https://virgool.ir/feed/@ghasemi.najm2fa2026-11-12 09:44:59https://files.virgool.ir/upload/users/520684/avatar/V0gBUz.jpeghttps://virgool.ir/@ghasemi.najm2https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/بررسی-و-معرفی-رمان-تبر-انسانی-عادی-قاتلی-مجبور-rh28k5hswjlaرمان «تبر» نوشته‌ی دانلد وست لیک، اولین اثر جنایی‌ای بود که از نویسنده‌ی آمریکایی مذکور خواندم. داستانی ساده، اما بسیار خوش‌خوان و جذاب. روایت مردی که دو سال است قربانی تعدیل نیرویِ شرکتِ کاغذی‌ای شده‌ست که ۲۰ سال تمام در آن مشغول کار بود و کسب درآمد. مردی که طی دو سالی که گذشت، به دنبال یافتن شغلی بود که مهارت‌اش، مدیریت خط تولید، در آن کاربرد داشته باشد و بتواند از تخصص خود در آن استفاده کند، اما تمام تلاش‌هایش تا حال حاضر ناموفق بوده‌اند و همیشه دیگر افرادی اصلح و بهتر از او برای کار انتخاب و جایگزین شدند. مهم‌ترین حسن داستان -که وجه تمایز آن با بسیاری از داستان‌های جنایی نیز محسوب می‌شود- ساده بودن آن و عدم وجود هرگونه پلات توییست (پیچش داستانی) است. اینکه مردی صرفاً برای تامین خانواده‌اش و به‌دست آوردن شغلی مناسب که بتواند او را به خود مشغول کند، شروع می‌کند به حذف فیزیکی افرادی که ممکن است از او بهتر باشند، یا به تعبیر خودش، رقبای او هستند. آقای برک دوور، شخصیت اصلی داستان، مردی به‌شدت عادی‌ست که انتظار هیچ‌گونه عمل منافی قانون و هنجاری ازش انتظار نمی‌رود و همین است که باعث جذابیت او می‌شود. یک انسان عادی که نه هوش خاصی دارد، نه تجهیزات منحصر به فردی و نه هدف خاصی؛ او فقط می‌خواهد خانواده‌اش را مورد حمایت مالی خود قرار دهد و مسئولیت مراقبت از آن‌ها را به دوش کشد. دومین ویژگی داستان، شخصیت‌های کم، اما پرداخته‌ شده‌ی آن است. در طول داستان شما با شاید ده نفر آشنا می‌شود، که بیشترشان قربانی‌های آقای دوور هستند و در مدت کوتاهی حذف می‌شوند، اما آن کسی که می‌توان گفت دارای شخصیت است و پختگی، همسر آقای دوور، مارجری، است. ماجری در نیمه‌ی دوم داستان محوریت پیدا می‌کند و نویسنده، آن‌طور که باید، شخصیت‌اش را برای‌مان شرح می‌دهد. از طریق صحبت‌هایش و اعمال او. اما یک چیز، داستان را ترسناک می‌کند؛ سوالی که در انتها ممکن است برای تعداد کثیری از ما پیش بیاید: «آیا حاضر هستیم برای رسیدن به هدف خود، به هرگونه عملی دست بزنیم؟»آقای دوور در انتهای داستان، جرقه‌ی پرسیده شدن سوال را برای‌تان مطرح می‌کند. او از شعارِ «هدف وسیله را توجیه می‌کند» سخن می‌گوید. هدف شما، به‌خصوص اگر که نیک باشد، توجیه کننده‌ی اعمال شما اعم از خوب و بد است. این روندی‌ست که دوور در طول داستان پیش می‌گیرد. گاهاً صحبت‌های او با خودش حاکی از این است که حتی خودش هم راضی به قتل نیست، اما مجبور است و باید اینکار را انجام دهد؛ او برای تسکین وجدان خود در تلاش است تا کمترین میزان ارتباط را با قربانی‌هایش برقرار کند و اگر که امکانش هست، از این اقدام به هر نحوی خودداری کند. صحبت کردن و آشنایی با انسان‌هایی که درست مانند او قربانی تعدیل نیروی شرکت‌های بزرگ شده‌اند، شاید بزرگ‌ترین عذابی باشد که دوور می‌تواند در طول عملیات خود، بر وجدان خویش تحمیل کند. با اینکه در ابتدا گفتم که برک دوور صرفاً یک انسان عادی‌ست - و هنوز بر آن قائل‌ام- اما انعکاس تجربه‌ی مدیریتی او در قتل‌هایش و منطقی رفتار کردن با آن‌ها، از ویژگی‌هایی‌ست که وست لیک با قلم خویش آن را برای‌مان به ارمغان می‌آورد. اگر سریال برکینگ بد (Breaking Bad) را تماشا کرده باشد، قطعاً کنترل اوضاع و مدیریت آن، توسط آقای وایت، به چشم‌تان آمده‌ست. حال آن قالب مواد مخدر و عواقب تصمیم‌های آقای وایت را کنار بگذارید و مردی را تصور کنید که از تجربیات‌ مدیریتی خود برای به قتل رساندن رقبای خود استفاده می‌کند، بدون اینکه هیچ‌گونه نتیجه‌ی منفی‌ای برایش به همراه داشته باشد. با اینکه وست لیک در طول رمان تلاش خود را معطوف کرده‌ست به عادی جلوه دادن برک، اما گاهی ریتم شخصیت از دست‌اش در رفته و او را تا اعماق تاریکی فرو می‌برد. اوج افول او به یک قاتل بالافطره را می‌توانیم در این سولی‌لوگ‌ او شاهد باشیم: «کار اداری اعصاب خرد کن، اصلا ذره‌ای برایش اهمیت ندارد سر آدمای درگیر ماجرا چه می‌آید، همین که کار اداری و کاغذبازی‌شان ترو تمیز باشد کافی است. او دشمن من و دشمن بیلی است، حالا دیگر یادگرفته‌ایم با دشمنان‌مان چه کار کنیم. با دشمنان‌مان سازش نمی‌کنیم»آقای برک در این چند خط تبدیل به همان هیولای‌ ترسناکی شد که در طول داستان ازش تبری می‌جست