https://virgool.ir/feed/@ghorbani_atenafa2026-11-12 14:55:46https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@ghorbani_atenahttps://virgool.ir/@ghorbani_atena/لذت-جویی-از-نگاهی-دیگر-s7fa4zyzaqaaبا توجه به تنوع فرهنگ ها لذت جویی از فردی تا فردِ دیگر می تواند متفاوت تعبیر شود. آیا توانایی درک آن را داریم که چه میزان لذت بردن از چیزهای ساده و پیش پا افتاده برای افراد مهم است؟ مثلا لمس پوست، احساس زبری یا نرمی آن، بوییدن برخی از میوه ها که نمادی از خاطرات خوش را به ذهن آنها القا می کند یا خوردن میوه های تابستانی در روزهای گرم چقدر احساس سرزندگی به او می بخشد. در واقع او در انتخاب این لذت های کوچک اراده می کند تا رنجِ حاصل از زندگی را به تعویق بیاندازد یا آن را برای دقایقی در حالت سکون قرار دهد.شاید ما برای محصور ساختن درد و رنج است که لذت را انتخاب می کنیم حتی اگر زمانِ آن کوتاه و دستخوش سرعت باشد. به حدی وجود این احساس را ضروری می دانیم که اهمیتی به کوتاهی زمان آن نمی دهیم.حیف است که وقتی در مورد زندگی فکر می کنیم و می نویسیم لذت بردن از چیزهای ساده را انکار کنیم. مثلا یادمان برود بوییدن خیار پیش از به کام گرفتن آن می تواند برای دقایقی غمگینی ما را کمتر کند. البته اگر لذت های خاص برای شما تعبیری متفاوت از این داشته باشد دلیلی بر عدم وجود آن نیست.هدف ما از دنبال کردن لذت ها گریز از خستگی و تنش است شاید هم دنبال نمودنِ درک دقیق تری از لحظه های زندگیست. ما نیازمند مسیرهایی هستیم که دردِ حاصل از روزمرگی را در ما کاهش دهد. راه های گریزی که فرسودگی روحی ناشی از تنش ها را در ما به حداقل برساند. برای همین است که گاهی به صورت افراطی لذت جویی را طلب می کنیم.متاسفانه خارج از تعادل بودن همیشه برای انسان دردساز است. مثلا اگر مدام رنج و درد را در زمان پهن کنیم، انسانی حوصله سَر بَری می شویم که عادت به ناله و شکایت دارد. اگر زیاد لذت جویی را انتخاب کنیم فهم درستی از وقایع و رویدادهای زندگی نداریم و دیر یا زود در پس همین لحظه های ناهوشیار به کسالت روحی مبتلا می شویم. امتداد جاده کسالت روحی رسیدن به لبه پرتگاهی به نام پوچی ست. هرگاه در لبه پوچی خود را احساس کردیم بهتر است از خود بپرسیم که کدام مسیر را بی رویه تجربه ساختیم و کجا سررشته تعادل را حد زدیم. پوچی نتیجه خارج شدن از سیکلِ منظم تعادل است.ما باید در کودکی این نکات را متوجه می شدیم و یاد می گرفتیم لذت بردن از چیزهای ساده را برای بدست آوردن لذت های بزرگ به تعویق بیاندازیم. راستش ما انسان های بی تربیتی هستیم که هاج و واج در گذر زمان فقط به رقم رویدادهای تحمیلی دست به تفکر و تغییر می زنیم. این دو مُحرک ضرورت زندگی ما به حساب نمی آمد مگر به اجبار و زور. انگار تا زمانی که اتفاقی رنج آور و دردناک به سراغ ما نمی آمد علاقه ای به نگاه کردن درست و دقیق نسبت به زندگی نداشتیم.شاید باورش برایمان سخت باشد اما لذت بردن فرصتی برای انرژی یافتنِ روح جهت تحمل رنج است. چون درست تربیت نشده ایم هرگاه که به سکوی شادکامی های زود گذر می رسیم رنج را تمام یافته می بینیم که نتیجه آن عدم خواستن تغییر و تامل است. این در حالیست که سرشار از ناخالصی هستیم و به شدت به تغییرات بنیادی نیازمندیم.