https://virgool.ir/feed/@ghazal.narratesمن غزل هستم. روایت‌گر تجربه‌های زیسته. جایی میان حافظه، جنگ و زندگی در جست‌وجوی معنا. علاقه مند به تجربه‌های زنانه و جهان درونی زنان. در حال نگارش نخستین رمانم هستم.fa2026-11-11 11:16:29https://files.virgool.ir/upload/users/4848415/avatar/sSAlWu.pnghttps://virgool.ir/@ghazal.narrateshttps://virgool.ir/@ghazal.narrates/وقتی-آسمان-دیگر-آبی-نیست-سهم-تو-از-آفتاب-خاکستر-نبود-btzndrmc9pmx(نامه‌ای به دخترم)سهم تو از آفتاب__ خاکستر نبوددخترمسوداگرانِ زیتون و آهن،با هیبتِ منجیان از راه رسیدند؛در دستِ راست‌شان شاخه‌زیتونی بودکه بوی تزویر می‌داد،و در آستینِ چپ،خنجری تشنه‌ی خونِ خورشید.چه سخاوتمندانهاز «شفای مادرم» گفتند،و چه فریب‌کارانهبه خواهرکِ کوچکموعده‌ی عروسکی دادند؛با چشمانی به آبیِ آسمانِ ندیده،و گیسوانی به رنگِ خوشه‌های گندمِ نچیده.من شنیدم،با همین گوش‌های ساده‌لوح،فریادشان را:ما برای ذبحِ جنگ آمده‌ایماماصلح را قربانی کردند!دخترم،می‌گفتندباید ماه را از گلوی اژدها بیرون کشید؛غافل از آن‌کهخودِ اژدها،ردای آزادی به تن کرده است.ما چون کودکانِ مسحورِ قصه‌ها،روزها را به امیدِ رسیدنِ عید شمردیمو شب‌ها رابه امیدِ صبحِ صادق سپری کردیم؛و در آستانه‌ی در،آن‌قدر نشستیمکه جاده‌ها پیر شدند؛وانگه چشم دوختیمبه راه‌هاییکه جز غبارِ فریب،ارمغانی نداشتند.اما آن‌چه آوردندنه نان بودو نه نور؛ضیافتی بود از جنسِ آتش،و میراثیاز تبارِ خاکستر.عزیزم،کجاست آن نانِ گرمکه بوی گندم‌زار دهد؟کجاست آن آفتابکه استخوان‌های سرمازده‌مان را گرم کند؟حالا خواهرکِ منزیرِ آوارِ سنگینِ «آزادیِ» دروغین‌شان خفته است؛با همان چشم‌های تیله‌ایکه دیگرنه ما را می‌بینند،و نه این دنیای زشتِ دروغین را.اما از سینه‌ی چاک‌چاکشنوری می‌تابدکه سیاهیِ قلبِ فاتحان راچنان رسوا می‌کندکه تاریکیپیشِ پایش زانو می‌زند.دخترم بنگرشکوهِ بی‌شرمِ قدرتاز پشتِ سنگرِ جسدِ کودکانچه ارزشی دارد؟چقدر باید حقیر بودکه شکوهِ پیروزی رادر میانِ ویرانه‌هاو پیکرهای نحیف جست؟چشم‌های تیله‌ای __ زیرِ آوارِ آزادیدر میان ویرانه‌های جنگکودکی را می‌بینمکه در مشتِ کوچکشپَری سپید را به غنیمت گرفته است؛پَری از پرنده‌ایکه دیگر نیست؛از آسمانیکه هنوز آسمان نام دارد،اما دیگر آبی نیست.او باور دارد:آزادی دروغ نیست؛و این،داغی استکه بر پیشانیِ دروغ‌زنان می‌ماند.دخترکم،بگذار دهان‌های نیرنگاز رهایی حرف بزنند.بگذار بوق‌های پرهیاهوکشتار راضرورتی تاریخی بنامند.بگذار کلمات رالباسِ فاخر بپوشانندو بر زخم‌هانامِ پیروزی بگذارند.منطنینِ نجوای کسانی‌امکه ریه‌هایشان از خاک انباشته است،اما هنوزانسانیت را نفس می‌کشند.آری،جنگ شایدبال‌های پرنده را بشکند،اما رؤیای پرواز راهرگز.دخترکممن می‌نویسمتا قلمم گواهی دهد:ما بودیم،ما انسان بودیم،ما زنده بودیم…و حتی در احتضارِ امید،به معجزه‌ی صبحایمان داشتیم؛و هرگزبه باورِ طلوعخیانت نکردیمدختر عزیزم،روایت می‌کنم برای آن‌چه نباید فراموش شود.