و تلاش بر امتناع از آن داشت، اما به هر میزان که بابت قتل‌هایش به هدف خود نزدیک‌تر شود، بیشتر آن قاتل سرکوب شده‌ی وجودی‌اش -که در ابتدای داستان وجود نداشت- را به نمایش می‌گذارد و احتمالاً به‌خاطر همین دلیل است که می‌خواهد این‌کار را (قتل رقبایش) زودتر به پایان برساند. او نمی‌خواهد یک قاتل واقعی باشد. نتیجه‌گیری:تبر یک داستان جنایی، با شخصیتی ویژه و خاص نیست؛ این داستان می‌تواند روایت زندگی هر کدام از ما باشد که برای رسیدن به هدف یا اهداف خود، تا چه حد حاضر هستیم تا در مرداب اعمال ضد هنجار، ضد انسانی و نهایتاً ضد اخلاقی فرو بریم و سرانجام غرق شویم. آیا حاضر هستیم اعمال خویش را به‌خاطر هدف خود، توجیه کنیم؟-پایان-Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiSat, 12 Jun 2021 00:56:42 +0430https://virgool.ir/fboard/zack-snyders-justice-league-lli36at5bfqsبالاخره پس از ۴ سال تلاش و حمایت‌های طرفداران- و همچنین موفقیت فیلم‌های دیگر کمپانی DC- وارنر با پخش فیلم «لیگ عدالتِ زک اسنایدر» موافقت کرد، و به آن چراغ سبز نشان داد. فیلمی که طرفداران زک اسنایدر و همچنین طرفداران فیلم‌های ابرقهرمانی، در توییتر، آن را با نام Snyder Cut می‌شناسند. به همین دلیل قصد دارم تا این فیلم ۴ ساعته که نه تنها در زمان ساخت، بلکه در طی این ۴ سال، حواشی زیادی به خود اختصاص داد را بررسی کنم. در ادامه با من همراه باشید که ببینیم آیا لیگ عدالتِ زک اسنایدر، آن قدرها که منتظرش بودیم، و آن طور که نمراتِ نسبتاً بالایِ آن نشان می‌دهند، به خوبی عمل کرده است، یا صرفاً یکی دیگر از آن دسته فیلم‌های بلاک باستریِ عام پسند (Mainstream) است. اگر از طرفداران فیلم‌های ابرقهرمانی، و بخصوص طرفدار کامیک‌ها و جهان DC باشید، قطعاً برای یکبار هم که شده، نام زک اسنایدر، کارگردان فیلم‌هایی چون Watchmen، Man of Steel، Batman VS. Superman، را شنیده‌اید. کارگردانی که در جهان سینمایی چنین فیلم‌هایی بعنوان یکی از فیلم‌سازان عرف‌شکن شناخته می‌شود، و بدلیل داشتن نوع نگاهی خاص و تاریک یا همان دارک، معروف است. آخرین ساخته‌ی اسنایدر یعنی لیگ عدالتِ زک اسنایدر نیز، از همان فرمول قدیمی پیروی می‌کند؛ تلاش برای ساختن فضایی جدی، خشن و گاهی خون آلود، و کنار زدن مرزهایی که فیلم‌های کمپانی‌هایی چون مارول برپا کرده‌اند. اما این فیلم‌ها- که در حال حاضر قرار است آخرین آن‌ها را بررسی کنیم- خالی از ایراد نیستند. اسنایدرکات را می‌توانیم غایتِ تمامِ کارهای اسنایدر بدانیم؛ در داستان‌سرایی، صحنه‌های اکشن، شخصیت پردازی، تدوین، اقتباس و تمام چیزهای دیگر که یک فیلم یا حداقل یک فیلم ابرقهرمانی خوب باید داشته باشد. هسته‌ی اصلی داستان ما، همان چیزی است که در فیلم (بخوانید زباله) سال ۲۰۱۷ به کارگردانی جاس ویدن دیدیم. تلاش بتمن برای برپا کردن گروهی از ابرقهرمانان با قدرت‌هایی فرا انسانی، جهت جلوگیری از نابودی بشریت و اشغال زمین زمین توسط شخصی به نام استپن وولف. پس نباید انتظار داستان و فیلم‌نامه‌ای صد در صد جدید را داشته باشید، چراکه ناامید می‌شوید؛ اما آن چیزی که این فیلم را، در بخش داستان سرایی، نسبتِ به نسخه ۲۰۱۷ آن متفاوت می‌سازد، منطقی‌تر شدن و منسجم شدن داستان است. دیگر با یک فیلم از همه‌جا ناقصِ احمقانه طرف نیستیم. شاید داستان آن قدرها که باید، قدرت کافی را نداشته باشد و شما را با خود درگیر نکند، اما کامل‌تر بودن و منظم شدن آن، می‌تواند یک پوئن مثبت برایش باشد؛ تقسیم بندی شدن آن به ۶ قسمت نیز می‌تواند یکی از مزیت‌های دیگر برای این فیلم باشید، زیرا ممکن است بعضی نتوانند یک فیلم ۴ ساعته را بدون وقفه تماشا کنند، و نیاز به استراحت داشته باشند که این تقسیم بندی این امکان را برایشان فراهم می‌کند. در بخش داستان باید بهتان بگویم که اسنایدر همراه با یک الی دو نفر دیگر، مسئولیت نگارش آن را برعهده داشته‌اند؛ البته این نکته قابل ذکر است که روایت بشدت تحت تاثیر کامیک‌ها بوده است. داستانِ فیلم دارای مشکلات خاص خودش است که در ادامه به آن می‌پردازم، اما بیایید انصاف را رعایت کنیم، و از انتخاب موسیقی‌های بسیار خوبی که اسنایدر برای اثر خود انتخاب کرده، نگذریم. موسیقی‌هایی که کاملاً با فضای داستان و همچنین صحنه‌های اکشن،درگیری‌ها و نقاط اوج ماجرا، منطبق بودند. یکی از بهترین سکانس‌هایی که می‌شود به آن اشاره کرد- از بُعد موسیقی‌اش- در ابتدای فیلم، و تمام شدنِ مکالمه بروس وین، و آرثور کری (آکوآمن) است. دختر‌ها آوازی محلی را زمزمه می‌کنند به نام Vísur Vatnsenda-Rósu. یک آواز