https://virgool.ir/feed/@ghasemi1374در بند ِ کلمات و علاقه‌‌مند به کسب و کار با کلماتfa2026-11-11 00:47:12https://files.virgool.ir/upload/users/1080721/avatar/Wxwgxc.jpghttps://virgool.ir/@ghasemi1374https://virgool.ir/@ghasemi1374/در-این-خلوت-خاموش-فراموش-شده-inp3bamnb3weمدت‌هاست نمی‌تونم چیزی بنویسم. فکرها توی مغزم کم‌رمق و متفاوت حرکت می‌کنند. خیلی اوقات نمی‌فهمم به چی فکر می‌کنم. خیلی اوقات فکر می‌کنم که دارم فکر می‌کنم اما بلد نیستم بنویسمشون. روزهای غیر پریود خوشحالم. زیبا و سرخوش و راضی‌ام. روزهای پی ام اس و نزدیک به پریود فکر می‌کنم از همه جهان بدم میاد. به ویژه‌تر از خودم. از همه می‌رنجم. از همه خسته‌م. از هر چیزی. از هر کسی. از هر حرفی. چند روز پیش دیدم دکتری توی اینستاگرام نوشته که چندین نفر از مراجعین و مصرف کنندگان آمپول‌های لاغری از خاموش شدن افکار مزاحم و نشخوار فکری‌شون گفتن. گفت تایید نشده اما به نظر می‌رسه این آمپول‌ها تونستن افکار مزاحم رو کم کنند اما هیچ تحقیق موثق و خاصی روی این مساله انجام نشده. خب چه باید می‌کردم جز اینکه فکر کنم لابد یکی از دلایل این همه عدم فکر درست حسابی و تحلیل نکردن و خاموش شدن ذهنم به خاطر آمپوله. (که نیست. من همچنان سر چیزهای کسشر فکر می‌کنم و دهن خودم رو صاف می‌کنم) اما شاید این عدم توانم برای نوشتن رو بشه گردن آمپول‌ها انداخت. دوباره رسیدم سروقت نشناختن خودم. کارها و فکرهای عجیب. انگار خودم رو نمی‌شناسم و توانی برای فهمیدن و اعتماد کردن به خودم ندارم. از رابطه فراری‌ام و از عمیق‌شدن با آدم‌ها گریزون. چقدر خودم رو نمی‌شناسم.Fatemeh- GhFatemeh- GhSun, 04 Oct 2026 21:33:13 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/برای-سی-سالگی-fju7eoekcwypاون لحظه سخت خوردن واقعیت تو صورتت، لحظه‌ای که متوجه می‌شی تمام مدتی که دنیا رو می‌دیدی لایه‌ای غبارآلود از تصنع ، از ساده‌لوحی، از ناباوری رو به روی چشم‌هات گرفته بود و نمی‌ذاشت حقیقت رو ببینی؛ شاید تلخ‌ترین دستاوردی بود که در یک‌سال گذشته داشتم.بعد از بارها شکست یک‌جایی متوجه شدم برخاستن و دوباره تلاش کردن به رنج و شکست‌هام معنا نمی‌ده. غم آلود بودن و باز قوی بودن باعث نمی‌شه ارزشمند دیده شم. برنده شدن در جنگ‌های بی‌حاصل از من یک قهرمان نمی‌سازه. کوه ارزشمندی که از تلاش‌های بی‌سرانجام ساخته بودم به امید روزی که نتیجه‌ای شگرفت ازش برداشت کنم اصلا در دنیایی جز دنیای کوچک و محقر من وجود نداشت. من تقریبا در دنیای هیچ آدمی چیز خاصی نبودم و جز برای خودم ارزشی برای هیچکس دیگه‌ای نداشتم. و نابیناترین شخص برای دیدن من، من بودم که در تمنای دیده شدن در چشم‌های بقیه بودم. پس از تلاش‌های بیهوده دست کشیدم. دست کشیدم و فهمیدم چقدر همه‌چیز جهان در بی‌ثباتی بنا شده. و من با وجود تقلای بسیار و آسوده ننشستن؛ همواره و همیشه گمشده‌ای به نام ثبات دارم و برخلاف چیزی که تصور می‌کردم؛ پیدا کردنش بسیار سخت تر از چیزیه که فکر می‌کردم. فهمیدم نه در قله‌ای ام و نه در قعری؛‌ شاید تنها در میانه‌ی چیزی معمولی. و حتی کمی خمیده به فرودست. پس سخت نگرفتم و فقط سعی کردم در میانه‌ی این آشوب؛ به خود ترسیده و تنهام پناه ببرم. به همین جهت بود که به‌جای هر تعلیقی، سعی به ساختن جهانی امن و باثبات درون خودم کردم. که اگرچه جهان و آدم‌ها و کشورها و سیاست‌ها فانی و ناپایدارند من ولی همچنان امنیتی و سکونی رو در دست‌هام لمس کنم.در سالی که گذشت آروم گرفتم. دست برداشتم از خشم و جنگ. و اگر دست‌ها و پرچم‌های سفید افراشته نشانگر تسلیم و زانو زدنه؛ من تسلیم و شکست‌خورده و زانو زده‌ام. تلخ بود. سخت بود. ناامیدکننده بود.اما واقعی بود.Fatemeh- GhFatemeh- GhThu, 27 Aug 2026 15:28:55 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/زنده-باد-پیر-شدن-mcmtb2ampjeqدرست یک ماه تا روز تولدم باقی مانده و من طبق معمول هر سال ناخودآگاه درحال فکر کردن به خودمم. مسیری که آمده‌ام، آدمی که شده‌ام، فکرهایی که دارم و تمام آنچه تا امروز ساخته و خراب کرده‌ام.دیروز حین رانندگی با خودم فکر کردم که از وقتی همه‌چیز را خراب کردم و دوباره طبق نظم خودم چیده‌م، انگار آن ترس دوست داشته نشدن، آن تقلای وحشتناک برای اینکه همه‌ی آدم‌ها بپذیرنندم از بین رفت. آن خروش و ترس و جنگ هم در کنارش کم‌کم کمرنگ شد. بعد یک‌باره با آدم‌هایی ملاقات کردم که کاسه کاسه آن قسمت خالی مانده‌ی وجودم را پر می‌کردند و این چه خوش‌اقبالی بی‌نظیری بود. سه‌سال شد که همه‌چیز را یک‌باره کنار گذاشتم و تبدیل شدم به آدمی که می‌خواستم باشم. این چندماه اخیر را اگر از تمام این سه سال کم کنیم، باقی‌مانده را بی‌توقف در حال جنگیدن بودم. اما راستش را بخواهید این جنگ زودتر از آنچه که فکر می‌کردم نتیجه داد. و نتیجه‌ش نه صلح،‌ که شفاف دیدن بود. شفاف دیدن ِ خودم، عزیزانم و آدم‌ها. من از آن سری آدم‌هام که وقتی از مسیری که طی کردم می‌گویم گاهی لبریز از حس خوب افتخار می‌شوم اما امروز می‌خواهم به خودم افتخار نکنم. این بار فکر می‌کنم هر آدمی مسیری در زندگی دارد و اینکه گاهی اوقات منزل‌های طی‌شده‌ی این مسیر را مرور می‌کنم و سیر کلی به‌نظرم نظم پیدا می‌کند و واضح‌تر می‌شود جایی برای افتخار کردن باقی نمی‌گذارد. چه اینکه به‌نظرم این راه آنقدرها درخشان و منحصربه‌فرد نبوده و همه‌ی آدم‌ها در نسبت‌های کوچک و بزرگ تجربه‌ش کردند. اما بگذارید حداقل به افتخار یک‌چیز بلند شوم و یک دقیقه بی‌وقفه دست بزنم. چیزی که هربار و هرسال از اتفاق افتادنش خوشحالم. چیزی که به‌نظرم اگر نبود هیچ‌یک از روزهایی که گذراندم معنادار نبودند و آن پیر شدن است. بزرگ شدن.