زحمت تفکر و تغییر را معمولا گروهی به عهده می گیرند که قدرتی در تغییرات گسترده نظیر اجتماع ندارند آنقدر تعداد آنها محدود است که اقلیت تربیت نشده آنها را به انزوا می کشانند و ما مجددا در سایه ی جامعه ای فرسایشی زندگی را از سر می گیریم.فرسایش همان ساییدن مداوم فکرهای بیهوده بر ذهن آدمی نظیر خواسته های به تعویق افتاده و محدودیتی تحمیل شده است. می دانیم این دو را نمی خواهیم اما حوصله و شجاعت تغییر را نداریم. شاید آسوده طلبیم.در کنار لذت جویی اگر یاد گرفته باشیم زندگی را خوب به تماشا بنشینیم دیگر لحظات لذت بخش حکم دوران کوتاه را برایمان نخواهد داشت. در حقیقت طعم لذت را در کنار دردهای طاقت فرسا تجربه می کنیم که سبُک زندگی کنیم. سبُک بال بودن به منظور رسیدن به عمل گراییست. جدا یافتن از به تعویق انداختنِ تغییرات اساسی.تلنبار شدن تغییرات برای ما فشار و هیجانات ناخوشایندی ایجاد می سازد که خود مسئول آن هستیم. استرس یکی از همین هیجان های دردناک است که نمی گذارد درست عمل گرایی را تجربه کنیم. شاید استرس محصولِ کوریست. وقتی فارغ از تغییرات بیولوژیکی کورمال کورمال راه های بیهوده را طی می کنیم که از پیش، بینشی به نتیجه آن نداریم. آیا متوجه هستیم چقدر می تواند اراده ما در انتخاب زندگی ایده آل دستخوش محدودیت باشد!اراده، بخشی از تفکرِ ما نسبت به مسیر است. فقط بخشی کوچک از آن که در ابتدای راه با تماشای دقیق راه بدست می آوریم.چه سرنوشتی را انتظار داریم وقتی نپذیرفته ایم که تامل، نیازمند ذهنی پرورش یافته است؟ ذهنی که صاحب آن انسان تربیت شده ایست که می کوشد به جای شکایت از درد آن را وسیله ای جهت قدرمندی خود سازد. قدرتی که به دنبال دست یابی به فردیت در جامعه است.ما امروز برای بدست آوردن جامعه ای آزاد نیازمند انسانهای تربیت شده ای هستیم که فرصت تامل به خود را داده و درک مناسبی از لذت در ذهن خود ایجاد کرده باشند. اگر رسیدن به رفاه و آزادی اجتماعی با سرعت کمی در حال رُخ دادن است شاید چون ضرورتِ تغییر و رشد یافتگی برای همه به یک میزان تعریف نشده است.شاید در گذشته ابزار خشم و فقر فرصتی برای جا به جایی های زود هنگام در جوامع را هموار می ساخت اما امروز رشد یافته گی مسئله مهمی است که می تواند دلیل قانع کننده ای برای خواستن رفاه باشد. رفاه هرگز به انسان های گیج و مبهوت تعلق ندارد. در حقیقت این آزادی اجتماعی متعلق به کسانی است که کاملا هوشیار هستند و ترسی نسبت به تغییر ندارند. انسان هایی که بدون آگاهی و لذت طلبی دچار ملال می شوند.آتنا قربانیآتنا قربانیSat, 15 Apr 2023 22:28:07 +0330https://virgool.ir/@ghorbani_atena/پدیده-ای-به-نام-نقص-توجه-kuselycfsmvzپدیده ای ناشناخته عصبی ای به نام نقص توجه (Attention Deficit Trait ) که به طور خلاصه ADT نامیده می شود. ADT پدیده ای فراگیر و از مغزی که اضافه بار دارد نشئت می گیرد. از نشانه های اصلی آن می توان به حواس پرتی، آشفتگی درونی، بی حوصله گی اشاره کرد.