سنتیِ مختص قطب که در اصل یک شعر سنتی ‌است، و به خودیِ خود آن حس آرامش و در عین حال منفی بودن فضا را به تماشاگر منتقل می‌کند. حسِ بی‌اهمیت بودن جهان و اتفاقاتش برای یکی از قدرتمندترین شخصیت‌های زمین و بخصوص دریا، و نگرانیِ بروس وین از عدم تمایل او (آکوآمن) برای کمک در محافظت از زمین. مضاف بر بحث موسیقی، یکی از مهم‌ترین عواملی که موجب کارآیی بهتر این موسیقی‌ها شده است، کُند کردن سرعت تصویر یا همان اسلوموشن است. تکنیکی در تدوین که ما را در جایگاه قهرمان قرار می‌دهد و هیجان سکانس را بیشتر می‌کند؛ اما این تکنیک، در دست اسنایدر، به مانند یک شمشیر دو لبه است. یعنی به همان میزان که باعث جذابیت فیلم می‌شود، به دلیل استفاده‌ی افراطی کارگردان، به یکی از خسته‌کننده‌ترین و حتی رو اعصاب‌ترین عناصر موجود در فیلم تبدیل شده است. برای مثال سکانس خارج شدن ملکه‌ی آمازونی‌ها همراه با اولین Mother Box، از مکان نگهداریِ آن. کارگردان بی‌دلیل نه تنها خروج، بلکه دویدنِ پس از آن را نیز با سرعت پایین به ما نشان می‌دهد که به هیچ عنوان با جریان فیلم نه تنها هماهنگ نیست، بلکه در صورت تماشای مجدد فیلم، با آن در تعارض است. بیایید از بحث تدوین و موسیقی فاصله بگیریم، و وارد بحث شخصیت‌ها و داستان شویم. زک اسنایدر بعنوان یک کارگردان، در هیچ کدام از ۳ فیلم آخر خود، یعنی از سال ۲۰۱۳ با Man of Steel نتوانسته معنا و مفهومی سیاسی یا فلسفی، مضافِ بر داستان خود به فیلم اضافه کند. اما به چه دلیل این سخن را می‌گویم؟ در اولین سکانسِ آشناییِ ما با واندروومن و حضور آن گروه تروریستی در موزه، مونولوگی توسط رئیس تروریست‌ها گفته می‌شود: «مرگ بر جهان مدرن؛ بازگشت به عصر تاریکی». دلیل اسنایدر از الزام وجود این مونولوگ و وجود یک حمله تروریسی در فیلم را به هیچ عنوان متوجه نمی‌شوم. نه به آن پرداخته می‌شود، و نه منطقی پشت آن است. امکان این وجود نداشت که برای سکانسِ رویایی با واندروومن، یک فرآیند سرقت از بانکی معروف در قلب شهر تدارک دیده شود؟ آیا حتماً باید چنین صحنه‌ای با چنین جمله‌ای در فیلم ترتیب دادعه می‌شد؟ بیایید کمی جلوتر بریم، و به سکانس رویارویی واندروومن با آخرین شخص آن گروه، رهبرشان، بپردازیم. سکانسی که به خوبی به جلو حرکت می‌کرد و صحنه‌های اکشن خوبی را دارا بود (و اسلوموشن‌های بجا) که با پایانی احمقانه روبه رو شد. قهرمان ما بدون هیچگونه انفجار و با دست خالی تمام افراد آن گروه را نقشِ بر زمین می‌کند و یک بمب را از موزه خارج؛ اما برای از پا درآوردن آخرین نفر - آن هم در زمان تعویض خشاب اسلحه (!)- با به یکدیگر زدن دستبندهای خود، انفجاری عظیم ایجاد می‌کند و بخشی قابل توجه از آن سالن یا اتاق را از میان می‌برد؟ پایانی بی‌اندازه غیرمنطقی و احمقانه. در این میان که صحبت‌ از واندروومن و آمازونی‌ها شده است، باید به یکی از احمقانه‌ترین نقدهایی که به فیلم وارد است، در دفاع از اثر، پاسخ دهم. گفته می‌شود که جنبش‌های فمنیستی و جریان‌های اخیر که در فیلم‌ها راه افتاده‌ است، بر روی اسنایدر تاثیر گذاشته و به همین دلیل او دست به خلق یک جهانِ مخصوص زن‌ها کرده است که همه‌شان قهرمان و فداکار بوده و شخصیت منفیِ مقابل آن‌ها مرد است. همان ابتدا توضیح دادم که منبع الهام چنین فیلمی و منبع اقتباس چنین شخصیت‌هایی، کامیک بوده و خلق جهان themyscira به کامیک‌ها و مدت‌ها قبل از ساخت فیلم، در سال ۱۹۴۱ برمی‌گردد. به همین دلیل چنین نقدی نه تنها وارد نیست بلکه بی‌انصافی در حق فیلم و کارگردان است. صحنه‌ی دویدن ملکه‌ی آمازونی‌ها که بدلیل اسلوموشن بی‌جا، بشدت اعصاب خردکن است.جلوتر می‌آییم و از صحنه‌ی اولین حضور و آشنایی با ویلن یا همان شرور داستان، استپن وولف، و درگیری‌اش برای اولین Mother Box که الحق که جذاب است، می‌گذریم. باری دیگر بروس وین را می‌بینیم که درحال پیاده شدن از هلیکوپتر و بعد از آن صحبت‌اش با آلفرد پنی وورث، خدمتکار چندساله و یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های زندگی بتمن، در هواپیما است. درست است که فیلم فقط درباره‌ی شوالیه تاریکی نیست، و طبیعتاً نباید به او و رابطه‌اش با آلفرد و خود شخصیت آلفرد پرداخته شود، اما چنین شخصیتی (آلفرد) باید حداقل شخصیت پردازی داشته باشد؛ که ندارد. یکی از بی‌اهمیت‌ترین شخصیت‌های کل فیلم- علاوه بر مارثا، مادر سوپرمن- شخص آلفرد است که هیچگونه تاثیری در روند داستانی ندارد. آن قدر این شخصیت بی‌تاثیر و اضافی است، که حتی ایده‌ی ساخت دستکش مخصوص بتمن برای جذب انرژی را نیز از بروس وین گرفته و صرفاً مانند روبات، آن