به قول آن اهنگ معروف There's a kind of strength in growing old! و واقعا زنده‌ باد پیر شدن!Fatemeh- GhFatemeh- GhFri, 31 Jul 2026 12:33:09 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/آسودگی-ما-عدم-ماست-enunin64ddqeپسرک معتقد بود همه‌چیزی که هستم در آرام نگرفتن است. برهم زدن نظم موجود، آشوب کشیدن ملال، تغییر و دگرگونی آنچه هست و نپذیرفتن. من از ناپذیرندگی تغذیه می‌کردم و این نه به معنای راهی برای تخلیه‌ی انرژی، که برای به ‌چشم کشیدن هویت که نه؛ پیدا کردن و هربار در آغوش کشیدن هویتم بود. راهی که حس کنم همچنان خودم هستم و خودم هیچ‌گاه نمی‌تواند یک جا بنشیند و ثبات را بپذیرد؛ اگرچه کوچه به کوچه و خط به خط و ثانیه به ثانیه دنبالش بدود. پرنده بودن من بودم و پرنده‌ها با آرام گرفتن و پرواز نکردن خو نگرفته‌اند. کما اینکه من پرنده‌ای اهلی هم نبودم. نااهلی ِعجیب‌غریبی داشتم و به این سادگی به جریان‌ ِ معمول خو نمی‌گرفتم. تمام زندگی‌م در همین چند خط گذشت. آرام که هستم فکر به تغییر عذابم می‌دهد. در فراز و فرود که هستم تمنای آرامش رهایم نمی‌کند. یک میل و رهایی مداوم. و راهی جز پذیرش این راه برایم باقی نمانده. هیچ راهی.Fatemeh- GhFatemeh- GhWed, 22 Jul 2026 10:01:55 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/از-زخم-های-روحم-پروانه-می-تراود-عمرا-hszezbsgxw4sشبیه پرنسس‌های دیزنی فکر می‌کردم. که اگر حالا خوب نیستی و زندگی سخته و صبوری ناممکن، بعدها اما قراره با این دردها رشد کنی  و بال و پر بزنی.  چه بچه و پر امید بودم.دایان؛ شخصیت موردعلاقه‌م  در سریال بوجک‌هورسمنه. نویسنده‌ای که همه‌چیز‌ رو زیادی عمیق می‌بینه، زیادی تحلیل می‌کنه، زیادی دنبال معنای پشت هر چیزیه و همه زخم و دردهای زندگی براش حتما یه نشونه‌‌ست. دایان هیچوقت راضی نیست؛ هیچوقت هم خوشحال نمی‌مونه. چیزی درونی همیشه در مغزش تکرار می‌کنم که توی هر اتفاق خوبی چیزهای بدی وجود دارند که نمیشه نادیده‌شون گرفت و توی چیزهای بد، چیزهای خوبی که باید به‌خاطرشون غرق غم شد.دایان، بی‌هیچ اغراقی من بودم. اپیزود ۱۰ از فصل ۶ سریال بوجک‌هورسمنکرولاین از دایان خواست که خوشحال باشه، گذشته دردناک رو رها کنه و برای یه بار هم که شده بپذیره که می‌تونه رها و شاد زندگی کنه. دایان عصبانی داد می‌زنه و تکرار می‌کنه که نمی‌تونه و بعد بهترین دیالوگ تمام این سریال رو میگه:«‏Because if I don't, that means that all the damage I got isn't good damage, it's just damage. I have gotten nothing out of it, and all those years I was miserable was for nothing»مگه میشه غمی رو رها کرد که به تمام زندگیت هویت داده؟ چسبناکیش رو کنار گذاشت و به این سادگی پذیرفت که از زخم‌های روح قرار نیست پروانه‌ای بیرون بیاد و ققنوسی از دل آتش خلق بشه؟ هرچه بیشتر به این جمله فکر می‌کنم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که شاید خودِ این اصرار به «معنادار بودن رنج» هم شکلی از مقاومت در برابر واقعیت باشه. ما دوست داریم باور کنیم درد، سرمایه‌گذاریه. چیزیه که روزی سودش را پس می‌گیریم. چون جایگزینش ترسناک‌تره: اینکه بعضی رنج‌ها نه «زخم خوب»اند، نه مقدمه‌ی رشد؛ فقط زخم‌اند.Fatemeh- GhFatemeh- GhFri, 17 Jul 2026 11:56:24 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/گذرگاه-zxw0j9mb3ktmخیلی چیزها رو تجربه کردم. متوجه شدم مرکز توجه مداوم بودن چطوریه. قوی دیده شدن مدام، «این دختره اونقد قاطع و جدیه و قطعا می زنه دهن مهنمونو سرویس می‌کنه»، «هرچی تو بگی همونه چون تو لابد از همه بیشتر بلدی» و باقی موندن چشم آدم‌ها روی صورت و چشم و ابروم رو هم. سی سالگی همیناش جالبه. که وقتی بیست سالته می‌بینی سی‌ساله‌ها اینطورین و تحسینشون می‌کنی و میگی چرا پس من نمی‌تونم این اعتماد به نفس رو؟ اینطوری بدون اضطراب حرف زدن و نظر دادن؟ اصلا اینطوری خوب نظر دادن و چیزها رو تحلیل شده گذاشتن جلوی آدم‌ها؟ بعد که می‌رسی بهش با خودت میگی همین؟ همینقدر ساده بود؟ همینقدر بی‌معنی؟ چرا پس برخلاف چیزی که فکر می‌کردم اونقدرها هم جالب و هیجان‌انگیز نبود؟  بعد دلت می‌سوزه واسه خودت و بقیه. واسه بیست سالگی خودت و اون دختره که پارسال عین جوجه پشت سرت خانوم خانوم گویان راه می‌رفت و هرچی بهش می‌گفتی بی‌چون و چرا قبول می‌کرد چون چندسال بیشتر ازش تجربه کاری داشتی. بعدش از خودت بدت میاد. چون این خیلی واضحه که تو نه خیلی قدرتمندی نه خیلی خاص و دست‌نیافتنی و بااعتماد به نفس و نه حتی اونقدرها هم زیبا. شب‌ها گاهی از شدت اضطراب باید اون قرص لعنتی رو بخوری که خوابت ببره و هزاربار تاحالا بابت هزار انتخاب اشتباهت زل زدی به چشم‌های بی‌نورت توی آینه و از خودت  بدت اومده. هنوز نقطه ضعف‌هات با هیجده سالگی فرق نکرده و کله‌شقی‌هات هم ذره‌ای تغییر نکرده. انگار فقط یه پوسته بدون ترس انداختن روی کالبدت و تو تنها فرقت اینه که دیگه نمی‌ترسی. اصلا اعتماد به‌نفست هم واسه اینه که دیگه نمی‌ترسی. نه از رفتن آدما، نه از بی‌کاری و بی‌پولی، نه از تنهایی و نه از خیلی چیزهایی که یه عمر ازشون می‌ترسیدی. شاید چون پوسته‌ی روی کالبد بقیه رو هم دیدی و می‌دونی اونا هم هیچ گهی نیستن. و دیگه چه اهمیتی داره که تو یه گهی به‌نظر بیای؟  بعد با خودت میگی چه زندگی مزخرف و بورینگی رو جلو اومدما. چرا واسش انقد جون کندم و رسیدم به نقطه‌ای که دیگه اهمیت ندم؟ جون کندن که ببینم بالاتر از سیاهی یه سیاهی بزرگتره که میشه باهاش همچنان زنده موند و دیگه برای خودم هم مهم نیست که چطوری زنده‌م؟ چه داستان ناجالب و بی‌رمقی. چه زندگی بی‌معنایی. Fatemeh- GhFatemeh- GhMon, 08 Jun 2026 21:02:09 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/وصل-می-خواستم-و-آینه-دستم-دادند-jcvrweie1cfxدردهای کوچک پرحرفی‌های بزرگ دارند. کلمه‌های ردیف به ردیف چیده شده و قشنگ. دردهای بزرگ اما بی‌حرفند و فقیر. برای پیدا کردن یک کلمه تلذی می‌کنی و هیچ. هیچ کلمه‌ای به دادت نمی‌رسد. هرچند که همین چند کلمه‌ای که اینجا نوشتم نشان می‌دهد که درد آنقدرها هم که فکر می‌کنم بزرگ نیست. بگذریم. وصل می‌خواستم و آینه به دستم دادند. بی آنکه بخواهم یک نفر آمد و یک آینه به دستم داد. درد داشت. فهمیدم آنقدرها هم آدم درست حسابی‌ای نبودم که بخواهم حرف‌هایم را همه بشنوند و ستایشم کنند. قوی بودم اما قلدر. خوب حرف می‌زدم اما به‌جای تاثیر، دنبال سلطه بودم. آنقدرها هم اخلاق‌مدار نبودم؛ جایی اگر پیش می‌امد حتما از جذابیت‌های ظاهریم برای تاثیرگذاری استفاده می‌کردم. گاه وقتی حواسم نبود ممکن بود زنی را هم زیر سوال ببرم تا خودم به نظر بهتر بیایم. مهربان بودم اما کنترلگر. حمایت‌گر بودم و درعین حال به‌دنبال نفوذ. یک سیاهی و سفیدی درهم. خوب بودم و بد. بلد بودم بسیار خوب باشم و بلد بودم بسیار هم تلخ و دردناک و گزنده رفتار کنم. گاه تهی بودم از معنا و گاهی هم آنقدر روی همه‌چیز درپوش عمق و معنا می‌گذاشتم که حال همه را بد می‌کردم. نه از تفریح کردن لذت می‌بردم و نه از معنای عمیق پشت هر سختی‌ای. یک تناقض حرفه‌ای از همه‌چیز. از مخلوط سیاه‌ها و سفیدها. و راستش کمی هم هوس‌ران بودم. این آخرین ضربه‌ای بود که خودم با مواجهه با خودم خوردم. نه آنقدر خوب بودم که از دنیا بابت پاداش‌هایی که بهم نداده گله کنم و نه آنقدر بد بودم که برای کارهای کرده‌ام گریه کنم -هرچند که کردم- اما راستش را بخواهید درد فهمیدن همین چند جمله‌ای که نوشتم هم بسیار زیادتر از چیزی بود که تصورش می‌کردم. من مقابل خودم شکستم. مقابل خودم شرمنده شدم. مقابل خودم آبرویم رفت. عزیزترین و محترم‌ترین کسی که در زندگی. داشتم خودم بودم و این خود یک‌باره فرو ریخت. پس معلوم است که سوگوار و غمگینم. معلوم است که به این سادگی نمی‌توانم همه‌چیز را درست کنم. معلوم است که نوشتن همین چند کلمه هم جانم را به لب می‌آورد. Fatemeh- GhFatemeh- GhSat, 06 Jun 2026 17:53:48 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/از-اردیبهشت-zjnewndqza4aدارم سعی می‌کنم دوباره به زندگی برگردم. مثل هشت ماه پیش. مثل همان اتفاقی که بارها و بارها در زندگی‌م افتاده و هی بلند شدم و دستم را به زانو گرفتم و گفته‌ام باید این زندگی بهم ریخته را یک‌طوری مرتب کنم. این بار اما بدون احساس طرد شدگی. بدون غم عمیق نخواسته شدن. بدون احساس بی‌ارزشی. برای اولین بار تصمیم گرفتم به‌جای پناه گرفتن و مراجعه به آن اتاق کوچک تراپی، خودم را بررسی کنم و ببینم دارم با زندگی‌ام چه می‌کنم. ادمی که کنارم هست را نه محکم و سفت در آغوش بگیرم و نه دور بیندازم و جنگ اجتناب و اضطراب را با او شروع کنم. یک روتین معمولی، یک دوست معمولی، یک ارتباط معمولی، یک حقوق معمولی.نشستم و بعد از مدت‌ها تمام پول حساب‌هایم را ریختم روی دایره و شروع کردم به محاسبه دخل و خرج. بعد از مدت‌ها رهایی برای خرید هرچیزی بدون فکر، برای انجام هرکاری بدون فکر، برای غرق شدن در هرچیزی بدون فکر، حالا لازم است که به همه چیز یک چارچوب مشخص و فکر شده دهم. یک‌جاهایی افسار خودم را بکشم و به او یاد بدهم که هرچیزی دلت می‌خواهد نباید اتفاق بیفتد. این حس قدرت و تسلط و پیش رفتن یک جایی باید متوقف شود و تو بفهمی کنترل‌کننده همه‌چیز نیستی. اما حالا آدم تجربه‌گری هستی که می‌دانی آن زندگی هرچیزی بخواهم همان را هم انجام می‌دهم بدون اینکه به عاقبت و خوشی آن فکر کنم هم چندان چیز دندان‌گیری نیست. چند شب پیش به الهه می‌گفتم کنار این تتوی پرنده، وقتش شده یک تتوی قفس هم بزنم. یا یک بام ثابت. یا یک خانه. یا یک سکون. یا حتی یک بند. یک چیزی که پرنده بداند آزادی مطلق همانقدر که نیازش در زندگی‌است؛ همانقدر هم مایه رنج است. بفهمد دیگر بزرگتر از آن شده که قاعده‌های بیرونی او را محدود کند. این بار پرنده باید بفهمد این خودش است که تصمیم می‌گیرد در کجا و چه اوجی پرواز می‌کند، با چه عقاب و حیوان درنده‌ای مواجه است، کجا باید آب و دانه‌ش را بخورد و کجا خوشمزه‌ترین غذای دنیا را هم باید پس بزند. این بار فکر می‌کنم مردی که کنارم هست، نه بابا،‌ نه پارتنر و نه هیچ نسبت عمیق و صمیمانه و لازمی نیست. رفیقی است که می‌شود با او درباره چیزهای مختلف حرف زد، از حضورش استفاده کرد، گاهی از این زندگی را با او در میان گذاشت و منتظر بود تا یک روزی دست‌های او را هم به خداحافظی گرم فشرد و دور شد. بدون اضطراب. بدون ترس. بدون عذاب وجدان. بدون حس بد ترک شدن. این چیزی است که با او می‌خواهم. من و زندگی تحت کنترلی که او فقط کمک می‌کند تا این روزهای سخت کمی ساده‌تر پیش برود. همین. Fatemeh- GhFatemeh- GhSun, 03 May 2026 12:10:15 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/خسته-شدم-انقد-دنبال-عنوان-گشتم-و-ندونستم-چی-باید-بنویسم-t735zbscexb1آدم فکر می‌کنه هرچی بیشتر بذاره و بره و رها کنه و دل بکنه و فاصله بگیره بیشتر خودش میشه. بعد می‌ذاره و می‌ره و رها میکنه و دل می‌کنه و فاصله می‌گیره و می‌بینه تو همه این لحظه‌هایی که داشته خودش رو، خود خودش رو پیدا می‌کرده باز چیزایی رو از دست داده.