اگر در زمان سازماندهی کارها، تعیین اولویت ها و مدیریت زمان با مشکل روبرو هستید ممکن است به ADT مبتلا باشید. این نشانه ها می تواند برخی از مسائل روز همچون مدیریت هوشمندانه کارها و یا ابراز استعداد را به چالش بکشد.ADT با ADD (Attention Deficit Disorder) که با نام اختلال نقص توجه در بین روانشناسان و روانپزشکان شهرت دارد متفاوت است. بارزترین تفاوت آنها وجود سابقه عصبی ژنتیکی در ADD است که با عوامل محیطی و فیزیکی تشدید می شود در حالیکه ADTکاملا نشئت گرفته از محیط و محصول زندگی مدرن است.اگر بخواهیم تصویری با جزئیات بیشتری از این پدیده داشته باشیم بهتر است ذهنی را مجسم کنید که پُر از صدا و داده های مختلف است. مغز با قرار گرفتن در معرض داده های انبوه به تدریج ظریفیت خود را برای توجه کامل به همه چیز را از دست می دهد. به طور مثال می توانید آخرین باری که پس از خواندن یک پاراگراف متن، چیزی از آن را به خاطر نداشتید و مجددا مجبور به خواندن همان پاراگراف شدید را به یاد بیاورید.افراد مبتلا به ADT با بحران ویژه ای روبرو نخواهند شد بلکه خستگی دائمی درونی نسبت به مسئولیت های بیشماری که به عهده گرفته اند را در خود احساس می کنند. شکایت نکردن از افزایش حجم کار برای کسب رضایت دیگران تنها یکی از موقعیت هایی است که ممکن است افراد مبتلا به ADT به طور مکرر با آن روبرو شوند.وقتی فرد با نادیده گرفتنِ میزان انرژی، توان و تمرکز خود مسئولیت های اغراق آمیز را به دوش می کشد در مقابل احساس گناه و رنج بیشتری بابت به اتمام نرساندن کارها در خود احساس می کند از این رو برای رفع این نگرانی ها وظایفِ بیش از توان خود را بدون تمرکز و سَرسَری به پایان می رساند. ADTبیماری یا نقص شخصیتی نیست این پدیده پاسخ طبیعی مغز به متقاضیان بی شمار، زمان و توجه ما است. وقتی سیلی از داده ها مغزمان را فرا می گیرد توانایی حل مشکلات را از دست می دهیم و با ناشناخته ها روبرو خواهیم شد.چگونه عوارض مخرب این پدیده را کاهش دهیم؟· در طول روز احساسات مثبت را با ایجاد ارتباط رو در رو با کسانی که دوستشان داریم پرورش دهیم.· از ذهنتان با خواب کافی، خوردن غذای مغذی، ورزش منظم به طور فیزیکی مراقبت کنید.· بخشی از روز را برای تفکر و برنامه ریزی اختصاص دهید و دفتر کارتان ( اتاق شخصی در صورتی که در منزل کار می کنید) را تمیز و مرتب نگه دارید.این راهبردها ممکن است ساده به نظر بیاید اما به شما کمک می کند تا کنترل محیط و ذهنتان را به دست بگیرید و از آشفتگی فاصله پیدا کنید.همه ما میل درونی به یادگیری و دانش اندوختن داریم معمولا یا از روی نیاز و یا علاقه به جمع آوری داده های مختلف در ذهن می پردازیم. اما در جهانِ مدرن امروزی ADT گریبان گیر افرادی می شود که فشار بیشتری نسبت به جمع آوری داده ها در خود احساس می کنند. افرادی که انجام وظایف بیشتر و سرعت بخشیدن به همه چیز را بخشی ممتازی از شخصیت خود می دانند.در طول تاریخ مغز ما هرگز به پیگیری و ارزیابی این همه داده نیازی نداشته است. شاید دلیل احساس خوب از به خاطر آوردن گذشته را در همین امر می توان جستجو کرد. بسیاری از خبرها و اطلاعات به صورت عمومی قابل مشاهده و ارزیابی نبود و در مقابلِ تاریخ، امروز ما برای به اشتراک گذاری کوچکترین ایده و برنامه های خود با در نظر گرفتن زمانی کوتاه، می توانیم از شبکه های دیجیتال بیشماری استفاده کنیم.