https://virgool.ir/feed/@golie_1966fa2026-11-11 01:45:33https://files.virgool.ir/upload/users/119066/avatar/iOxCYO.pnghttps://virgool.ir/@golie_1966https://virgool.ir/@golie_1966/ریشه-در-خاک-grggc42xotpsريشه در خاكاین عکس رو امروز تو اینترنت دیدمچه عکس عجیبیه!انگار خیلی حرف برای گفتم دارهانگار بارها و بارها همه ما اونو زندگي كرديمدر نگاه اول تصور اينكه ستون هايي به اين ظرافت بتونه زير اين همه بار دوامبياره و نشكنه ، غير ممكن به نظر ميادولي نه غير ممكن نيستتو سرزميني كه من زندگي مي كنم ، اين عكس مي تونه ، حال روز خيلي ازماها رو به تصوير بكشهو اينكه چطور دوام آورديم هم شايد زياد دور از ذهن نباشهو مهم تر از همه اينه كه ما ريشه در اين خاك داريمو هيچ چيزي نبايد مارو وادار به ترك سرزمين مان كنهبه اعتقاد من هر جايي بري آسمان يك رنگ دارهو مهمترين نگاه ما به سختي ها حذف آنها نيست بلكه درك و تلاش و همراهيههنوز خيلي زوده كه نااميد بشيم و آخرين راه حل رو انتخاب كنيمgolie_1966golie_1966Fri, 14 Feb 2020 03:04:47 +0330https://virgool.ir/@golie_1966/برف-پارو-می-کنیم-xtd6ar3y24bwبرفاز بچگی عاشق برف بودم ، اون زمون ها وقتی برف می آمد ، بلافاصله افرادی با یک پارو رویدوششان در خیابان ها حضور پیدا می کردند و با صدای بلند فریاد می زدندبرف پارو کنیبرف پارو می کنیم !انگار دیگه آسمان هم مثل این روزها سخاوت خودشو از دست داده !دلم می خواد برای یک مدتی هم که شده تو یک شهری زندگی کنم که هر روزش برفی باشهانگار برف در من یک نیرویی را زنده میکنه و اونم امیده !شوق کودکی را دوباره به من بازمیگردونهو چشم هایم را که مدتی است عادت کرده فقط نظاره گر سیاهی ها باشه را به یک مهمانی ، اونم باطعم سفیدی و چشم نواری خوبی ها دعوت میکنهgolie_1966golie_1966Wed, 05 Feb 2020 14:51:55 +0330https://virgool.ir/@golie_1966/دلنوشته-pc9kvwqk10zi مثل كودكي كه بدنبال بادبادك خود مي دود به دنبال كلمات در ذهنم سرگردانم كلمات در پس ذهنم پنهان شده اند وكتاب روياهايم در جستجوي كلماتو چه هياهويي !!!!!كاش جعبه آرزوهايم را مي ساختم و حروف را به آن مي سپردم و در آخر كتاب سرگذشت ام رادوباره بدنيا مي آوردمgolie_1966golie_1966Mon, 20 Jan 2020 22:44:29 +0330https://virgool.ir/@golie_1966/سفر-برفی-xdwqsxfzmemyمن یک دونه برفم سفيده سفید تصميم گرفتم با سایر دونه های برف راهی یک سفر بشم و اصلا نمی دونم جایی که قراره بریم ، چه شکلیه ؟ اینجایی که من هستم همه چیز سفیده ، سفید و سرد اما فکر نکنید که این سردی منو آزار میده ! نه اصلا. ما همه کنار هم این سردی رو اصلا حس نمی کنیم چون سرمون تو کارخودمونه و با عشق به هم نگاه می کنیم و اگر برای یکی از ما مشکلی پیش بیاد ، انگار مشکل همه میشه و سعی می کنیم به کمک هم حلش کنیم . بقای همه ما در کنار هم موندن است . دیشب یکی از دونه های برف می گفت : می دونید جایی که فردا داریم میریم چه شکلیه؟ کسی تجربه ای داره ؟ اما جالب بود هیچ کدام از ما تا به حال به اون سرزمین سفر نکرده بودیم و این مسئله حسابی منو تو فکر برد ، چون شنیده بودم که همه روزه دونه های برفی بودند که مثل ما عازم سفر بودند و یک دفعه این فکر به ذهنم رسید که چه اتفاقي تو آن سرزمین افتاده كه هیچ کدام از دونه های برف فكر بازگشت نكردند ؟! حتما اونجا بقدري هيجان انگيز و خوبه كه وقتي واردش ميشي ، ديگه نمي توني ازش دل بكني ! با اين افكار به خواب رفتم و صبح اول وقت من اولين نفر تو صف اعزام به سفر بودم و بعد از اينكه همه دونه هاي برف هم به من ملحق شدند ، همگي دست در دست هم شروع كرديم به حركت و همينطور كه آواز مي خونديم به يك جايي رسيديم كه سفيد نبود ! نمي دونم چه رنگي بود اما همرنگ ما نبود يكي از دونه هاي برف گفت اگر سفيد نيست پس حتما سياه است اولش فكر كردم دارم اشتباه مي بينم و براي همين چند بار چشم هامو روي هم ماليدم و ديدم نه مشكل از چشم هام نيست ، اونجا اصلا سفيد نبود و يك جورهايي سياه و تاريك و آدمهايي را ديدم كه به سرعت از كنار هم مي گذشتند و اصلا با هم مهربان نبودند و تازه فهمیدم که چرا هیچ کدام از دونه های برف از این سفر برنگشته بودند ! اونها در نامهری آدم ها ذوب شده بودند . golie_1966golie_1966Mon, 20 Jan 2020 13:35:11 +0330