قرمه‌سبزی‌هام حرف نداشت. روش ادعا داشتم. رنگش دقیقا همون رنگی بود که باید. طعمش، عطرش، چربی و کیفیت و جا افتادگیش. صبحی بیدار شدم و هوس کردم برای این هفته یه دیگ بزرگ قرمه‌سبزی درست کنم. درست کردم و دیدم نه طعمش نه رنگش نه عطرش نشد اون چیزی که همیشه باید می‌بود. مطمئن بودم اگه یه روز چشم بسته هم قرمه‌سبزی درست کنم باز خوب میشه و امروز چشم‌باز و هوشیار درست کرده بودم. فقط انتهای کار دیدم انگار اونی که این غذا رو داره می‌پزه، این خونه رو داره مرتب می‌کنه، این کلمه‌ها رو می‌نویسه دیگه من نیستم. من خیلی وقت بود که از همه چیز هی گذشته و رفته بودم که خودمو پیدا کنم و حالا دیگه خودمم از دست داده بودم.حالا ایستادم روی یه بند. یک بند باریک که هر لحظه ممکنه حواسم از تعادلش پرت شه و پرت شم پایین. آدم‌ها کنار گود نشستن و اصرار دارن که اتفاقا بیام پایین. که اصلا چه دلیلی داره رو بند ایستادن وقتی صندلی گرم و نرمی برای نشستن هست؟ بیا پایین باباجان، نخواستیم!گریه‌م می‌گیره رو بند، خنده‌م می‌گیره، خسته میشم، درمونده میشم، ولی مجبورم. مجبورم چون اگه بیام پایین هم همه‌چیز همین شکلیه و همینقدر دائما مجبورم‌. این بالا دست‌کم دست کسی بهم نمی‌رسه.Fatemeh- GhFatemeh- GhFri, 19 Dec 2025 15:14:28 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/خدای-کوچک-زمینی-من-jmssgsafzqo2شادی این روزهای من هم کارمه. دیدن اثربخشی و قدرت و توانمندی‌م در شغلی که همیشه فکر می‌کردم برای من نیست و مناسبم نیست. اما باز تنها چیزی بود که می‌تونستم باهاش پول دربیارم و می‌آوردم. کارم و مسیری که ذره‌ذره برام روشن میشه. مثل چراغ قوه‌کوچیکی که روی کلاه معدن‌چی‌ها نصب شده و کارش روشن کردن همین یه متر جلوی پاست. مسیر قدم به قدم روشن میشه و من با تردید ادامه میدم. خوشحالم نه چون می‌دونم قراره چه اتفاقی بیفته، چون هیجان این راه بیشتر از چیزی که فکر می‌کنم بهم کیف میده. توی روند جلسات تراپی فهمیدم شبیه‌ترین انسان به بابا، منم. موضوع جلسات چی بود؟ تنفر، دل‌زدگی و فرار از بابا. عزیزترین آدم زندگیم که ارتباط باهاش هیچوقت متعادل نبوده. یا اونقدر نزدیک که استخون‌هام توی بغلش له شده یا اونقدر دور که سردی فاصله بینمون می‌تونسته زندگیم رو از بیخ بسوزونه. جلسات رو متوقف کردم و نشستم فکر کردم که می‌خوام با این ارتباط و شباهت چه کنم؟ شباهت به بابا یعنی قدرتمندی متفاوتی که همیشه آرزوش رو داشتم. یعنی باور تونستن. یعنی بالاخره رسیدن به چیزی که بابا بود. اما شباهت به بابا معنیش آسیب به آدم‌ها هم بود. معنیش کنترل‌گری و سلطه‌گری هم بود. معنیش خشم هم بود. معنیش نابود کردن زندگی آدم‌هایی که می‌خواستند خودشون باشند و تصمیم بگیرند هم بود. شباهت به بابا حتی معنیش زندگی کاری و دوستانه عالی اما با زندگی عاطفی بد هم بود. شباهت به بابا درست عین ارتباط باهاش دو وجه سیاه و سفید داشت. چیزی اون وسط باقی نمی‌موند که خاکستری بشه. مردی که تا امروز یا سفید سفید بود یا سیاه سیاه. خدای زمینی من که قدرت اینو داشت که هرچیزی رو از بیخ خراب کنه یا دوباره بسازه. ترسناک بود. شیرین بود. مجهول بود. جلسات تراپی رو متوقف کردم تا حداقل یک بار نخوام چیزی رو کنترل کنم یا درست کنم. تا ببینم روی این قایق روون روی دریا قراره به‌کدوم سمتی برم. شاید این قصه یه پایان خوب داشته باشه؛ شاید هم نه. مهم اینه نخوام قایق رو کنار یه بندر کوچیک دور افتاده نگه دارم. به‌انتظار هیچ. به‌انتظار پوچ. Fatemeh- GhFatemeh- GhSat, 13 Dec 2025 22:07:39 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/مرا-دوباره-به-آن-روزهای-خوب-ببر-ffhph7baorteعشق ۱۷ سالگی‌م، بعد از ۱۳ سال از تخم سربرآورده و شروع کرده به جوریدن زندگی من. از لینکدینم شروع کرد و هفته‌‌ای یک بار چکم کرد. تاب نیاورد و به اینستاگرامم درخواست داد. با پیجی که گمان می‌کرد شناخته نمی‌شود. عشق ۱۷ سالگی‌م یک‌سال بعد از تمام شدن رابطه‌مان ازدواج کرد و حالا احتمالا دوتا بچه دارد. مذهبی است هنوز و نوشته‌هایش را که می‌خوانم با همان سال‌ها مو نمی‌زند. از او بدی‌ای ندیدم. هردو فوق‌العاده جوان و کوچک بودیم و ناپخته. او چیزهایی گفته بود که اذیت شده بودم و من هم چیزهایی را حتما.اما همیشه و همواره می‌دانستم روی زندگی‌ و مسیر آینده‌م تاثیر بسیاری گذاشت و رفت. می‌دانم که این همه تفاوت مسیر و ظاهر و شخصیتم او را کنجکاو کرده که بداند چه به سرم آمده؟ چرا از آن دختر محجبه و مذهبی و عشق کربلا و امام رضا و نماز و خدا و بلا و بلا و بلا رسیده‌م به این دختری که حالا هستم. می‌دانم که برایش جوابی ندارد. جرات پرسیدن از من را هم ندارد. هرقدر هم اینستاگرامم را بالا و پایین کند به جوابی نخواهد رسید.من اما دوست دارم با خودش حرف بزنم. بعد از سال‌ها مثل دو دوست بنشینیم رو به روی هم و از همه‌چیز بگویم. بگویم که چقدر بچه بودیم و دنیا چقدر عجیب غریب بود. بگویم که چقدر بعدها بابت تمام آن اتفاقات هم غمگین بودم و هم ناراحت. بگویم که همیشه مثل یک دوست دوستش داشتم. خودش را. همسرش را. بچه‌(ها)یش را حتی. بگویم که گاهی دلم برای آن همه زلالی احساساتم تنگ می‌شود. بگویم که هیچوقت آن حجم از احساس را به هیچکس پیدا نکردم و همیشه بابت اینکه به هیچکس آنطور احساسی پیدا نکردم خوشحالم. بگویم که چقدر آن روزها برای من روزهای سخت و دردناکی بود. بگویم چقدر معصومانه به همه‌چیز فکر می‌کرد. بگویم چقدر اذیت‌کننده بود. بگویم که می‌دانم مقصر هیچ‌چیز نبود. یا اگر هم بود من می‌دانم که از روی کینه و بدذاتی‌ش نبود. بگویم و بشنوم. بگویم و حالا با این شخصیت با او گفتگو کنم. بگویم که هنوز آن شعر حافظی که برایم خواند توی حافظه‌م ثبت و ضبط شده و گاهی با خودم تکرارش می‌کنم. بگویم همیشه حسرت صحبتی دوستانه را با او داشتم. بگویم که تنها پرونده‌ی زندگیم بود که به طور کامل نبستمش. و فقط از آن فرار کردم. بگویم و نقطه بگذارم پایان این داستان.Fatemeh- GhFatemeh- GhFri, 21 Nov 2025 00:23:51 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/این-کمی-بیشتر-از-شکل-خودم-بودن-بود-kj5xeiil0vdyمامان هرچه که بود، من از آنطور بودنش فرار می‌کردم.