https://virgool.ir/feed/@golarajahangir‏فرانت‌اند دولوپر سابق که تصمیم گرفت دنیاهای مختلف رو کشف و تجربه کنه و الان مدیر محصولهfa2026-11-12 03:53:50https://files.virgool.ir/upload/users/3391/avatar/aW4YZx.pnghttps://virgool.ir/@golarajahangirhttps://virgool.ir/@golarajahangir/از-مدیریت-محصول-تا-توسعهٔ-فردی-lon3xn9btbcfحدود دو ماه پیش از شرکتی که کار می‌کردم اومدم بیرون و تصمیم گرفتم یه مدتی کار نکنم. کار نکردن باعث شد که زمان آزاد زیادی داشته باشم. اون اوایل بدون هدف و برنامه، شروع به انجام کارهای کردم که فکر می‌کردم ارزشمندن ولی در نهایت آخر روز اصلا احساس اینکه کار مفیدی کرده‌ام نداشتم. حس می‌کردم دارم زمانم رو هدر می‌دم. این شد که در نهایت با کلی فکر کردن به مسئله‌ام، راه‌حلی پیدا کردم که برام جواب داد و حس خوبی بهم داد و نتیجهٔ مطلوب گرفتم. در ادامه، این مسیر رو با چندتا از دوستام به اشتراک‌ گذاشتم و هر کسی با توجه به نیاز خودش، تغییراتی داد و نتیجهٔ خوبی گرفت. وقتی دیدم برای اون‌ها هم مفید بوده تصمیم گرفتم این پست بلاگ رو بنویسم شاید کمکی برای بقیه باشه که بهترین روشِ مناسبِ توسعهٔ شخصی خودشون رو پیدا کنن.هر کسی مسیر رشد منحصر به فرد خودش رو دارهدر چند سال گذشته چندین کتاب و تاک و ویدیو در زمینه های مختلف از افراد موفق خوندم و دیدم. قدرت عادت، اثر مرکب، داستان‌های استارت‌اپ‌های موفق و …. این مدل محتوا معمولا در مورد تجربه‌ٔ افرادیه که مسیر موفقیت خودشون رو پیدا کردن و در واقع اون مسیر و راه‌حل‌ها برای اون‌ها کار کرده و جواب داده. من بارها تلاش کردم از روش‌های افراد موفق استفاده کنم و همون مسیر رو برم ولی کم نتیجه‌ گرفتم یا حتی نگرفتم. تا اینکه فهمیدم من هم باید مسیر توسعه‌ٔ شخصی‌ منحصر به فرد رو که برای خودم شخصی سازی کرده‌ام و جواب می‌ده رو پیدا کنم.مشکلم چی بود؟بعد از اینکه از کارم اومدم بیرون، هر روز کارهایی می‌کردم که دوست داشتم و در مسیر رشد و پیشرفتم بود. اوایل خوشحال بودم ولی خیلی زود به این حس رسیدم که کار مفیدی انجام نمی‌دم و ناامید شده بودم. این بود که چند شبانه‌روز ذهنم درگیر این سوال‌ها بود که چرا حس مفید بودن ندارم و ناامید شدم؟ کجای کارم ایراد داره؟ چه جوری می‌تونم به اون هدف‌هایی که دارم برسم؟از توسعه‌ٔ محصول تا توسعهٔ فردیمن حدود ۵ سال برنامه نویس فرانت بودم و بیشتر از یک سال می‌شه که رفتم دنیای محصول رو کشف و تجربه کنم. عاشق دنیای محصول شدم. دیدگاه و مایندستی که مدیریت محصول بهم اضافه کرد خیلی برام جذابه و داره کم کم به جنبه‌های دیگه‌ٔ زندگیم هم نفوذ پیدا میکنه و خودش رو در بخش‌های مختلف زندگیم هم جای می‌ده. در این مسیر هم از رویکردی که مدیریت محصول بهم داد با اون ذهنیت که چه جوری می‌شه یه محصول رو از همون اول رشد داد و جلو برد و در نتیجه براش تلاش کرد و در مسیر موفقیت قرارش داد، استفاده کردم.