را ساخته است. کاری که خود بتمن نیز می‌توانست آن را انجام دهد. الآن که صحبت از شخصیت‌های اضافی شده است، می‌خواهم فرصت را غنیمت بشمارم و به سه کاراکتر دیگر که دو نفرشان کاملاً اضافی و دیگری نسبتاً اضافی است، اشاره کنم. شخصیت‌های مارثا، مادر سوپرمن، شکارچی مریخی (Martian Manhunter) و آیریس وست، دختری که فلش نجاتش داد. ممکن است با خود بگویید که چرا نام لوئیس لین، معشوقه‌ی سوپرمن را نیاوردم. لوئیس برخلاف باقی افراد حداقل چند دیالوگ کوتاه با سوپرمن داشت و از کشته شدنِ بتمن توسط سوپرمن ممانعت کرد؛ همچنین او بود که باعث شد تا سوپرمن خاطراتش را به یاد آورد. به قول بتمن: «او کلید ماجراست». حداقل در ظاهر. ولی مارثا و آیریس، هرکدام تنها دو مسئولیت برعهده داشته‌اند؛ یکی در آغوش گرفتن فرزند تازه از مرگ برگشته‌ی خود، که هر مادری آن را انجام می‌هد (تازه اگر با اغماض او را مادر کلارک در نظر بگیریم)؛ و دیگری تصادف کردن و یک نگاه مثلاً عاشقانه به فلش و نهایتاً نجات یافتنش. امیدوارم در فیلمی که از فلش قرار است در آینده ساخته و اکران شود، آیریس با همین بازیگر، نقشی جدی‌تر پیدا کند چراکه درغیر این صورت حتی از مارثا نیز بی‌خاصیت‌تر بوده و فقط برای یک موزیک ویدیو با حضور افتخاری فلش مورد استفاده اسنایدر قرار گرفته. و اما شکارچی مریخی. برای توصیف حضور او از لغت " نسبتاً " استفاده کردم، چراکه صحبت‌ نهایی‌اش با بروس در بخش اپیلوگ -که خبر از در راه بودن جنگی را میداد- مقداری به اهمیت شخصیت افزوده است. البته از حق نیز نگذریم که خود حضور شکارچی مریخی در جهان سینمایی DC به خودیِ خود جذاب است. درباره هیچکدام از شخصیت‌های فیلم سخنی ندارم الا سایبروگ، چراکه باقی افراد در مقایسه با فیلم ۲۰۱۷، بهبود یافته بودند و بهتر شده بودن. دیالوگ‌ها و شوخی‌های احمقانه‌شان حذف شده و مقداری جدی‌تر شده و برای خود هویتی پیدا کرده بودند. اما سایبروگ، شخصیتی که در نسخه‌ی ۲۰۱۷ فیلم تمام بخش‌های مربوط به او که موظف به شخصیت پردازی‌اش بود، نه تنها حذف شد، بلکه نقش او را در پایان فیلم بیش از اندازه کاهش داده شد. او را از دو منظر می‌توان بررسی کرد؛ به تنهایی؛ و در رابطه‌ با پدرش. ویکتور استون یا همان نیمه انسان نیمه ربات فیلم ما، سایبروگ، به خودی خود دارای شخصیت پردازی خوبی است، و نقش مهمی نیز در روند داستانی، بخصوص در پایان دارد؛ اما زمانی که پدرش را وارد داستان می‌کنیم و می‌خواهیم یک ارتباط پدر-پسری از آن‌ها بگیریم، با شخصیتی طرف هستیم که تکلیف‌اش با پدرش به هیچ عنوان مشخص نیست. در فیلم به ما گفته می‌شود که دلیل بد بودن رابطه‌ی ویکتور با پدرش، کم توجهی پدر به اوست؛ و این ماجرا در خالی بودن جایگاه مخصوص پدر در زمان فوتبال، مرگ مادر و تبدیل شدن ویکتور به یک سایبروگ، تبلور پیدا می‌کند. در اصل این سه موقعیت و اتفاق هستند که به ما نشان می‌دهند با یک رابطه‌ی بد- و حتی در حد نفرت- طرف هستیم. اما ای کاش که کار در همان نفرت خلاصه می‌شد، چراکه اسنایدر به هیچ عنوان نتواست تا بهبود این رابطه را دربیاورد و صرفاً به یک بار نجات پیدا کردن پدر، توسط پسر خلاصه شد. در اینجا ممکن است از من خورده بگیرید که فقط این نجات نبوده، بلکه فداکاری پدر و اهدا کردن زندگی‌اش برای علامتگذاری روی Mother Box نیز یک قدم برای بهتر شدن این رابطه است. اما بیایید به همان سکانس مرگ پدر و بعد، دلیل اقدامش برگردیم. ویکتور می‌گوید که پدرش در تلاش برای نابودی Mother Box نبوده و قصد گرم کردن هسته‌ی آن را داشته که بتمن جمله‌اش را ادامه می‌دهد و می‌گوید این کار برای علامتگذاریِ آن و نمایش داده شدنش روی نقشه بوده است. تمام اقدامات پدر را می‌توانم بفهمم، الا دلیل عدم خروجش از آن اتاقک شیشه‌ای که درونش تبدیل به خاکستر شد. زمانی که دستگاه را آماده کرد تا به Mother Box حرارت وارد کند، چرا از آن اتاقک خارج نشد که هم جان خود را نجات دهد و هم آن جعبه را علامتگذاری کند؟ منطق پشت این ماجرا همان منطق پشت انفجار داخل موزه به دست واندروومن است. دارک و احساسی کردن بی‌جای فضای فیلم به دست کارگردان. این اتفاق برخلاف انفجار داخل موزه که احمقانه بود، از روی حماقت و حتی سست بودن اساس فیلم‌نامه است. برای عوض شدن فضای شخصیت‌ها، برویم سراغ استپن وولف و کشف بزرگ‌اش. ویلن داستان برخلاف آن ویلن زباله‌ی سال ۲۰۱۷، بشدت بهتر شده بود و ابهت یک فرمانده‌ی جنگی را به خود گرفته بود؛‌ و این بهبود قابل تحسین است؛ اما بازهم ایرادهای خاص خود را دارا است. یکی از مهم‌ترین ایرادهایش، برمی‌گردد به تاریخچه‌ی شخصیت و دلیل اخراج شدنش از سیاره اپوکالیپس (سیاره‌ای که محل حکمرانی دارک‌ساید است) و محضر دارک‌ساید. اخراجی که قرار است با تصرف زمین، جبران شود و فرمانده به کنار پادشاه برگردد. خود ماجرای اصلی به تنهایی ایرادی ندارد، اما ما در طول فیلم فقط می‌شنویم که استپن وولف خیانت کرده است و به همین دلیل اخراج شده؛‌ اما چیزی درباره‌ی این خیانت نمی‌دانیم و حتی در دیالوگ با خود دارک‌ساید به آن اشاره نمی‌شود.