مامان از تنهایی بیزار بود و من مدام می‌چسبیدم به تنهایی. حتی اگر دوستش نداشتم. مامان فقط بچه‌داری کرده بود و به شوهرش بله چشم گفته بود. من به خودم یاد دادم به هیچ مرد و زورگویی بله چشم نگویم. مامان عاشق نقش قربانی بود؛ من از اینکه حتی لحظه‌ای شبیه قربانیان و مظلومان شوم بیزار بودم. مامان، مامان بود و من از مامان بودن بیزار. و این سرمایه‌ای بود که از بابا به ارث برده بودم. متفاوت بودن. جنگیدن. و جور دیگری نگاه کردن .بابا از خانواده مادری‌م متنفر بود. به نظرش احمق بودند و کم‌فهم. بزرگ شدم و دیدم نه تنها خانواده مادری که من حتی از خانواده خودم هم فرار می‌کنم. یاد گرفته بودم متفاوت باشم و بجنگم و جور دیگری نگاه کنم. و در این تفاوت‌ها و شباهت‌ها همه‌چیز را از دست بدهم که خودم بمانم و خودم فکر کنم. آیا ارزشش را داشت؟‌ آیا هنوز ارزشش را دارد؟ آیا جایی هستم که باید؟‌ کدام نقطه‌ست که بابت امروز پشیمان می‌شوم وبرمی‌گردم؟ کاش زن فالگیری کنارم بود که از خطوط درهم و برهم کف دست؛ آینده را می‌ریخت جلوی صورتم. که دست‌کم امشب را به آسودگی بخوابم. Fatemeh- GhFatemeh- GhThu, 13 Nov 2025 23:07:56 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/داشتم-خودم-رو-پیدا-می-کردم-حواسم-نبود-دوستت-ندارم-gy8cwjjkcscjهمه‌چی خوب بود؛ تا اینکه یهو گریه‌م گرفت از اینکه: «شش ماه پیش بهش گفتم دوستت ندارم». اینو کسی می‌گفت که اون موقعا ابدا براش مهم نبود آدم مقابلش چه حس و فکر و خواسته‌ای داره. با دست پس می‌زد و با پا پیش می‌کشید. می‌گفت نمی‌خوام و نمی‌تونم و نمیشه‌ها. ولی از اینکه داره با این شخصیت جدیده‌ای که براش عرق جبین ریخته و زحمت کشیده و حالا داره دیده میشه؛ کیف می‌کنه. پس نه می‌شد به این راحتی نه گفت، نه چندان این آدم جدیده رو می‌شناخت که بتونه بدون ترس باهاش کنار بقیه ادامه بده. حالا که رسیده به اون قسمت پایدار ماجرا و می‌تونه دور و بر رو خوب ببینه، می‌فهمه که کار بدی کرده به اون آدمی که تا اون اندازه بهش لطف داشته، باهاش یه ارتباط صمیمانه رو برقرار کرده و سعی کرده دلش رو به دست بیاره گفته دوستت ندارم. هرچند دروغ هم نگفته. واقعا واقعا تو اون روز و حال و وقت دوستش نداشته. اما دقیقا بعد گفتن اون جمله یهو دنیا چرخیده و چرخیده و چرخیده تا وقتی که فهمیده اتفاقا هم دوستش داشته، هم براش مهم بوده، هم از دست دادنش خیلی خیلی سخت‌تر از چیزی بوده که فکرشو می‌کرده. اگه فکر می‌کنید تا اینجا همه این چیزا رو گفتم تا درباره دوستت ندارم گفتن و عذاب وجدان بعدش براتون حرف بزنم اشتباه می‌کنید. همه‌چیز درباره اون آدمیه که داشت خودشو پیدا می‌کرد. اتفاقا و از قضا یکی اومد جلو و گفت عه این شخصیتت چه ناز و خاص و خوبه. میشه باهم دوست شیم؟ آدمه هم گفت کی؟ من؟ همینی که دارم با ترس و لرز به بقیه نشونش میدم و حتی مطمئن نیستم دارم کار درستی می‌کنم؟ واقعا؟ دوست داشتنیه؟‌قابل اعتماده؟ اونقدری که واقعا فکر می‌کنه عمیق هست؟‌ واقعا؟ ینی کار درستی کردم؟ ینی خب راستش نمیشه آدم تو صفحه شخصی ویرگولش چیزی بنویسه و به یه نحوی درباره خودش نباشه. ربطی هم به خودشیفتگی و این چیزا نداره. آدم درباره بقیه هم که بنویسه باز ردپای خودش رو نمی‌تونه گم کنه از بین کلمات. می‌خوام بگم هنوزم بابت اینکه احساسات اون آدمه رو درنظر نگرفتم و اینطوری گفتم ناراحتم. ولی منم اولین باری بود که داشتم تو این هویت تازهه با آدما گفتگو می‌کردم. اون موقعا هنوزم پر خشم و تردید بودم. هنوز ترس داشت خرخرمو می‌جویید. حتی نمی‌دونستم رفتار این هویت جدیده تو موقعیتای مختلف چطوریه؟ این اکت عجیب غریبی که هیچوقت نداشته و این بار خودش انتخاب کرده داشته باشه با چه هدفیه؟ فقط در حال تجربه بود. تجربه مطلق بدون داده‌ی قبلی. عین یه لوح سفید؛ پاک ِ پاک. عین همون نوزادی که خواب دیدم زاییدمش و خودم بود. مرسی اینجا رو می‌خونید. با اینکه هیچکدومتون رو نمی‌شناسم. اما شما تنها آدمایی هستید که از کوچکترین جزئیات زندگیم باخبرید و امیدوارم هیچوقت در فضای واقعی باهام آشنا نشید:))‌Fatemeh- GhFatemeh- GhFri, 17 Oct 2025 18:03:59 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/در-ستایش-پایین-رفتن-از-پله-ها-q40q8fq1f3anبا غروب آفتاب می‌خوابم و با طلوع بیدار می‌شوم. صبح، سکوت پررنگی دارد که در اینجای زندگی به آن بسیار محتاجم. به خودم. بودنم. زندگی کردنم. وجود داشتنم. فکر کردنم. بنده‌ی این سکوت‌های صبحگاهی و خنکی هستم که صدای مغزم را به راحتی می‌شنوم. آدم‌ها همه خوابند و من با تمام جهان ذهنی‌ام بیدار. به جایی از زندگی رسیده‌م که مدت‌هاست آرزویش را دارم. خودم را دیدم. آن پله‌های تاریک و نمور را پیدا کردم، قدم به قدم پایین رفتم. خود کوچک و آزرده خاطرم را دیدم. به او قول دادم برایش می‌جنگم. مراقبش هستم. به او اطمینان دادم که اگرچه سال‌ها نبودم. اما حالا آمده‌ام که بمانم. من می‌مانم. من هیچوقت نخواهم رفت. من هیچوقت ترکش نخواهم کرد. من هیچوقت شرمسارش نمی‌کنم. من هیچوقت او را از خودش بودن منع نمی‌کنم. من عرف و شرع و آبرو را به او ترجیح نمی‌دهم. من تنها و شاید آخرین کسی‌ام که با او قدم می‌زنم. و درمانش می‌کنم. و حالا این من ِ کوچک و خردسال و دردمند بزرگتر شده. یاد گرفته عاملیت داشته باشد. همانطور بدرخشد که همیشه می‌خواسته. یاد گرفتم که با او قد بکشم. صبوری کردن‌هام در قدم به قدم قد کشیدن او جواب