https://virgool.ir/feed/@ghasemih200fa2026-11-12 05:10:02https://files.virgool.ir/upload/users/1253464/avatar/pSN8dx.jpeghttps://virgool.ir/@ghasemih200https://virgool.ir/@ghasemih200/داستان-عاشقانه-کوتاه-p0qtvqbilgceداستان عاشقانه حتما بخونید«هاجر چرا دیر کرد باید الان ها می‌رسید...»چند روز پیش به صورت خیلی خیلی اتفاقی یه مسافرت برام پیش اومد سمت ارومیه و چون من تنها مجرد شرکتمون بودم و باقی افراد قرار بود تعطیلات همراه با خونواده برن بنابر قرعه رفتن افتاد به من که برم و کارهای شرکت رو که یه مقدار نامه بازی بود انجام بدم و برگردم.شب که برنامه شرکت رو برای خونواده تعریف کردم مادرم گفت اونجا که خوبه غریبه هم نیستی برو خونه خاله زهره و شب ها اونجا استراحت کن،تلفن خاله رو گرفتم و زنگ زدم و برنامه رو اوکی کردم که شبها برم سمت خونه خاله زهره که یکی از روستاهای اطراف ارومیه بود به اسم علی بیگلو،بلیط رفت و برگشت هواپیما قبلا از طرف شرکت رزرو شده بود و از این حداقل خیالم راحت بود.فقط کمی نگران بودم از اینکه یکم رودربایستی داشتم با خاله و سال به سال همو نمیدیدیم حالا من چند شب باید میرفتم و خاله مجبور بود از من پذیرایی کند.خلاصه این که همه چی جور شد و من ساعت۰۱:۰۰ بامداد پرواز کردم سمت ارومیه،هواپیما با کمی تاخیر ساعت ۰۳:۳۰صبح نشست ارومیه.چون هوا هنوز روشن نشده بود شب رو همونجا داخل نماز خونه فرودگاه ارومیه استراحت کردم.ساعت ۰۸:۰۰صبح با صدای پیجر فرودگاه از خواب بلند شدم و راه افتادم سمت آدرسی که شرکت داده بود.تو تاکسی ساندویچی که از شب قبل مادرم بسته بود رو در آوردم و خوردم.رسیدم اداره.اونجا رفتم سراغ آقای مهندس بهجت و تا منو دید شناخت و کلی خوش آمد گویی کرد.چای آورد و منو تعارف کرد به صرف صبحونه.اون لحظه واقعا از بی ریایی و خاکی بودن مهندس بهجت لذت بردم و حس کردم دیگه تو شهر ارومیه من غریبه نیستم چون مردم مهمون نوازی داشت.من تا ظهر همه کارهایی که قرار بود تا دو سه روز انجام بدم رو انجام دادم و دیگه هیچ‌کار ارومیه نداشتم ولی چون بلیطم برای دو روز دیگه بود مجبور بودم بمونم برای همین گوشیمو در آوردم و به خاله زهره زنگ زدم و آدرس دقیق روستاشون رو گرفتم.از همون اردبیل ماشین نشستم و یکراست رفتم روستای علی بیگلو.شاید باور نکنید ولی واقعا جای قشنگی بود و احساس سر زندگی از اهالی اون جا می‌بارید.پرسون پرسون آدرس رو گرفتم تا اینکه رسیدم در خونه خاله.رفتم زنگ زدم یک پسر حدودا هفت ساله در رو باز کرد،حس کردم احسان پسر خالمه ولی شک کردم برای همین اسمش را نگفتم و روبوسی کردم.خاله خودش اومد و بعد احوال پرسی کلی قربون صدقم رفت و صدا زد احسان جان به خواهرت بگو چای بیاورد برای مهندس.اونموقع بود که فهمیدم اون پسر دم در هم احسان پسرخاله من بود که بعد پنج سال میدیدمش و حق داشتم نشناسمش.همینجور داشتم خونه خاله رو نگاه میکردم به سقف ساده و فرش ساده و زندگی ساده ای که داشتند.به اینکه وسایل خیلی مبتدی داشتند ولی انگار همه چی دارند و راضی هستند به همین زندگی،اون گوشه اتاق انگار شخصی نحیف خوابیده بود.