https://virgool.ir/feed/@ghoghaaaخواندن داستان «اتاق مصاحبه» را از دست ندید!fa2026-11-11 16:34:50https://files.virgool.ir/upload/users/1536322/avatar/e4YtJE.jpeghttps://virgool.ir/@ghoghaaahttps://virgool.ir/@ghoghaaa/قسمت-هفتم-حالا-که-دیر-شده-برای-تمام-حرف-هایت-جواب-دارم-fwaif69pmsfcهنوز هم بعد از این همه مدت احساس می‌کنم بخشی از وجودم را پیش تو جا گذاشته‌ام.احساس خالی بودن می‌کنم.دوست داشتم داستانمان جور دیگری تمام می‌شد.جایی خواندم:«درست است که ما پایان قشنگی نداشتیم اما داستان قشنگی داشتیم.»این جمله مرا یاد تو می‌اندازد.من برای خودم تصور می‌کردم داستان ما قشنگ است اما راستش را بخواهی چیزی جز وهم و خیال پوچ نبود.برای خودم آینده‌ای را تصور می‌کردم که هیچ وقت قرار نبود از راه برسد.هنوز هم نمی‌توانم درک کنم که چطور توانستی این کار را با من بکنی.فکر کردم به من اعتماد داری و مرا نزدیک به خودت، به قلبت می‌دانی.اما من در دل تو هیچ آشیانه‌ای نداشتم.این را خیلی دیر فهمیدم.دوست دارم تلفن را بردارم و به تو زنگ بزنم.بپرسم رو به راهی در نبود من؟من حسودی می‌کنم به این حال خوشت در نبود من.راستش هیچ وقت فکر نمی‌کردم بتوانی آن چیزهای وحشتناک را درباره من بگویی!من تو را باور کردم.به تو اعتماد داشتم و حاضر بودم برایت هر کاری بکنم.به خاطر ندارم در زندگی از کاری انقدر مطمئن بوده باشم.شاید این اولین باری باشد که دارم اعتراف می‌کنم:«من عاشقت بودم و شاید با همه بدی هایت،هنوز هم عاشقت هستم.»نه حرفم را پس میگیرم .از تو متنفرم حالا،از تو که هستی وقتی خودت نیستی.برای خودم غمگینم.برای تمام وقت‌هایی که باید از خودم در برابر تو دفاع می‌کردم و نکردم.ناراحتم برای منی که زیادی ترسو بودم.حالا که دیر شده برای تمام حرف هایت جواب دارم!لعنت به جواب‌های درست که هیچ وقت سرموقع از راه نمی‌رسند.غوغاغوغاMon, 27 Jun 2022 03:10:40 +0430https://virgool.ir/@ghoghaaa/قسمت-ششم-من-برایش-چه-کسی-بودم-swxnaspzur5qدر این مدت مدام به چیزهایی که در این ۲ سال از دست دادم فکر می‌کردم.اینکه چه چیزهایی را از من گرفته بود؟آیا جوانی و صاف و ساده بودنم را از دست داده بودم یا این داستان برایم بیشتر از اینها رقم خورده بود؟لبخند روی لب‌هایم،شادی درونم، اعتمادم به دیگران و حتی جایی که دوست داشتم در آن کار کنم را از من گرفته بود.با خودم فکر می‌کردم بعد از گذشت تقریبا یک سال باید مرا از یاد برده باشد اما وقتی در محل کار جدید مجبور شدم با شرکت تماس بگیرم همه چیز دوباره به هم ریخت.خیلی عادی و خوشرو با یکی از همکارانم تماس گرفتم و برای همکاری شرایط را جویا شدم.همه چیز داشت روال عادی خودش را پیش می‌گرفت تا اینکه این پیام برایم ارسال شد:«آقای سرمه‌ای پوش گفتند که ما دیگر به ایرانی‌ها سرویسی ارائه نمی‌کنیم.»انگار که سیلی خورده باشم، منگ و گیج شدم و قلبم شروع کرد به تند زدن.با خودم می‌خندیدم و جمله‌اش را تکرار می‌کردم.با خودم می‌گفتم چقدر آدم مزخرفی هستی مرد.شاید مزخرف فقط بیانگر یک لحظه او بود و دوباره توانسته بود مرا تحت تاثیر کارش قرار بدهد؛که مرا آزار بدهد.دیگر نمیتوانستم به داستانم برگردم و وقایع را شرح دهم.