https://virgool.ir/feed/@golrokh.btfمن یه کارآفرین (Mehrabane.ir)، طراح محصول و مهاجر هستم. علاقه زیادی به نوشتن و خوندن درباره رفتار آدم‌ها دارم. عاشق گل‌‌وگیاهان، جغدها، رقصیدن و کامیک بوک هستم.fa2026-11-12 12:50:07https://files.virgool.ir/upload/users/19789/avatar/7lWjMc.pnghttps://virgool.ir/@golrokh.btfhttps://virgool.ir/@golrokh.btf/به-کولهبارت-یبار-دیگه-نگاه-کن-zmypfokfdrd0من باور دارم که هرکسی یجوری یادگرفته و می‌تونه خودش رو آروم کنه و دردهاش رو تسکین بده. همین اول بگم که اگه فک میکنی نمی‌تونی یا بلد نیستی هیچ اشکالی نداره به مرور وقتی خودت رو بیشتر بشناسی اینو یاد میگیری. آرامش چیزی نیست که از بیرون بتونیم بگیریمش، اینو ۱۰۰٪ مطمئن شدم و بهش رسیدم. یعنی حتی آروم‌ترین فضا و محیط هم اگه ذهنت آشفته باشه هیچ‌کاری برات نمی‌تونه بکنه.اینا رو گفتم تا مقدمه‌ای بشه برای اینکه چقد ذهن انسان پیچیده و در عین حال ساده و برنامه‌ریزی شده می‌تونه باشه. ما یه موجودی هستیم که همه چیزمون دست خودمونه و فقط باید مدیریت خودمون رو یاد بگیریم. از بچگی‌م خیلی جدی به این فکر میکردم که انسان تنها بدنیا میاد و تنها می‌میره. پس باید بتونه تنهایی همه مشکلاتش رو حل کنه و بقیه دلیلی باشن برای اینکه کنار هم شاد زندگی کنیم و از بودنمون لذت ببریم. حالا چرا از بچگی اصلا به این موضوع فکر کردم شاید چون تو دوران‌ مختلف رشدم خیلی ترس از دست دادن رو به دلایل مختلف مثل مرگ عزیزان، جنگ، جدایی پدر و مادرم و ... تجربه کردم و به مرور سعی کردم باهاش کنار بیام، بپذیرم که انسان‌ها میان و میرن و هیچ چیزی موندگار نیست. من یه قل دارم و خب تنها به دنیا نیومدم. دوقلوی من همیشه از اول بوجود اومدنم کنارم بوده و مسلما جدایی و دوری ازش بزرگترین ترس زندگی‌م بوده اما بارها و بارها از هم جدا شدیم. اولیش کلاس اول دبستان، که خیلی شیک مدرسه تصمیم گرفت که ما تو یه کلاس نباشیم. راستش اصلا نمی‌دونم با خودشون چی فکر کردن و در نهایت بعد از اینکه دیدن جفتمون چقدر اذیت می‌شیم، گذاشتنمون تو یه کلاس. و بعد اون بارها از هم جدا شدیم اما دیگه نه به اجبار، چون دو تا انسان کاملا متفاوت هستیم و مسیر زندگی‌هامون از هم جدا بوده. مثلا من هنرستان رفتم و اون ریاضی خوند. کلا من دنیام رنگ و شعر و موسیقی بود و احساس و اون منطق و دو دوتا چهارتا. هرچی گذشت مسیرهامون دورتر از هم شد، راه زندگی‌مون رو متفاوت انتخاب کردیم اما خب نزدیک بودیم. تا من مهاجرت کردم و حتی دیگه نزدیک هم نبودیم. این سخت‌ترین مثال من بود اما ساده‌هاش انواع و اقسام دوستی هایی که تو دوره‌های مختلف داری مثلا دبیرستان، دانشگاه و محیط کار و هرچی بزرگتر می‌شی این ارتباطات گاها دیگه برات معنی ندارن و تصمیم میگیری یا اونا تصمیم میگیرن دور و برت نباشن. اینا واقعیت‌های زندگی هستن که گریزی هم ازشون نیست. یکی از راه‌های من برای تسکین این بوده که یاد گرفتم به زندگی به چشم یه مسیر و راه نگاه کنم. یه مسیر ناملایم که بدون فراز و نشیب‌هاش هیچ زیبایی نداره و