من نیز قصدی بر توضیح آن ندارم؛ اما اگر درباره‌اش کنجکاو هستید، می‌توانید با یک سرچ ساده به جزيیات خیانت پی ببرید. دومین مشکل مهم مرتبطِ با استپن وولف، کشف ناگهانی او است. بصورت خیلی اتفاقی Mother Boxها تصمیم می‌گیرند تا به او بگویند که «معادله ضد زندگی» (Anti-life equation) روی زمین قرار دارد و او باید در زمین به دنبال ابرسلاحی قدرتمند بگردد. سلاحی که هیچ اطلاعاتی نه از زبان واندروومن می‌شنویم، و نه از زبان هیچ یک از شخصیت‌های منفی. فرمولی برای کنترل اراده‌ و تحت کنترل درآوردن هر موجود زنده در سراسر جهان‌های موازی (Multi-Verse) برای اهدافی شوم که دارک‌ساید سال‌ها و قرن‌ها به دنبال آن بوده است. دیگر به پایان متن نزدیک شده‌ایم، بخاطر همین می‌خواهم ابتدا مختصراً به حضور دارک‌ساید بپردازم، سپس بخش اپیلوگ داستان و صحبتی‌ کنم درباره شکارچی مریخی، و نهایتاً نتیجه‌گیری. بعضی از کمبود حضور دارک‌ساید در فیلم ایراده گرفته‌اند؛ در ابتدا باید بگویم که حضور دارک‌ساید هیچ‌گاه قرار نبود در قسمت اول این فیلم اثرگذار باشد، بلکه نبرد و رویارویی اصلی لیگ با بزرگترین ویلن جهان DC قرار بود در قسمت‌های دوم و سوم اتفاق بیوفتد. اگر که نمی‌دانید باید بهتان بگویم که لیگ عدالت در اصل قرار بود یک سه‌گانه باشد که در قسمت سوم و نهایی، نبردی بزرگ برای زمین رخ می‌داد و دارک‌ساید بیشترین میزان حضور را داشت؛ اما این سه‌گانه هیچوقت ساخته نشد (و فعلا نیز می‌دانیم که نمی‌شود)، به همین دلیل نقد بر کمبود حضور دارک‌ساید نه تنها نقد نیست، بلکه حتی سخنی نابه‌جا است؛ و به اشخاصی که در این موضوع صحبتی می‌کنند، پیشنهاد می‌کنم حداقل برای یکبار، مصاحبه اسنایدر در این باره را بخوانند. برویم سراغ بخش اپیلوگ داستان. در یک سکانس نسبتاً کوتاه، ملاقاتی بین لکس لوثر و دث استروک اتفاق می‌افتد و لکس به او می‌گوید که بتمن، همان بروس وین است. مهم‌ترین نکته‌ی این صحبت این‌جا است که لکس از کجا به هویت مخفی بتمن پی برده است؟ آیا قرار بود در قسمت‌های بعد یا در فیلم اختصاصی خود بتمن با بازی و کارگردانی بن افلک به این موضوع پرداخته شود؟ نمیدانیم. بعد از این سکانس، باری دیگر خود را در جهان آخرالزمانی‌ای می‌یابیم که بتمن و باقی بازماندگان در تلاش برای بازگرداندن دنیا به حالت ابتدایی‌اش هستند. در این باره صحبتی ندارم چراکه به نظر شخص من هیچ ایرادی در آن وجود ندارد و حتی یکی از دقیق‌ترین و جذاب‌ترین مواجه‌های بین بتمن و جوکر را در آن داریم (البته که جرد لتو به هیچ عنوان جوکر خوبی نیست و حتی بدترین جوکر موجود است، اما به دلیل حضور بتمن می‌تواند قابل تحمل باشد). و اما در آخرین سکانس فیلم ۴ ساعته، شاهد ملاقاتی بین بروس وین و شکارچی مریخی هستیم. ملاقاتی که به ما نشان می‌دهد، شکارچی مریخی بیشتر از آنچه که ما می‌دانیم نسبت به اوضاع آگاه است؛ بطوری که نسبت به مرگ پدر و مادر بروس نیز مطلع است؛ اما اینکه چطور؟ نمی‌دانیم. یکی دیگر از مهم‌ترین، یا بهتر است بگویم گیج کننده‌ترین اتفاقات فیلم، تغییر شکل‌ شکارچی به مارثا و ملاقاتِ او با لوئیس است. او چطور در این حد اطلاعات دارد؟ از کجا می‌دانست که لوئیس معشوقه‌ی سوپرمن و مارثا، مادر سوپرمن است. چطور می‌دانست هویت اصلی بتمن، بروس وین است؟ این ماجرا مانند معکوس شدن زمان و نجات زمین توسط فلش -در زمان ازبین رفتن زمین در مبارزه‌ی پایانی- بی‌پاسخ مانده است. سوالاتی که کارگردان آن‌ها روی دست‌مان گذاشت و قرار نیست هیچ‌وقت پاسخ قطعی‌شان را بگیریم و همه چیز فقط در حد تئوری است. نتیجه‌گیری و سخن پایانی:لیگ عدالت زک اسنایدر، در مقایسه با نسخه‌ی زباله سال ۲۰۱۷، یک فیلم سرپا و حتی عالی است. بطوری که بعضی از آن بعنوان برترین اثر ابرقهرمانی DC یاد می‌کنند و خواستار بازگرداندن جهان اسنایدر در سینما توسط وارنر هستند. اما این مقایسه شاید در ابتدا درست بنظر برسد، اما ارزش یک اثر - فیلم، موسیقی یا کتاب- به خود آن اثر است؛‌ بعنوان یک موجود زنده که می‌تواند از خود دفاع کند و جواب پس بدهد. پس باید عینک مقایسه را از چشم برداشته و بگویم که لیگ عدالت زک