به قدری از حرف‌هایش ناراحت و عصبانی بودم که رشته افکارم خودبه‌خود از هم پاره شده بود.چرا باید چنین حرف‌هایی میزد؟این سوال که آیا به من علاقه‌ای دارد یا شاید هنوز هم علاقه دارد به راحتی پاسخ داده شده بود؟آیا چون به هدفش نرسیده بود می‌خواست انتقام بگیرد و من را جلوی رئیس جدیدم خراب کند؟قطعا جواب نمی‌توانست جز این باشد.مدام از خودم این سوال را می‌پرسیدم که این همه نفرت و کینه‌ورزی از کجاست؟جمله‌هایش ناخودآگاه در سرم تکرار می‌شد:«ما نمی‌خواهیم فرد در ارتباط با ما این خانم باشد.»«ما تجربه خوبی از همکاری با این خانم نداریم.»ما ...همه روزهایی که گذراندم را با خودم مرور می‌کردم و به هیچ جوابی نمی‌رسیدم.من کار اشتباهی انجام نداده بودم و او هنوز هم مرا مورد اتهام قرار می‌داد.من برایش چه کسی بودم؟یک بازیچه یا بیشتر از اینها؟غوغاغوغاMon, 09 May 2022 16:22:12 +0430https://virgool.ir/@ghoghaaa/قسمت-پنجم-آیا-حاضری-زن-دوم-کسی-شوی-usjmqtu4acphچند روزی است که دیگر به گذشته فکر نمی‌کنم.این برای منی که هر لحظه را در گذشته به سر می‌برم کمی عجیب است.اما این فکر نکردن‌ها به این معنا نیست که ادامه‌ای برای داستان من وجود ندارد.هنوز هم آن دختر معصوم و پاک روزهای اول را به خاطر دارم؛که چطور کودکانه عشق خود را ستایش می‌کرد و هر کاری برای او می‌کرد تا به وصال او برسد.در آن دوران دوباره رویا بافتن را شروع کرده بود و گویی برای خودش فصل تازه‌ای از زندگی را آغاز کرده بود.قبول می‌کنم که مانند هر عاشق دیگری بسیار خام بودم و نشانه‌هایی را دنبال می‌کردم که هر کس دیگری دنبال می‌کند.از میزان توجه او به خودم هیجان زده می‌شدم و بسیاری از اوقات این سوال را از خودم می‌پرسیدم که آیا این منم که این داستان‌ها را برای خودم می‌بافم یا نه؟آیا واقعا این رفتار‌ها و توجه‌های متفاوت نسبت به من وجود داشت؟مدام در حال مقایسه خودم با دیگران بودم و در هر مسیری که دنبال می‌کردم به تفاوت و تضاد می‌رسیدم.این مطلع نبودن و معلق بودن برایم طاقت فرسا بود.روزهایی بسیار با هم خوب بودیم و مکالماتی را داشتیم که هیچ کارمند و رئیسی با هم ندارند و نخواهند داشت.نه از آنها که ممکن است فکرش را بکنید.برایم از دغدغه‌هایش حرف میزد و من سعی می‌کردم با حرف‌های مثبت و خوب او را آرام کنم و به نوعی هم‌درد او باشم.البته در این کار موفق هم می‌شدم و این مرا برای ادامه دادن مشتاق‌تر می‌کرد.من هم در مواقع سختی و عصبانیت به او پناه می‌بردم و از او انتظار راه حلی داشتم.او هم خوب می‌دانست با یک دختر خام و عاشق و به ظاهر پولدار چطور رفتار کند.به یاد دارم که وجود همین رفتارها و تغییر پیدا کردن آنها به شیوه‌ای بد آن هم به هدف آزردن من خوب جواب می‌داد و انگار او از این بخش داستان لذت می‌برد و عقده‌ای دیرینه از آدم‌های پولدار را سر من خالی می‌کرد.اگر الان به داستانم نگاه کنم خوب می‌دانم برای به دست آوردن من هر کاری کرد و هر چیزی از او برمی‌آمد.گویی هیچ خط قرمزی برایش وجود نداشت؛راستش را بگویم هیچ وقت نمی‌توانستم بفهمم من برای او چه کسی بودم چرا که سدی نامرئی و جدی بین من و او وجود داشت که من همیشه سعی می‌کردم آن را نادیده بگیرم.