#روایت_زیسته #نامه‌ای_به_دخترم #نثر_ادبی #نویسندگیghazal.narratesghazal.narratesMon, 04 May 2026 17:30:21 +0330https://virgool.ir/@ghazal.narrates/وقتی-جنگ-به-خانه-رسید-فهمیدم-نوشتن-برایم-بقاست-vshqwevistbpنامه‌هایی به دخترم آن روز که دیر فهمیدمدخترم،آن روز که به اصفهان حمله‌ی هوایی شد، تو به پنجره چسبیده بودی.پلک نمی‌زدی. آسمان را می‌پاییدی؛ انگار اگر چشم‌هایت را ببندی، اتفاق بدتری می‌افتد.من اما چند قدم آن‌طرف‌تر، با تلفن درگیر ترس یکی از بچه‌های خانواده بودم.نمی‌دانستم تو همان لحظه بیشتر از همه مرا می‌خواستی.فقط بعدها فهمیدم.و همین «بعدها فهمیدن»مثل سنگی در سینه‌ام ماند.از همان‌جا بود که نوشتن برایم شد راهی برای جبران؛پلی میان ترسِ توو ناتوانیِ من.نامه‌هایی به دخترمجنگ و ترسدخترم،ستاره‌ی شب‌های تاریکم،در آن دوازده روز، وقتی جنگ چون دیوی از آتش و دود بر فراز شهر چمبره زده بود،در پناهگاه نگاهت پر از پرسشی بود که من پاسخی برایش نداشتم.خواب از چشمانت گریخته بودو بغضی راه نفس را بسته بود.آن آرزوی تلخ که گفتی:«کاش همه بمیریم یا همه زنده بمانیم»چون زخمی عمیق بر روحم نشست.می‌خواستی با نیروی نگاهت این جهان را رام کنی؛اما دنیا بی‌رحم‌تر از آن بود که به نگاه معصوم تو تن دهد.جنگ پرده را کنار زدو به ما نشان داد مرگ مفهومی دوردست نیست؛همسایه‌ی دیوار به دیوار ماست.آن‌جا فهمیدم معنای زندگی در همین لحظه‌هاست:در لمس دست‌های تو در پناهگاه،در بوی خاکِ باران‌خورده پس از انفجارها.عزیز دلم،من از مردن نمی‌ترسم؛اما از دست دادن تو…این ترسوجودم را به آتش می‌کشد.آیا عشق همان ریسمانی نیستکه مرگ را چنین هولناک می‌کند؟واگر دل‌بستگی نبود،آیا ترس از دست دادن معنا داشت؟خانه کجاست؟آن شب فهمیدموطن فقط این خاک نیست.وطن منوجود توست.در پناهگاهخانه‌ای ساختیماز نفس‌های لرزانو قول‌های خاموش.نور دیده‌ام ترس از دل‌بستگی می‌آید:از پیوند ما با خانه،با امنیت،با این خاک.اما ریشه‌های توفقط این خاک نیست.ریشه‌اتدر قلب کسانی‌ستکه دوستت دارندسرزمین تودستان زخمی زنانی‌ستکه زمین را ترمیم می‌کنند؛و شانه‌های مردانیکه نمی‌گذارند امید فروبریزد.پس از خود بپرس:خانه را خاک تعریف می‌کندیا پیوند انسان‌ها با یکدیگر؟آن‌چه جنگ به من آموختآن شب وقتی آژیرها آسمان را می‌دریدند،دست‌هایت در دستانم می‌لرزید.در سکوتی که از عشق لبریز بودبه تو قول دادم:هیچ طوفانیستاره‌ی تو را خاموش نخواهد کرد.آن شب ترس دریایی بود که می‌خواست ما را در خود بکشد؛اما عشق مافانوسی شد که راه ساحل صلح را نشان داد.همان‌جا فهمیدم:در دل تاریکی،نه هراس مشترککه عشق مشترک نیرومندتر است.شجاعت نترسیدن نیست.شجاعتادامه دادن استبا وجود ترس.تو ترسیدی—اما ترست زخم نشد؛چراغ شدجان شیرینم،چون آب باش:جاری، عمیق و بی‌تکلف.وقتی سایه‌ی جنگ گسترده می‌شود،در خلوت روشن خود بمان—با شعری از مولانا در دلو عشقی که از قلب منچون نسیمی از زاگرسبه سوی تو می‌وزد.عشقی که از ژرفای ترس‌ها گذشتهو به نور جاودان رسیده استدوستت دارم.در سکوت در کلامدر صلح در جنگمامانروایت می‌کنمبرای آن‌چه نباید فراموش شود.#نامه_به_دخترم#تجربه_زیسته#مادری#روایت#جنگ#ادبیات_زنان#تاب‌آوری#نوشتنghazal.narratesghazal.narratesMon, 27 Apr 2026 02:30:19 +0330