پشت کمرم قایم می‌کنم: بله، نگاه می‌کنیم. ما به آن دیوانه‌ی زشت نگاه می‌کنیم، چطور؟!_پس دیدید که دیوانه شده.هومان در سکوت فرورفته و من به یاد آن نعره‌های گوش‌خراشش می‌افتم که فریاد می‌زد، چرا هنوز زنده‌اند؟ آن‌ها را بکشید. می‌گویم: بله دیدیم._دیدید امروز صبح چه گفت؟هومان، نمی‌تواند جلوی دهانش را بگیرد و با نفس‌های تند و قلب نگران شده‌اش می‌گوید: نه، مگر حرف خاصی گفت؟ راستش را بخواهی، امروز صبح خسته بودیم، کمی خوابمان برد و نتوانستیم او را ببینیم.خبرنگار، قیافه‌ی حق به جانبی می‌گیرد: پس ندیدید چه گفت، آن دیوانه گفت، همه‌ی سرزمین‌های اطرافش را می‌خواهد منفجر کند، هر چه زودتر فرار کنید.من و هومان: منفجر؟!!! چرا؟؟؟_نمی‌دانم، دیوانه است دیگر. هرچه زودتر بروید.هومان با نگرانی: کجا برویم؟!خبرنگار، چند قدم دور می‌شود: به سرزمین‌هایی بروید که از موجود دیوانه خیلی دور است. هر جا که دوست دارید. هر جا که بتوانید راحت زندگی کنید. هرچه زودتر راه بیفتید.در را که بستم، صدای قفل شدنش در سکوتِ اتاق مثلِ شلیکِ یک گلوله پیچید. دیگر خبری از آن آرامشِ کسالت‌بارِ همیشگی نیست. هوای اتاق سنگین شده، انگار اکسیژن را از آن بیرون کشیده باشند. هومان روی صندلی مچاله شده و سایه‌اش روی دیوار، لرزان و کشیده به نظر می‌رسد. آن سکوت، دیگر بویِ انتظار نمی‌دهد، بویِ «شروعِ پایان» می‌دهد!هومان با لرزی در صدا: چرا این طور نگاهم می‌کنی؟_با این اوضاعی که پیش آمده، خیلی راحت‌ می‌توانیم خودمان را به سرزمین نور برسانیم.هومان: اما آنجا که خیلی از موجود ناشناخته دور نیست._ما که نمی‌خواهیم مثل بقیه فرار کنیم. می‌خواهیم به آن سرزمین زیبا و مردمانش کمک کنیم.صدای لرزش سکوت آمیخته به جانمان شده!دستم روی دستگیره‌ی چمدان می‌لرزد. انگار ثانیه‌ها دارند با شتابی بی‌رحم می‌گذرند. نیم‌نگاهی به پنجره می‌اندازم؛ گرد و غبارِ بیرون، غلیظ‌تر شده، مثلِ دودی که قبل از یک انفجارِ بزرگ در هوا می‌پیچد. اما با این حال، نمی‌توانم چشم از آن تابوت‌های رنگی بردارم: باید هرچه زودتر برویم.هومان، به سرزمین نور نگاه می‌کند: گرد و غبار روی زمین نشسته. نقطه‌های سیاه که زنده مانده‌اند، اطراف سرزمین پراکنده شده‌اند.وسایلی که احتیاج دارم را برمی‌دارم، مخصوصاً تلسکوپ: امیدوارم دیگر جایی را منفجر نکنند. امروز که فهمیدم آن لاله‌های سرخ زیبا و درخشان از کجا می‌آیند، دلم برای تک تکشان سوخت.هومان: بدن‌های سبزپوشان از دنیا رفته را داخل تابوت‌های رنگی می‌گذارند.با عجله دوربین شکاری را روی چشم‌هایم می‌گذارم و نگاه می‌کنم: رنگ‌هایش همان رنگ‌های پرچم زیر چادر است. با همان کلمه‌های نوشته شده و لاله‌ی سیاه وسطش.هومان: بله، درست است. مثل همان پرچم هم می‌درخشد و دلربایی می‌کند.مردان نورانی، سیاه‌پوش شده‌اند و تابوت‌ها را روی دست‌هایشان می‌برند. اشک‌های براق از چشم‌هایشان می‌چکد و حسرت می‌خورند.هومان: چرا حسرت می‌خورند؟ می‌خواهند مثل آن‌ها بمیرند؟!