اسنایدر، به خودی خود و بعنوان یک اثر مستقل، فیلمی‌ است سرگرم‌کننده که بدلیل سکانس‌های اضافی و اسلومشون‌های زیاد ( ۱۰ درصد فیلم) گاهی خسته کننده می‌شود و در صورت تماشای مجدد اثر، ممکن است آن سکانس‌ها را تماشا نکنید. فیلمی که ایرادهای زیادی می‌توان به آن گرفت، اما شاید تا الان، بهترین و قوی‌ترین اثر اسنایدر باشد و می‌تواند شما را برای مدتی طولانی در جهان خود فرو ببرد. همچنین اسنایدر شیطنت‌های خود را داشته و با اشاره به مفاهیمی مانند معادله ضد زندگی و جهان‌های موازی، و همچنین ۳ پایان بندی با ۳ اتفاق متفاوت، طرفداران را با عطشی اجتناب ناپذیر برای قسمت‌های بعد رها کرده است. اگر بخواهم شخصاً از ۱۰ به آن نمره بدهم، نمره ۶.۵ را می‌دهم. پایان. -مهدی قاسمی-۴ فروردین ۱۴۰۰Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiWed, 24 Mar 2021 02:51:45 +0430https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/شکار-hunt-یک-تراژدی-بی-پایان-tzfx872umjulچه قدر که یک فیلم می‌تواند درگیر کننده و تلخ، و درعین حال انسانی و خوب باشد. چه قدر یک بازیگر می‌تواند ساده باشد، اما نقشِ ساخته و پرداخته شده‌ی فیلم‌نامه را به خوبی حیات و واقعیت ببخشد. فیلم‌نامه ای که شاید بتوان آن را «فیلم‌»نامه خطاب کرد، اما روایتی باشد جدی، و محتمل برای همه‌ی ما؛ چه در تجربه شخصی و چه تجربه نزدیکانمان. بعد از تماشایِ «شکار» (TheHunt) متوجه فرمولی شدم که توماس وینتبرگ بعنوان کارگردان فیلم، در آخرین اثر کارنامه‌ی خود یعنی Another Round آن را پیاده کرده بود. داستان با یک مرد معمولی شروع می‌شود؛ چالشی بزرگ به زندگی‌اش وارد شده، و آنرا بهم می‌ریزد؛ و نهایتاً پس از تماشای آثار فردی-اجتماعی این چالش، فیلم به پایان می‌رسد.آن چه که جالب توجه است و حائز اهمیت، صحنه‌ی پایانی فیلم است. صحنه‌ای که نشان می‌دهد مهم نیست مرتکب جرمی شده‌ای یا خیر؛ مهم نیست شایعه‌ای گریبانگیر تو شده است، یا واقعاً در ماجرا دخیل بوده‌ای یا خیر؛ آن چه اهمیت دارد، شکل گیریِ افکارِ اجتماعی و مهم‌تر از آن، قضاوتِ افراد است. قضاوتی که اگر مثبت باشد و نیک، با سرهم کردن چند جمله‌ی کوتاه، از لسان کودکی ۴-۵ ساله، استحکامش به اندازه‌ی یک قلعه‌ی شنی دربرابر موجِ دریا است. برهم می‌ریزد و هیچ‌گاه به شمایل اولش باز نمی‌گردد. اگر که افکار عمومی در ضدیت با شخصی شکل گیرد، حتی با شهادتِ شخصِ قربانی، مبنیِ بر بی‌گناهیِ متهم، باز نمی‌تواند ترمیم شود و سالم. فیلم سهمگین بودن آثارِ فردی-اجتماعیِ قضاوت زودهنگام، بنابر چند پاره جمله را نشان می‌دهد. چه بار گرانی دارد قضاوت، و چه ترسناک مسئولیتی است، وظیفه‌ی قاضی. متن را «یک تراژدی بی‌پایان» نامیدم، چراکه آثار دروغ، قضاوت، تهمت و .... بی‌پایان است و هیچکس نمی‌تواند بعد مصیبتی این چنین مهیب، به زندگی اولیه خویش بازگردد. -پایان-فیلم: Hunt 2012کارگردان: توماس ویتنبرگ ۸ اسفند ۱۳۹۹«بابایی... من یه حرف احمقانه‌ای زدم فقط... اون هیچکاری نکرده»Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiFri, 26 Feb 2021 22:57:24 +0330https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/سال-بلوا-نوشا-دختری-غریب-mzhhzezmnbvx«سال بلوا»، نوشته‌ی عباس معروفی، داستانی است چند وجهی، اما با موضوعی واحد. داستان حول شخصیت‌های متنوعی می‌چرخد؛ نوشافرین؛ مادرش؛ حسینا؛ دکتر معصوم؛ سروان خسروی و چندین شخصیت دیگر که به قدر کافی، و متناسبت با موضوع، ساخته و پرداخته شده اند. اگر مختصر بخواهم بگویم روایت ما از چه قرار است، باید بگویم سال بلوا یکسال از زندگی اشخاص مذکور را، با محوریت زندگی و ناکامیِ نوشا، در عشقش به حسینا را روایت می‌کند. عشقی که مانندش را در افسانه‌ای که خود مادرِ نوشا روایت می‌کند، مشاهده می‌کنیم؛ داستان دختر پادشاه و عشق او به پسرک زرگر. و حالا ماجرای ما درباره‌ی نوشافرین، دختر مرحوم سرهنگ نیلوفری، و عشق او به حسینا است. معروفی به این دلیل نام آن سال را، «بلوا» گذاشته است، چرا که داستان با اینکه با محوریت نوشافرین شکل گرفته، اما به اتفاقات ناگوار آن سال نیز می‌پردازد؛ سالی که شاید کل ایران و بخصوص حکومت نظامیِ آن شهر در بدترین دوران خود، و همراهِ با ماجراهایی تلخ بود. ماجراهایی مانند ایجاد شدن ناامنی و بی قانونی در سنگسر (شهری که سال بلوا در آن روایت می‌شود) به دلیل درگیر شدن نیروهای حکومتی شهر، با یاغی‌هایی تجهیز شده به سلاح گرم. داستان بازی با اعتقادات مردم و عوض کردن قبله‌ی آنها توسط سرهنگ رزم آرا. بر پا شدن دار، توسط سروان خسروی با هدف تحکیم و تقویت امنیت در شهر، که ماحصلی متعارضِ با آن داشت. و نهایتاً و مجدداً، داستان برهم خوردن زندگی نوشافرین به دو دلیل؛ عشق جان سوزِ او به حسینا؛ و شغال صفت بودن همسر او، دکتر معصوم.