https://virgool.ir/feed/@gooya.pooyafa2026-11-11 15:09:42https://files.virgool.ir/upload/users/217748/avatar/l4iZad.pnghttps://virgool.ir/@gooya.pooyahttps://virgool.ir/@gooya.pooya/روز-سیگار-ناشتا-برخاستن-vktgtkmk9g2uهیچ اتفاقی نمی‌افتد. همین. هیچ اتفاقی نمی‌افتد و تو منتظر می‌مانی. معلق. کارها پیش نمی‌رود. هر روز سر جایِ دیروزی مانده‌ای. از زندگی رانده و درجا مانده.اما سیگارِ ناشتا خوب است. دست بردار، هر سنی که می‌خواهد بخواند. لله‌ی خواننده که نیستم. سیگارِ ناشتا خوب است. هنوز نصف‌ات خواب است، تن‌ات بیدار شده اما، دلت می‌خواهد بخوابی. سیگار که روشن می‌کنی یعنی قبول کرده‌ای که خواب خوب است و دل‌ات درست می‌گوید. مخدر را وارد می‌کنی به تن‌ات تا شاید بشود بخوابی. یک مخدر رقیق که می‌دانی کاری نمیکند، دل‌ات را به همراهی‌ خوشحال می‌کنی. نعشه می‌کنی.جنگ قهوه و سیگار. قهوه آنده تا ضربان قلب‌ات را بالا ببرد. قهوه می‌نوشی که باور کنی روز آمده. سیگار ناشتا و حرف دل‌ات هیچ است، باید برخاست. برخاستن. برخاستن یعنی بیدار و قبراق و لباس پوشیده، لبخندت را نصب کنی، کیف و کلید و سوییچ و سیگار را برداری، از خانه بیرون بزنی. معاشرت کنی، راه بروی، از میله‌ی مترو آویزان بشوی، بروی تا میدان، بپیچی به سمت خیابان دوطرفه‌ای که دو طرف اش قرقِ خطی‌ها و موتوری‌هاست. برخاستن یعنی در پناه در بسته‌ای بایستی و ماسک‌ات را برداری، دست‌هایت را الکل بزنی و سیگاری دود کنی. این سیگارهای برخاسته، جای آن سیگار ناشتا که خوب است را نمی‌گیرد. می‌کشی چون باید بکشی، نمی‌کشی که به حرف دلت گوش کنی.برخاستن، فلافل برای ناهار، لبخند به بچه‌ی جوراب به دست در واگن مترو، نگاه به تصویر معوج‌ات در شیشه‌ی قطار، جواب تلفن مشتری را دادن، چای بعدازظهر را با کارفرما نوشیدن، گرفتگی میان دو کتف، پایین گردن، موتوری گرفتن، دویدن و برگشتن به خانه است.شب خودش حرف دیگری‌ست. شب برای هرکس یک‌جور است. تفاوت در جزییات است، وگرنه شب همان شب است. شب را بعدن خواهم گفت. فعلن سیگار ناشتا و جنگ با قهوه و برخاستن، باید باشد.Pouya GouyaPouya GouyaWed, 04 May 2022 13:33:22 +0430https://virgool.ir/@gooya.pooya/شعارِ-شروع-eincxee59rp6هرکسی باید از یک‌جایی شروع کند. شروع سرآغاز نیست. هرکسی هزاربار زمین می‌خورد، و باید از یک‌جایی شروع کند. حالا که اینجایم و این حرف را می‌زنم، خودم قرار است شروع کنم. یک تحول گسترده و خسته‌کننده. باید تنهایی تا انتهای این مسیر بروم و حتمن باید به مقصد برسم. عجیب است که می‌گویم «حتمن». عجیب است که در این تاریکی من چشم‌هایم را بسته‌ام و مقصد را تصور کرده‌ام. شاید هم مسخره است. من که حتی می‌توانم عصر امروز را نبینم. من که شاید در این سیاهچالْ فردایم نابودِ جهالت امروز شود. من که...