با فکری عمیق در سرم نگاهش می‌کنم: شاید این گونه مردن برایشان افتخار دارد و زیباست. شاید می‌خواهند آن‌ها هم بعد از مرگشان، قلب‌هایشان تبدیل به لاله‌های سرخ و عاشق شود.چهره‌ی هومان، مثل سر من، پر از تفکر می‌شود: پس حتماً آن‌جا مردن معمولی با مردن این شکلی خیلی باهم تفاوت دارد. برای من هم جالب شد.عدسیِ دوربین، زیرِ لایه‌ای از اشک‌هایم تار می‌شود؛ انگار دنیایِ نور هم می‌خواهد با من همنوا شود. هومان را در مهِ چشمانم می‌بینم که حالا او هم در سکوتی سنگین فرو رفته: راستش را بخواهی، حالا که فکرش را می‌کنم. آن سبزپوش‌ها برای دفاع از مردم سرزمین و سرزمینشان کشته شدند. شاید به همین دلیل قلب‌هایشان تبدیل به لاله‌های سرخ شد. کاش میشد من هم بعد از مرگم، قلبم تبدیل به لاله‌ی سرخی زیبا و عاشق شود!...نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب].مهسا رویامهسا رویاWed, 02 Sep 2026 23:53:12 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-چهارم-تلاطم-سکوت-vevjdpw4d0z6رمان نگاه شکاری فصل چهارم: تلاطم سکوت!هومان، لیوان آب را روی میز رها می‌کند و با عجله می‌آید: چه خبر شده؟ برو کنار من هم ببینم.چون برای کمک رساندن به سرزمین نور با من مخالفت کرد، در دلم با او لجبازی می‌کنم و نمی‌خواهم اجازه دهم او هم ببیند: هنوز چشم‌هایت خسته است، برو کمی دیگر استراحت کن.به چشم‌هایم زل می‌زند: دوباره من با تو مخالفت کردم و تو از من ناراحت شدی؟چشم از او می‌دزدم: نه، هرکسی نظری دارد._به من دروغ نگو.مستقیم نگاهش می‌کنم: من می‌خواهم به آن‌جا بروم.چشم‌هایش از کاسه بیرون می‌زند: به سرزمین نور؟؟!!با قاطعیت جواب می‌دهم: بله، می‌خواهم آن‌جا را ببینم._دست بردار ایرتا.با دست راستم، محکم به سینه‌ام می‌کوبم: اصلاً می‌دانی؟ من ایرتا نیستم اگر به زودی آن‌جا نروم.هومان: نمی‌شود، می‌میری. آن موجود زشت تو را می‌کشد.ایرتا: دیگر خسته شده‌ام، از بس اینجا نشسته‌ام و به بقیه‌ی سزمین‌ها نگاه می‌کنم. می‌خواهم به دردی بخورم. می‌خواهم بروم کمکشان کنم._مگر آن‌ها به کمک تو احتیاج دارند؟ تو یک نفری، مگر چکار می‌توانی بکنی؟ دست بردار.ناراحت می‌شوم: مگر خودت همیشه نمی‌گفتی در کارهای خوب، هر کسی باید به اندازه‌ی توانش کمک کند؟ من هم همین قدر که می‌توانم می‌روم کمکشان کنم.دست‌هایش را روی شانه‌هایم می‌گذارد و با صدای آرام می‌گوید: نمی‌خواهم تو را از دست بدهم.تیری به قلبش می‌کوبم: تو هم بیا. باهم که باشیم، خطرش کمتر است.سکوت!هومان داخل تلسکوپ را نگاه نکرد. روی صندلی نشست و ساکت شد.دوربین شکاری را روی چشم‌هایش می‌گذارد و به سرزمین نور نگاه می‌کند.نگاهش می‌کنم، به من نگاه نمی‌کند.شاید نباید این قدر تند و جدی با او حرف می‌زدم. از دستم ناراحت شده. هروقت از من ناراحت می‌شود، دیگر به من نگاه نمی‌کند و حرفی نمی‌زند.اما ناگهان، گویی زمان ایستاد و جهان با شکوهی ترسناک خود را نشان داد.بووم، بووم، بووم!!