https://virgool.ir/feed/@gholampour.negar99fa2026-11-11 12:48:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@gholampour.negar99https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-نهم-k0eketnj9cmjآخرين باري که نوشتم توي همين اتاق اينجا بود و ازش يک ماه ميگذره... ارتقا رو که داده بودم ولي سيستم خودم هم ارتقا پيدا کرد... SSRI شروع کردم... شکست عشقي ام رو خوردم... و رابطه ام به کلي به فنا رفت با کسي که از ترس نابود شدن همه چي بهش نگفته بودم چه حسي دارم... ماجرا اينجوري پيش رفت که حس ميکردم روز به روز داره ارتباطمون يک طرفه تر ميشه و من ربات احوال پرسي شدم که احساساتش هيچ وقت هيچ جايگاهي نداره... و حتي رفتار فرد مقابلم داره تغيير ميکنه... بالاخره دل رو زدم به دريا و پرسيدم که چيزي شده و فهميدم نهايتا که بعد از 7 8 ماه ايشون تازه حس کردن که حرف هاي ديگران براشون مهمه و همه چيزايي که بهش ميگفتن رو يک دفعه اي منشا معذب شدن قرار داده... و خب رابطه اي در حال شکل گيري هست براش... رابطه اي که به گفته خودش ديگران اجازه نميدن پا بگيره... حالا بماند که يهويي يک دفعه اي با اين حرف يک نفر يهويي شروع کرد به دوري و اينکه اگر تو نگران رابطه اي باشي يا کسي با تو باشه چه لزومي داره که حرف هاي شخصي ات رو به فرد ديگه اي بزني... ولي نهايتا من که همه چيز رو انکار کردم و گفتم که واقعا زشته که بقيه خودشون را داخل اين ماجرا کردن و اصلا دليلي نداره که بخوان در مورد ارتباط دوستانه دو نفر آدم نظر بدن ولي خب قلبم هزار تيکه شد... خيلي سخت گذشت و ميگذره ولي نهايتا به اون closure اي که نياز بود رسيدم:) و خب آره ... ظاهرا من نميتونم سليقه و انتخاب کسي باشم... حداقل کسايي که من ميپسندم... شايد اين نفر آخر برام عجيب بود از اين حيث که نه سمي بود نه اتفاق خاصي افتاده بود و هم اينکه از يه نظراتي خيلي شبيه هم بوديم... در حدي که ديگران هم خارج از ارتباط ما عميقا بهش رسيده بودن... ولي خب ظاهرا سليقه اش چيز ديگه و کس ديگه اي بوده... از اون روز تا به حال چندين هفته ميگذره... و خب من بين انکار خشم پذيرش و همه چيز در نوسان هستم... و خب ميگذره... گاهي به اين فکر ميکنم که اون آدم چه شکلي ميتونه باشه... آروم؟ خوشگل؟ مذهبي؟ معمولي؟ قدبلند؟گاهي به اين فکر ميکنم که چرا اين همه مدت گذاشتم ادامه پيدا کنه و تهش بشه اين... تهش که هميشه همين ميشه پس چرا نذاشتم زودتر تموم بشه و دردش رو هم زودتر بکشم:)گاهي هم فقط به اين فکر ميکنم که لقش که منو نخواسته:) و حتي به نظرم هيچ جوري به هم نميايم:))ولي نهايتا درد اينجا شکل نميگيره... در تمامي روابطم سال هاست دارم کم کم به اين فکر ميکنم که اين همه محبت و احساس همدردي و علاقه و توجه و مراقبت و احساس مسئوليت من نسبت به ديگران جايگاهي نداره و هيچ کس قرار نيست متوجه اش بشه... همه ازش يا سواستفاده ميکنن يا در بهترين حالت نسبت بهش بي تفاوتن... بازگشتي نيست، نوازشي نيست، قدر و اهميتي نيست، دوست داشتن متقابلي نيست... نهايتا ميگن ممنون که مهربوني ولي هيچ وقت انتخابشون اين آدم نيست... تراپيستم رومانتيزه ميکنه کلمات رو ميگه صرفا سليقه اش نبودي، ولي خب عجيبه... نميدونم پس اين کارايي که ميکرد چي بود... تراپيستم ميگه ناپخته عمل کرده... نميدونم تهش جاي دفاعي نميمونه... فقط گاهي فکر ميکنم با اين همه عشق و محبتي که ظاهرا بازاري نداره و اين همه دغدغه اي که دارم بايد چي کار کنم:) ؟ دردناکه که هيچ کس حتي خيلي اهميتي نده... هرچي بيشتر ميگذره و بزرگ تر ميشيم بيشتر آدم ميفهمه که هرچه قدر هم ديگران رو بهشون محبت بکنه، هرچه قدرم احساس مسئوليت داشته باشه دغدغه داشته باشه بازم سرخورده ميشه و خيلي از مواقع بازگشتي نيست... نميدونم فقط اين قدر قوي و شجاع هستم که بخوام به خاطر محبت کردن محبت کنم به آدم ها؟ که صرفا خودم رو خوشحال کنه بدون هيچ چشم داشت و برگشتي؟ و نميدونم اگر دست از اين کارايي که ميکنم، عملي که در برابر ناراحتي ديگران دارم، دغدغه اي که دارم نسبت به رنجشون، حساسيتم نسبت به اين که با من کسي احساس تنهايي نکنه، بردارم، ديگه کي خواهم بود؟ دوست دارم اون جوري باشم؟ تراپيستم قطعا خواهد گفت که اين ورژني که هستم سالم نيست... نميدونم... لابد درست هم ميگه... کاش ميشد تد لسو وار همه رو دوست داشت بدون اينکه قلبت بشکنه... شايدم يه بلوغي لازمه تا به اون حد از خوب بودن و بي چشم داشت بودن برسي... شايد اصلا عشق واقعي همونه... به علاقه خودم به اون بنده خدا هم شک دارم.. من فقط لابد ميخواستم که اين آدم با من خوب باشه و عاشق من باشه... الان که نيست و فهميدم هيچ نقشي در زندگيش ندارم و بود و نبودم با منشي بخش واسش فرقي نميکنه، خشمگينم و عصباني و حتي گاهي بدخواهش... و از ته دل آرزو ميکنم يه تايم هايي که حسابي سرش به سنگ بخوره و پشيمون بشه:)بامزه اش اينه که همه اين احساسات از اين شروع شد که کسي حاضر نشد 4 تا مريض منو قبول بکنه براي اينکه فردا روز تعطيل بلند نشم برم بيمارستان... البته به جز فاطمه که خب من حاضر نيستم اين قدر خودخواه باشم که به خاطرش برم يکي رو از آف بکشم بيرونميگذره... کاش خوب ميگذشت! ناخواهری زشتهناخواهری زشتهThu, 27 Aug 2026 14:14:42 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-هشتم-kypytmvpismiبه نظر میاد هرچی هم بگذره یه غمی اون زیر میر ها هست که همیشه سر باز میکنه...