سختی‌هاش منو به قشنگی‌هاش رسونده. همه‌ی ما آدم‌ها داستان‌های زیادی داریم که خیلی‌ها ازش خبر ندارن و نمی‌دونن توی زندگی ما چه اتفاق‌هایی افتاده تا ما شدیم این آدمی که الان هستیم. من به این آدمی که الان هستم افتخار میکنم و خوشحالم ازش. نه برای اینکه من خودشیفته‌م، چون خودساخته‌م. برای اینکه من هم مثل خیلی‌های دیگه خیلی خیلی بالا پایین داشتم و زمین خوردم اما انتخاب کردم هربار دوباره از نو شروع کنم و سختی‌ها رو تحمل کردم برای روزهای بهتر، و می‌دونی چی جالبه؟! همیشه روزهای بهتر میان! این از قشنگی‌های وجود زمان تو دنیای ما هست. همه چیز در گذره و بالاخره می‌گذره. بالاخره کمرنگ می‌شه. اما این ما هستیم که تصمیم میگیریم چقدر از گذشته‌‌مون رو می‌خوایم مثل یه بار رو دوشمون بکشیم یا نه هر مسیری که میریم یه قسمتی‌ش رو به مسیر بسپاریم و ازش خدافظی کنیم تا بارمون سبک‌تر بشه. درسته ما تنهایی تمام مسیر زندگی رو عملا طی می‌کنیم اما مسلما کسایی که تو اون لحظه‌ها باهامون هستن این مسیر رو برای ما معنادار می‌کنن و میشن همسفرمون. کلی طول کشید تا یاد بگیرم قدر همسفرهامو بدونم چه اونایی که دهنمو سرویس کردن یا اونایی که من دهنشونو سرویس کردم (هاها) و اونایی که پر و بالم شدن و من امروز بخاطر حضور اونا شدم اینکه هستم. می‌شه همه اونا رو تو یه فیلم چند ثانیه‌ای تصور کرد، همه اون حس‌ها رو به آغوش کشید و با یه نفس عمیق به خاطره‌ها سپردشون. اینکار اصلا ساده نیست، خیلی تمرین میخواد اما یه لبخندی میاره روی لب‌هات و ادامه مسیر سبک‌تر می‌شه. اینجوریه که آدم‌ها رو با خودمون روی کول‌مون نمی‌کشیم. ازینکه تو مسیر باهامون هستند می‌توینم شاد و شنگول باشیم از اینکه از دست‌شون بدیم می‌تونیم غصه بخوریم اما قرار نیست روزی هزاربار بمیریم که اگه نباشن چی می‌شه. نه برای نبودنشون آماده می‌شیم و نه حالمون بهتر می‌شه. بدن ما هر روز نبودنشون رو تصور می‌کنه و بارها و بارها اون غم رو تجربه می‌کنیم. این یعنی سم و خودمون به خودمون به همین راحتی آسیب می‌زنیم. در صورتیکه همسفرها می‌تونن انتخاب و مسیر ما رو بارها و بارها تغییر بدن.در نهایت اگه حس می‌کنیم زندگی‌مون لذت‌بخش نیست بهتره به کوله‌بارمون یه نگاهی بندازیم چون احتمالا سنگین شده برامون. خوبه هر چندوقت یبار بازش کنیم، ببینیم چیا دیگه بدردمون نمی‌خوره و باهاشون حدافظی کنیم. اول از هرچیزی هم از افکار، باور و عادت‌هامون شروع کنیم، هرچیزی که بدرد این لحظه‌مون نمی‌خوره یه نفس عمیق بکشیم و به مسیر بسپاریمش.سر‌تون سلامت و دل‌تون خوش!گلرخ بحریگلرخ بحریFri, 18 Sep 2020 04:12:34 +0430https://virgool.ir/@golrokh.btf/داوطلب-بودن-bfa3re51btljداوطلب: (طَ لَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) آن که به اراده خویش آماده شود که کاری را بر عهده گیرد.