زمین زیر پایمان لرزید!!چشمم را به تلسکوپ می‌سپارم.سکوتِ سنگینِ سرزمین نور، ناگهان با صدایی که گویی از شکافِ میانِ زمین و آسمان برمی‌خاست، در هم شکست؛ صدایی شبیه به سوختنِ هزاران برگِ خشک یا خرد شدنِ استخوان‌های بی‌جان‌. با چشمانی که از وحشت گشاد شده بود، شاهدِ صحنه‌ای بودم که منطق را به لرزه در می‌آورد.از میانِ سینه‌هایِ لرزان و شکسته، سبزپوش‌ها، نه‌تنها جانشان، بلکه رنگِ وجودشان را از دست می‌دهند. گویی یک موجِ نامرئی، تمامِ سبزیِ آن‌ها را می‌بلعد و شعله‌هایی از رنگِ سرخِ خونین را به بیرون پرتاب می‌کند. این سرخ، تند و لرزان است؛ مثل لایه‌هایی از گل‌های لاله که با هر تپشِ قلبِ از دست رفته، با خشمی پنهان به سمت بالا پرتاب می‌شوند.مثل دودِ غلیظی که از یک آتشِ مقدس برمی‌خاست، در هوا می‌چرخند و با هر چرخش، بویِ فلزیِ خون و بویِ سوختگیِ جادویی را در ریه‌های ما فرو می‌برند.هومان در کنارم، مثل تندیسی از جنسِ یخ، خشک شده؛ نفس‌هایش چنان کوتاه و بریده‌بریده است که گویی می‌ترسد با کوچک‌ترین جنبشی، این رقصِ مرگبارِ سرخ و سبز را متوقف کند.هر سه نقطه‌ی سیاه وسط سرزمین منفجر شده!قلب‌ها، اشک می‌ریزند و با استقامت به طرف آسمان حرکت می‌کنند. میان آسمان، زیر نور خورشید و چادر بانوی مهربان، با شکوه و زیبایی خاص تبدیل به گلی سرخ و عاشق می‌شوند. لاله‌‌هایی شکفته و سرافراز، با قامتی استوار. گل‌هایی دلربا و چشم‌نواز!لاله‌ها از چادر نورانی عبور می‌کنند و میان ابرهای سفید آسمان ناپدید می‌شوند.چشم از تلسکوپ برمی‌دارم و به هومان نگاه می‌کنم: جواب سؤالت را دیدی؟باز هم سکوت می‌کند!کنارش روی صندلی می‌نشینم: حالا هردو از دست هم ناراحتیم.به چشم‌هایم نگاه می‌کند: من ناراحت نیستم، می‌ترسم._ترس دارد، ولی از اینجا نشستن هم خسته نشده‌ای؟ احساس پوچی نمی‌کنی؟ آن‌ها به کمک ما احتیاج دارند. آن موجود بدترکیب می‌خواهد آن‌ها و سرزمینشان را نابود کند. هومان، ترس را کنار بگذار و بیا برویم.هومان: بعد از آن انفجارها، هرچه فکر می‌کنم، نمی‌توانم با تو مخالفت کنم. باشد، هرچه تو می‌گویی.بغلش می‌کنم و در گوشش می‌گویم: نگران نباش، خدا مراقب ماست.آرام در گوشم می‌گوید: به نظرت آن خانم مهربان که چادرش را روی سرزمین نور انداخته، به ما هم کمک می‌کند؟شانه‌هایش را می‌گیرم و در چشم‌هایش نگاه می‌کنم: نمی‌دانم، شاید کمک کند._دلم می‌خواهد با او حرف بزنم، هر وقت از داخل دوربین شکاری او را می‌بینم، به یاد مادر می‌افتم و دلم برایش تنگ می‌شود.با چشم‌های باز مانده نگاهش می‌کنم: آن خانم خیلی جوان و زیبا و نورانی است، چه طور تو را یاد مادر می‌اندازد؟!!با غصه به زمین نگاه می‌کند: نمی‌دانم. برای خودم هم عجیب است....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]مهسا رویامهسا رویاWed, 26 Aug 2026 23:39:20 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-سوم-بوی-مرکز-ترس-oaat9cwfnzrhرمان نگاه شکاریفصل سوم: بوی مرکز ترسهومان، چشم‌هایش را بسته و در حال استراحت به سر می‌برد. مخفیانه، جهتم را عوض می‌کنم و به آن موجود زشت نگاه می‌کنم. چند روزی است خبری از او ندارم، می‌خواهم بفهمم چه می‌کند.