داده و حالا دست در دستم گذاشته برای آنکه باهم بسازیم. بعد از سال‌ها تنهایی حالا دیگر تنها نیستم. هستم و نیستم. و این جذاب‌ترین بخش زندگی این روزهای من است. آدم باورش نمی‌شود که بعد از سال‌ها طوفان همه‌چیز یکباره آرام شود. فکر نمی‌کند که شفا انقدر در نزدیکی باشد و تا دست بلند می‌کنی بتوانی در آغوشش بگیری. آدم فکر می‌کند آرامش شانسی است که در خانه‌ی آدم‌هایی را می‌زند که می‌دانند از زندگی چه می‌خواهند. در خانه آدم‌هایی که والدین حمایت‌گری داشته‌اند، یا خود ارزشمندی، یا مهلتی برای زندگی کردن در جوانی. شفا اما می‌تواند در اول دهه چهارم زندگی به دست بیاید. این شانس می‌تواند حتی در کهن‌سالی برسد. مهم این است که برسد. مهم این است که یک‌جایی، یک اتفاقی بیفتد و ما بفهمیم آن در ِ نهانی که ما را به زیرزمین کهن و نمور می‌رساند کدام است. آن در را فشار دهیم. پله‌ها را پایین برویم و این مسیر را بالاخره طی کنیم. آدم شفا می‌گیرد. باور کنید.Fatemeh- GhFatemeh- GhSun, 12 Oct 2025 08:07:37 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/نشسته-ام-در-انتظار-این-غبار-ِ-بی-سوار-kvyajfaakkatآخرین بار همان حوالی ۱۴۰۱ بود. یک گوشه خیابان گریه می‌کردم و می‌گفتم «اگه ایندفعه نشه چی؟». در آغوشم گرفت و گفت: «تا حالا چیزی بوده که واقعا بخواهیش و نشه؟» و با همان دماغ قرمز و چشم‌های پف کرده سر بلند کردم به گفتن نه.شد. آنچه که آن روز گوشه خیابان آرزویش کرده بودم شد. لطف همان آدمی که مرا با همه احساس نقص و ناکافی بودنم دوست می‌داشت باعث شده بود همان چیزی بشود که می‌خواهم. وقتی دیده شدم. پذیرفته شدم. خواسته شدم؛ انگار جان تازه‌ای گرفتم برای اینکه بتوانم. و توانستم. سه سال گذشته از آن سال‌ها. نه آدم امن آن روزها را دارم و نه هیچ آدم امن دیگری را. تنها خودم برای خودم مانده. و این اولین باری است که هرکاری می‌کنم با انگیزه همین خودم است. خودمم که خودم را مجبور می‌کنم کاری را بکند که لازم است. خودمم که به خودم می‌گوید از پسش برمی‌آیی. خودمم که نصفه شب‌ها که هلاک و خسته به خانه می‌رسم به خودم می‌گویم سخت بود. اما تونستی. و به خودم افتخار می‌کنم. حالا تنها خودم برای خودم مانده. و می‌دانم که تا ته ته ته دنیا هم خودم برای خودم می‌مانم. پی نوشت: قلمم افت کرده و نوشته‌هام بی‌جان شده. از تاثیرات هیچ نخواندن است. این وضعیت را دوست ندارم. به امید روزهایی پر از نوشتن دوباره .Fatemeh- GhFatemeh- GhThu, 09 Oct 2025 21:49:00 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/از-اینجا-که-منم-gu3zsxebvmzjهیچوقت با خیال راحت؛ با دست ِ زیر چانه و لیوان چای به دست فکر نکرده‌ام که طوفان تمام شده و حالا وقت لذت بردن است. همیشه با اضطراب، شادی را چون ماهی کوچک لغزانی توی مشت نگه داشتم و چشم دوخته‌ام به تیک تیک ساعت و گوش تیز کرده‌م به صدای نزدیک شدن دوباره یک بحران جدید. هنوز هم بعد از این همه سال عادتم نشده که در لحظه از آنچه دارد به آرامی و شادی می‌گذرد خوشحال باشم. هنوز هم بعد از این همه سال، وقتی در آغوش گرفته شدم، وقتی در امان مانده‌م، وقتی از قفس تنگ اندوه به کنجی آزاد و رها فرار کرده‌م باز فکر نکرده‌م همه‌چیز تمام شده. این روزها هم همینم. لیوان چای به دست، رو به روی پنجره، پرواز رهای بادکنکی را می‌بینم و فکر می‌کنم همین حالاهاست که سهمش از رهایی تمام شود و دوباره برگردد به زمین ِتنهایی. به قعر ِ اندوه و گرفتگی. که زمین‌گیر شدن از نتایج به اوج رسیدن است.Fatemeh- GhFatemeh- GhTue, 30 Sep 2025 20:09:11 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/آنچه-می-گذرد-fjrjkv1vx5i5مدت‌هاست که چیزی برای نوشتن ندارم چون چیزی ندارم. زندگی‌م در یک ریتم ثابت، بی‌هیجان، بی‌اتفاق و بی‌آنکه اصلا بدانم چطور می‌گذرد و من مانده در این سیلاب روزمرگی غرقم. و تنها اتفاق ثابتم این است که بیشتر از هروقت دیگری در زندگی کاری‌م در حال پول درآوردنم. اما حتی همین هم خوشحالم نمی‌کند. یک ماه می‌گذرد و من هنوز روی کاناپه‌ی اتاق تراپی می‌نشینم و گریه می‌کنم. جلسه آخر از حجم گریه‌های این مدت حال خودم هم بد بود. شبیه به ناله شده بود. ناله از زمین و آسمان. ناله از پدر و مادر. ناله از اطرافیان. ناله از خودم. و درست همان موقع بود که شنیدم وقتش شده که از این قالب ناله و غر و اشک و آه و ناامیدی قدم به بیرون بگذاری و زندگی واقعی را شروع کنی. و فردای آن روز پاییز آمده بود و من احساس کردم وقتش رسیده این قبای بلند و سنگین اندوه را بگذارم و کنار و برگردم و به همان فاطمه خوشحال و باانرژی. در حال کندن تارهای عاطفه‌ام. از عزیزترین آدم زندگیم؛ پدرم. نه. بی‌عاطفه نشده‌ام. از هم جدا نشدیم. فقط در سکوتی سرد و سوزناک به هم مرزهایمان را نشان دادیم. او با سکوت و طرد نشان داد که یا در چارچوب‌های او می‌مانم یا کنار گذاشته می‌شوم. من در سکوت نشان دادم که یا من جدید و متفاوت از خودت را بپذیر و یا از دستم بده. و هردو طرد شدن و از دست دادن را انتخاب کردیم. هردو. چون هیچکس نمی‌توانست دیگری را جور دیگری بپذیرد. و این شاید درست‌ترین اتفاقی بود که می‌شد برایمان بیفتد. سی سال تمام بابا همان کسی بود که بند بند وجودم به او متصل بود. هرچه بود و نبود را در او جستجو می‌کردم. از عشق گرفته تا قدرت. بابا حتی در نگاهم به دین و مذهب هم نقش پررنگی داشت. یک بار در اوایل جوانی یکجا نوشته بودم بابا خدای دوم من بود. و رابطه‌م با خدا همان بود که با بابا بود. وقتی از او چیزی می‌خواستم و نمی‌داد تصویر بابا جلوی صورتم نقش می‌بست که گریه‌هایم را نادیده می‌گرفت و به خاطر صلاح خودم از چیزی که می‌خواستم محرومم می‌کرد. آن روزهایی که پای سجاده گریه می‌کردم خدا اخم‌هایش را در هم کشیده بود و با سکوتی مرگ‌بار طردم می‌کرد و جوابی نمی‌داد. بابا افتاده بود روی صورت الهیاتم. و درست لحظه‌ای که توانستم با این طرد شدن کنار بیایم؛ هم بابا را از دست دادم هم خدای ساختگی‌م را. زندگی برای من نوشیدن جام زهر بود. چرا؟ چون یک روز سرد پاییزی تصمیم گرفتم بپذیرم که در چارچوب‌ اطرافیانم قرار نمی‌گیرم. هربار که ظاهرم چیزی متفاوت از درونم بود از این سانسور شدن و خودم نبودم رنج می‌بردم. هربار در انتخاب آدم‌های زندگیم یک چیز خوشحالم نمی‌کرد و آن این بود که مجبور بودم به عنوان دختر ِ خانواده فلانی پیش بروم و حرف بزنم. در حالی‌که من بیشتر از دختر فلان خانواده بودم. آن اتفاق آخر با تمام تلخ بودن و سخت بودنش باعث شد ته‌مانده وابستگی و اتصالم به خودم بودن بریزد و یک‌باره خودم را ببینم. همانطور که خودم می‌خواستم و تمایل داشتم. و اضطراب. اضطراب وحشتناک برای شروع این راهی که حالا در ابتدای مسیرش بودم. همان روزها بود که خواب دیدم کودکی زاییده‌م؛ بسیار شبیه به بچگی‌م. با چشم‌های درشت و ابروهای پیوندخورده مشکی. بعد از بیداری تمام شریان‌های قلبم به آن کودک متصل بود و از دلتنگی درحال جان دادن بودم. طول کشید تا فهمیدم این کودک ِ شبیه به خودم، درواقع هم خودم بودم. بالاخره خود تازه و جدیدی را به دنیا آوردم و حالا باید برای خودم مادری کنم. به خاطر همان چشم‌های درشت و صورت معصوم. فکر به همان بچه بود که باعث شد این اضطراب را تاب بیاورم و پیش بروم. چون دیگر چاره‌ای نداشتم. نمی‌شد خودت را دید و به عقب برگشت. نمی‌شد واقعیت را فهمید و بعد انکارش کرد. پیش رفتم و پیش رفتم و پیش رفتم. چیزهایی را تجربه کردم که هیچوقت برایم مجاز نبود و حتی ترسناک بود. تجربه باعث شد ترس‌هام کم شود و دنیای جدید را راحت‌تر بپذیرم. اما همیشه همه چیز به همان خوبی نمی‌ماند. این را درست وقتی که توی تراپی از این گفتم که من شبیه به هیچ‌یک از اطرافیانم نیستم و بعد زار زار از احساس طردشدگی‌م حرف زدم فهمیدم. زن درمانگر معتقد بود باید هزینه‌های این مسیری که انتخاب کردم را بپذیرم نه اینکه به فکر تغییر اطرافیان باشم. خودم اما خشمگین بودم که می‌شد من هم شبیه دیگران باشم و پذیرفته شوم. که نمی‌شد. انتخاب من با انتخاب تمام اطرافیان فرق داشت. شاید چون من فرق داشتم. و شرایط هم البته به این تصمیم دامن زد. علی‌ایحال برای آنچه هستم بسیار رنجیدم و اذیت شدم. اما هنوز هم بیشتر از هرچیزی دوستش دارم. زندگی در میان آدم‌هایی که تو را گناهکار و اشتباه و خطا رفته می‌بینند سخت است. اما کسی چه می‌داند چند نفر دیگر در این سختی یا سختی‌های دیگر مشغول زندگی‌اند و اعتراضی هم ندارند؟ این است که سعی می‌کنم لابه و زاری و نق و غر را کنار بگذارم و پیش بروم. پیش رفتن را با کار ادامه دادم. کار خیلی زیاد. Fatemeh- GhFatemeh- GhThu, 25 Sep 2025 11:06:33 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/این-روزها-که-می-گذرد-شادم-a7r2tihxdp8vاز آخرین نوشته‌م در ویرگول یازده روز می‌گذرد و از اتفاقات تلخ مرداد حدودا سه هفته و چند روز. توی این مدت آنقدر احوالات شدید و متغیری را تجربه کردم که گاهی با خودم فکر می‌کنم سه هفته برای این حجم از دگرگونی خیلی کم است. شاید مثلا این میان روزهایی‌ش را کلا نخوابیده‌م و سهم شب‌ها را هم به روز و بیداری اضافه شده. که می‌بینم نه. حداقل یک هفته اول را شبیه جنازه‌ای روی تخت افتاده بودم. فاقد هرگونه توان برای انجام کارهای کوچک. دستشویی، غذا خوردن، معاشرت یا هرچیز دیگری. به جایش تا دلت بخواهد گریه و اشک بود. توی هفته دوم یاسمن چیزی گفت که آب روی آتش خشمم بود. یک‌جایی از ماجرا را از دید او دیدم و فهمیدم این فاز قربانی گرفتن دارد جانم را می‌گیرد. با اینکه به‌نظر می‌رسد خیلی مظلوم واقع شدم اما نشده بودم. میانه‌ی هفته دوم فهمیدم هیچ‌چیز آنقدر که فکر می‌کردم بد و ناراحت‌کننده نبوده و باید خوشحال باشم که همه‌چیز در عین منطق و پختگی تمام شد. بعد به جای اینکه دست از حمله به خودم بردارم، شروع کردم به دلتنگی‌های شدید و ترس‌های شدیدتر. که مثلا اگر دیگر این اتفاق تکرار نشود چه؟ اگر دیگر نتوانم با هیچکس دیگری حرف بزنم چه؟ اگر تا همیشه خدا غمگین و دلتنگ بمانم چه؟ و دقیقا در ابتدای هفته سوم بود که سیلی سوم خورد توی صورتم. دیدم نشسته‌م بالای گوری که مرده‌ای تویش نیست و دارم زار زار گریه می‌کنم. برای چه و که؟ کسی که توی هواپیما نیم ساعت قبل از رسیدن داشتم گریه می‌کردم؟ کسی که بیشترین اشکم را با فرار کردن از صحبت‌های جدی درآورد؟‌ این جنازه‌ی عزیز برایم همچنان محترم بود اما لااقل این گوری که داشتم بالای سرش ضجه می‌زدم برای او زیادی بزرگ بود. نمی‌گویم حالا باید بایستم و بگویم نه خانی آمده و نه خانی رفته و گور بابای هرچه بود و نبود. خوشم نمی‌آید از این انکارها. ولی دیگر وقتش بود جمع کنم خودم را. چون سه هفته بود که من علاوه بر یک پایان منطقی یک رابطه‌ی بالغانه، بیکار هم شده بودم و باید به آن اوضاع هم فکر می‌کردم و نمی‌خواستم. نمی‌خواستم چون ترجیح می‌دادم به جای غصه خوردن برای این مساله و دنبال چاره گشتن بروم توی مرداب غم و غرق شوم. چون من غرق غم شدن را خیلی خوب بلدم همیشه. یک‌بار هم یک‌جا نوشته بودم که می‌توانم بلاگر غم شوم. از بس می‌توانم جز به جز نشان دهم آدم چطور می‌تواند مراحل یک غمگین شدن درست حسابی را بگذراند. یک جوری که ته تهش به افسردگی‌ برسد و درست در همان لحظه که احساس می‌کند باید بمیرد بلند شود و به زندگی برسد. حالا در انتهای هفته سوم دارد چیزهای بسیاری تغییر می‌کند و انگار درست