نمیدونم میشه کنار اومد؟ با ترد شدن؟ با مورد توجه واقع نشدن... میشه دیگه این قدررر غم انگیز نباشه کلا زندگی... این همه اخبار بد، این همه اتفاقات عجیب غریب که هر کدومشون ریکاور کردن ازشون سالهای سال تلاش میخواد و همه رو ما روزانه زیست میکنیم... مطمئن نیستم خیلی اینی که دارم و داریم زندگی باشه... نمیگم بدترین شرایط ممکن رو دارم ولی حالم خوش نیست... امروز ارتقا دادم رسما و خوشبختانه اکی بود... دارم کم کم سال دو میشم... نمیدونم واقعا چی قراره بشه... دارم همه لحظه ها رو از دست میدم... سال دیگه این موقع همه چیز تموم شده... اون رفته، من یه سال پیرتر شدم، احتمالا بازم یه دوستی رفیقی چیزی رو از دست دادم بدون اینکه کوچیک ترین توضیحی بهم بده... شاید یه عده مون باید همیشه بار سنگین تنهایی رو به دوش بکشیم... امروز مامان داشت در مورد نبودنش حرف میزد.... جدا من اگر مامان بابا نباشن دیگه کیو دارم؟ مامان میگفت باید بری دنبال زندگی خودت باشی، آدمت رو پیدا بکنی، کسی رو دوست داشته باشی ازدواج کنی... و من حتی عرضه اینکه یه کاری کنم کسی بهم بگه دوسم داره رو ندارم... من خودم خودم رو دوست ندارم، چه جوری ممکنه کسی منو دوست داشته باشه... به آینه هرچی بیشتر نگاه میکنم، به خاطرات و رفتارهام فکر میکنم، چیزی پیدا نمیکنم که دوست داشتنی باشه... چرا باید آدم ها منو دوست داشته باشن... این سیاه چاله عمیقی که وسط قفسه سینه ام هست هیچ وقت از بین نمیره... فقط هر روز داره بیشتر منو میکشه داخل خودش... بعید میدونم هیچ وقت تلاش هام جواب بده... مهم نیست اگر ساعت ها بشینم یه گوشه، کسی نخواهد پرسید که خوبی یا نه؟ هیچ کس هیچ وقت قرار نیست بیاد و حالمو بپرسه... هستن کسایی که من فکر میکنم لیاقت همین آدم ها رو هم ندارم... هنوز محدود دوست هایی دارم که حالمو میپرسن، شاید اشتباهم اینه که فکر میکنم چیزی غیراز این گیرم میاد و این خودش چیز کمیه... نمیدونم چرا هیچ وقت بلد نیستم از لحظه های استفاده درست بکنم... نمیدونم چرا همیشه این حس رو دارم که یه خلا هست که باید پر کنم... کاش نبودم:)ناخواهری زشتهناخواهری زشتهFri, 31 Jul 2026 00:01:03 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-هفتم-syhb5fzozfd1هيچ کس در مورد اين فاز از افسردگي نميگه که ديگه گريه نميکني فقط حس ميکني چيزي رو حس نميکني... هيچ کس در مورد اين فاز نميگه که بقيه کم کم خيالشون راحت ميشه که تو چيزيت نيست... چرا بايد باشه وقتي ميخندي، فانکشنت رو انجام ميدي، خط چشم رنگي ميکشي و با بقيه سلام عليک ميکني... مهم نيست اين که درونت هزارتا نهنگ دارن ورجه وورجه ميکنن... اينکه نميتوني به هيچ چيز فکر کني... لحظه اي تمرکز نداري... دلخوشي اي نداري، فرسوده اي و تمام تلاشت رو ميکني که با خوابيدن يکم از واقعيت ها فاصله بگيري... کارت تنها دست آويزت براي ديوونه نشدنه... و تمام تلاشت رو ميکني که زنده بموني... سعي ميکني همه جوره خودت رو مجبور کني که بري تراپي... تراپيستم ميگفت تو از معدود آدم هايي هستي که هر جلسه اي که مياي تقريبا انگار از صحبت هاي جلسه قبلي هيچ چيز يادت نيست.. کلا از يه جاي ديگه اي شروع ميکني به حرف زدن... راست ميگه... نه اين که از قصد، انگار مکانيسم مغزيه؟ فراموشيه؟ از هم گسيختگي فکري و ذهني عه؟ نميدونم انگار هيچ چيز ديگه در حافظه ام ثبت نميشه... همه ذهنم يک مرداب مه گرفته است که توش يه چيزايي هست که يادم نمياد... به جاش يه مشت اطلاعات جانک جاشو گرفته... همه شون بي مصرف و به درد نخورن که تمام مدت توي ذهنم ميپيچن... راحتم نميذارن... و بعد اسکرول ميکنم... براي کم کردن افکار مزاحم و يهويي به خودم ميام و ميبينم الان رسيده، شب قبل از ارتقا و من تمام برنامه ريزي هام به فنا رفته... نه به خاطر اينکه قابليت اجرا نداشت، به خاطر اينکه افسردگي پاشو گذاشت روي خرخره ام و من براي survive کردن، تلاش کردم از خودم فاصله بگيرم، از حقيقت فاصله بگيرم... تمام تلاشمو کردم که زنده بمونم و ادامه بدم.. بذارم بگذره... بذارم داروهام اثر بکنن... نميتونم بگم اصلا بهتر نيستم ولي خب دارو که معجزه نميکنه ميکنه؟کاش يه اتفاق خوب بيفته... کاشکي بتونم يه کار مثبت بکنم، يه کار موثر، توي بيمارستان خودم رو به هر دري ميزنم که بيمارام بهتر بشن، care درست بگيرن ولي بعضي اوقات حتي از همون بيمار ها هم حرصم ميگيره... از اينکه هرچيز رو هزار بار بايد توضيح بدم و انگار نه انگار، از اين که خيلي اوقات به راحتي تمامي زحمات ما رو نديده ميگيرن... از اينکه مهر و محبت بهشون جواب نميده و بخش زيادي از تلاش هاي ما رو نديد ميگيرن...