در این بخش داستان من مانند همه داستان‌های عشقی به شخص سوم خود میرسد یا شاید شخص دوم؛سوم از لحاظ مثلث عشقی و دوم شاید از نظر عشق دوم.:«آیا حاضری زن دوم کسی شوی؟»ادامه دارد...غوغاغوغاSun, 13 Mar 2022 23:17:57 +0330https://virgool.ir/@ghoghaaa/آیا-کسی-بودم-که-بشود-به-این-راحتی-جایگزین-کرد-opaifzcz4rufآخرین روز حضورم در شرکت را خوب به خاطر دارم.نقطه عطف دیگری در زندگی من.آخرین روز از بهار به داستانمان پایان دادم.با استرس تمام وسایلم را جمع می‌کردم تا کسی متوجه نشود.می‌خواستم همه چیز به یکباره مثل شروعش بسیار عادی و دراماتیک تمام شود.همه همکاران یکی پس از دیگری روز معمولی خود را تمام کردند تا وارد روز بعدی بشوند.خداحافظی‌های معمولی از همان‌ها که قرار است روز بعد همدیگر را ببینیم .هیچ رفتار خاصی به نظر نمی‌رسید.لیوان‌های دوست داشتنی خودم،خودکارهایم و حتی جامدادی روی میزم را نیز برداشتم.میزم را مثل هر روز مرتب کردم تا برای روز بعدی آماده باشد.اما اینبار داشتم جایم را خالی می‌کردم برای آدم بعدی.به این هم فکر می‌کردم آیا کسی بودم یا هستم که بشود به این راحتی جایگزین کرد؟یا اینکه آیا متوجه نبودن وسایل من خواهند شد؟یادداشت‌های کاری روی تخته را یکی پس از دیگری برداشتم و جلوی اسمم خالی از هر کاری شد برای انجام دادن.هم کیفم پر بود و هم ذهنم و هر کدام در آستانه فروپاشی.کیفم پر بود از دفتر‌های نوشته شده و لیوان و ظرف و چیز‌های بی اهمیت.اما دلم و ذهنم.آنها تلفیقی بودند از روز‌های پرهیجان و خاطره انگیز ،روزهای خوب پر از جشن و شادی ،روزهای پراسترس و سمی،روزهای اذیت و آزار و روزهای پر از دلشکستگی و تحقیر...اینجور رفتن را هم برای خودم پیروزی تلقی می‌کردم اما اینطور هم فکر می‌کردم که حقم بیشتر از اینهاست.دوست داشتم حرف‌هایم را بزنم و بروم.ولی بخش دیگری از وجودم او را محق هیچ توضیح یا ملامتی نمی‌دانست.حسی متناقض؛درست مثل شخصیت و رفتار‌های آن سرمه‌ای پوش که دنیایم را برایش به هم ریخته بودم.امروز که می‌نویسم خودم را محق گذشتن و ادامه دادن می‌دانم.بعد از یکسال برای خودم راهی پیدا کردم برای نجات؛تا تنها اثری که از او باقی می‌ماند در بین کلماتم باشد و نه بیشتر.می‌خواهم روزی برسد که دیگر حتی اسم او را به خاطر نداشته باشم و مجبور باشم زیادی به مغرم فشار بیاورم تا او را، حتی اسمش را به خاطر بیاورم.آن روز تنها چیزهایی که در سرم مرور می‌شد مکالمات ناخوشایندمان بود.ناخوشایند برای من و شاید بی‌اهمیت برای او.خوب حس‌‌های بعد آخرین حرف‌ها را به خاطر دارم.با هر پیامی که می‌داد و مرا بی رحمانه محکوم می‌کرد و به من بی احترامی می‌کرد،هر لحظه خودم را به ایست قلبی نزدیک‌تر می‌دیدم!انگار بخشی از من از بین می‌رفت و می‌شکست.چند وقت پیش به اسکرین‌شاتی از پیامش برخوردم و انگار باز پرت شدم به آن روز.برایم نوشته بود:«این آخرین بارت باشد که به من درس اخلاق می‌دهی! این بار آخری است که به تو اخطار می‌دهم.بار دیگر رفتار دیگری خواهم کرد.»درست است.همین قدر رسمی.همین قدر بی احساس و پر از حس تنفر؛ چرا که من در بحث پیروز شده بودم و حرف درست را من می‌زدم؛حرفی ساده اما سنگین که غرورش اجازه نمی‌داد آن را بپذیرد.