https://virgool.ir/feed/@gol.zfa33Designer - writerfa2026-11-11 12:39:49https://files.virgool.ir/upload/users/146185/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@gol.zfa33https://virgool.ir/@gol.zfa33/من-در-این-تاریکی-فکر-یک-بره-ی-روشن-هستم-که-بیاید-علف-خستگی-ام-را-بچرد-u55wbq1jyjhnیه روزایی خسته می شم... شده تو هم کم بیاری ؟یک سری مفاهیم داریم تو طراحی معماری برای خلق مسیر پویا و تاثیر گذار ، که حالا این مسیر می تونه پل باشه ، حاشیه یا ساحل رودخانه و دریا باشه یا حتی راهرو های طویل مجتمع های مسکونی ، تجاری یا آموزشی ، هر کدام اینها جنس و شکل طراحی خاص خودش رو می طلبه اما چیزی که توی همه اینها مشترک هست و باید رعایت بشه اینه که از دو بخش تشکیل میشن فضای حرکتی و فضای مکث ؛ تو فضای حرکت جهت مهمه و اینکه طوری طراحی بشه که به کاربر حس حرکت رو القا کنه و حالا هرچی طراحی غنی تر باشه ویژگی های این حرکت مطلوب تر میشه. اما یه فضاهایی هم باید با فاصله های منطقی از هم به عنوان فضای مکث طراحی بشه که این فضاها برای نفس گرفتن ، تفریح ، نگاه به راه آمده و در پیش و از این دست اهداف طراحی میشه.حالا اون روز داشتم با خودم فکر می کردم زندگی ما هم باید خوب طراحی شده باشه ، همیشه نباید رفت ، همیشه حرکت نیست ، که اگر حرکت باشه خوب طراحی نشده و در نهایت یه جا دیگه می بُریم و ازش میایم بیرون ...خلاصه ... باید اینجا می گفتم که یادم بمونه ؛ اگر آدم بخواد از زندگیش زود خسته نشه باید به زندگیش تنوع فضایی بده ، باید مکث و حرکت و با هم تلفیق کنه ، یه جاهایی بایسته و به مسیر آمده نگاه کنه و برای مسیر پیش رو برنامه بریزه ، یه جاهایی خسته بشه و بشینه و فقط به حرکت بقیه نگاه کنه ...یادم باشه زندگیم باید خوب طراحی شده باشه .عاطفه عسگریعاطفه عسگریSun, 17 May 2020 16:02:48 +0430https://virgool.ir/@gol.zfa33/صد-سال-تنهایی-eoj5wezgwie7وقتی تصمیم گرفتم برای پست دوم بنویسم هزاران ایده بلند و کوتاه ، تخصصی و عمومی و ... به ذهنم رسید اما واقعاً قادر به انتخاب نبودم ، باحالتی کلافه داشتم به درودیوار اتاق نگاه می‌کردم که کتاب صدسال تنهایی گابریل گارسیا مارکز از میان کتاب‌های کتابخانه‌ام خودنمایی کرد ، من هم با برقی در چشمانم تصمیم گرفتم درباره این کتاب بنویسم :)اما چیزی که می‌خواهم بنویسم شبیه به نقدهای حرفه‌ای یا تخصصی یا صحبت کردن درباره جزئیات رئالیسم جادویی یا حتی به آسمان رفتن رمدیوس نیست . من برای آدم‌های خاصی نمی‌نویسم ، اآنها برای کسانی است که یا کتاب را خوانده‌اند یا عزم جزمی برای خواندن آن دارند یا عاشق ادبیات و ترفندهای نویسندگی هستند . اما من فقط می‌خواهم حس و مفهومی که "من"دریافت کردم ، فارغ از جزئیاتی که ازنظر متخصصان این کتاب را به شاهکار تبدیل می‌کنند ، بیان کنم . نظر یک خواننده فارسی‌زبان بعد از خواندن یک داستان بلند که شامل اسامی اسپانیایی است که درک و تلفظ سختی برای او دارند و داستان خانواده‌ای که اکثر شخصیت‌های آن در چندین نسل یک اسم یکسان ( آن‌هم سخت ) دارند.اولین بار که اسم مارکز را شنیدم در مدح و ستایش او دریکی از جمع‌های کتاب‌خوان بود ، بعدازاین مدح و ستایش کنجکاو شدم و با خودم گفتم چرا نباید کتاب چنین نویسنده‌ای را بخوانم !؟ کتاب صدسال تنهایی را از او انتخاب و شروع به خواندن کردم ، کتابی که نوبل ادبیات را در سال 1982 از آن خود کرده بود . در حین خواندن با تمام مشکلاتی که همه می‌گویند دست‌وپنجه نرم کردم اما هر بار که خواندنم متوقف می‌شد بی‌صبرانه منتظر نوبت بعدی خواندنم می‌شدم . برخی وقایع را درک نمی‌کردم و بعضی‌اوقات برای فهمیدن مجبور به عقب‌گرد می‌شدم اما با تمام این‌ها کتاب تمام شد و آنچه در من باقی ماند لذت خواندن رمانی پر از هنرمندی و البته حسی ناآشنا در اعماق وجودم بود .حسی شبیه غم ، ولی نه ، غم نبود . احساس کردم عنوان کتاب را با تک‌تک سلول‌هایم لمس کردم . صدسال تنهایی! داستانی که به‌طور مبهمی( برای من) شروع شد بعد تشکیل خانواده‌ای را به تصویر کشید و زندگی این خانواده تا چند نسل بعد . به نظر من تمام افراد این خانواده ، تنها بودند ؛ نه تنهایی به معنای روزمره بلکه تنهایی درونی و هرکدام از آدم های قصه می خواستند تنهاییشان را پر کنند و کل قصه همین بود . رئالیسم جادویی ست ، درست ، وقایع بر اساس علت و معلولی پیش نمی رود ، صحیح ؛ اما وقتی نویسنده علت کل معلول های قصه را برایت به تصویر می کشد ، چه اهمیتی دارد وقایع عقلانی باشد یا نه ، تو آن را می پذیری .من این تنهایی را در خودم و تمام اطرافیانم ، در تمام اعمالشان ، دغدغه‌هایشان و حتی شادی‌هایشان دیده‌ام ، به نظرم کسی هم که حوصله خواندن این شاهکار را نداشته باشد با دقت نظر در زندگی خود و آدم‌های دورو برش شاید "هزاران سال تنهایی" را دید.عاطفه عسگریعاطفه عسگریWed, 29 Apr 2020 16:23:05 +0430https://virgool.ir/@gol.zfa33/شروع-eitjg1xszgu3بچه که بودم فکر می کردم آدم ها فقط حرفی را به زبان می آورند که از درستی اش مطمئن باشند ، مثلا اگر بچه های مدرسه می گفتند مدیر مدرسه پولدارترین زن ایران هست ، من دلیلی برای باورنکردنش نداشتم !!همیشه به این حسودی می کردم که بقیه انقدر اطلاعات دارند و انقدر حرف می زنند !احتمالا حدس زدن اینکه من بچه کم حرفی به نظر می رسیدم زیاد دشوار نیست و این در حالی بود که پدر و مادرم نظر کاملا متفاوتی داشتند .برای همین عشقم شد خواندن و یاد گرفتن برای اینکه حرف بیشتری برای گفتن داشته باشم . اما این در حالی بود که روز به روز بیشتر واقعیت را درک می کردم ، اینکه حرفی برای گفتن داشتن با اطلاعات درست ارتباط مستقیم ندارد . آنجا این را فهمیدم که درس درک و بیان را گذراندم ! خلاصه اش این بود که تو به عنوان یک هنرمند باید هم بتوانی خوب درک کنی هم خوب بیان کنی ؛ و اینها لازم و ملزوم یکدیگرند و هرکدام به تنهایی فایده ای ندارد و حالا فهمیدم که برخی فقط بیان خوبی داشتند و برخی درک خوب ! بگذریم ، چه کنم که از کودکی با باوری اشتباه ! رشد کردم . نمی دانم چه طور باید خودم را به این خاطر تنبیه کنم ؛ ولی به خودم قول دادم از این به بعد تا جایی که می توانم حرف درستی برای گفتن داشته باشم تا هم درک قوی داشتن را حفظ کنم ( ترک عادت موجب مرض است ) هم تمام سالهای کم حرفی را جبران کرده باشم ! پس شروع می کنم .عاطفه عسگریعاطفه عسگریFri, 20 Mar 2020 20:19:02 +0330