عجیب، مسخره، ناممکن، یا هر چیز دیگری که باشد، من مجبورم شروع کنم.هرکس "باید" از یک‌جایی شروع می‌کند.Pouya GouyaPouya GouyaSun, 03 Apr 2022 12:33:38 +0430https://virgool.ir/@gooya.pooya/معرفی-رُمان-صبحانه-انگلیسی-rua45v67y0qwرمان صبحانه انگلیسی را که می‌خواندم، سی‌صفحه اول کتاب، حس کردم قرار است قصه را از زبان کسی بشنوم که شبیه خودم است.انگار راوی قصه من بودم. رمان‌خوانها می‌دانند که اگر اول خواندن رمانی که راوی اش دانای کل نیست همچنین حسی را داشته باشند، قرار است بهشان خوش بگذرد. اما بگذارید از اول برایتان بگویم."صبحانه انگلیسی" اثر جدید "محمد درودگری" توسط انتشارات "کتاب فانوس" به‌تازگی منتشر شده است.محمد درودگری را با شعر می‌شناختم، حالا هم رمان‌اش را خوانده‌ام.در تعریفِ یک کلمه‌ایِ کتاب می‌گوییم "رُمان پلیسی" است. اما اصرار دارم بگویم که اینطور نیست. یعنی دقیقن این تعریف نیست. شما یک رمان می‌خوانید با داستانی پلیسی. همه‌ی قواعدی که برای خواندن یک رمان لازم است در این کتاب وجود دارد. موضوع جالبی دارد. راویِ خوبی که شنیدنش جذاب است. پی‌رنگِ پُر رنگی که سر تا ته کتاب حفظ می‌شود. مهندسی دقیقی که در اجزای رُمان انجام شده است. زبان کتاب خواندنی‌ست. شخصیت‌ها و راوی منطقی‌اند و به آدمهای واقعی شباهت دارند. حرف‌ها به زور توی دهان شخصیت‌ها گنجانده نشده است. شخصیت‌ها سیاه و سفید نیستند. و خیلی دیگر از قواعد ریز که در یک کار خوب وجود دارد، در این کتاب هم وجود دارد.حالا که دلیلم برای اینکه در همان سی صفحه اول از شروع کتاب، خوشم آمد را گفته‌ام، دلایل کلیِ خوب بودن رمان را هم گفته‌ام، می‌ماند حرف آخرم. حرف آخر اینکه راوی داستان یک ابلهِ در مخمصه افتاده نیست، یک آل‌کاپونِ شریر و چموش که بتواند زمین را به آسمان بدوزد، هم نیست. راوی "آدم" این روزگار است، گاهی تقلایی می‌کند و به در بسته می‌خورد، گاهی می‌تواند قانون و قدرت را هم دور بزند. راوی باهوش است، طناز است، کمی دون‌ژوان است، اما اصلن مصنوعی و احمقانه نیست. بنظرم، فضیلت در تعادل است. نویسنده پایان اکثر فصل‌ها را جوری بسته است که بخواهی سریعن فصل بعدی را بخوانی. رمان با ریتمی که هیجان را حفظ کند، پیش می‌رود. و زبان رمان خواندنی‌ست.من با پایان‌بندی رمان موافق نبودم. اما وقتی کتاب را بستم و سیگاری آتش زدم و تپش قلبم آرام شد، فکر کردم که چه خوب می‌شود صبحانه انگلیسی جلد دیگری هم داشته باشد. و این یعنی یک پایان‌بندیِ خوب.