جهان، باتلاقی گندیده و مرگبار است که نباید دست و پا زد؛ آرام آرام باید زندگی کرد و مرد و رفت.شروع داستان چندسال پس از شتافتن سرهنگ نیلوفری، فرماندار اسبق سنگسر و پدر نوشا، به دیار باقی است. آن زمان که نوشا همراه با مادرش و خدمتکارشان جاوید، و بعنوان همسرِ زیبارویِ هفده ساله‌ی تنها پزشک مجرب شهر، دکتر معصوم، در ملکِ بزرگ پدری‌اش زندگی می‌کند؛ ملکی که قرار نبود سکونتگاه دائمی سرهنگ نیلوفری و دختر و همسر او باشد، اما در انتها تبدیل به محل موت دختر و پدر می‌شود. پدر نوشا، سرهنگ نیلوفری، چندین سال قبل از شروع داستان ما، درجایگاه یکی از برترین فرماندهان نظامی رضا شاه قرار داشته است که قرار بود طی حکمی از مرکز، به وزیر جنگ رضا شاه منسوب شود؛ اما این حکم هرگز نمی‌رسد و آرزوهای نیلوفری برای ترقی دادن خانواده و علی الخصوص دخترش، بر باد می‌رود.در ابتدا دلیلم از استفاده‌ی از لفظ «چند وجهی» در توصیف داستان این بود که در هفت بخش رمان، که در رمان از آن‌ها با عنوان «هفت شب» یاد می‌شود، ما صرفاً ناظر سال بلوا از نگاه و گفته‌های نوشافرین نیستیم؛ بلکه در چندشب از داستان، شخصیتِ راوی‌مان به سرهنگ خسروی و گاهی به دکتر معصوم مبدل و اشخاصِ دگیر تبدیل می‌شود، و زاویه‌ی نگاهمان به چنین سالِ تلخی، دائماً تغییر می‌کند. این تغییر ممکن است در ابتدا کمی گیج کننده باشد، اما با طی شدن مسیری که معروفی برای خوانندگان ترسیم کرده است، کم کم این حالت ناپدید و برای خوانندگان جذاب می‌شود. یکی از بهترین نکات داستان که ابتدا نیز به آن اشاره‌ای داشتم، تلفیق کردن داستان دختر پادشاه و عشق او به زرگر، با داستانِ نوشافرین و حسینایِ کوزه گرِ اوست است. یک عشق ممنوعه؛ شاید بتوان با همین نام، کل داستان را خلاصه کرد.پایان. Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiMon, 22 Feb 2021 22:17:10 +0330https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/مدز-میکلسون-و-جریان-زندگی-tqg1jbnds1cg«یک دور دیگر» من منتقد فیلم نیستم و نخواهم بود؛ اما نوشتن نظر شخصی‌ام درباره‌ی یک فیلم و محتوای تصویری، همیشه جزو علاقه‌مندی‌هایم بوده است. در این متن کوتاه دوست دارم تا درباره‌ی «جریان زندگی»ایی که در فیلم Another Round 2020 وجود داشت، بنویسم. داستان از آنجایی شروع میشود که کارگردان به ما می‌فهماند که با کاراکتر ویژه و منحصر به فردی روبه رو نیستم، بلکه بالعکس. یک شخصیت خسته کننده و بدون هیچ شور و نشاطی برای زندگی. یک معلم که صبح‌ها تدریس و شب‌ها استراحت می‌کند، بدون هیچ گونه تفریح و اخصاص دادن وقت به خانواده خویش (البته این نکته باید ذکر شود که اقداماتش از روی قصد نبوده و فقط یک زندگی ملال ‌آور، گریبانگیر او شده)این روند تا پیشنهاد یکی از دوستانش برای «نوشیدن» ادامه میابد. پیشنهادی که نه تنها روی تدریس او در مدرسه تاثیرگذار بود، بلکه باعث بهتر شدن روابط اش در خانواده اش نیز شد. شما در فیلم با میکلسون همراه خواهید بود. کسل کننده بودن زندگی اش را تجربه خواهید کرد و حتی با او همذات پنداری می‌کنید، چراکه هیچ شخصی در جهان نیست که حتی برای یک روز هم که شده، زندگی‌اش برایش خسته کننده نشود. ضعف او در تدریس و عدم تمرکزش را تجربه خواهید کرد. خسته شدن دانش آموزانش از او و غمی که ماحصل عملکرد بد دانش ‌اموزانش است را نیز می‌بینید. ولی نهایتاً می‌رسید به صحنه‌ی شام تولد یکی از دوستانش و پیشنهاد نوشیدن و بالا بردن درصد الکلی که در خونش است. زاویه دوربین به قصد طوری قرار گرفته تا روی چهره میکلسون تمرکز کند و حسرت او در «خوش بودن» را نشان دهد. ویتنبرگ (کارگردان) در Another Round نمی‌گوید که: «الکل مصرف کن تا زندگیت عوض شه» بلکه تلاش او در به تصویر کشیدنِ تجربیات جدید، برای احیای زندگی محبوب است. مارتین (با بازی میکلسون) چنان به شخصیت خنثی و تاثیر پذیری تبدیل شده، که حتی برای فرزندانش هم گاهی نامرئی میشود؛ در نتیجه تصمیم میگیرد تا ریسک کند، تا مصرف الکل را حتی به داخل کلاسش و بصورت مخفیانه ادامه دهد، و حتی تا جایی که حاضر شود تا به سیاه مست (Blackout) شدن برسد. این جریان که از نامرئی بودن برای فرزندان و شاگردانش شروع میشود و درنهایت می‌رسد و صحنه‌ی رقص و پایکوبیِ انتهای فیلم. فیلم دقیقاً مانند یک ترن هوایی است. در ابتدا آرام آرام بالا می‌رود و سپس در یک لحظه هیجان و