مشخص نبود زن هستش یا مرد چون پتو کشیده بود روی سرش.خاله نگاهم رو دنبال کرد و دید دارم نگاه اون شخص میکنم که خوابیده خندید گفت آسد رضاس...با تعجب نگاهش کردم گفتم آسد رضا کیه خاله.گفت تو ندیدیش خاله جان.پدره جواده(جواد شوهر خاله من بود),الان ۸۵سالشه و اختلال فکری داره و کسی رو نمی‌شناسه.به زور قرص و دارو تا الان هم عمر کرده.الان هم خوابیده و تا صبح جم نمیخوره.اونشب من و احسان پسر خاله رفتیم داخل ایوون خوابیدم جایی خنک و پر درخت بود که آدم دلش نمی‌خواست تموم بشه شب.صبح خروس خون بیدار شدیم و خاله تدارک صبحونه رو دیده بود.همه رفتیم داخل خونه و روی زمین سفره پهن کرده بودند نشستیم.دیدم آسد رضا هم اومده کنار سفره و خاله براش لقمه میگیره و دهنش می‌ذاره.اون هم نصفش رو بیرون میریزه و نصفش رو به زور دست خاله قورت میده.صبحونه خوردیم رفتم نشستم داخل ایوون و نگاه اطراف میکردم و از هوا لذت می‌بردم.دیدم آسد رضا اومد کنارم نشست و فقط به قفل در حیاط نگاه می‌کنه.خاله سبد انگور دستش بود و اومد کنارم نشست.گفت میبینی حمید چه وضعیه که دارم.بخاطر آسد رضا مجبورم همش در رو قفل کنم.میره بیرون و خودش رو گم و گور می‌کنه.همین هفته پیش دو شب گم شده بود و آخرش پشت یک کوه کنار درخت پیداش کرده بودن که بی جون افتاده بود.آسد رضا یهو گفت هاجر چرا نیومد.هاجر دیر کرد باید الان ها می‌رسید برم دنبال هاجر.بلند شد که بره خاله دستش رو کشید و نشوندش گف بشین سید هاجر الان میاد رفته نون بگیره.گفتم هاجر کیه خاله...شروع کرد تعریف کردن...ای خاله جان قصه سید خیلی غمگینه،هاجر همسر سابقشه که از دنیا رفته و از وقتی که هاجر خدابیامرز فوت کرده سید دچار اختلال و حواس پرتی شده.الان فک می‌کنه هاجر زنده هستش و همیشه میپرسه هاجر چرا نیومد و ما هربار یه چیزی بهش میگیم تا آروم بگیره.گفتم دستاش چرا کبوده خاله؟گفت بعضی وقتها میبستیم سید رو به در اتاق تا از خونه نره.قرص هاش گرونه و نمیتونیم همیشه بخریم.انقد می‌کشه طناب رو که کبود کرده دستاشو.الان هم قرص باید بخوره و تا شب بخوابه باز تا من بتونم کارامو بکنم.من نمیتونم همیشه بشینم و مراقبش باشم که خاله جان.گفتم میشه امروز رو قرص بهش ندین؟ من کنارشم و نمیذارم اتفاقی براش بیفته.گفت اذیتت می‌کنه حمید جان.گفتم نه خاله من میبرمش بیرون یکم حالش عوض بشه.گفت اشکال نداره فقط امیدوارم پشیمون نشی.لباس تنش کردم و گفتم بریم جای هاجر سید؟خندید گفت هاجر.راه افتادیم تو کوچه های روستا.سید آروم آروم راه می‌رفت.و منم مجبور بودم هم قدم با اون راه بیام.من سعی کردم کمی عقب تر از سید راه بیام تا اون راه رو به من نشون بده و ببینم کجا میره.از چند تا کوچه عبور کردیم رفت سمت باغچه کوچکی که کنار جاده بود و دو شاخه گل بنفش کند اسمش رو من نمیدونستم ولی خیلی خوشبو بود.سید گفت هاجر عاشق این گلهاس.من همیشه براش از اینها میبرم تا خوشحالش کنم.خندیدم و ادامه دادیم راه رو آخرش رسیدیم به یه تپه.انگار قشنگ میدونست کجا داره می‌ره و اونقدرا هم حواس پرت نبود.رفتیم و رفتیم تا رسیدیم به یه درخت تنومند چنار.خیلی درخت قدیمی بود.