فکر می‌کنم آدمهای هم‌سلیقه با من از کتاب لذت ببرند. پیشنهاد می‌دهم و امیدوارم خوشتان بیاید!Pouya GouyaPouya GouyaSun, 07 Feb 2021 14:56:06 +0330https://virgool.ir/@gooya.pooya/تکهای-از-زندگینامه-تکراری-خانم-مهرنوش-صمیمی-eu3zxk6hjmf1آفتاب تا نیمه اتاق رسیده است. روز شده است. خانم صمیمی با آن همه دارویی که مشت مشت می‌خورد، هنوز خوابیده. نور و صدای گنگ وسایل خانه به وقت تنهایی او را از خواب بیدار نمی‌کند. تلفن. تلفن یعنی نیما از آمریکا زنگ زده است. تلفن یعنی نیوشا می‌خواهد قرص ساعت دو را یادآوری کند. تلفن یعنی آلارم داروهای ساعت یازده. تلفن پنجره است رو به تمام جهان. حرف‌های ترامپ که هرچندوقت یکبار تن نیما را می‌لرزاند و به آواره‌گی‌اش از آمریکا نزدیکترش می‌کند. تلفن یعنی خواندن خبر شلوغی توی اهواز. اعتصاب کارگران هفت تپه. یعنی عکس جدید از نوه‌ای که سه چهارراه پایین‌تر هر روز بزرگتر می‌شود اما کووید-19 نمی‌گذارد نرمیِ گردنش را ببوسی و حظ کنی.خانه از خورشید روشن است. پرده‌ها نازکند. خانه ساکتِ تنهایی‌ست. مهرنوشِ صمیمی را زنگ تلفن تازه بیدار کرده است. نیوشا ناهار درست کرده است و زنگ زده است که بگوید کوکوی سیب‌زمینی‌اش خوب شده است و دلشان نیامده تنهایی بخورند. می‌آورد تا مادرش هم دولقمه‌ای بخورد. اتمام تماس. چُرت اما پشت پلکهاست. «خواب بهترین کار است، قبل مردن. آنقدر بخوابی که ندانی کِی میمیری. آدم خوشبخت توی خواب میمیرد. نیوشا کلید دارد. تا بیاید و برسد یک چُرتِ کوتاه بزنم تا ببینیم چه می‌شود.» خانم صمیمی گوشی را توی بغلش می‌گیرد. چشمهایش بسته می‌شوند. می‌خوابد.بی‌بی‌سی از ترور نافرجامِ سفیر عمان در ازبکستان می‌گوید. بشقاب روی میز دو تا زردآلوی کوچک و یک نصفه خوشه انگور دارد. وقت اخبار همه باید ساکت باشند. حالا که هیچکس نیست، وسایل خانه یادگرفته‌اند که سکوت کنند تا اخبار تمام شود. قبل از تمام شدن اخبار، آب توی لیوان، میوه توی بشقاب، کوکوی سیب‌زمینیِ توی یخچال ساکت می‌مانند تا بی‌بی‌سی زر زر کند و تمام بشود. بعد لیوان آب می‌رود بدرقه‌ی قرص‌ها. بشقاب میوه می‌آید روی دسته کاناپه و یکی یکی میوه‌هایش را می‌سپارد به دست‌های لرزانِ مهرنوش خانم. کوکوی سیب‌زمینی هم منتظر می‌شود تا دم غروب که از زمهریر یخچال بزند بیرون و شامِ شب زنی تنها بشود که از فرط بی‌حوصله‌گی حتی یک گوجه هم خُرد نمی‌کند برای کنار غذایش. کوکوی سرد و بی‌نمک، نان لواشِ یخچالی، صدای نیما که از توی واتس‌آپ تند تند حال مادرش را می‌پرسد و بابت سر و صدای خیابان معذرت می‌خواهد. آنجا روز است و نیما دارد می‌دود که برسد به کلاس‌های دانشگاه. بعد از شام بی‌بی‌سی خبر پخش می‌کند. چند لقمه آخر نذر سطل آشغال می‌شود."