اشک‌های در تاکسی در راه برگشت هنوز درونم خشک نشده‌اند.موقع رفتن که شد حتی نمی‌توانستم صبر کنم که او از سفر برگردد و بخواهد یه مشت مزخرف تحویل من بدهد.آن روزها بدی‌ها بیشتر برایم رنگ داشت که این کار را برایم کمی آسان‌ می‌کرد و راه رفتن را برایم هموارتر.امروز با دیدن دوباره آن مکالمات نتوانستم در مورد روز‌های خوب و حس‌های زیبا و هرچند غلطی که تجربه کردم بنویسم.آن شب وسایلم را برداشتم و روی مبل گذاشتم.مثل همیشه پریز کتری برقی را کشیدم،در بالکن را قفل کردم و از خاموش بودن کولر اطمینان حاصل کردم؛کارهایی که همیشه آنها را به من و دیگران گوشزد می‌کرد.برای آخرین بار به اتاق مصاحبه،به تخته کارها،به میز‌های خالی،حتی به میز خالی از خودم برای آخرین بار نگاه کردم.چراغ را خاموش کردم و برای آخرین بود بار بود که رفتم.ادامه دارد...غوغاغوغاThu, 10 Mar 2022 01:56:58 +0330https://virgool.ir/@ghoghaaa/هر-کسی-جای-من-بود-او-را-باور-می-کرد-mjet3ebq6xcaهر وقت که به ادامه داستان فکر می‌کنم ناخودآگاه ترسی درونم پدیدار می‌شود.نمی‌دانم کجای داستانم را اول بازگو کنم.کدام اتفاقات مهم‌تر هستند؟آیا می‌توانم به نوشتن ادامه بدهم؟آیا کلمات راه خودشان را پیدا خواهند کرد؟ ادامه را از روز اول شروع به کار بگویم یا از وقایعی بگویم که در ذهنم پررنگ‌تر هستند؟ سفر زمان را روی این داستان اعمال کنم یا نه؟ درست مثل همین ۳ سالی که به سرعت گذشت.که انگار همین دیروز بود و گویی من ناگهان وارد امروز شده باشم.از آن روزها تنها جملاتی در خاطرم مانده که برایم عجیب بودند.امروز وقایع اولیه به نظرم آنقدر جذاب وچشم‌گیر نیستند.اما من دختری بودم که کوچک‌ترین چیزها برایم جذابیت داشت و به دنبال یادگیری هر چه سریع‌تر بودم.اوایل کار بسیار پرشور و پرهیجان بودم و به جزئیات خیلی توجه می‌کردم.اینکه در اطرافم چه اتفاقاتی رخ می‌داد و همکاران جدیدم در مورد من چه نظراتی داشتند.نشانه‌های زیادی در برابر من قرار داشت تا انتهای مسیر را به من نشان بدهد اما انگار تمام توجهم معطوف او بود برای همین هیچ کدام از آنها را جدی تلقی نکردم.سعی می‌کنم بعد از گذشت مدت‌ها آنقدر خودزنی نکنم چون هر کسی جای من بود او را باور می‌کرد.همه جور سوالی از من پرسیده می‌شد و تمامی نداشت، اما عجیب‌ترین آنها مختص همان سرمه‌ای پوش بود.سرمه‌ای پوش! اسمی که نمی دانم مناسب است یا نه؟سوالاتی از من می‌پرسید که به قول مشاورم:«هر پسری که از دختری خوشش بیاید اینگونه سوالات را از او می‌پرسد.»:«شما آشپزی هم بلدی؟»:«فلان فیلم را دیده‌ای؟»:«ساعت دستت چه مارکی است؟»:«بچه‌ها دیده‌اید چه کفش‌هایی پوشیده؟حتما باید گران باشند.»:«آیا حاضری زن دوم کسی شوی؟»با هر سوالی که می‌پرسید من بیشتر خجالت‌زده می‌شدم و بیشتر مشتاق.مشتاق کل کل کردن با او .کاری که بسیار از آن لذت می‌بردم و می‌توانستم او را به چالش بکشم.و اما سوال آخر!سوالی که با سرخ شدن و جواب ندادن، آن را هزاران بار رد کردم اما همیشه دفعه بعدی وجود داشت.هنوزم به جواب این سوال فکر می‌کنم؛جوابی که آن روز داشتم و جوابی که امروز دارم.همینطور که این متن‌ها را می‌نویسم هنوزم واهمه دارم.ترسی که خود او درون من کاشت و رشد داد.