دلم براي خود خوش حالم تنگ شده... اوني که دوست داشته ميشد... خودم خودمو البته دوست ندارم انتظاري از بقيه نيست ولي کاشکي يه معجزه اي ميشد... کاشکي اوضاع يکم بهتر ميشد... کاش منم ميتونستم عاشق باشم و عاشقم بشن، کاش منم آدم خودم رو داشتم... کاش اين قدر چشم به راه نميموندم و هميشه احساسات اشتباه نداشتم... کاش منم آدم ويژه اي بودم براي کسي.... کاش شده به دروغ هم يکي بهم ميگفت دوسم داره، که منم فرق دارم واسش با بقيه، که من زندگيش رو تغيير دادم، که بودن من و نبودنم براش فرق ميکنه... کاش اين بار اشتباه نکرده باشم... کاش يه معجزه اي بشه... مگه من چه مشکل اساسي دارم که هيچ وقت هيچ اتفاقي برام نمي افته... شايدم اين قدر شايسته دوست داشته شدن نيستم... شايد وقتي منو ميشناسن هيولاهام رو ميبينن و ترسناک تر از اونيم که بشه بهم نزديک شد... شايد کسي به درو ديوونگي من نيست که بتونه همچين چيزي رو تحمل کنه... شايدم قبلا اين آدم رو از خودم روندم و تمام:)از اينکه به عنوان يک زن اين قدر محتاجم و انگار که به صورت سنتي برعکس شده اوضاع و اين منم که يکي رو دوست دارم که اون کمتر منو دوست داره و همه تلاش از جانب منه خجالت زده ام... نميدونم فقط حس ميکنم نميخوام فرصت رو از دست بدم... دارم با هزار تا چيز تو ذهنم ميجنگم... نميدونم شايد بعد از ارتقا چيزي تغيير کرد... ناخواهری زشتهناخواهری زشتهWed, 29 Jul 2026 16:47:55 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-ششم-hgogceuoney1بدترين کشيک عالم تنهايي کشيک دادن وسط افسردگيه... نميتونم بخوابم، نميتونم درس بخونم... گيجم... خوابم مياد مدام و استرس گرفته منو چون خبرم ارتقا دارم.. و عصبيم... و خوشحالم در لحظه فقط يه لحظه... گريه ميکنم بعدش که حتي همونم به سختي مياد... گاهي زياد گريه کردن و خالي شدن بهتره... اميدوارم داروي ضد افسردگي اينو ازم نگيره... اميدوارم بهتر بشم...کاش اين ذهن لعنتيم براي چند لحظه هم که شده خاموش شه... خفه بشه... بذاره درسمو بخونم، کارامو بکنم، کاش يه اتفاق خوب و مثبت بيفته اين روزا... سرتا سر مملکت خونه، دل همه خونه... و دل خوشي هام يکي يکي دارن از دست ميرن...نميدونم کدوم کار درسته يا کدوم کار غلط... فقط ميدونم من هيچ وقت نميتونم از خودم و ذهن بيمارم ببرم... من هميشه مغلوب افکار بي ربط و دري وري خودم ميشم... تهش ميشينم براي احمقانه ترين چيزا چندين ساعت نشخوار ميکنم که نهايتا جز غم و خستگي هيچي واسم نميذاره... خسته ام خيلي.... به شدت خسته ام... تنها ساعت هاي خوبي که دارم وقتيه که ميخوابم... چه روي زمين وسط هال پذيرايي چه شب ها... وقتي صبح ها بيدار ميشم با نااميدي سر و کله ميزنم... همه خاطرات تلخ گذشته رو دارم مرور ميکنم توي ذهنم... همه روزايي که به انتظار جواب بودم، منتظر توضيح بودم... و نميتونم با اين فکر که چون من بي ارزشم، چون من مشکل دارم يه همچين اتفاقاتي برام ميفته کنار بيام... و در کنارش همش داشتم دنبال يه راهي ميگشتم که از دست اين افکار خلاص شم... از بچگي همين بودم... سختي هاي بچگي و واقعيت هاي دردناکي که بايد تحمل ميکردم، هميشه داشتم با توهم و daydreaming باهاشون کنار ميومدم... توي دنياي ذهنم هميشه ميتونستم همون جوري که دلم ميخواست قصه رو بنويسم... هميشه ميتونستم اگر جوابي که دلم نميخواست رو ميشنيدم، دوباره از اول شروع کنم اين بار با خط داستاني بهتر... اگر غمي بود به خواست خودم بود ميتونستم توي دنياي ذهنم داستان غم انگيزي داشته باشم ولي بعد قهرمان وار ازش بيام بيرون و هر وقت هم که نميخواستم خب داستان بود... مجبور نبودم واقعا تحملش کنم... ولي دنياي واقعي... نه... اينجا ديگه بايد فقدان رو تحمل کرد، ديگه اينجا دکمه eject وجود نداره... من واقعا نميدونم که با عدم قطعيت چي کار کنم... نميتونم صبر کنم... من يه نيازمند به توجه و محبت دائمم... من همه چيز رو هول محور خودم ميبينم... يه جور نارسيسم شکننده؟ تلاش براي کنترل گري... نميدونم واقعا... کاش ميشد همين چند روز مونده به امتحان رو گند نزنم به زندگيم.. کاش کلا اين قدر گند نزنم به زندگيم... کاش بتونم يکم به صلح با خودم برسم... واضحه وقتي نسبت به خودم اين قدر insecure ام، اين قدر خشم و نفرت از خودم دارم در کنار خودشيفتگي، يعني رابطه خيلي خيلي ناسالم، نميتونم رابطه درستي با بقيه هم داشته باشم... سختي کار کردن روي مشکلات روان همينه... بدترين نوع مقاومت در برابر اصلاح و بهبود... حتي حرف زدن در موردش هم سخته... انگار که يک مه تمام مغزم رو فرا گرفته و نميتونم درست فکر کنم... مدت هاست که اين جوريم... نميدونم درماني داره يا نه... سبک زندگي اصلاحش اگر مد نظرتونه که بايد بگم شرمنده رزيدنت سال يک نميتونه همچين چيز لاکچري اي رو تامين بودجه کنه:) خواب کافي؟ غذاي سالم؟ کم خوردن انرژي زا و قهوه؟ تمدد اعصاب و مديتيشن... I cannot afford these:)))خلاصه که برام دعا کنين يا هرچي... واقعا دستم به چيز ديگه اي بند نيست:)ناخواهری زشتهناخواهری زشتهSun, 19 Jul 2026 19:08:55 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-پنجم-qqzoxwsx4xigتوي اين چند روز يک جلسه تراپي رفتم که خيلي دردناک بود... تراپيستم حرف هاي درست زيادي زد و شنيدن حرف درست و حق و روبه رو شدن با خودت خيلي ترسناکه... خيلي اوقات خودت نميفهمي که چه شکلي مکانيسم هاي دفاعيت حرف هاي غريبي بهت ميزنن و اين قدر صداشون بلنده که تو اصلا حتي متوجه معناي عجيب و غريب پشتشون نميشي... داستان از جواب ندادن يک پيام شروع شد و من با خودم چي کار کردم... من خودم رو ويران کردم و درگير پارادوکسي شدم که عجيبه... پارادوکسي که در اون خودم رو عامل همه اتفاقات ميدونم که خب به نظر مياد در نگاه اول از حس گناه و insecure بودن و ترس از ترد شدنم مياد منتهي در پشت اين ماجرا معناي ديگري نهفته و اون خود مرکز پنداري من هست... اينکه فکر ميکنم تمامي حوادث و اتفاقات حول محور من ميگرده... و اين از عجيب ترين چيزهاست... تراپيستم به من گفت وقتي که تو با اين فرد ارتباط گرفتي من به تو گفتم من هيچ نشانه اي از تمايل و دوست داشتن اين فرد يعني به معناي به چشم پارتنر در اون نسبت به تو نميبينم... و تو گفتي باشه ميدونم ولي ميخوام در همين سطح هم که شده ارتباط رو نگه دارم... بهت گفتم که بهش بگو که تو ازش خوشت مياد و حالا اون يه جواب سرراست بايد به تو بده.... يک آره يا نه مشخص... و تو گفتي من به اين دليل و اون دليل نميتونم و منم پذيرفتم...حالا الان داري ميگي که اين فرد جواب پيام من رو نداده و ناراحتي و فکر ميکني همش با خودت که چي شده؟ من کاري کردم؟ آيا با کس ديگه اي هست؟ آيا داره منو ghost ميکنه؟ داري سوال جواب ميکني که همش محوريتش خودتي... درحاليکه تو اصلا جايگاهي نداري که حتي بتوني از طرف توضيحي بخواي... تو دوست صميميش هستي؟ نه... تو پارتنرش هستي؟ نه... تو هيچ کاره اون آدم هستي... اون قطعا متوجه شده که تو ازش خوشت مياد و اگر چيزي نميگه به هر دليلي نميخواد اين ارتباط شکل ديگه اي داشته باشه... همه اين حرفا مثل خنجري انگار يک دمل چرکي رو باز کرد... دردناک ولي واجب براي ادامه راه... قبل از اينکه همه وجودم پر از زهر و چرک بشه... و من غم سنگيني رو مجددا بعد از مدت ها تجربه کردم... و احساسات پيچيده اي از خشم گرفته تا ترس از تنهايي يا احساس گناه تا حماقت... دلم ميخواست سرش ، سر کسي که ميشناختم و ميدونستم آدم خوبي هست و اهل اداو بازي نيست ولي انگار يهويي ناپديد شده بود، داد بزنم... بگم تو هم که مثل بقيه شدي... نهايتا مشخص شد که سفر بوده و خطش مشهد مونده بوده... خيلي مودب و محترم مثل هميشه... حتي رفتارش حضورا هم تغييري نکرده بود که بخوام نگران باشم... ولي من با خودم چي کار دارم ميکنم؟ وسواس روابط من رو غرق ميکنه... اصلا بلايي که سرم اومد... و نميدونم... بايد به زودي يک کاري در مورد اين آدم بکنم... وگرنه هميشه هستم درحاليکه هيچ حقي ندارم و اجازه ميدم که احساساتم با اين غلظت درگير باشه... آدم خوبيه... در اين موضوع شک ندارم که اهل سواستفاده نيست... ولي خب احساسات آدم ها مهمه... من همکارم... آدم خوبيم... ولي همکارم... از اينا که بگذريم، دارو شروع کردم بالاخره... فعلا که چهار روز شده... منطقا قرار نيست تا چندهفته تاثيرش رو ببينم... بايد ديد چي ميشه... اوضاع درهم برهمه... دروغه اگر بگم مثل قبل انرژي و انگيزه دارم ولي دارم تمام تلاشم رو ميکنم... يه تايم هايي واقعا روي survival mode ام صرفا... ولي بايد برگردم... اميدوارم تراپي رو ادامه دادن و دارو يه تاثيري بذاره.... مشکلات زيادي داره روح و روانم... خيلي بيشتر از مشکلات جسمي ام... شايد درگيري يه ترکيب خيلي خيلي سخت و عجيبي هستم... ADHD به همراه وسواس:) اونم وسواس نه روي تميزي و قرينگي بلکه روي روابط... و هميشه همه چيز بيشتر به فنا ميره... به قول خود اون بنده خدا که ميگفت خودش مثل اين OCD هاست که بيشتر شلخته ان:)نميدونم خيلي به شرايط خودم اميدوار نيستم... شايد همين لحظه هاست که آدم بالاخره توي ته نااميدي يک راهي پيدا ميکنه:)ناخواهری زشتهناخواهری زشتهSun, 19 Jul 2026 14:45:00 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-چهارم-sh6molxzxo1bبا تمام رنج و خشمم مینویسم با تمام وجودم مینویسم در حالیکه دوباره که چه عرض کنم 1000 باره از یک سوراخ گزیده شدم...مهم این نیست که آدما باهات بد رفتار کنن مهم اینه که موفق بشن قلبتو بشکونن و تو اهمیت بدی... تو خودت این قدرت رو بهشون بدی این قدر خودت رو جلوشون ضربه پذیر بکنی این قدر خودتو بی ارزش کنی که اونا حتی بهترین و مودب ترین و مهربون ترینشون ، گند میزنن به هیکلت .... خب آخه دختر احمق، تو که میدونی تهش همینه، چرا این کارو میکنی؟ به تو چه که ناراحتن؟ به تو چه که چی کار میکنن... تو اصلا غلط کردی از این آدم خوشت اومده... آدم خوبیه که باشه... به تو وقتی توجه نشون نمیده بیا تهش میشه این... حالا تو برو دهن خودتو صاف کن تا بتونی از این ماجرا بیای بیرون... مهم نیست چه قدر تراپی بری چه .... بخوری، تهش یه محتاج خاک بر سری... خاک بر سرت با این مدل زندگی کردنت... خدایا... فقط بهم توان بده، با تمام وجود جوری ازش بگذرم که هیچ وقت انگار همچین آدمی نبوده... باشه یه آدم مثل بقیه آدم ها که بگم آدم خوبیه با سواده و تمام ... هیچی... باید الان سعی کنم خشمم رو خالی کنم عیبی نداره... یکم گریه میکنم، اذیت میشم ، یه شب نمیخوابم از شدت عصبانیت و ناراحتی... فحشش میدم... امیدوارم روزی برسه که خودش بفهمه ریده تو همه چی... حتی دیگه دوستم نیستیم ... دهنم سرویس میشه یه مدت و بعدشم تمام... میرم واسه خودم... کاش فقط به این پذیرش برسم که عشق و رابطه و مردا برای آدمی مثل من نیستن... کاش فقط یه تایمی این قدر آگاه باشم و روی خودم کار کنم که این قدر الکی درد نکشم ... درد ها و ناراحتی ها و رفتارهای آدم ها با خودم رو ضربه به روح و روانم نکنم، خنجر روح خودم نکنم... خدایا... حس میکنم خیلی وقته فراموشم کردی... آدمی که این قدر تعادل نداره که این همه حرف بزنه ولی بعدش یهویی حس کنی همش که نمیخواد بهش نزدیک شی، به درک بذار بره... بذار نباشه... تهش اگر براش مهم میبود، میفهمید... یه کاری میکرد... البته یه کاری کرد... بهم خیلی واضح نشون داد چون اولش خوب نفهمیدم، که آقا جان برو ... نباش... باشه.. میرم:) یه بارم من برم... کاش این قدر خار نبودم که همیشه تو زندگیم ترکم کنن... شایدم حقمه... نمیدونم شاید منم دل کسایی رو شکستم:)ناخواهری زشتهناخواهری زشتهTue, 14 Jul 2026 22:03:33 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-سوم-uwfnryfh4p2wکسی نمیدونه چی تو دل دیگران میگذره... نمیدونم شاید این قدر یه سری از سختی های زندگیم رو یادم رفته که الان با این اتفاقات ناراحت میشم... آدم نمیدونه بابت اینکه سختی کشیده و زجر دیده و تروما زده شده خوشحال باشه یا ناراحت... میگن رنج آدم ها رو به هم نزدیک میکنه... راست میگن؟ نمیدونم... شاید حتی رنج و مشکلات هم باید حد تعادلی داشته باشه... بیشترش تو رو میکنه کیسه زهر متحرک... کسی که نمیتونه به کسی نزدیک بشه چون خیلی از رخم هاش درد میگیرن....هنوز نمیدونم اون بنده خدا از من چی میخواد و مهم تر اینکه من از اون چی میخوام؟ شاید برام آدم مناسبی نیست... شاید من برای اون مناسب نیستم... نمیدونم اصلا من برای کسی و چیزی و جایی مناسبم؟ با این حجم از اختلالات روان، حتی نمیدونم تراپی میتونه کمک کنه؟ بعد از 2 سال... من همون گندیم که بودم... واقعیت اینه که پشت همه تلاش هایی که برای خوب بودن و لبخند زدن و پر انرژی بودن دارم، حس میکنم بیشتر از هر وقتی آدم بدیم... بیشتر از هر وقتی از خودم بدم میاد... داروی روانپزشکی قراره اینو تغییر بده؟ من از دوست داشتن خودم عاجزم... آخه چرا باید خودم رو دوست داشته باشم؟ وجودم از خوبی تهی و خالیه... به قول دایی وانیا، من نور بین اون تاریکی و شاخه های جنگل تاریکم رو نمیبینم... خودم رو گول میزنم... مشکل از آدم هایی که انتخاب میکنم، از محیط، از دوستان، از هیچی نیست... مشکل خودمم... من فقط دلم میخواد خودم رو پاک کنم... مثل یه داستانیم که نوشته شده و حالا هرچه قدرم نویسنده اش تلاش میکنه که به داستان بزک دوزک اضافه بکنه ، بازم داستان یه داستان بی قواره و آبکیه... و چاره ای نیست جز این که یک روز همه کاغذهایی که نوشته رو بسوزونه و تمام... این داستان درست بشو نیست...هرچه قدرم برای خودم افسوس بخورم، هرچه قدرم از خودم خوشم نیاد، نهایتا چیزی تغییر نمیکنه... کاش یه راه ساده و کم درد تر از راهی که دارم میرم بود برای اینکه اوضاع رو درست کنم...اصلا امیدی هست اوضاع درست شه؟ منی که حتی نمیدونم از زندگیم چی میخوام؟ مدت هاست هدفم رو گم کردم... ادای آدم هایی که میدونن دارن چی کار میکنن رو در میارم... برای هرچیزی با چنگ و دندون میجنگم انگار که دارم هدفی رو دنبال میکنم... دل سوزوندن برای خودم مسخره است... یه جور حقه ذهنم برای اینکه با قربانی جلوه دادن خودم ، خودم رو از درست کردن مشکلاتم و نقص هام تبرئه کنم... از افکارم نمیتونم با کسی صحبت کنم، خیلی وقته مینا رو ندیدم... کاش مینا اینجا بود... اون طفلک هم البته حاصل 10 سال رفاقتش با من شده ناله های منو شنیدن... طفلک مینا... که رفیقی مثل من داره... همه اینا رو میگم اما خودم نمیخوام تغییر کنم... به ناله و خودقربانی پنداری و اشک و آه عادت کردم... همه چیم اداست... یه عروسک پوشالی و زشت که پز از تمایل برای دریافت محبته... برای گرفتن محبت همیشه گرسنه است... مهم نیست که این قدر خانواده اش دوسش داشتن و دارن ساپورتش میکنن، مهم نیست بقیه چی بگن... کافیه کوچک ترین حرفی رو بشنوه و حس کنه ترد شده... هرچه قدر تراپیستم سعی میکنه طی 45 دقیقه بهم