مهرنوش صمیمی" دیپلم دارد. سالها کارمند اداره منابع طبیعی بوده است. همسرش یازده سال پیش مرده است. نیمایش هفت سال است رفته آمریکا. نیوشا یک پسر چهار ساله دارد. خانه هفتاد و پنج متری‌اش را بیست و یک سال پیش با وام اداره خریده اند. قند دارد. التهاب روده. گرفتگی عروق. لرزش دست.حقوق بازنشستگی‌اش را پس‌انداز می‌کند.به جز دارو خرج اساسی دیگری ندارد. خواهرش مینو سالهاست کرمان زندگی می‌کند و اگر کرونا نبود هم پیرتر از این حرف‌ها بود که بیاید و مهمان مهرنوش شود. جاری‌اش منیر خانم هفته‌ای یکبار زنگ می‌زند که از پادردش برای او بنالد. دوستی دارد که از دبیرستان با هم دوست هستند. سمیه حالا پنج سال است که رفته توی تلفن. آلمان زندگی می‌کند و گاهی توی واتس‌آپ برایش عکس‌های کج معوجی از در و دیوار و خیابان و گربه‌های سیاهِ دخترش می‌فرستد.خانم صمیمی هفتاد و یک سال دارد. تنهاست. کم حرف می‌زند. عاشق مرباست که برایش اکیدن ممنوع است. تقریبن هفت ماه است که پایش را از خانه بیرون نگذاشته. داروهایش را دخترش برایش می‌گیرد و وعده وعده می‌کند و می‌گذارد توی جعبه مخصوص قرص‌ها که پسرش فرستاده.دو سالی می‌شود که غذایش مرغ کبابی، مرغ آب‌پز، سبزیجات پخته، کته رشتی یا سوپ است. روزی ده ساعت می‌خوابد اما باز هم کلی وقتِ اضافه می‌آورد. مهرنوش صمیمی با تمام خاطره‌هایش غمگین می‌شود، پس به جای هر خاطره بازی‌ای اخبار می‌بیند.شب رسیده است. اخبارها تمام شده اند. آخرین قرص‌ها هم بلعیده شده‌اند. نیوشا عکسی از کودکی خودش را در بغل مهرنوش برایش فرستاده است. عکس خاکی رنگ است. سالها از آن لحظه می‌گذرد. بالکن خانه اجاره‌ای حوالی میدان بیست وپنج شهریور. کنارشان دو تا گلدان شعمدانی‌ست. مهرنوش موهایش را روی شانه ریخته. آستین حلقه‌ایِ سفیدی پوشیده است. نیوشا با موهای دُم‌موشی و سرهمی صورتی روی زانوی مادر جوانش نشسته و با دهان باز لبخندی گشاد حواله دوربین کرده است. صندل های مهرنوش مروارید دوزی‌اند. اما این عکس که نیوشا فرستاده همه چیز خاکی و قهوه‌ای است. بی‌روح و رنگ. همه عکس‌های قدیمی همین رنگی‌اند. مهرنوش هروقت عکسی از قدیما می‌بیند بی‌اختیار دلشوره می‌گیرد. قرار بود بعد از این عکس بروند عید دیدنی خانه عمو منوچهر، عموی شوهرش. سال پنجاه و چهار. نیما ده سال بعد توی اردیبهشت به دنیا می‌آید. شوهرش مرد جوان جذابی‌ست که اول همکارش بود و حالا سه سال است ازدواج کرده‌اند. دیوارهای بالکن همه‌اش پیچکِ ریز است. مهرنوش لبخند لوندی بر لب دارد. دامن کوتاه پیراهنش آمده تا بالای زانو و نیوشا را آرام توی بغل کشیده است. اما این عکس...قرص‌ها کار خودشان را کردند...