ابتدای کار با خودم فکر می‌کردم آیا کسی شبیه به او می‌تواند از کسی شبیه من خوشش بیاید؟عاشق شدن که آخر کار بود.بسیار خودم را دست کم گرفته بودم و در سرزمین عجایب خیالی و پوچ او گشت‌وگذار می‌کردم؛به امید روز‌های خوب عاشقانه.من اولین دختری نبودم که عاشق رئیسش شده بود و آخرینش هم نخواهم بود.ادامه دارد...غوغاغوغاWed, 09 Mar 2022 00:16:06 +0330https://virgool.ir/@ghoghaaa/مصاحبه-دوم-jh2qr5gtvf3yبعد از چند روز که از مصاحبه گذشت پیامی دریافت کردم.متن پیام به این صورت بود:«ما به دنبال فردی هستیم که دارای تجربه‌های بیشتری باشد.»در واقع جواب نه بود و من هنوز در فکر آن قرار ملاقات بودم. لحظه به لحظه آن را با خودم مرور می‌کردم و ناامیدی از اینکه قرار دیگری در کار نیست حسابی افکارم را به هم ریخته بود.وقتی برای مصاحبه رفتم هنوز در جایی شبیه مهدکودک کار می‌کردم.فکر کردن به محیط جدید کار برایم هیجان‌انگیز بود و از اینکه نه شنیده بودم خوشحال نبودم.بعد از آن پیام دوباره تلاش کردم تا به همان مهدکودک کوچک خودم خو بگیرم.یادم می‌آید در آن زمان سریالی را تماشا می‌کردم که پسر قصه بسیار شبیه شخص مصاحبه‌کننده بود.هر وقت او را می‌دیدم دوباره یاد آن روز برایم زنده می‌شد.از درون منتظر معجزه‌ای بودم و تمام راه‌های کائنات را امتحان می‌کردم تا نشانه‌ها را برای خودم معنی کنم.از فال حافظ گرفته تا خواندن کتاب‌های رفتارشناسی و بررسی مکالمه‌های آن روز تا ببینم آیا به نتیجه دلخواهم می‌رسم یا نه.شاید زیادی دنیا را برای یک مصاحبه ساده شلوغ کرده بودم.اما از کارم احساس رضایت می‌کردم.همینطور که مشغول انجام کارهای کلاس بچه‌ها بودم صفحه گوشی روشن شد:«از شما دعوت می‌کنم در مصاحبه دوم شرکت کنید اما این بار من هم در آن حضور دارم» .پیام را از واسطی گرفتم که از من برای مصاحبه این شغل دعوت کرده بود.از خوشحالی در پوست خودم نمی‌گنجیدم و باز هم فکر دیدن دوباره او و سوال‌های جدید، مرا به هیجان می‌آورد.اینبار برای مصاحبه دوم از شغل فعلی خود مرخصی گرفتم.خبر خوش این بود که این بار در جلسه مصاحبه خبری از آن دختر نچسب نبود.من بودم و فرد واسط و همان سرمه‌ای پوش.اینبار راحتتر لباس پوشیده بود و با تیشرتی ساده و صندل _بله صندل_ در جلسه حاضر شد.از میزان راحت بودنش بسیار تعجب کرده بودم.تا به حال در محیط‌های رسمی یا شبه‌رسمی چنین پوششی ندیده بودم.اما عجیبی داستان اینجا بود که به نظرم رفتار بسیار گرم و صمیمی داشت.اگر بخواهم صادق باشم به نظرم خوش‌ چهره و جذاب بود ،حتی با وجود آن صندل‌های عجیب.بعد‌ها که کارکشته‌تر شدم و در جلسات بیشتری شرکت کردم به این نتیجه رسیدم ظاهرا راحتی لباس چیز غیرمعمولی نیست اما هنوزم به نظرم مناسب نبود.این بار گویا راحتتر ارتباط برقرار ‌کرد و به خودش آنقدر مطمئن بود که از من سوالات عجیب‌وغریب بپرسد:«برای شستن شیشه‌های یک برج که n عدد پنجره دارد چقدر باید دستمزد در نظر بگیریم؟»«از چه چیزی بیشتر می‌ترسی؟آیا از سوسک می‌ترسی؟»«از ترس‌هایت برایم بگو؟»در مورد تاریخ تولدم از من سوال کرد.گفتم من در این تاریخ متولد شده‌ام.خندید و گفت:«من هم در همان روز ۲ ماه بعد به دنیا آمده‌ام.جالب است»و اما سوال میلیون دلاری:«این خودکار را به من بفروش.»