دو تا سنگ کنار درخت بود.سید بهم گفت بشین همینجا تا هاجر هم بیاد.قرار بوده امروز برام غذا درست کنه و من عادت دارم فقط از دست اون غذا بخورم..بغض کردم.انگار داشت با قلب من بازی میکرد سید.گفت ما همیشه میایم اینجا دور از چشم پدر مادرمون و با هم حرف میزنیم.ما همدیگه رو خیلی دوسداریم قراره با هم ازدواج کنیم.اون نمیگه من پیرم.همیشه به من میگه سید تو خیلی خوشگلی .ولی من بهش میگم هاجر تو خیلی از من قشنگ تری.دیگه داشت بغض منو خفه میکرد.اشکم در اومد.گفتم خوشحالم سید که هاجر رو داری.خندید و عصاشو گرفت زیر چونش و نگاه کرد سمت جاده.و چشمهایش رو ریز میکرد تا بتونه دور تر هارو ببینه.زیر لب داشت انگار زمزمه ای میکرد ولی زبون محلی بود من متوجه نمیشدم.پنج ساعت ما نشستیم همونجا و دیگه داشت تاریک میشد.دیدم سید عصبی شده.هی زیر لب میگه هاجر چرا نیومد.هاجر چرا دیر کرد.دیدم خیلی بیتابی می‌کنه و ترسیدم حالش بد بشه ،دستش رو میگیرم و محکم فشار میدم تو دستام.دستاش گرم گرم بود.حرارت عشق می‌بارید از سید.تو چشمهاش نگاه کردم.انتظار موج میزد تو چشمهاش.انگار دیگه خسته بود سید،انگار دیگه نا نداشت برای زندگی،التماس چشمهایش رو میدیدم.بهش گفتم سید من هاجر رو صبح دیدم.بهم گفت من دیگه نمیتونم بیام جای اون درخت،به سید بگو اون بیاد پیش من،من اینجا منتظرشم و براش غذا پختم.سید انگار حرفم رو باور کرده بود.یه جوری نگام کرد که حس کردم واقعا همین اتفاق افتاده و سید دیگه بیخیال قرار پای درخت شده.گل رو برداشت بلند شد گفت بریم پیش هاجر . گفتم الان نمیشه سید.هاجر گفت صبح زود بیاین.گفت پس صبح میریمرفتیم سمت خونه تو راه سید یه جمله بهم گفت.گفت فردا میرم پیش هاجر.حتما منتظرمه.سابقه نداشته یه روز نبینم هاجر رو.فردا حتما باید برم.گفتم باشه سید منم میام.اصلا با هم میریم.خندید و باز من بغض کردم که خدایا فردا من چی جواب سید رو بدم.شام سر سفره نشسته بودیم دیدم سید نیومد جلو.خاله با بشقاب رفت سمتش و هر کار کرد غذا بزاره دهنش اجازه نداد سید.رفتم سمتش و دست خاله رو گرفتم گفتم خاله اذیت میشه سید بذار راحت باشه نمی‌خواد حتما.خاله رفت دوباره سمت سفره و گفت خستم کرده دیگه.دست سید رو گرفتم گفتم سید چرا غذاتو نمیخوری؟گف مگه تو نگفتی هاجر غذا پخته؟خوب وقتی من سیر باشم نمیتونم دست پخت هاجر رو بخورم.میخوام گرسنه باشم تا صبح با هاجر غذا بخوریم.چشمهاش برق میزد وقتی حرف میزد و من مونده بودم چی باید جوابش رو میدادم.پتو رو کشید رو سرش و امشب بدون قرص خوابش برد.انگار هوشیار شده بود و واقعا قرار بود فردا هاجر رو ببینه.من رفتم ایوون و دراز کشیدم و دو سه ساعتی تو فکر این بودم که فردا رو چکار کنم سید از من دلخور نشه.چجوری بهش بگم دروغ گفتم.غصه سید افتاده بود تو دلم اون شب.نفهمیدم کی خوابم برده بود که یهو با صدای جیغ خاله از خواب پریدم.بدو بدو رفتم داخل دیدم همه دارن میرن سمت اتاق سید.رفتم داخل دیدم خاله داره جیغ میزنه و میکوبه تو سرش گفتم چیشده دیدم سید دراز کشیده و تکون نمیخوره نشستم کنارش نبضش رو بگیرم دیدم بدنش یخه یخه.