بفهمونه من نمیتونم بفهمم که چه جوری میتونم جز این باشم... رفتم تراپی تا جز این باشم... ولی به نظر میاد با تمام قوا بخشی از وجودم تلاش میکنه تغییر رو نپذیره... وقتی حرفی رو میشنوه که با واقعیت ها رو به روش میکنه با فرافکنی و سکوت و محو شدن و هزارتا مکانیسم دیگه تمام تلاشش رو میکنه که نشنوه و نفهمه و نپذیره... و تا وقتی رفتار اینه آش همون آش و کاسه همون کاسه است... چیزی که دیگران از افسردگی میدونن اشک و آهه.... چیزی که من میبینم اشک و آهیه که تنهایی مثل همین الان توی اتاقم اتفاق میفته... هق هق هایی که تمام حواسم رو جمع میکنم، بیرون نره صداش تا مامان بابا نگران نشن.. شایدم حوصله ندارم و نمیدونم چه مرگمه که براشون توضیح بدم... و رخ کار تکانه ای رفتار کردن، قهقهه های الکی و خشم های ظاهرا بی مورده...باورم نمیشه از یه حرف و شوخی ساده کسی که ازش خوشم میاد اون قدر دلخور و ناراحت شدم.. و میدونم که اون نمیدونه و نمیفهمه و یحتمل بفهمه هم براش غیرقابل درک باشه... خب آره منطقی هم نیست...کاش وقارِ سکوت کردن و تحمل کردن و کمرنگ بودن رو داشتم... کاش یاد بگیرم این قدر به هر چیزی چنگ نندازم برای تایید گرفتن... کاش باور کنم و تلاش کنم بپذیرم که تا مشکل خودم با خودم ، حل نشه... هیچی درست نمیشه... کاش میشد بپذیرم جای تخریب کردن های الکی که پشتش هیچ باوری نیست... خدایا... خودت کمکم کن....1ناخواهری زشتهناخواهری زشتهSat, 11 Jul 2026 16:50:04 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-دوم-zvlbsznsdnu2تلاش میکنم که عادی باشم ولی میدونم که اون زیر کاملا عصبی و خشمگینم... بخشیش شاید به حق باشه... خیلی اوقات هم projection اتفاق میفته... نمیدونم تاب آوریم بیشتر شده یا کمتر با این همه اتفاقاتی که افتاده... پارسال این موقع نابود بودم... افسرده و مدام به فکر خودکشی... دائما در حال زجر کشیدن و استرسی که خفه ام میکرد... یادم نمیره که این قدر وحشت زده بودم از همین آینده ای که الان توشم که نمیدونستم چی کار کنم... بارها نزدیک به پنیک بودم... پیاده روی های طولانی میرفتم و سعی میکردم زنده بمونم و نفس بکشم... تمام اون شب هایی که داشتم پیاده روی میکردم با آخرین سرعتی که در توانم بود و پادکست گوش میکردم و بورژوا میدیدم و تلاش میکردم کس دیگه ای باشم... تلاش میکردم رویاهام رو زنده نگه دارم... تلاش میکردم همون دختر بلند پروازی باشم که دلم میخواد... شاید تنهاییم و عدم ارتباط واقعیم با دنیا، باعث شد کلا از واقعیت و زمین جدا بشم... نمیدونم... به نظرم داشتم سعی میکردم از دیوونه شدنم جلوگیری کنم... چه بلاهایی که سر انتخاب رشته و امتحان و ... سرمون نیومد... چه بی عدالتی هایی که ندیدیم... و وحشت ناک تر از اون اینکه همش داشتیم بین مرز راه میرفتیم... هیچ چیز هیچ وقت قطعی نمیشد و همیشه هر خبری میومد حاکی از بدتر شدن اوضاع بود... توی جنگ مجبورمون کردن انتخاب رشته کنیم و آینده خیلی هامون برای همیشه تغییر کرد... کسی نمیتونست بین بد و بدتر انتخاب کنه... از غذا خوردن افتاده بودم و قشنگ یادمه روزی رو که روی زمین نشستم و شروع کردم به زار زدن که نمیخوام ادامه بدم... دیگه در توانم نیست... احتمالا نوشته های اون روزها هنوز یه جاهایی هست... توی حساب کاربری قبلیم توی همین پلتفرم... ولی الان یه جور دیگه توی جهنمم... میتونی پیام اخلاقی مثبتش این باشه که همیشه توی اون جهنمی که هستی نمیمونی ولی پیام غیراخلاقیش هم اینه که مهم نیست چی بشه از جهنمی به جهنم دیگه در حال عبوری و قرار نیست اوضاع واقعا درست بشه همیشه...خشمگینم از بی عدالتی که هر روز به خودم یادآوری میکنم همینه که هست... زندگی قرار نیست خیلی اوقات چیزایی که میخوای رو بهت بده و نهایتا تنها کار اینه که تلاش کنی اگر شد یک اپسیلون یه تغییر مثبت ایجاد کنی... تغییر ماندگارهم نیست... در بهترین حالت با خودت میره زیر خاک یا نهایتا میمونه اصلا... امروز جلسه گذاشته بودیم با اساتید که بگیم چه پدری داره ازمون توی رزیدنتی درمیاد... که چی کار باهامون میکنه طب اورژانس و داریم چه مریض ها و مشکلاتی رو میبینیم... ولی مثل همیشه بهمون گفتن خفه شین و همین که هست... تهش بدهکارم شدیم که ما تعدادمون که خیلی زیاده و استادامون بودن که نسل سوخته بودن... اساتیدی که حتی حاضر نیستن کوچیک ترین قدمی برای درست کردن سیستم بردارن... و سرکرده شون پیرمردیه که مثل بقیه مواقع توی تاریخ شخصی و عمومی این مملکت سعی میکنه دلسوزی پدرانه بکنه و به زور صلاح ما رو بهتر از ما بدونه و گند بزنه به همه چیز... متنفرم از اون لحن بی تفاوت و سازش کارانه اش... وقتی گفت کشیک برای اذیت شدنه، دلم میخواست جمجمه بدون مغزش رو بکوبم روی همون نمایشگر محبوبش... تنها راه رفتن ایناست... تا زمانی که این اراذل کت شلواری نشستن و برای یه مشت جوون تصمیم میگیرن که کشیک سخته و نمیدونم بیمارستان همیشه شلوغه و همینه که هست و زمان ما بدتر بود، هیچ چیز رو نمیشه تغییر داد...