در این بخش انتخاب توجه و تمرکز حتی ارزیابی داده ها از چهارچوب نیاز و علاقه ما خارج شده و در قالب تازه ای به نام تحمیل قرار می گیرد. شرایطی که ما در یک روز با حجم گسترده ای از اطلاعات روبرو می شویم و ارزیابی، مناسب یا نامناسب بوده، نیاز یا غیر ضروری بودن، مورد علاقه یا زننده بودن این اطلاعات به دوش ما سنگینی می کند.در همین حین "سرعت" ویژگی ممتاز برای درک و ارزیابی و ذخیره سازی زمان در نظر گرفته می شود. هر چه سرعت ارزیابی و دریافت داده ها بیشتر باشد بهتر می توانیم به عنوان یک انسان مدرن به خود ببالیم. اعتیاد به سرعت چنان در وجودمان ریشه می دواند که حتی در موقعیت هایی که نیازی به آن نداریم انتظارش را می کشیم.چرخه گسترده داده ها، ارزیابی ناقص آنها، سرعت توانایی ذهن برای حل انعطاف پذیر و خلاق مسائل را کاهش می دهد در نتیجه میزان اشتباه افزایش پیدا می کند.تکرار اشتباهات در تصمیم گیری به عزت نفس ما در مقابل درک شرایط و تشخیص راه حل مناسب خدشه وارد می کند و اعتماد ما نسبت به تصمیمات متناسب با شرایط از بین می رود. انسانی که سرعت را ویژگیِ منحصر به فرد در شخصیت خود می داند حال گرفتار پدیده ای ناشناخته مملو از نقص توجه و گرفتار اعتماد به نفسی آسیب دیده می شود.مهمترین گام در کنترل این پدیده ایجاد فهرستی بلند بالا برای انجام کارها نیست بلکه فراهم سازی محیطی است که مغز بتواند در آن بهترین عملکرد را داشته باشد. ایجاد روابط، کاهش هراس، کنترل انتقال داده و همچنین پذیرفتن مسئولیت هایی متناسب با ظرفیت شخصی سبب افزایش قدرت مغز می شود.سَر ریز شدن داده ها از مغز آشفتگی ایجاد می کند برای مدیریت و پیشگیری این آشفتگی نیاز داریم در روز با کسانی که دوستشان داریم وقت بگذرانیم در مورد اطلاعات دریافتی به بحث و گفتگو روی بیاوریم. وجود یک جمع و همفکری با دوستان میزان انرژی کمتری را از مغز ما برای ارزیابی داده ها انتظار دارد.به نظم چرخه خواب اهمیت بیشتری بدهیم، پیش از خواب از ورود داده های اضافی به ذهن جلوگیری کنیم و زمانی را به تفکر در مورد موضوعات مورد علاقه خود اختصاص دهیم.صبر و شکیبایی را تمرین کنیم، پاسخ سریع به نیازها، سرعت بخشیدن به کارها و افزایش ارزیابی و تحلیل داده های ذهنی را مدیریت کنیم.ورزش کنیم اگر زمان کافی برای ورزش های سنگین نداریم از روزانه 30 دقیقه پیاده روی برای افزایش سلامت جسم کمک بگیریم.پیش از بر عهده گرفتن مسئولیت های جدید وظایف قبلی را به پایان برسانیم.هر مدرک یا داده ای که به آن نیازی نداریم دور بیاندازیم.از هنر برای اوقات تفریح خود استفاده کنیم، از گوش سپردن به موسیقی یا خواندن داستانی که مورد علاقه ماست شروع کنیم.از دوستان و اطرافیان برای انجام کارهای شخصی و یا محل کار کمک بگیریم.در آخر تمامی این اطلاعات برای آشنایی با پدیده ای که محصول فرهنگ مدرن است گردآوردی و نوشته شده است تا پیش از اینکه نقص توجه مدیریت ذهن و زندگی روزمره شما را به دست بگیرد شما آن را کنترل و مدیریت کنید.