نگاه به صورت سید کردم چشمهایش باز بود و لبخند رو لب داشت با همون بی دندون بودنش لبخندش باز هم قشنگ بود.جوری لبخندش بود حس کردم راضی شده به رفتن پیش هاجر و انگار دارن با هاجر غذا میخورن.تو چشمهای سید نگاه کردم و تو دلم گفتم سید منو ببخش که نتونستم برات کاری بکنم ولی قول میدم داستان زندگیتو یه روز کتاب کنم تا همه بخونن و عشق آسید و هاجر بپیچه تو زبون مردم شهر...دست کشیدم رو صورتش و چشمهاش رو بستم....انگار چشمهایش دیگه منو نمی‌دید و فقط خیره بود به هاجر.....اشکهام بی امان از چشمام می‌ریخت و نمیتونستم جلوی احساساتم رو بگیرم.پریدم و بغلش کردم.تو دلم گفتم کاش عاشقا همه مثل تو بودن سید........کاش همه ما آنقدر عمیق عاشق بودیم سید.....#ghasemih200ghasemih200Thu, 14 Oct 2021 12:43:03 +0330https://virgool.ir/@ghasemih200/دلنوشته-cip3r5bk3pimیه شب خنک اردیبهشتی نشسته بودیم روی صندلی پارک نزدیک خونمون.داشتیم از هوای خنک و نم دار لذت می‌بردیم.من وسایل نسکافه رو داشتم آماده میکردم و حواسم به کارم بود.اب جوشو داخل استکان خالی کردم و نسکافه رو خالی کردم داخلش.اهسته شروع کردم به هم زدم و تو همون حالت قربون صدقه مریم داشتم میشدم.وسط تموم حرف زدنام یهو گفت:علی چرا نمیری دنبال زندگیت؟تو زندگی دوست داری,تو زن دوست داری،تو بچه دوست داری،تو پدر شدن دوست داری،اما من شرایط ازدواج ندارم،من دیگه به ازدواج فکر نمیکنم من زندگیم داغون شده،من یبار زندگیمو باختم و دیگه نمی‌خوام ازدواج کنم،ولی تو برو تو برو دنبال زندگیت،تو هنوز تجربه زندگی مشترک نداشتی،مطمعنم خوشبخت میشی،ازدواج کن باور کن چند ماه نشده عاشقش میشوی و همه چی از سر و کله ات میفته.یادت میره منو.عشقمونو.رابطمونو.یه دختر کاکل زری برات می آوره و دوبار نگاه قد و بالاش کنی دیگه همه چی تموم میشه.منم حتی فراموش میکنی.من همون‌جوری که دارم نسکافه رو هم میزنم تو دلم آشوب میشه به زور یک هجمه از لبخند بر روی لبهای خشک شده ام میارم و ابروهای گره کرده و غمگینم رو باز میکنم.لبخندم رو نشونش میدم شاید بفهمه من دوست ندارم از این صحبت ها زیاد بشنوم.من دوست ندارم از نبودنت حرف بزنم.من دوست ندارم از اومدن یه فرد سوم داخل زندگیم حرف بزنم.نگاش میکنم و چشم تو چشم میشیم.از لبخندم که جوابی ندارم لجش در میاد و اخم می‌کنه.علی جدی میگم.خواهش میکنم یکم راجب حرفام فکر کن.ما سن و سالمون داره می‌ره بالا و تو باید بری دنبال زندگیت.من اینجوری اعصابم خورده،من با خودم سرجنگ دارم که چرا وقتی قصد ندارم ازدواج کنم تو زندگیت موندم و نمیذارم تو به کسی دیگه فکر کنی،...گفت و گفت و گفت.....من همچنان سکوت کردم.خالی که شد نسکافشو دادم دستش.گفتم بخور از دهن میفته.وقتی که خورد دستاشو گرفتم بهش گفتم ببین مریم جان همه این حرفا که زدی درسته.اره شاید ما به هم نرسیم.شاید نشه که ما زیر ی سقف بریم و زندگیمون رو کنار هم داشته باشیم،اصلا شاید ما بچه مشترکی نداشته باشیم با هم ولیولی من چجوری میتونم وقتی چشمای قشنگت هست دلم رو به چشمهای یکی دیگه خوش کنم؟چجوری میتونم وقتی صدای نفسهات منو آروم می‌کنه من دلخوش کنم به نفس های یکی دیگه؟