وقتی داشتم شروع می‌کردم به نوشتن برای این موضوع فکر کردم می‌تونم ساعت‌ها حرف رو بنویسم. اما اونطوری که فکر میکردم نبود. نوشتن از داوطلب بودن کار سختیه. حداقل برای من. نوشتن از یه حس خیلی درونیه که نمی‌دونی چی میشه و چطور دلت می‌خواد دست یاری برسونی به اونیکه الان به بودنت نیاز داره. تو ذهن هر کدوم از ما داوطلب بودن شکل و رنگ و بوی خاص خودش رو داره چون یه تجربه‌اس اما در یک نگاه کلی آدم رو یاد خیریه‌ها و موسسات مردم‌ نهاد می‌ندازه و کارهای هیاتی که همه باهم براش جمع می‌شن یکجا و بدون هیچ توقعی همیاری می‌کنند. مثلا بریم زباله‌ها رو از توی طبیعت جمع کنیم یا وقتی سیل و زلزله شد بریم تو بسته‌بندی وسایل و ارسال و توزیع‌شون کمک کنیم یا اگه برنامه‌ و رویدادی بود جز تیم برگزاری باشیم تا راحت‌تر و با نظم بیشتری مراسم اجرا بشه. مزیتش برای ما هم حس مفید بودنه که در حین داوطلب بودن در ما ایجاد می‌شه و گاها تجربیات بسیار مفید و آموزنده‌ای که در طی این دوران بدست میاریم یا افرادی که باهاشون آشنا می‌شیم. اینارو میدونم چون شخصا بارها تجربه‌ش کردم و هیچوقت پشیمون نبودم. تجربه اخیرم داوطلب بودن در Collision (نسخه امریکای شمالی Web Summit) که بزرگترین گردهمایی و نمایشگاه حوزه تکنولوژی و استارت‌آپ ها است. اما تا حالا به این فکر کردیم که چطوری از تخصص یا آموخته‌هامون برای داوطلب بودن استفاده کنیم؟ آیا جایی هست که به تخصص و دانش من برای رسیدن به اهدافش نیاز داشته باشه و من حاضر باشم قسمتی از وقتم رو بدون داشتن توقع مالی در اختیارشون بگذارم؟ در خیلی جاها دانش‌آموزها و دانشجوهای در حال تحصیل یا تازه فارغ‌التحصیل شده برای اینکه دید بازتری از بازار کار و رفتار حرفه‌ای در محیط کار پیدا کنند این فرصت بهشون داده می‌شه که در شرکت‌ها یا موسسات مختلف بعنوان داوطلب برای مدت محدودی شروع به فعالیت کنند و این موضوع در دنیای امروز انقدر مهم هست که حتی توی لینکدین هم فضایی وجود داره که شما از سابقه کارهای داوطلبی که انجام دادین بگید و برای کارفرماهایی که قراره در آینده استخدام‌تون کنند این موضوع مهمه چون بهشون نشون خواهید داد چقدر مسئولیت اجتماعی فردی برای شما اهمیت داره و چقدر از توان و تخصص‌تون حاضر هستید برای همراهی با دیگران مایه بگذارید. اما آیا این ماجرا محدود به دانش‌آموزها و دانشجوها است؟ خیر و مسلما هر کسی با هر تخصصی می‌تونه با توجه به زمانبندی برنامه‌های زندگی شخصی و حرفه‌ایش داوطلب بشه و بخشی از زمانش رو در اختیار دیگران قرار بده. ما در مهربانه تجربه بسیار خوبی از همراهی و همیاری متخصصین فضای دیجیتال تا به امروز داشتیم که قدردان زحمات تک تک این افراد هستیم و میدونیم افراد زیادی تمایل دارن متعهدانه از تخصص‌شون برای انجام کارها استفاده بشه. برای همین تصمیم گرفتیم صفحه‌ای برای این موضوع به مهربانه اضافه بکنیم تا هم نیاز و هم تمایل به همراهی توش مشخص بشه و هر کسی با هر توانی بتونه تجربیاتش رو در اختیار موسسات خیریه و عام‌المنفعه قرار بده. گاهی کاری که برای ما ساده‌ترین کار دنیاست و انجام دادنش زمان زیادی ازمون نمی‌گیره، سخت‌ترین کار دنیا برای دیگری‌ست و ما می‌تونیم به موقع به دادش برسیم اگه داوطلب باشیم.گلرخ بحریگلرخ بحریWed, 18 Sep 2019 22:06:40 +0430