خواب خوب است. چشم‌ها الکی می‌بینند وقتی هیچ دیدنی‌ای نمانده است برای دیدن. خواب خوب است. خوابیدن مرگ را راحت‌تر و نزدیک‌تر می‌کند. نیما آنجا تازه باید بیدار شود. او هنوز خیلی وقت دارد که بمیرد. بیدار شدن برایش شروع دوباره یک روز است. دویدن و خندیدن و معاشرت. اما مهرنوش باید بخوابد. جهان تمام شده است. فردا ظهر که بیدار شود اخبار جدید آمده است. حالا وقت خواب است.یک روز آفتاب خانه را روشن می‌کند. یک روز قرص‌ها کار خودشان را نمی‌کنند. یک روز نیوشا پشت در خانه از دلهره زانوهایش کم‌جان می‌شود. یک روز تمام پیغامهای صوتی نیما بی‌جواب می‌ماند. نیما هرچه به نیوشا زنگ می‌زند جواب نمی‌دهد. یک روز آفتاب بی‌رمقِ خانم مهرنوش صمیمی غروب خواهد کرد. تا آن روز، این روایت که خواندید تکراری‌ست. تا آن روز زندگی خانم صمیمی در همین خطوط و کلماتش خلاصه می‌شود. داستان جدیدی پیش نخواهد آمد، و حتمن خورشید غروب خواهد کرد.عکس از پ.گPouya GouyaPouya GouyaWed, 22 Jul 2020 17:57:47 +0430https://virgool.ir/@gooya.pooya/تکذیب-یک-زندگینامه-استعاری-azmbukh5v3akخیلی سال است که کتاب می‌خوانم. در یک کتابخانه بزرگ به دنیا آمدم و تا سال اولی که به مدرسه رفتم با چیزی غیر از کتاب آشنا نشده بودم. چیزهایی مثل دویدن، بوفه، همکلاسی، دوست، فوتبال، فحش، حیاط بزرگِ بازی،...بازی،...بازی...توی همه این سالها از خیلی چیزهایی که بیرون کتابخانه محل تولدم با آنها مواجه یا آشنا شدم، خوشم نیامد.فوتبال را دوست ندارم، دویدن زیر آفتاب توی کوچه‌های تنگ و پا کوبیدن زیر یک تکه پلاستیک بدرنگِ بادکرده برایم بی‌مفهوم بود و هست.اوایل فحش را دوست داشتم، نمی‌دانستم چرا دوستش دارم. اما مطمعن بودم توی کتابخانه نمی‌شود از این حرف‌ها زد و این خودش جذاب بود. بعدها برایم عادی شد و فحش از چشمم افتاد.هنوز عاشق بوفه‌ها هستم. ما توی کتابخانه‌مان فقط یک کتاب آشپزی داشتیم و همه غذاها از روی همان کتاب درست می‌شد. اما مواد اولیه اکثرشان را نداشتیم. یا گران بود که پول‌اش را نداشتیم، یا ممنوع بود که اجازه‌ی داشتنش را نداشتیم. یا مدیر کتابخانه معتقد بود که فلان‌چیز مضر است و اصلن موضوع پخت و پزش منتفی بود. اما بوفه‌ها همه چیز داشتند. مهم‌تر از همه کالباس بود که هم مضر بود، هم در کتابخانه ممنوع بود و هم نوع مرغوبش گران بود. در بوفه مدرسه یک نوع خیلی خیلی نامرغوبش را در حد خیلی کم لای نون با خیارشور و گوجه می‌گذاشتند و دورش کاغذ سفید کاهی می‌کشیدند و عجیب خوشمزه بود. تازه ویفرهای موزی و آبنبات‌های گرد نعنایی و کلوچه‌های پرتقالی و بقیه چیزهای خوشمزه هم بودند. همین‌ها بودند که من را عاشق بوفه‌ها کرد و همیشه عاشق بوفه‌ها هستم. فکر می‌کردم چندسالی می‌روم مدرسه، بزرگتر که شدم مدرسه تمام می‌شود و من برمی‌گردم سر زندگی‌ام.