چجوری میتونم فراموش کنم رنگ موهات رو؟چجوری میتونم خاطراتمون رو فراموش کنم.یه سال؟دو سال؟ده سال؟چند سال باید من همش سعی کنم اسم تو رو به جای اسم اون به لب نیارم؟من میتونم مگه بغلش کنم وقتی تموم احساساتم پیش تو فوران میکنه؟من نبضم،قلبم،خونم،جونم،همه وجودم یه صدا با صدای قلب تو تنظیم شدن.من اگه بخوام تو رو عوض کنم یهو همه اینها از کار میفته،نمیگم میمیرم،نه نمیمیرم،ولی دیگه هیچکدوم از این حرفا و کارا و خوشیا وجود وقتی نباشی.تو زندگیم شدی حتی اگه من زندگیم رو ببازم.اشک گونه های جفتمون رو خیس کرد.بارون ریزی گرفت.انگار آسمون هم به حال ما گریه میکرد.صورتش رو آورد جلو.گونه هاشو بوسیدم.در گوشش گفتم،من همیشه هستم، من دوست دارم و همین حس رو من دوست دارم.لطفا از من نخواه دوست نداشته باشم...#قاسمی_نویسنده_شهریوریghasemih200ghasemih200Tue, 12 Oct 2021 20:49:36 +0330https://virgool.ir/@ghasemih200/داستان-gfm0st0dr1jm«من اصلا نمی‌فهمم اینا چرا با هم زندگی میکنند!!!؟؟»ساعت ۱۲شب شده بود.بچه ها رو خوابونده بودم.خودم هم مثل هرشب منتظر بودم تا فرهاد بیاد خونه تا با هم شام بخوریم.اما امشب یه شب خیلی خاصی بود برا من.دوست داشتم هر اتفاقی که میفته فقط به فرهاد خوش بگذره و امشبو فراموش نکنه.داشتم موهامو شونه میزدم که در باز شد.فرهاد اومد،+سلام عزیزم،خسته نباشی-سلام ممنون.+تا تولباستو عوض کنی منم میام شامتو میکشم_ممنون میل ندارم+همون غذایی رو که دوست داری پختم ها قرمه سبزی_چیزی نگفتبا عجله لباس قرمز که دوست داشت رو پوشیدم و رفتم اشپزخونه میز رو مرتب کردم،دو تا شمع از کابینت در آوردم و روشن کردم گذاشتم سر میز.یه دسته گل مریم هم خریده بودم عصر گذاشتم تو گلدون وسط میز خیلی شاعرانه شده بود.کادو رو هم قایم کردم کنار میز.+بفرما آقا فرهاد عزیزم.پادشاه من،همسر من،شام میل کنینبا بی میلی اومد سر میز نشست.گل نرگس رو بو کرد و گفت گلها هم مثل گل‌های قدیم دیگه بو نداره، یه لبخند تمسخر زد بهم و منم سعی کردم تحمل کنم و امشب هیچی نگم.+گفتم فدا سرت عزیزم.ببین مریمت برات چی پخته،غذای خوشمزه واسه عشق خودم.براش بکشم بخوره خستگیاش بره سیر بشه بلکه اخماش باز بشه آقامون.کشیدم غذاشو گذاشتم جلوش،چند قاشقی خورد و خورد شروع کرد بهونه گرفتن_چرا این غذات همیشه یه مزه ای میده که من بدم میاد ازشقاشقشو انداخت و رفت جلو تلوزیون لم داد.خیلی بهم ریختم سعی کردم جلو خودمو بگیرم و هیچی نگمگوشیش زنگ خورد.دیدم رفت تو تراس و شروع کرد به حرف زدن،کلی می‌خندید پشت تلفن،تو سرم داشت یه پتک میکوبید.عصبی شده بودم دستام میلرزیدن.شمعا رو فوت کردم و ظرفا رو جمع کردم.ریختم همه رو تو دستشور.شروع کردم به شستن ظرفهافرهاد تلفنش تموم شد دوباره اومد جلو تلوزیون لم داد.سیگارشو روشن کرد و داشت با گوشیش ور می‌رفت.یهو صدای شکستن شیشه اومد.باز طبق معمول همسایه طبقه بالایی بودن.یه زن و شوهر تازه ازدواج کرده بودن.یه ماه میشد رفتند سرخونه زندگیشون.یشب نشد اینا با هم خوب باشن.هرشب صدای دعواشون میومد.امشب خیلی صدا بیشتر شده بود.