با همان دندان‌های تیز و کثیف و بلند، که ازشان خون می‌چکد، در دریای خون می‌دود و فریاد می‌کشد: آن‌ها را بکشید، چرا هنوز زنده‌اند؟صدایش بلند و خشدار و کلفت است، گوش‌هایم درد می‌گیرد: آن‌ها را بکشید، چرا هنوز زنده‌اند؟هنوز داخل گوش‌هایم صدای بوق ممتد می‌شنوم.چه کسانی را می‌گوید؟! نمی‌فهمم. دست‌هایم سرد شده. دستم را مشت می‌کنم و سعی می‌کنم بر خودم مسلط باشم.سریع جهتم را عوض می‌کنم و به سرزمین نور نگاه می‌کنم. کمی قلبم آرام می‌گیرد و به نقطه‌های سیاه خیره می‌شوم. باید بفهمم آن سیاهی‌ها در دل آن همه نور چیست.نقطه‌ها حرکت می‌کنند!!نه…؛ دارند “حرکت می‌کنند”، مثلِ حشراتی در دلِ یک شکوفه‌ی درخشان. قلبم دوباره تند می‌زند. باید دقیق‌تر ببینم؛ این نحوه‌ی نگاهِ مرا می‌ترساند. داخل کمد، چیزی هست که واقعاً حرفه‌ای کار می‌کند: یک تلسکوپِ بزرگِ مشکی، که هیچ شبیه آن دوربینِ قدیمیمان نیست. آن یک چشم است؛ یک چشمِ ساکن و مطمئن، که گوشه‌ی طاقچه خوابیده است.تلسکوپ را از داخل کمد بیرون می‌آورم و روی سه پایه قرار می‌دهم. بزرگ و مشکی است. ظاهر زیبا و براقی دارد. چشمش را به سمت سرزمین ناشناخته می‌گذارم و با یک چشم داخلش نگاه می‌کنم.نقطه‌های سیاه، تبدیل شده به میمون‌های سیاه و زشت!مگر می‌شود؟! اینجا که نباید هیچ زشتی وجود داشته باشد، اینجا پر از زیبایی و نور است. باید بفهمم موضوع چیست.هومان: تلسکوپ را چرا اینجا گذاشتی؟!نگاهش می‌کنم؛ هنوز دست‌هایش را به چپ و راست می‌کشد و صورتش خواب‌آلود است: چند جای این سرزمین نقطه‌های سیاه دیدم. می‌خواستم بفهمم آن‌ها چیست._فهمیدی؟_موجودات عجیبی هستند. ظاهری شبیه به میمون، ولی مثل انسان‌ها راه می‌روند و بدنی سیاه رنگ دارند.چشم‌هایش درشت می‌شود و خیره نگاهم می‌کند: مطمئنی؟! این‌ها که می‌گویی نشانه‌ی موجودات خیانت‌کار است. کسانی که به سرزمین‌شان خیانت می‌کنند.ابروهایم درهم می‌رود: آن وقت می‌خواهند در سرزمین نور چه غلطی بکنند؟در فکر فرو می‌رود: نمی‌دانم، فقط می‌دانم موجودات بد کاره‌ای هستند. اگر هم زیاد شوند، برای سرزمین خطرناک است.با عجله و دستپاچگی می‌گویم: پس باید کمکشان کنیم. آن موجودات زشت نباید زیاد شوند._اگر پایمان را از سرزمین خودمان بیرون بگذاریم گرفتار آن موجود زشت و ناشناخته می‌شویم. تو هم که خوب می‌دانی هر کسی اسیرش شود می‌میرد. پس فکرش را از سرت بیرون کن.می‌گویم: پس چکار کنیم؟ بگذاریم آن سرزمین با آن همه زیبایی نابود شود؟از روی صندلی بلند می‌شود و به طرفم می‌آید، نگرانی را در چهره‌اش می‌بینم: من هم دلم نمی‌خواهد آن جا نابود شود، اما جانم را هم دوست دارم._من هم نمی‌خواهم بمیریم، ولی باید کاری کرد. این که یک گوشه بنشینیم و فقط نگاه کنیم هم به دور از انصاف و مردانگی است.