برگرفته از کتاب مدیریت خود/ترجمه شیرین رفیعیآتنا قربانیآتنا قربانیFri, 21 May 2021 16:40:30 +0430https://virgool.ir/@ghorbani_atena/دوست-داشتن-به-تنهایی-کافیست-hgrllb0bymyvسالها پیش یادم می آید چُنان در خودت چَمبره زده بودی که فکر نمی کردم امروز در این زمستانِ سرد میان دردی آکنده از اجبار در خانه قدم بزنی و از آفتاب تا مهتاب حوصله کُنی و آرام بمانی. دَری به تخته خورده که اینطور رَختِ بی قراری از تَن پاره کردی و زندگی را دوباره از سَر گرفتی؟به "دوست داشتن" مبتلا بودم و هستم. منظورم دلمشغولی های واگیردار نیست. دوست داشتنی تازه را لمس می کنم. البته از لمس گذشته و در من هر روز تنومند تر می شود.نمی فهمم از چه حرف می زنی! منظورت این است که "دوست داشتن" کافیست؟هنوز میانِ سوال های پیدا دست و پا می زنی تا چیزی گیرِ کنجکاوی های روزانه ات بیاید؟ می گویم به چیزی مبتلا هستم که هر روز در من ریشه های بیشتری پیدا می کند بعد تو حرف از نفهمیدنِ منظورم می زنی!یادت نمی آید می گفتی قلبت سوخته؟ پس قلبِ سوخته را چطور مرمت کردی؟ با فردی جدید! احساسی تازه! راستش را بگو و خلاص مان کن.بعد از سوختن نمی میری، یاد می گیری طور دیگری زنده باشی. سوختن ها از ما آدم دیگری می سازد تا به قولِ تو پیراهن های رو به افول را پاره کنیم و آنچه شیفته به داشتنَش را داریم مجددا بازیابیم. سوخته دلان همان زنده دلان خواهند بود که زندگی را هزاران بار می میرانند و باز می آفرینند.تو مطمئن هستی از علاقه انسانی حرف می زنی؟نه، علاقه و دوست داشتن گسترده است، گسترده. آنچه که سبب بخشیدن می شود همین مرز باریک تفاوت در دوست داشتن است. دوست داشتن، تنها به آدمیزاد گره نمی خورد.بعد از سوختن چطور بخشیدی و گذر کردی؟میان ملالِ زندگی، کلِ زندگی را می گویم دیدم او بُرشی، دالانی، دریچه ای، اصلا نگاهی برای گذر کَردَنم بود. آنکه ملالِ زندگی را می شناسد برای نبودن آن بُرش، دالان، دریچه یا نگاه که با نامِ "دیگری" ست زمین و زمان را تهی نخواهد دید. باز می آفریند و پیوسته در عبور است، عبور.عبور به کجا؟رخت های ملال آور برای دور ریختن هستند و آن لباسی که وصلِ به تَن باشد وصله ی جان می شود و همان سوسوی دور برای گذر از رنج کافیست.آهان عبور از رنج!نه فقط رنج بلکه عبور از تمام چاله هایی که باید گذر کُنی تا به آنچه در وجودت تقلا می کند بپیوندی.چه چیزی در وجودمان تقلا به بودن دارد؟برای بعضی ها آگاهی، گروهی ثروت یا قدرت و عده ای معدود هم درکِ هستی.دوست داشتن، برای گذر کردن از روزها کافیست!دوست داشتن، برای زندگی به تنهایی کافیست تا چراغی روشن باشد و تو را به آن درخشندگی که در ذهن می پرورانی برساند.برای همه؟نه عزیزم. برای بعضی ها هیچ چیز کافی نیست، سایه ی زیاده خواهی آنقدر به وجودشان چنگ می زند که هیچ چیز به چشم شان نمی آید.و آخرین سوال، بعد از سوختن و بخشش، حتما دوست داشتن هست!؟بعد از سوختن زندگی طور دیگریست، قدرتِ ارزش ها در آدمی گسترده تر است، مهربانی وسیع و چشمانی محو در زیبایی خواهی داشت.سوختن برای بعضی ها پایانِ زندگیست؟برای آنان که تکیه به بُرش ها، دالان ها و دریچه ها می زنند، بله. آن سوختنی که تو را به سکوت بِکِشاند یا از تو آدم دیگری می سازد و یا تمامِ تو را با خود می برد.آدمی دیگر! از چه جنسی؟جنسِ سر سختِ زندگی.آتنا قربانیآتنا قربانیSat, 13 Feb 2021 00:23:40 +0330