حالا با این توضیحات بذارید برگردم به داستانم که چه جوری این مایندست بهم کمک کرد که مسیر توسعه‌ٔ فردی خودمو پیدا کنم.وقتی داشتم به دلایل احساس مفید نبودنم فکر می‌کردم فهمیدم که من دید درستی نسبت به اینکه زمانم رو دارم چه جوری خرج کارهام می‌کنم، ندارم. اولین کاری که کردم مانیتور کردن روزانه‌ٔ کارهایی بود که انجام می‌دادم. چند روز اینکارو کردم و نتیجه‌ای که داشتم می‌دیدم منو به شدت شکه کرد. زمانی که داشتم برای کارهای بی‌اهمیت می‌ذاشتم خیلی خیلی خیلی بیشتر از زمانی بود که داشتم برای هدف‌های اصلیم می‌ذاشتم و متوجه‌اش نبودم. اگه همین مسیر رو ادامه می‌دادم خیلی واضح بود که به سادگی به مهترین اهدافم نمی‌رسیدم اینجا بود که اهمیت اولویت‌بندی بین کارهای روزانه‌ام رو متوجه شدم. شروع کردم به نوشتن کارهایی که در روز می‌خواستم انجام بدم و بر اساس اولویتی که برام داشت، مدت زمانی تقریبی که می‌خواستم براش خرج کنم رو در نظر گرفتم.گزارش ماه اول:بعد از دو هفته مانیتور کردن کاملا دستم اومده بود چقدر وقت دارم پای بازی و شبکه‌های اجتماعی می‌ذارم که خیلی زیاد بود.۵ روز از اون دو هفته حال روحیم بد بود ولی همچنان به زبان خوندن و کتاب خوندنم ادامه داده بودم. این دو کار رو مدت‌ زیادیه که دارم انجام می‌دم و برام به صورت عادت در اومده. توی این موقعیت‌ تاثیر کتاب‌های قدرت عادت و اثر مرکب رو فهمیدم. قبل از اینکه کارهای روزانه‌امو مانیتور کنم، فکر می‌کردم کل روزهایی که حالم بده رو هدر می‌دم و هیچ کار مفیدی نمی‌کنم ولی با کمک مانیتور کردن و نوشتنش فهمیدم کارهایی که برام به عادت تبدیل شده رو همچنان انجام می‌دم و حتی به بهتر شدن حالم هم کمک می‌کنه! حالا سوال مهمی که برام پیش اومده بود اینه که چی باعث می‌شده که فکر کنم هیچ کار مفیدی در روزهایی که حالم بده انجام ندادم؟ جوابم به این سوال این بود که کارهایی که انجام دادم توی بالاترین اولویت‌هام وهدف‌ها و برنامه‌های زندگیم نبوده. چیزی که اینجا باعث می‌شه حس غیر مفید بودن به اون روزمو داشته باشم اینه که در راستای مهمترین هدف‌هام قدمی برنداشتم. احتمالا اگه کار کردن برروی اون هدف‌ها رو هم هر روز انجام بدم و به صورت عادت برام دربیاد، توی روزهایی که خیلی هم خوب نیستم بازم می‌تونم ادامه‌اش بدم (هنوز به این نقطه نرسیدم و دارم براش تلاش می‌کنم).بعد از اینکه کم‌کم دستم اومد دارم چیکار می‌کنم، با کمک گوگل شیت یه نقشه راه درست کردم و هدف‌هام و اکشن‌هایی که در راستای هر کدوم می‌خواستم انجام بدم رو به ترتیب و براساس اولویت نوشتم.گزارش ماه دوم:تا اینجای کار همه چی عالی پیش رفته بود. حس مفید بودن رو داشتم و دیدن نتایج بهم انگیزه و انرژی برای رو برنامه موندن رو می‌داد ولی بعد از یه مدتی انگیزه‌ام کم شد و حس این رو داشتم که پیشرفت نمی‌کنم و حرکت رو به جلو ندارم و دارم درجا می‌زنم. دوباره نشستم به فکر کردن که مشکلم چیه و این حس از کجا میاد و چه راه حلی می‌تونم براش داشته باشم؟ جوابی براش پیدا نمی‌کردم. به ذهنم رسید این سوال رو هم ببرم توی فضای مدیریت محصول و از اونجا به جواب برسم. چیزی که اینجا داشت اذیتم می‌کرد این بود که پیشرفتی که دارم می‌کنم برام محسوس نیست و این باعث میشه که انگیزمو از دست بدم. راه حلم این بود که شروع کنم به تعریف متریک برای پیشرفت در بازه‌های زمانی مشخص. اندازه‌گیری میزان پیشرفت بهم انگیزه و انرژی می‌ده که بتونم توی این مسیر بمونم.در حال حاضر دارم همین برنامه رو تکرار می‌کنم و برام در حد خوبی نتیجه بخش بوده. ذهنم از قبل مرتب‌تر شده و کمکم کرده راحت‌تر روی برنامه‌ام بمونم و حس حرکت رو به جلو رو داشته باشم.بعد از این دو ماه قسمتی که هنوز نیاز به بهبود داره اینه که حس می‌کنم برنامه ریزی و مسیری که برای پیشرفت و توسعه‌ی فردیم دارم طی می‌کنم، خیلی هوشمندانه نیست و نیاز داره که بیشتر روش کار کنم و اقدامات هوشمندانه‌تری انجام بدم و خوشحال می‌شم اگه تجربه‌ای و دانشی در موردش دارین باهام به اشتراک بذارین.در آخر خیلی خوشحال می‌شم که نظرتون رو درباره‌ی این مسیر بگین و اگه جایی میبینین که می‌شه بهترش کرد، کمکم کنین که بهتر و مفیدتر و کارآمدترش کنم.ممنون ❤️گل‌آرا جهانگیرگل‌آرا جهانگیرMon, 15 Feb 2021 23:41:16 +0330https://virgool.ir/@golarajahangir/عذاب-الیم-رزومه-نوشتن-rluojb1zjo0cتا جایی که من در اطرافیانم دیده‌ام، نوشتن و به‌روزرسانی رزومه برای اکثر افراد خیلی مسئلهٔ پیچیده و سختیه و برای من هم همیشه جزو پیچیده‌ترین و سخت‌ترین کارها بوده. خیلی وقت‌ها سعی می‌کردم یه جوری نامحسوس از زیر این کار در برم؛ حتی چند سال پیش بدون ارسال رزومه یه مصاحبه رفتم حتی قبول هم شدم!!!!! :)))))چرا عذاب الیممن همیشه برای نوشتن رزومه‌ام از رزومه‌ٔ افراد دیگه ایده می‌گرفتم یکم جملاتشو تغییر می‌دادم و همون می‌شد رزومهٔ من. نوشتن رزومه رو فقط به چشم یه وظیفه می‌دیدم و خودم رو مجبور می‌کردم انجام بدم و فقط رفع تکلیف کنم تا بتونم مصاحبه برم و نتیجه‌اش این بود که هییییچ وقت رزومه‌هایی که می‌نوشتم نمایانگر من نبود! یک سری جملات کلیشه‌ای و تکراری از بقیه و بدون حس که کیلومترها از منِ واقعی فاصله داشت.چند ماه اول کرونا بود که قرنطینه و خونه موندن و محدود شدن ارتباطات، حال روحیم رو به شدت بهم ریخته بود و پر از اضطراب بودم. برای بهبود حال روحیم، در کنار شروع رواندرمانی، تصمیم گرفتم دوباره سرکار برم. هزینه‌ٔ این تصمیم این بود که باید بدبختی رزومه نوشتن رو تحمل می‌کردم . خیلی به خودم فشار آوردم و بیشتر از دوماه عذاب الیم کشیدم و بالاخره تونستم رزومه‌ام رو به‌روز کنم. از رزومه‌ای که نوشته بودم اصلا راضی نبودم ولی به هر حال بعد از اینکه چندین جلسه‌ی مصاحبه رو پشت سر گذاشتم، کار جدیدم رو شروع کردم.پایان دادن به این عذاب الیمبعد از شروع کار و بهتر شدن حال روحیم، تصمیم گرفتم مشکل رزومه نوشتنم رو حل کنم و با توجه به دیدگاهی که از جلسات رواندرمانیم مبنی بر تفکر و ریشه‌یابی عمیقتر مشکلات یاد گرفتم، شروع کردم به فکر کردن و چند پرسش برای خودم مطرح کردم.