دیگر جوابم را نداد.می‌دانم، او هم نمی‌خواهد آن سرزمین نابود شود، ولی از آن موجود ناشناخته و خطرناک می‌ترسد. هر کسی تا امروز از سرزمینش بیرون رفته، به نحوی گرفتار آن موجود زشت شده و مرده است. حق دارد بترسد، من هم می‌ترسم. ولی باید کاری کرد. نمی‌توانم بی‌خیال باشم و فقط نگاه کنم.پشت تلسکوپ می‌ایستم و با یکی از چشم‌هایم به نقطه‌های سیاه زل می‌زنم. بیشتر از روزهای قبل راه می‌روند. تعدادشان هم کمی بیشتر شده. بیشتر از روزهای قبل باهم حرف می‌زنند. دست‌هایشان مدام بهم می‌خورد. عجیب است، برای چه می‌دوند؟! همه‌ی آن‌ها به طرف مرکز سرزمین می‌روند. سیاهی مرکز کم کم زیاد می‌شود. نمی‌دانم به آن‌ها بگویم انسان یا میمون! هر فکری در سرشان دارند، گمان نمی‌کنم فکرهای خوبی باشد. تعدادشان کم است، اما همین لکه‌ی سیاه هم برای این سرزمین پر از نور و روشنایی زیاد است. وسط سرزمین، در سه نقطه، جمع شده‌اند. کاش می‌توانستم فکرهای داخل سرشان را بخوانم. فقط بو و صدایشان را کمی می‌شنوم، که آن هم واضح نیست. بوی متعفن و بدی از بدن‌های سیاهشان به دماغم می‌رسد،بویی شبیه به گوشتِ سوخته یا خاکِ مرده. خودم را نگه داشته‌ام بالا نیاورم. نمی‌دانم آن آدم‌های نورانی چطور این‌ها را تحمل می‌کنند!اینجا را، چند دسته از آدم‌های نورانی و سبزپوش دارند می‌آیند. چه زیبا هستند.با صدای بلند به طرف هومان می‌گویم: بیا ببین چه خبر است. چه لباس‌های زیبایی دارند....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]اینجا پر از زیبایی و نور است. باید بفهمم موضوع چی. .مهسا رویامهسا رویاThu, 20 Aug 2026 00:33:28 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-دوم-ردپای-نقاط-سیاه-bmnfujduumzlرمان نگاه شکاری« صدای برخورد شاخه‌های خشک با پنجره، هومان را از کابوس بیرون کشید. او هنوز بوی سوختگیِ آن نقاط سیاه را زیر بینی‌اش حس می‌کند! »فصل دوم: ردپای نقاط سیاهاشکی روی گونه‌ام می‌غلتد!_وااای خدای من، به خودت نگاه کن، اشک از چشم‌هایت می‌چکد!با دست اشک روی صورتم را پاک می‌کنم و به صورتش نگاه می‌کنم: تو هم مثل من شدی. چرا اشک‌هایمان درآمده؟ مگر آن زن کیست؟ آن‌جا کدام سرزمین است؟!با چشم‌های شکاری به سرزمین نورانی نگاه می‌کنیم: آن‌جا سرزمین ناشناخته است، چطور می‌شود تا به حال او را ندیده باشیم؟!جوابش مثل جرقه‌ای در سرم ظاهر می‌شود: یادت نیست؟ همیشه مشغول دیدن آن موجود عجیب بودیم. با کارهایش چشم‌هایمان را به خودش میخکوب کرده بود. این دفعه که خواستیم او را نبینیم اینجا را پیدا کردیم. فقط کافی بود زودتر از دیدن آن موجود زشت جدا می‌شدیم. قبول داری؟سرش را با تأسف تکان می‌دهد: راست می‌گویی، همیشه چشم‌هایمان رویش قفل شده بود و می‌خواستیم ببینیم بعدش چکار می‌کند. چه خوب شد دیگر نخواستیم او را ببینیم._یعنی آدم‌های دیگری هم مثل ما هستند؟ که میخکوب آن موجود زشت باشند؟