https://virgool.ir/feed/@gholamreza.ahmadi1363fa2026-11-11 11:21:04https://files.virgool.ir/upload/users/4971528/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@gholamreza.ahmadi1363https://virgool.ir/@gholamreza.ahmadi1363/فاتحه-بر-مزاری-از-راه-دور-zkotwvbzbsftتنها جایی که بخواهم بروم همان است که پنج سال پیش در نتیجه واقعیت های تلخ زندگی شخصی خودم به آن تصمیم سخت رسیدم. سایت پرورش میگو،جایی نزدیک مرز ترکمنستان، وسط کویر، گرمای ترسناک و سرمای سختش. هر فصلش چیزی داشت برای اینکه صبر من آزمایش شود، بهار با مگس های فراوان و پشه های بزرگتر از اندازه عادی، تابستان با توفان های گاه و بیگاه شن و شرجی بالا، پاییز و زمستان هم با سرمای استخوان ترکان و بارندگی های زیادی که اگر می ماندم یا باید تاوان چند روز تنهایی را به جان می خریدم تا کسی به دادم برسد یا جاده شل و گلش کمی به خود بیاید که ماشین خسته مدل 83 من در آن گیر نکند.آن هم شرطی بود به ریسک کردنی از سر تجربه، هشت کیلومتر جاده گلی را باید احتمال می دادی بالاخره یک جایش گیرت بیندازد و اگر زمین گیر می شدی باید صبر می کردی تراکتور برسد و تو را مرده کش کند تا جاده اصلی. اولین روزی که تصمیم قاطعانه ای برای رفتن به آن جا گرفتم پدری که سال ها با من بعید می دانم به اندازه یک صفحه کتاب حرف زده باشد، برگشت، نگاهم کرد و فقط یک جمله گفت: اینطوری فاصله گرفتن از مردم خوب نیست.من اما فراری از همه شلوغی ها بودم. به خصوص از خود آن نقشی که باید هر از گاهی بازی اش می کردم تا کسی ویرش نیاید هی سوال بپرسد و تو نخواهی جواب بدهی. آنجا هر روز کشفی داشت. یک روز طلوع آفتابش و یک روز طلوع مهتابش. خط افق گسترده کویر که نگاهت بی مزاحمتی می رفت و بر می گشت. کاسه نور آرام خودش را نشان می داد تا تمام قد صورتم را روشن کند.یک روز دیگر موش های گوش پهن صحرایی بودند که به راحتی در دستانم آرام می گرفتند و نوک انگشتانم رو تن سفیدشان می رفت و می آمد. گاهی عقرب و مار. گاهی بحری هایی که از قزاقستان سفر زمستانه اشان را شروع کرده بودند حالا در ناتمام آسمان به سمت جنوب ایران سری هم به ما می زدند. ولی میهمان همیشگی ما قنجی بود، ماده سگی پر توله که هر بهارش برای ما عذاب بود.وفادار، همیشه خدا گشنه، اسمش ترکمنی بود. یعنی ماده سگ و همیشه برایم خنده دار بود که این چه اسمی است برایش گذاشته اند. یعنی جنسیت و نوعش شده بود اسمش. مثل این است که مرا صدا کنند پیرمرد دراز. برای تکه نان وفادار خوبی بود که وجود صدا و پارس هایش حداقل می شد با خیال راحت سری گذاشت و شب ها را سیر به خواب رفت.آنجا برای من معبدی بود تا بتی بشکافم و از درونش گیاهی کوچک اما تازه سبز را بیرون بکشم. تمام سختی هایش شده بود ضربه متداوم پتک تا فولادی از آهن زنگ خورده ساخته شود. پسر بچه ای رفته و لااقل فکرم این است که مرد بیرون آمده. تربیت شده معلمی به سختی طبیعت.حالا که دو سالی از نرفتنم می گذرد دلم تنگ می شود. برای غروب هایی که روی کت والک استخر بالشی می گذاشتم. پاهایم را آویزان می کردم تا بالا و پایین رفتن آب استخر را نوک انگشتان پاهایم حس کنم و در نتیجه آمدن باد خنک بوی دریا مستم کند و به خواب بروم. خوابی عمیق. خوابی که تمام نداشته هایم را می شست و می برد.بخواهم که بروم باز هم تنها می روم. آن جا آنقدر برای من مقدس شده است که هنوز نمی توانم کسی را شریک تمام آن لحظات کنم. چون با هر خاطره ای بخشی از خداحافظی طولانی خودم را بیاد می آورم. هر خاطره یک چکه ی کوچک از بدرودی عمیق. تنهایی که هر روز را باید سیصد و شصت کیلومتر رانندگی می کردم. صبح قبل طلوعش. نیمه شب هایش. وقت و بی وقتش و همه این سختی ها برای آن بود تا با همه وجودم. پوست و گوشت و دل و جانم بفهمم زنده ام.خود آزاری من برای کشتن پسری بود سی و پنج ساله تا بعد از آن دیگر جا نزند و برای آن چه که باید بشود بی هیچ ترسی رو به تاریکی بدود. من از همین راه دور برای آن قبر وسط کویر یک فاتحه می فرستم.رضا لیوانیGholamreza Ahmadi LivaniGholamreza Ahmadi LivaniFri, 30 Oct 2026 15:53:11 +0330