چرا انقدر برام سخته نوشتن رزومه؟نوشتن رزومه چه حس‌هایی رو در من به وجود میاره؟چه جوری می‌شه این فرآیند رو ساده‌تر کرد؟تصویر مناز اونجایی که رزومه روشیه برای پرزنت خودمون، اولین مشکلم این بود که نمی‌تونستم خودم رو به شیوه‌ٔ درستی پرزنت کنم و نوشتن در مورد خودم حس خوبی بهم نمی‌داد. اینجا بود که متوجه شدم دلیل نارضایتی‌ام از رزومه‌های قبلیم این بود که هیچ کدوم معرف من واقعی نبودن. این مسائل دلایل ریشه‌ای مختلفی برام داشت که به کمک رواندرمانگرم تونستم ببینمشون و در جهت حلشون قدم بردارم.فراموش‌کار درونگذشت زمان باعث می‌شه فراموش کنیم چه قدم‌های مثبتی در کارمون برداشتیم یا وظایفی که به عهدمون گذاشته شده انقدر روتین و تکراری می‌شه که شاید دیگه برامون بی‌ارزشتر از اونی بشن که جزو دستاوردهامون به یاد بیاریم.وقتی کار جدیدم رو شروع کردم از همون روزهای اول شروع کردم به نوشتن کارهایی که در شرکت انجام می‌دادم و وظایفی که بهم محول می‌شد. توی هر قدم هر کاری که می‌کردم و هر تغییری که ایجاد می‌کردم هر چند خیلی خیلی کوچک رو برای خودم یادداشت می‌کردم. حتی برای خودم نوشته بودم که بعد از چند ماه انتظار دارم که چه کارهایی کرده باشم یا چه تغییراتی ایجاد کرده باشم.سه ماه بعد، وقتی که خواستم دوباره رزومه‌ام رو به‌روز کنم همون یادداشت‌ها کمکم کرد تا عملکردم در ۳ ماه گذشته‌ رو از یه نگاه بالاتری ببینم و به یاد بیارم و از بین همونا بتونم دستاوردهام رو به رزومه‌ام اضافه کنم و همین موضوع باعث شد که تصویر بهتری از خودم داشته باشم و راحت‌تر بتونم از آنچه که هستم توی رزومه‌ام بنویسم. سخن آخرالبته دلیل سختی نوشتن رزومه برای هرکس میتونه منحصر به فرد باشه. با شناخت درونی بیشتر و اعمال یه سری تکنیک‌ها میشه ساده‌ترش کرد. پیشنهاد می‌کنم فارغ از اینکه قصد جابجایی از شرکت فعلی رو داریم یا نه همیشه رزومه‌امونو به‌روز نگه داریم. اینجوری هیچکدوم از دستاوردهامون فراموش نمی‌شه و حتی اگه یه موقعیت خوب شغلی هم پدیدار شد سریع می‌تونیم اقدام کنیم.گل‌آرا جهانگیرگل‌آرا جهانگیرSat, 31 Oct 2020 00:33:14 +0330https://virgool.ir/@golarajahangir/منِ-۹۷-fjm67y5obsimسال ۹۷ برای من از اسفند ۹۶ شروع شد. مادربزرگم که خیلی دوسش دارم، به اندازه‌ای حالش بد بود که چندین روز بیمارستان بستری بود. ترس از دست دادنش رو با تمام وجودم حس میکردم و مدام به این فکر می‌کردم که چقدر همیشه دوست داشت عروسی من رو ببینه. هفته‌ای چند بار ازم می‌پرسید «چه خبر؟ تو رو خدا خبر خوب بده. کسی هست؟».حدود دو سال و نیم بود که توی رابطه‌‌ای بودم که ازش راضی بودم و چند ماه قبلش هم ازش پیشنهاد ازدواج گرفته بودم ولی طبق معمول انقدر ترس‌هام زیاد و بزرگ بودن که فکر کردن بهش هم برام سخت بود. هر وقت به تصمیم‌گیری نزدیک می‌شدم، به یه بهانه‌ایی همه چیز رو عقب می‌انداختم. جلسات مشاوره‌ای که می‌رفتم بهم تو بهتر تصمیم گرفتن کمک کرده بود ولی هنوزم جرات مطرح کردنش رو با خانواده نداشتم.