کمی فکر می‌کند: در سرزمین ما که زیاد هستند، در سرزمین‌های دیگر را نمی‌دانم. شاید جاهای دیگر هم زیاد باشند.درست است، در سرزمین ما، همه به آن موجود ناشناخته چشم دوخته‌اند تا بفهمند لحظه به لحظه که می‌گذرد می‌خواهد چکار کند. این کار برای ما هم خیلی جذاب بود تااین که دیگر نخواستیم ادامه‌ی کارهایش را ببینیم.قمقمه‌ی آبم را از روی میز برمی‌دارم و چند قلوپ می‌نوشم. روی صندلی نرم و لطیف خودم می‌نشینم و به هومان نگاه می‌کنم: کمی استراحت کن، خسته نشدی؟هومان می‌گوید: تا به حال به آن چوب بلند زیر چادر دقت کرده بودی؟_نه، چوبی زیر چادر نیست.به من نگاه می‌کند: بیا دوباره ببین، چادر مثل خیمه ایستاده و وسطش را یک چوب محکم و بلند نگه داشته. چوبی که به آن یک پرچم با رنگ‌های زیبای سبز و سفید و قرمز آویزان است. رنگ‌های خاصی که چشم را نوازش می‌دهد.با دقت نگاه می‌کنم، باور کردنی نیست. رقص پیچ در پیچ پرچم در آسمان زیر چادر، رنگ‌هایش را درخشان‌تر جلوه می‌دهد. نور چادر درونش پخش می‌شود و با تابش اشعه‌های خورشید جذابیت خیره کننده‌ای در چشم می‌نشاند. لاله‌ی سیاهی درون قلبش نشانده که غمی آسمانی در خود پنهان می‌دارد. تار و پودش ذکری نورانی را نجوا می‌کند که فقط مربوط به خدای یگانه است. اطراف لاله‌ی سیاه، بیست و دو مرتبه نام خدای آسمان‌ها در دو صف ایستاده. نامی سفید و نورانی، دور از هر بدی و زشتی. با نظمی خاص گرد هم جمع شده‌اند. همه‌‌اش زنده و در جریان است. پرچم در هوا می‌رقصد و خودنمایی می‌کند.مردمک چشم‌هایم با رقص پرچم در کاسه‌ی چشمم می‌رقصد و برق می‌زند._دیدی نمی‌شود نگاهش نکرد؟ تا به حال چنین چیز زیبایی دیده بودی؟!!در هاله‌ی نور پرچم، قلبم را رها می‌کنم و درونش گم می‌شوم: درست می‌گویی، نمی‌شود رهایش کرد. انگار از بهشت به اینجا آمده. مطمئنم هیچ‌کس چنین چیزهای زیبایی تا به حال ندیده.قلبم می‌تپد و به سینه می‌کوبد. می‌خواهد به آن‌جا برود. به آن سرزمین ناشناخته!هومان می‌گوید: آن‌ها را می‌بینی؟ هر دفعه چند لاله‌ی سرخ از زیر چادر بالا می‌آید و به طرف ابرها می‌رود. سرخی خون را دارد و با قامتی استوار حرکت می‌کند. آن‌ها چیست؟! دفعه‌ی سوم است این صحنه را می‌بینم.من هم دو دفعه دیده بودم، اما نمی‌دانم آن‌ها چیست: شاید اگر مدام نگاهشان کنیم، بفهمیم رازهای سرزمینشان چیست._خیلی دلم میخواهد بدانم چه رازهایی دارند._به زودی می‌فهمیم.می‌پرسد: نقطه‌هایی سیاه روی سرزمینشان نقش بسته. به نظرت آن‌ها چیست؟کمی فکر می‌کنم: یعنی خطرناک هستند؟!_نمی‌دانم.به نقطه‌های سیاه زل می‌زنم تا بفهمم چه چیزی هستند. آخر در این سرزمین نورانی، این نقطه‌‌های سیاه چه معنی دارد؟ باید بفهمم چیست.بعضی جاها کمتر دیده می‌شود و بعضی از جاها بیشتر است. بعضی نقطه‌ها بزرگ‌تر و بعضی دیگر کوچک‌تر است._نکند این سرزمین آدم‌های مرده را این طوری سیاه نشان می‌دهد؟!سرم را تکان می‌دهم که بفهمد نمی‌دانم.