داشتم گوش میدادم زجه هایه زهرا رو که الیاس داشت میزدش.فرهاد یهو گفت :من اصلا نمی‌فهمم اینا که با هم نمی‌سازند اصلا چرا با هم زندگی میکنند!؟این جملش مثل چی داشت دل منو چنگ میزد.با خودم میگفتم کاش همین جمله رو یکی به من می‌گفت.وقتی هنوز بچه هام نبودن.چرا من چشمامو بستم موقع ازدواجم.چرا ندیدم که فرهاد اینجوریه.چرا نفهمیدم این محبت حالیش نیست.چرا نفهمیدم این هیچوقت بهم توجه نمیکنه.بی معرفت امشب سالگرد ازدواجمون بود.تو هیچ احساسی نداری.اصلا یادت نیست که چخبره تو دل من.کادوش بخوره تو سرش اصلا سالگرد هم نمیخوام.مگه منه دوست نداشت؟پس چرا با من ازدواج کرد؟چرا یبار نگفت دوسم داره؟چرا بخاطر دوستداشتن یبار بغلم حتی نکرد؟هیچوقت منو بخاطر خودم نخواست.یبار نگف مریم تو چی میخوای.؟توچی پس مریمم.همش و همش خودش و خودشبابا منم توجه می‌خوام.تو توجه نکنی من از کی توجه بخام اخه....گریم گرفت،نمیخواستم فرهاد اشکامو ببینهظرفارو ولکردم اومدم اتاق بچه ها.نازنین و محسن دو سه ساعتی بود که خوابیده بودن.نشستم کنار تختشون.دست کشیدم تو موهای نازنین.وقتی این دو تا رو میدیدم با خودم میگفتم مریم تو نباید کم بیاری.تو اگه کم بیاری این دو تا طفل معصوم داغون میشن.تو که زندگی نکردی حداقل بذار این دوتا خوشبخت بشن.میخوای اینا بشن بچه های طلاق؟؟باز یبار به خودم میگفتم پس من چی مگه من آدم نیستم؟گناه من چیه این احساس نداره؟بابا خسته شدم.چشم های محسن و موهای نازنین آرومم کردند.از درآورم قرصهامو برداشتم و دوتا خوردم.پتو رو کشیدم رو محسن بلند شدم رفتم آشپزخونه.همینجور که داشتم چای رو آماده میکردم با خودم گفتم فردا میرم پیش زهرا همه زندگیمو بهش میگم.شاید اون بتونه قبل این که دیر بشه خودش رو نجات بده.دوتا چایی ریختم با یه تیکه کیک گذاشتم رو سینی رفتم نشستم کنار فرهاد گفتم شام که نخوردی عزیزم حداقل چایی بخور.راستی فرهاد اینم کادو سالگرد عروسیمون،مبارکت باشه....پ نشاید به جرات بگم ۱۰درصد زن و شوهر های الان مشکله زهرا و مریم رو دارند.مشکل این که همسرشون بهشون توجه نمیکنه.مثل زمانیکه خاطرخواهشون بود.مردانی که تا خرشون از پل گذشت دیگه فک میکنند صاحب همه چی همسرشونند و حتی اگه توجه هم نکنند و یا سر و گوششون جای دیگه بجنبه باز هم همسرشون پای زندگیشون هست و جا نمیزنه.و یا اگه به زن بگن دوست دارم زنشون پر رو میشه ویا اینکه در و همسایه چی میگن.میگن ای بدبخت زن ذلیلمن نمیگم همه ولی به جرات بازم میگم اگه زنی که متاهل هست تو خونه خودش محبت ببینه، از کسی که شریک زندگیشه و پدر بچه هاشه محبت بده ، مطمعن باشید هیچوقت سر و گوشش نمیجنبه و همیشه شما مالک قلبشین.لطفا به هم انگ خیانت نزنید.یه نگاه اول به خودتون بکنین ببینین چکار کردین برای همسرتون.شاید همین الان هم دیر نباشه.شاید منتظر جمله هایه عاشقونتونه،خیلی ها مثل مریم قصه ما نیستند که پای زندگیشون بمونن فدا کاری کنند.یهو میبینی گذاشت رفت و .........(این داستان برگرفته از یک حقیقت تلخ از تعداد معدودی از زندگی های الانه که ته نداره)@ghasemih200ghasemih200ghasemih200Tue, 12 Oct 2021 12:33:01 +0330