می‌شود. دست‌کم این تصور الان من است از این شرایط و شاید اشتباه می‌کنم. اما هنوز کوچکترین مکالمه‌های بی‌حاصل با آدم‌ها برایم سخت است و غیرممکن. ارتباط گرفتن با انسان‌های جدید پروژه است. دلم همان آدم‌های آشنا و نرم و گرم خودم را می‌خواهد و دیدن کوتاهشان را . از چت کردن متنفرم. عاشق کتاب خواندن و دیدن هزارباره فرندزم و دارم تلاش می‌کنم این سیگار را هم یک جوری کم کنم که می‌دانم نمی‌توانم هی. باید از این بیکاری بیرون گریزم و نمی‌دانم چطور. می‌گذرد. دارد یک جورهایی می‌گذرد که خوشحال‌کننده است. شاید اگر سه ماه پیش هم همینطور می‌گذشت هیچوقت چیزی بیخود طولانی نمی‌شد. نمی‌دانم. Fatemeh- GhFatemeh- GhWed, 13 Aug 2025 19:32:59 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/مرا-دوباره-به-آن-روزهای-خوب-ببر-qwvu1yploejcصبح رفتم روی وزنه و چیزی که فکرش را نمی‌کردم دیدم! عدد روی وزنه همان چیزی بود که در این شش ماه جان می‌کندم به آن برسم و نمی‌رسم. و حالا بعد از هفت هشت روز رسیده بودم. حالا بعد از چندین سال خوب می‌فهمم زمانی که دارم چیزی را از دست می‌دهم بدنم چه واکنش‌هایی دارد. گریه، غصه، بی‌اشتهایی، جان کندن، خراب شدن اوضاع بیرونی زندگی و حالا در اتفاقی جدیدتر؛ سیگار. خبر کمتری از فشارخون خیلی پایین هست. اما سرگیجه‌ها مثل هروقت دیگری وجود دارند. یاد شهریور ۱۴۰۲ افتادم که اوضاع همین بود. بدتر شاید. تنهایی من در رابطه از همان روزها شروع شده بود. و فکر می‌کردم شاید این آخرین دست بلندشده سمت مذهب بتواند نجاتم دهد. که نداد. مقدار گریه‌ها کمتر شده. توانم برای برخواستن و جمع و جور کردن خانه هم بیشتر. شب‌ها کمی راحت‌تر می‌خوابم اما درهرلحظه‌ای که احساس می‌کنم مورد هجوم غم قرار گرفتم؛ می‌نشینم و یک دل سیر گریه می‌کنم. با موزیک بی‌کلامی که یکهو پلی می‌شود یا این چرت و پرت‌های نسل جدید که اخیرا مشتری‌شان شده‌ام. با الهه کارمان شده فکر کردن به اینکه چطور این یکی مصیبت را تاب بیاوریم. آنقدر بی‌جانم که بیکار شدن در شرایط فعلی در مرحله سوم و چهارم مصیبت‌ است برایم. یعنی اصلا وقت نمی‌کنم به این فکر کنم که این بیکاری و تعدیل شدن را تا کجا می‌توانم تحمل کنم. غم انتخاب نشدن، بی‌ارزشی و دوست داشته نشدن از همه این‌ها پررنگ‌تر است.تراپیستم نیست. یا حداقل هنوز وقتی خالی برایم پیدا نکرده. نا ندارم برایش توضیح دهم که در چه شرایط بحرانی‌ایم. تازه توضیح بدهم که چه؟ دم‌مسیحایی دارد که بروم و یک ساعت جلویش چیزهایی را بگویم که خودم در خلوت به خودم می‌گویم و بیشتر از هرکسی می‌دانم که این مرحله صبوری می‌خواهد و عبور؟ پس اصراری به اینکه حتما تایم خالی‌ای برایم پیدا کند ندارم. روزها را جورنال می‌کنم و می‌نویسم. نمی‌دانم به چه دردم می‌خورند. شاید فقط همینکه من را وصل می‌کنند به زندگی و نمی‌گذارند در اغما فرو بروم. حال بیرونی‌ام خوب است؛ اگر مامان هی نپرسد چرا انقدر اشتهام کم شده و هیچ نمی‌خورم و رنگ از صورتم پریده. چطور برایت توضیح دهم مامان؟ بابا قهر است. تنها آدمی که شاید محبتش در این شرایط می‌توانست به زندگی برم‌گرداند هم دوباره غایب است. به درک. حوصله درک کارها و رفتارهاش را ندارم. این نوشتن با همه به‌دردنخور‌بودنش؛ باز وقت مصیبت خوب به دردم خورده. همین کلمات که از سینه‌م بیرون می‌آیند باعث می‌شوند چیزی از قلبم برداشته شود. راستش اما آن خوشبینی «این هم می‌گذرد» را ندارم. فکر می‌کنم دیگر هیچ‌چیز نمی‌گذرد. Fatemeh- GhFatemeh- GhSat, 02 Aug 2025 14:41:46 +0330https://virgool.ir/@ghasemi1374/سوگت-رو-در-آغوش-بگیر-غمت-رو-مزه-مزه-کن-lxz0ducducwfدارم نرم نرم و مورچه‌وار به زندگی برمی‌گردم. زندگی‌ای که می‌گویم مثلا در این حد است که صبح‌ها فاصله تخت تا توالت هزار کیلومتر نیست. کمی کمتر از ۱۳-۱۴ ساعت در روز می‌خوابم. بیشتر طاقت و توان معاشرت با انسان‌ها را دارم و کمی بیشتر از یک وعده در روز غذا می‌خورم و امروز متوجه شدم کمتر از روزهای پیشین سیگار می‌کشم و گریه می‌کنم. و از همه مهم‌تر؛ بلند شدم و به هر شکل و طریقی که می‌شد خودم را به باشگاه رساندم.کمی دست برداشتم از دیدن عکس‌های خود خوشحال و سرزنده‌م قبل از دیدن او. بی‌خیال شوق و شور چشم‌های گذشته‌م شدم. من فرو ریختم و این غمگین‌ترین و ویران‌ترین حالتی است که دست‌کم در ده سال اخیر با آن رو به رو شدم. پذیرفتم که غم هم مانند شادی و اعتماد به نفس و احساس شدید کافی‌بودن، باید در آغوش گرفته شود. قبول کردم که برای مدتی باید به طور کامل به ‌فنا بروم. و این حقیقت تلخی است اما حال من از حال او بدتر است. پذیرفتم که با وجود تمام دوستت‌دارم گفتن‌هاش، چیزی را همچنان پنهان می‌کرد. شاید حتی برای خودش. قبول کردم که دیده نشدم. ارزشم فهمیده نشد. نمی‌گویم خشم ندارم. اما می‌دانم سایه‌ش‌ آنقدر زیاد نیست که بخواهد روی این حال و روز اثر بگذارد. من تمام این روزها را واضح می‌دیدم. و راستش وقتی خودم بالاخره یک‌جا کوتاه آمدم و فکر کردم بیا تسلیم دلم شویم؛ دیگر جای سرزنشی برای هیچکس هم باقی نمی‌گذارد.حتی غمی که دارم هم از روی از دست دادن نیست. من بهرحال با از دست دادن‌های مداومی سروکله زدم. این یکی جنسش با همیشه فرق دارد. از خوردن سیلی حقیقت ِ حاصل از دیدن روی ضعیف و افتاده‌م است. شاید حتی بخشی از سوگواری‌ای که باید مدت‌ها قبل برای آدم‌های قبل می‌شد هم حالا یک‌باره افتاد روی دوشم. راستش فکر می‌کنم من دیگر هیچ‌چاره‌ای جز غمگین و کمی افسرده شدن ندارم. و این حقیقت هم از همان‌هایی است که اینطور زمین‌گیرم کرده. حقیقتی که شاید وقتش همین روزها بود. در نزدیکی سی سالگی.Fatemeh- GhFatemeh- GhThu, 31 Jul 2025 18:10:37 +0330