باید بیشتر دقت کنیم و زیر نظرمان باشند. مگر با چند روز نگاه شکاری، می‌شود رازهای یک سرزمین را فهمید؟!روزها را شب می‌کنیم و شب‌ها را روز، خواب از چشم‌هایمان رفته. فقط گاهی روی همان صندلی‌های نرم، چند دقیقه پلک روی هم می‌گذاریم تا چشم‌هایمان بتواند استراحت کند و به کار ادامه دهیم....نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]مهسا رویامهسا رویاThu, 13 Aug 2026 00:22:51 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/فصل-اول-سایه-ای-از-استخوان-نوری-از-ابدیت-سفر-به-سرزمینی-که-نباید-دیده-می-شد-dvx4ede4udunرمان نگاه شکاریبهای یک تماشای ممنوعه«بندِ دوربین شکاری، حالا بخشی از پوستِ گردنِ مردم این سرزمین شده است. تنها راهِ خلاص شدن، “ندیدن” است؛ اما وقتی لنزِ دوربین به سمتِ آن موجودِ دندان‌تراش چرخید، دیگر راهِ بازگشتی نبود. در یک سو، قصری از استخوان‌های سفیدِ کودکانه قد علم کرده بود و در سوی دیگر… خدای من، آن سرزمینِ نورانی دیگر چه بود؟»فصل اول: سفر به سرزمینی که نباید دیده میشد!مردک زشت با آن قد کوتاهش، ببخشید اشتباه گفتم.دوباره شروع می‌کنم؛بچه‌ی بدترکیب با آن قد کوتاهش، خیلی بی ریخت و بد اخلاق است. فقط نمی‌دانم چرا صورتش جای سبیل دارد! به او نمی‌آید مرد باشد، نه اصلاً نمی‌خورد مرد باشد؛ یا بچه است یا یک حیوان ناشناخته!!کسی می‌داند او چه موجودی است؟راستش حیفم می‌آید کلمه‌ی بچه را برایش استفاده کنم، بچه را به آدم کوچک و بی‌گناه می‌گویند. این موجود ناشناخته از دهانش خون می‌چکد!!دندان‌های نوک تیز و بلندی دارد. مدام به همه طرف می‌دود و می‌خواهد از هر کسی تکه‌ای بکند و بخورد.پوست بدنش کمی سخت و محکم، و کمی هم لیز است. چشمان سرخ و براقی دارد. خدا نکند چنین اتفاقی بیفتد، اما اگر به چشمانت نگاه کند، دنیایت سیاه می‌شود._نکند از بچه‌های شیطان است؟سؤال خوبی پرسید، ولی جوابش را نمی‌دانم: نظر تو چیست؟!_نگاه کن، بیا جلوتر خوب نگاه کن. چقدر استخوان انسان آن گوشه افتاده. نکند همه را این خورده؟!راست می‌گوید. گوشه‌ی زمینش، یک کوه بزرگ است که قله‌اش در ابرهاست، پر از استخوان انسان است. چشم‌هایم روی کوه سفید از استخوان و سرخ از خونی که رویش مانده قفل می‌شود.اشتباه تصور نکنید، پوزه و دندان‌های بزرگی دارد ولی سگ یا تمساح نیست.دندان‌های نیش بزرگ و زهرداری دارد ولی مار هم نیست.بدنش رنگ تیره‌ای دارد و وحشی است ولی کفتار نیست.دست و پا دارد و روی دو پایش، مثل انسان‌ها راه می‌رود، ولی انسان نیست.زمین ما با او خیلی فاصله دارد، ولی از همین‌جا هم بوی سیلاب خون به مشام می‌رسد. خونش از حرکت نمی‌ایستد. آن قدر زیاد است که تمام چمن‌های سبز زمین آن‌جا زیر خون دفن شده.زمین غرق در خون است و آن جانور، دو پایش را در خون می‌گذارد. زمینی نه از خاک، بلکه از استخوان‌های لغزنده‌ ساخته شده که هر قدمی، خطر سقوط به اعماق تاریکی را دارد._آنجا را ببین، با مقداری از استخوان‌ها قصری سفید و محکم برای خودش ساخته.