روز چهارشنبه سوری ساعت ۷ صبح رفتم بیمارستان که به مادربزرگم سر بزنم و بعدش برم سرکار. وسط حرف‌هامون باز صحبت رفت سمت داستان عروسی و ازدواج؛ با خودم فکر کردم که شاید آخرین فرصتم باشه و دلم میخواست خوشحالش کنم. این شد که داستان رو براش گفتم. ذوقی که اون لحظه داشت، برام قابل وصف نیست. ازم خواست که عکس‌هامون رو بهش نشون بدم و کلی با هم حرف زدیم. یکی دو روز بعد که دوباره رفتم دیدنش ازم خواست تا زنگ بزنم به مهدی تا باهاش حرف بزنه. اون لحظه بود که فهمیدم دیگه همه چی از کنترلم خارج شده :))))مامان بزرگم حالش بهتر شد و به سلامت برگشت اومد خونه. ولی داستان من تازه شروع شده بود. این اتفاق‌ها تلنگری بود که بیشتر خودم رو بشناسم و مشکلات و ترس‌هایی که سال‌ها انکارشون کرده بودم رو بالاخره بپذیرم و برای حل کردنشون قدم بردارم. اونجا بود که فهمیدم چقدر از زندگی عقبم؛ چقدر برای هر تصمیمی زمان و انرژی زیادی خرج می‌کنم؛ چقدر برای رسیدن به خواسته‌هام فرصت کمه؛ از خود واقعیم که همیشه میخواستم باشم چقدر دورم؛ ترس‌هام منو وحشتناک کند کرده بود. بحث فقط ازدواج نبود، ترس همه‌ی زندگیم رو تحت تاثیر گذاشته بود. به هیچ وجه اون جایی که میخواستم باشم، نبودم. خیلی خسته شده بودم از شرایط؛ چند ماهی بود که از کارم ناراضی بودم ولی نمی‌تونستم تغییری ایجاد کنم. بازم ترس‌هام داشت منو هدایت می‌کرد.تو جلسات مشاوره، مصمم و هدفمندتر پیش می‌رفتیم. تو این مدت مادربزرگم هم خیلی بهم امیدواری و دلگرمی می‌داد و کمکم کرد که تو این مسیر حرکت کنم و با خانواده مطرحش کنم. همه چی خیلی سریع و خوب پیش رفت. آخرای خرداد هم تصمیمم رو گرفتم و استعفا دادم. بعد از دو ماه هم کار جدیدم رو شروع کردم.قدم بعدی، راه پر پیچ و خم ساختن زندگی جدید بود. هر روزش پر از چالش و تجربه جدید بود. همون اول به وضعیت بد اقتصادی خوردیم. هر چی که می‌خواستیم بخریم یا تو بازار موجود نبود یا قیمتش در عرض یکی دو هفته چند برابر شده بود. نزدیک‌های مراسم هم کلی مشکل و مانع پیش اومد. از کنسل شدن سالن تو هفته‌ی آخر و درگیر شدن شبانه‌روزی مهدی سر کار بگیر تا ناپدید شدن ماشین وسط خیابون تو روز روشن، به خاطر اینکه حواسمون نبود و زیر تابلو پارک ممنوع پارک کرده بودیم.با همه‌ی این‌ها زندگی جدیدمون رو شروع کردیم و خیلی خوشحالم که تونستم خیلی از مشکلاتم و خود درگیری‌هام رو از قبل حل کنم و وارد زندگی دو نفره‌اش نکنم.۹۷ برای من پر از رشد بود. وقتی تونستم از پس ترس‌هام بر بیام سرعت رشدم بیشتر هم شد. من عوض شدم، دنیام هم عوض شد ولی هنوز خیلی راه دارم برای اینکه همونی که میخوام بشم.من توی کوله پشتیم شجاعت رو میذارم و با خودم میبرمش توی سال ۹۸ چون هنوزم بهش نیاز دارم.پ.ن نوشتن همین متن هم یه زمانی برام نشدنی بود ولی بالاخره انجامش دادم .گل‌آرا جهانگیرگل‌آرا جهانگیرThu, 28 Mar 2019 12:39:33 +0430