امیدوارم به زودی اینم مثل اون اعتمادی بزرگ کنار گذاشته بشه... یه مشت روانی سایکو با کلی اختلالات شخصیتی که فکر میکنن جهان بینی حقیرشون ، تمام جهانه:)دلم برای دوست های صمیمیم خیلی تنگ شده ولی در عین حال دارم ازشون دوری میکنم... سگ سیاه افسردگی، همیشه به شکل اشک و آه روم سایه نمیندازه... خیلی اوقات نمیدونم باید چی کار کنم... فقط باید تمام انرژیم رو بذارم که دهنمو ببندم و مهربون و nice باشم... رفتارهای غیرعادی و هیستریک ازم سر نزنه... و آدم باشم.. خوب باشم، خانم باشم... فقط دهنتو بسته نگه دار و لال شو دختر... حرف نزن چیزی نگو احساسات رو بروز نده... کارتو بکن... خفه شو... احساساتت رو بروز نده.... نمیدونم تا کی میتونم این بار رو به دوش بکشم... دارم سعی میکنم نوبت روانپزشک بگیرم برای شروع دارو درمانی... حوصله تراپی رو هم دیگه ندارم.. تراپیستم میگه یه جاهایی که میخوای حرف بزنی خیلی خوب مشارکت داری ولی وقتی هم نخوای شرکت کنی توی سکوت خیلی سفت و مصمم هستی... نمیدونم... احتمالا اون رو هم حسابی دارم کلافه اش میکنم... ولی این قدر خسته ام که حتی حال پیگیری و خودشناسی رو ندارم...و همین داره من رو به جای خطرناک نزدیک میکنه... لحظه ای که دیگه میل به تلاش برای بیرون کشوندن خودم از این منجلاب نداشته باشم... جهنمی بعد یک جهنم دیگه... تنها راهی که دارم توصل به رویا پردازیه ... و اینکه وارد خلا ذهنی بشم.... وگرنه روانی میشم... پارسال از همین مهارت استفاده کردم.. از بچگی درگیر همین مهارتم... شاید بدترین ودر عین حال نجات بخش ترین جز مکانیسم های دفاعی منه... این جوری نیست که صبح تا شب گریه کنم ولی بی میل هم نیستم به این که صبح تا شب گریه کنم..... دیروز عکس گرفتیم با بچه ها و تمام مدت درگیر این بودم که خب وقتی این قدر زشتم چه شکلی بقیه ازم خوششون بیاد... و اصلا میدونم خودم هم که درگیری ام چیز عجیبیه... مسئله این نیست و بقیه هم این جوری از بقیه خوششون نمیاد یا نیاد... ممکنه کسی به من نگه زیبام ولی زشت هم نمیگه بهم و اصلا کلا اساس ارتباطات این حوری نیست... من همه اینا رو میشنوم و میدونم ولی بهش اعتقادی ندارم... کاش تموم میشد این کابوس... مراقبت و خودآگاهی و سلامت روان داشتن و یا بهتره بگم در راه سلامت روان تلاش کردن میتونه خیلی ترسناک، خسته کننده و دردناک باشه... ناخواهری زشتهناخواهری زشتهWed, 01 Jul 2026 21:02:11 +0330https://virgool.ir/@gholampour.negar99/نوشته-یکم-bijhquuoahqgاصلا نوشتن برای پیش گیری از رنج کشیدنه... یا شایدم حس نکردنش... اون روز وسط خوندن یه کتاب در مورد زیست یک زن در جنگ بین صربستان و کوزوو و ... این رو خوندم... که انگار اون هم همیشه احساس میکرده که بعد از اینکه جنگ و استرس و ترس و وحشت بهش فشار آورده یه جورایی وابسته نوشتن و کامپیوترش شده... شاید تایمی برای شنیده شدن... یا شاید تلاشی برای اینکه رنجت رو مستند کنی که حس کنی بقیه هم میبینن که رنج میکشی... شاید هم برای اینکه لحظه ای بتونی ازش فاصله بگیری... انگار که داری از وسطش میای بیرون و بهش نگاه میکنی...بارها مدتی رو درگیر نوشتن بودم ولی ولش کردم.. به علل مختلف... نوشته های من اغلب ناشی از بالاآوردن افکار بهم ریخته و بدون شکلی هستند که نه زیبایی ادبی دارن نه غنا معنایی... صرفا نوعی تلاش برای تخلیه روان من هستن... که انگار هیچ وقت هم توش موفق نیستم..... چون یه روان و ذهنم یک کارخونه بی انتهاست که پره از دیگ های جوشان از احساسات و افکاری که حتی خیلی ترکیبشون منطقی یا واضح نیست... معنای خاصی نداره و هرچی تلاش میکنیم که این دیگه ها رو خالی کنیم باز هم به لحظه پر میشن... درگیر افسردگی ام... اینو تراپیستم میگه... سوال من این نیست که چرا افسرده ام... سوال من اینه که مگه افسردگی این شکلیه؟ دقیقا نمیدونم چه مرگمه... تصویر همیشگی از افسردگی که برامون ساختن، کرایتریا های DSM و ... هیچ کدوم افسردگی من رو پس چرا پوشش نمیدن... یه لحظه هایی این قدر گیجم از این که دقیقا چمه که واقعا فکر میکنم دیوونه بودن تنها صفتیه که منو توصیف میکنه... حس میکنم در هیچ کتگوری قابل شناخت روانپزشکی نمیگنجم.. چه برسه که بخوام درمان بشم..... با رنج خودم رو تحمل میکنم... و آخ که چه قدر گاهی دلم میخواد دیگه تحمل نکنم... خسته ام... از تحمل خودم خسته ام... از زنجیرهایی که بهم آویزونه... از کسی که هستم... لحظه ای مجنون وار پر شور و پر از سر و صدا و بعدش خیره به دیوار در حالیکه که انگار یک گرداب وسط سینه ام داره تمام شادی و زندگی درونم رو میمکه... و یک خلا وحشتناک که لاجرم منو درون خودش فرو میبره... بارها به خودم میام و میبینم دارم بغض میکنم... و بعد از اینکه دلم به حال خودم میسوزه حالم از خودم بهم میخوره... من معتاد خود قربانی پنداری ام... چه مرگمه؟ چرا اینجوریم؟ چه جوری وقتی من این جوریم توقع دارم دیگران دوسم داشته باشن... یک هیولای هزار چهره ... عصبی و خشن و وسواسی و سطحی و زودرنج و معتاد و نیازمند... نامتعادلی که لحظه ای قهقه میزنه و لحظه بعد گریه میکنه... انگار وجودم هزار تیکه است... رنجی که میکشم به جسمم نفوذ کرده... تمام بدنم انگار داره با سلول هاش اینو تحمل میکنه... دردی روی قفسه سینه ام حس میکنم... و این درد ربطی به کشیک های سنگین و کار زیاد و ... نداره ... من از اول همین قدر روانی بودم... همیشه موجی از تنهایی و غم جوری منو توی خودش غرق میکنه انگار که بخشی از یک تراژدی از شکسپیر هستم... تراپیستم میگه اینکه تماما احساس غم نمیکنم و احساسات گیج کننده دارم بخشیش به خاطر بیماری adhd زمینه ای ام هست... اخیرا مشکلات جسمی هم پیدا کردم... هیچ وقت این قدر تجربه سردرد و IBS رو نداشتم... تراپیستم بهم اکیدا توصیه کرد که پیگیر شروع مصرف دارو زیر نظر روانپزشک و نه به صورت خودسر باشم... هنوز نرفتم سراغش... میگه تنهایی به جنگ این ماجرا نرو.. داری باری رو تنهایی به دوش میکشی که نباید و اگر دارو مصرف کنی، میفهمی که چه قدر سنگینی از رو دوشت برداشته میشه.... مطمئنم حق با اونه ولی نمیدونم چرا هیچ کاری نمیکنم... در محیط کار به خودم میام و میبینم از همه کس و همه چیز خشم دارم... از اینکه مجبورم بشینم منتظر استاد تا زمانی که ساده ترین چیزها رو باید بارها توضیح بدم یا ندونم کاری و طلبکار بودن مریض هام... از بی منطق بودن استاف طب اورژانس گرفته تا غرغرها و ناله های مداوم اطرافیان... از زیر کار در رفتن هاشون ... از اهمیت ندادن اینترن ها و استاژر ها به درس و کتاب و پزشکی... از اینکه میدوم برای کار مریضا و بقیه متوجه نمیشن که برام مهمه... از اینکه مرد مورد علاقه ام با همه مهربونی که باهام داره بهم هیچ وقت پیام نمیده و همیشه منم که دهن خودمو صاف میکنم و تهشم میبازم و خودم بهش پیام میدم چون غم نبودنش بیشتر از خرد شدنم لهم کرده... چون دیگه نبودن این یکی رو نمیکشم ... و میفهمم یکی از دوستام چی کشید برای جدا شدن از آدم سمی ای توی زندگیش که جز دروغ و خیانت براش چیزی نیاورد ولی بهش محبت کرد... انگار که با نوازش بهت زهر بدن... نه اون قدر سریع که در جا بکشتت بلکه به آهستگی که فقط از پا درت بیاره اون قدر که نتونی رو پات وایسی و همیشه بمونی تا زهر بریزن به جونت.... آدمی که دوسش دارم هیچ ویژگی غریب و استثنائی نداره.... هیچ ایراد غریبی هم نداره... و دردناکه... ماجرا این آدم نیز... نیاز منه به این که یک نفر منو از بیرون دوست داشته باشه... از خودم متنفرم .... از خودم بیزارم و خب چه طوری میشه آدم ها دوسم داشته باشن... دلم میخواد جیغ و داد کنم... دلم میخواد چیزی بشکونم... فریاد بزنم... خشمم و استیصالم رو خالی کنم... نمیتونم... کاش حداقل یکم زار بزنم... خیلی روزا گریه میکنم ولی انگار این جور گریه کردن خالی نمیکنه منو ... سعی میکنم مراقبت کنم از بقیه... ولی ناتوانم... اصلا چه جوری میتونم وقتی این قدر خودم حالم بده مراقب کسی باشم... همه چیم الکیه ... همه چیم... و حس میکنم از خودم بیشتر از هر کسی بدم میاد... ترکیب رقت انگیزی از دل سوزوندن برای خودم، عدم امیدواری و خشم و نفرت از خودم... گاهی فکر میکنم کاشکی به کلی محو بشم... یه جور محو شدن بی درد یه جوری که نه خودم بفهمم نه کسی... فقط این درد تموم بشه... خودکشی رو راه حل نمیبینم چون میدونم مامانم خیلی رنج میکشه... ولی حتی نمیتونم بهش بگم که چه رنجی میکشم چون میترسم پنیک کنه... حتی وقتی صدای پای مامان بابا رو میشنوم که به اتاقم نزدیک میشن الکی زود اشکامو پاک میکنم یا ادای اینکه دارم صورتمو آرایشش رو پاک میکنم درمیارم که متوجه نشن ... و خب کارمم خوب انجام میدم... فکر نمیکنم ایده ای در مورد اینکه چه قدر دارم گریه میکنم و چه قدر افسرده ام داشته باشن... روم نمیشه چیزی بگم... حتی به تراپیستم هم وقتی میرسم، یه جاهایی گنگ و لال میشم... نمیتونم حرف بزنم... واقعا چون خودم نمیفهمم چه مرگمه... چه برسه که بخوام به کسی بگم که چه مرگمه... کاش میشد نبود... کاش میشد از اول شروع کرد... یا نه .... حتی فقط نبود... کاش به ناگهان همه چیز پاک میشد... اون وقت دیگه نه من رنج میکشیدم نه بقیه از حضورم رنج میبردن... این خیلی ظالمانه است که هزاران چیز کوچیک و درشت از همون لحظه اول که میای به این دنیا تا وقتی بزرگ سال و نوجوان میشی که حتی نمیدونی چه جوری بهت زخم زدن و رفتن... و بعد به بزرگسالی میرسی و آشوبی که باید در حالیکه بخش زیادیش تقصیر تو نیست رو سر و سامون بدی... باید همه چیزو درست کنی... تو باید بجنگی و رنج بکشی و مرهم بذاری برای خودت... گاهی اوقات میبینم که دارم نفس نفس میزنم... نشستم و هیچ کاری نمیکنم ولی نفس نفس میزنم ... انگار که یه چیزی ممکنه هرلحظه قفسه سینه ام رو بشکافه... نمیدونمامیدوارم بتونم از پس این بر بیام... گرچه برخی روزها حس میکنم که این بار قسر در نمیرم... ناخواهری زشتهناخواهری زشتهMon, 29 Jun 2026 17:27:46 +0330