فکر می‌کردم قرار بر این است که من مدیر بعدی کتابخانه باشم. بدم نمی‌آمد. کتابخانه جایی بود که اگرچه ساکت بود و فضایش کمی عبوس بود، اما نهایتِ چیزی بود که در ذهن داشتم و رسیدن به نهایت ذهن آرزوی هرکسی است.نمی‌دانستم مدیر کتابخانه دوست ندارد ما کتابخانه‌دار شویم، نمی‌دانستم این مدرسه‌های لعنتی تَه ندارند و به این زودی تمام نمی‌شوند. نمی‌دانستم در این نقطه از جهان که من به دنیا آمده‌ام و کتابخانه‌مان هم آنجاست، رسیدن به نهایتِ ذهن امکان ندارد.سالهای سال مدرسه رفتم. چندبار تصمیم گرفتم بروم جای دیگری و آنجا کتابخانه‌ی خودم را بزنم. جلوی سنگ‌اندازی‌های مدیر کتابخانه مقاومت کردم. کتابخواندن را ممنوع کرد، یواشکی خواندم. توی مدرسه وقت انتخاب رشته اعمال قدرت کرد که رشته‌ای بخوانم که کتابخانه‌ها بدردشان نخورد، خواندم. اما باز هم قاچاقی کتاب می‌خواندم. چندجا بیرون از کتابخانه‌مان کار کردم. کارهای عجیبی که اصلن شبیه من نبود و حتی اولِ راهِ رسیدن به نهایت ذهن‌ام هم نبود، گفتم شاید همین است زندگی؛ اما...مدیر کتابخانه چند سال است مرده. من چند سال است دور از کتابخانه توی یک اتاق کوچک با چند جلد کتاب که خودم خریده‌ام و توی سه قفسه آنها را چیده‌ام زندگی می‌کنم. هیچوقت هیچی نشدم. نه کتابخانه‌دار، نه هر چیز دیگری. گاهی به ساختمان قدیمی کتابخانه سر می‌زنم. خاک کتابها را می‌گیرم. بین قفسه‌های کف تا سقف قدم می‌زنم، اما حس می‌کنم کتاب‌های آنجا از من متنفرند. نمی‌دانم مدیر چی توی گوش آنها خوانده است که من را دوست ندارند. سنگین‌اند و توی دست که می‌گیرمشان نفسم می‌گیرد.تنها زندگی می‌کنم، چند تا دوست دارم که آنها ماحصل این همه سال چرخیدن بیرون کتابخانه‌اند. دوستشان دارم. فکر نمی‌کنم آنها هم به نهایت ذهن‌شان رسیده باشند، که خوب طبیعی است. الان توی سی‌ و چند سالگی فهمیدم که هیچ نهایتی نیست. قرار نیست به جایی برسم؛ اینجوری بهتر است، حداقل حالم از خودم بهم نمی‌خورد. تصمیمی هم نگرفته‌ام که می‌خواهم در آینده چکاره بشوم. خنده‌دار هم نیست. سالها امیدوار بودم که یک روز پشت میز کتابخانه‌ام می‌نشینم و تا روز آخر عمر کتاب می‌خوانم. حالا که امیدی نیست، تصمیمی هم نیست که بگیرم.حرف آخر اینکه، اگر اینجایی که من زندگی می‌کنم_دراین نقطه تاریک از زمین_ زندگی می‌کنید، عاشق چیزهایی بشوید که بشود. امیدوار هم نباشید، فقط زندگی کنید. لبخند به لب،چاق،تشنه.تا یادم نرفته بگویم، من چندوقتی‌ست دوباره "فحش" دوست دارم!(این یک زندگینامه استعاری بر اساس واقعیت است، که همه‌اش را همیشه تکذیب می‌کنم. تکذیب کردن فعل غریبی‌ست. امیدوار نیستم که تاییدم بدرد کسی بخورد، تکذیب‌ام اما خودم را خوشحال می‌کند!)عکس از پ.گPouya GouyaPouya GouyaWed, 24 Jun 2020 14:51:26 +0430