خوب دقت کردم، درست است. قصری با دیوارها و گنبدی از استخوان: عجیب است؛ استخوان‌های قصرش خیلی کوچک است، به نظرم برای بدن نوزادان و کودکان باشد._درست می‌گویی، خیلی ناراحت کننده است.دوربین شکاری را از روی چشمش برمی‌دارد: دیگر نمی‌خواهم ببینم.من هم دوربینم را رها می‌کنم. به خاطر بند سیاهش که دور گردنم انداختم، روی سینه‌ام آویزان می‌ماند: فکر نمی‌کردم چنین موجود بی‌رحمی وجود داشته باشد.در سرزمین ما، همه بند دوربین‌هایشان به گردنشان زنجیر شده است؛ ما مجبوریم تماشا کنیم، اما هرگز نمی‌توانیم چشم از حقیقت ببندیم._می‌خواهی سرزمین دیگری را ببینیم؟ شاید جایی زیبا را پیدا کنیم.او مکثی کرد، نگاهی به زمین انداخت و با چشمانی که گویی تمام امیدهایش را در خاک دفن کرده بود، به من خیره شد: باشد، شاید تو راست بگویی.به جهتی دیگر چرخیدیم و دوربین‌های شکاری را روی چشم‌هایمان گذاشتیم.زمینی که درونش باران می‌بارد و گل‌هایش با آب باران براق شده!دوربین را از روی چشم‌هایمان برداشتیم و چشم‌هایمان را مالیدیم._تا به حال چنین سرزمینی دیده بودیم؟!با شتاب دوربین‌ها را روی چشم‌هایمان می‌گذاریم: نه، ندیده بودیم.سرزمینی پهناور و بسیار دور از ما. آدم‌هایش راه می‌روند و می‌درخشند. نوری سفید و زرد مثل هاله‌ای تک تک آن‌ها را احاطه کرده._اینجا را ببین!! آن زن نورانی که نمی‌توانم چهره‌اش را ببینم، چادرش را روی آن سرزمین کشیده. تو می‌دانی یعنی چه؟!به چهره‌ی آن خانم نگاه می‌کنم‌. من هم نمی‌توانم چهره‌اش را ببینم: نمی‌دانم!_نکند فهمیده به آن‌ها نگاه می‌کنیم؟!_فکر نمی‌کنم، شاید.چادر زیبایی دارد، چشمانم از دیدنش سیر نمی‌شود. چادری سفید و نورانی، پر از چین‌های ابری و پف‌دار‌. نسیمی خنک و با طراوت، با بوی گل نرگس از تک تک تار و پودش برمی‌خواست. تار و پودی ذکر گویان و نجوا کنان با خدای آسمان‌ها. درون تارها قلب‌هایی سرخ و براق آرام می‌تپید. صدای تپش قلب‌ها، صدای آواز نقاره‌های آسمانی بود.گوش‌هایمان نوازش می‌شود و چشم‌هایمان پر از آب!...«سکوتی که از ابرها می‌آید، می‌تواند آرامش‌بخش باشد یا هشداری برای سقوطی ناتمام…»نظرات شما برای من بسیار ارزشمند است و به من کمک می‌کند تا داستان را طبق میل شما پیش ببرم.موعد ملاقات ما در فصل بعدی: [روز چهارشنبه، ساعت دوازده شب]مهسا رویامهسا رویاThu, 06 Aug 2026 00:26:59 +0330https://virgool.ir/@greatparshero/رمان-فانتزی-javebbhs9aynبرای شروع رمان، انرژی لازمه🔥می‌خوام بنویسم و خلق کنم، بیاین دورهمی بگیریم که رمان شروع کنیم.دو کتاب چاپ کردم و چندین رمان نوشتم. دوست دارم یکی از رمان‌هایی که نوشتم دورهم بخونیم و لذت ببریم. و نظراتتون را برام بنویسید. حرفاتون خیلی برام مهمه و مطمئن باشید می‌خونم.رمان به صورت هفتگی و فصل بندی شده منتشر میشه، که خوندنش برای شما راحت‌تر باشه.وعده‌ی دورهمی رمان خوانی ما: چهارشنبه ها ساعت دوازده شبمهسا رویامهسا رویاSun, 02 Aug 2026 02:34:38 +0330