شک نداشتم که برای سنجیدن هوشمندی من این سوالات را می‌پرسید و هر لحظه منتظر بود تا من پا پس بکشم. اگر اهل فیلم باشید خوب می‌دانید سوال آخر مربوط به کدام فیلم است.من هم بدون درنگ پاسخش را با دیالوگ بعدی فیلم دادم.سریعا جا خورد و سعی کرد یکه خوردنش را پنهان کند اما من به خودم می‌بالیدم و در دلم به شکست او می‌خندیدم.بعد‌ها روزی به من گفت:« به نظرم هر کسی این فیلم را دیده باشد آدم جذابی است.»ادامه دارد...غوغاغوغاMon, 07 Mar 2022 01:16:01 +0330https://virgool.ir/@ghoghaaa/اتاق-مصاحبه-i7hb2bssyflbدوست دارم باز هم بنویسم.یعنی بیشتر حرف بزنم.آنقدر حرف‌‌هایم روی هم تلنبار شده‌اند که نمی‌دانم این راه کافی خواهد بود یا نه.می‌خواهم از گلایه‌ها و خستگی‌هایم حرف بزنم.در آستانه ۲۴ سالگی حس‌های متناقضی دارم.هم بسیار کوچکم و هم بسیار پیر.مانند داستان‌های قدیمی می‌خواهم از ۲۱ سالگی تعریف کردن را آغاز کنم.درست است که قلم برایم حس دیگری دارد اما اینجا نوشته‌ها و افکار شخصی‌ام را برایتان بازگو می‌کنم.نقطه شروع یک روز بهاری بود.شاید در اردیبهشت ماه که برای مصاحبه کاری به شرکتی دعوت شدم.در خیابان منتظر تماس بودم تا به مکان مصاحبه بروم.آدرس را گرفتم و با دلهره راهی شدم.تمام راه به حرف‌هایی که باید میزدم فکر می‌کردم و سوالاتی که در انتظارم بود.به یک آپارتمان ساده نبش اتوبان رسیدم و پیاده شدم.در را زدم و وارد ساختمان شدم.قلبم تند میزد و در آینه آسانسور به خودم نگاه می‌کردم.بعد از گذشت ۳ سال به یاد ندارم که اولین چیزی که بعد از ورود دیدم چه بود اما نقطه عطف آن روز را خوب به خاطر دارم.در اتاق مصاحبه باز شد و من در ۲۱ سالگی برای اولین بار عاشق شدم.شاید فکر کنید عشق در نگاه اول وجود ندارد اما آن روز ساعت ۴ بعد از ظهر عشق برایم در لحظه‌ای عینیت پیدا کرد.هنوز هم رنگ پیراهن و نحوه ایستادنش را به خاطر دارم.به دیواری تکیه زده بود و داشت به اتوبان نگاه می‌کرد.پیراهنی سرمه‌ای به تن داشت و وقتی در باز شد و نگاه‌هایمان به هم تلاقی پیدا کرد در آن لحظه فکر کردم آیا چیزی که دارم می‌بینم واقعی است؟مگر می‌شود؟من را کامل زیر نظر گرفت و از بالا تا پایین مرا برانداز کرد.شروع به صحبت کردیم که دختری وارد اتاق شد.رفتاری صمیمی با هم داشتند که بلافاصله نظرم را جلب کرد.در حین مصاحبه نمی‌توانستم بشنوم چون حواسم پرت انگشتر طلای ساده‌ای بود که در دست چپ دختر بود.در ذهنم با خودم آرزو می کردم و امیدوار بودم که زن و شوهر نباشند.اما هر چه بیشتر سعی می‌کردم متمرکز شوم دختر با رفتار‌های زیرکانه خودش را به آن مرد یا پسر ارتباط میداد.وقتی داشتم از در بیرون می‌رفتم با خودم آرزو می‌کردم این آخرین دیدار ما نباشد.نمی‌دانم بگویم خوشبختانه یا متاسفانه اما آخرین دیدار ما به آن اتاق کوچک مصاحبه ختم نشد.خیلی خوب به خاطر دارم که حتی با مشاورم در مورد آن دیدار کوتاه صحبت کردم و از او برایش گفتم.مشاورم همیشه برایم آرزوی خیر می‌کند و آن روز هم گفت:«امیدوارم اگر برای تو خیر است پیش بیاید.»و من در دلم از خدا می‌خواستم این همان خیر من باشد و برای من باشد...ادامه دارد...غوغاغوغاFri, 04 Mar 2022 22:33:01 +0330