ترس را به وجودتان تزریق میکند. برای حسن ختام دوست میدارم تا از دیالوگ فیلم استفاده کنم:«اگر ریسک کنی نهایتا جای پای خود را از دست می‌دهی اما اگر ریسک نکنی در انتها خودت را»پایان- مهدی قاسمی Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiTue, 02 Feb 2021 00:25:28 +0330https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/چرا-به-سانسور-نه-میگوییم-lzikngxewgl8افلاطون میگوید: « آنهایی که قادر اند تا فراتر از سایه‌ها و دروغ‌های فرهنگ‌شان را ببینند، هیچ گاه فهمیده نمی‌شوند» . منظور من از آوردن چنین نقل و قولی از افلاطون و استفاده از لغت «فرهنگ»، اشاره کردن به جریانِ ساختگیِ فکری، بصورت سیستماتیک است؛ به بیان دیگر اشخاصی که در تلاش اند تا فراتر از آنچه «نشان داده میشود» و «فهمانده میشود» را ببینند، همیشه در اقلیت هستند و خواهند بود. در ادامه نظرشخصی‌ام درباره‌ی مضرِ بودن سانسور و حذفیات را خواهم گفت، و همانطور که پیش‌تر گفتم، این صحبت‌ها با آنچه آموزش داده میشود و حتی به عُرف و جریان فکریِ موجود در زندگی تبدیل شده، بسیار متفاوت خواهد بود.در آغاز کار بیایید نگاهی بیندازیم به معنای «سانسور». :« سانسور یا بازکاوی عمل کنترل سخن و انواع دیگر بیان و ابراز وجود انسان‌ها است. در بسیاری موارد (و نه در همه آن‌ها) این عمل توسط سازمان‌های دولتی انجام می‌شود. انگیزه واضح برای انجام سانسور ایجاد ثبات در جامعه یا بهبود وضعیت آن به گونه‌ای است که سیطره دولت بر امور را محقق کند» . همانطور که تعریف نیز مشاهده کردید، سانسور جهت کنترل کردنِ بیان، به هرشکلی است؛ بصورت صوتی، تصویری و حتی نوشتاری. سوالی که در ابتدای کار برای ما مطرح میشود، این است : ما بعنوان اشخاصی که رشید، کبیر و بالغ هستیم، توانایی تشخیص نیک و بد را داریم، چرا صلاحیت کنترل کردن محتوایی که بدستمان میرسد را نباید داشته باشیم؟ چنین حقی جزو اولین حقوق هر شخص در هر جامعه‌ای است. چه به لحاظ قانونی و چه به لحاظ طبیعی؛ یعنی هرشخصی آزاد است و حق دارد تا محتوایی که بدستش میرسد، خالص و بدون دست بردن در آن باشد و خودش درباره‌ی استفاده درست یا نادرست آن تصمیم بگیرد. این حق امروزه در تعداد کثیری از محتوا تضییع میشود و به آن کمترین توجهی نمی‌شود (درباره‌ی رسانه ملی صحبت نمی‌کنم، چرا که سیاست‌گذاری و تفکرات بنیادین آن با باقی ابزار تولید محتوا کاملاً جداست).هنگامی که برای مثال کتابی نوشته میشود یا فیلمی ساخته میشود، قطعا دارای بخش‌هایی است که نه به لحاظ فرهنگی و نه به لحاظ اخلاقی-دینی ، با کشورهایی که دریافت کننده آن محتوا هستند، سازگار نیست. اما آیا بدلیل عدم هماهنگی دو فرهنگ، چنین حقی به فرد یا افرادی داده میشود که با سانسور و حذف کردن، صورت مسئله را برای ما پاک کنند؟ این صورت مسئله همان فرهنگ سازی و تقویت فرهنگی است که بسیاری از ارکان های مختلف دولتی به ظاهر مسئول آن هستند اما در باطن کمترین اقدام یا تلاشی برای آن یا نکرده اند یا بواسطه‌ی اقدامات خود، بیشترین آسیب را به چیزی زده اند که خود مسئول حفاظت از آن بوده اند. هنگامی که به سانسور عادت میکنیم، نه تنها در مطالبه حق خود برای : ۱) داشتن فرهنگ تقویت شده۲) داشتن محتوای اصلی۳) تصمیم گیری برای زندگی و تفکراتکوتاهی میکنیم، بلکه این "توانایی" را از خودمان میگیریم که بفهمیم چه چیزی برخلاف اخلاقیات، تفکرات، اعتقادات و باورهای ما است یا با آن سازگاری دارد ؛ در اصل خودمان با دستان خودمان، صلاحیت مورد نظر را از خویشتن سلب میکنیم. حاضر نیستیم درباره‌ی مسائل تحقیق کنیم چرا که عادت کرده ایم برایمان تصمیم بگیرند و آن چیزی را که فکر میکنیم صحیح است به خوردمان دهند و اگر مسیر دیگری را بخواهیم برگزینیم، آن را برایمان تقبیح میکنند ترس از مستقل بودن در تفکر و تصمیم گیری را در ما نهادینه میکنند. شاید گفتن چنین حرفی سوتفاهم ایجاد کند یا تلخ باشد، اما امروزه -حداقل در ایران- تعداد کثیری از خانواده ها تربیت صحیحی ندارند. یا آن قدر آزادی را در ابتدای کار به فرزند میدهند که نیک و بد با یکدیگر برایش آمیخته شود و نتواند آنها را از هم تمییز دهد؛ یا آن قدر محیط یادگیری و آشنایی را محدود میکنند که زمانی که آن فرزند با پدید های اطرافش رو به رو شد، همه آن را مذمت کند و تواند حقیقت را درباره وجود چیزهایی که برای مدت نسبتا زیادی از آشنایی با آنها محدود شده بود، را درک کند. چنین شخصی دیگر "نمی تواند" مسائلی را که در جهان وجود دارند قبول کند، و برای تسکین درد خود، آنها را نکوهش میکند و تقبیح، و ایجاد شدن چنین عملکردِ ناکارآمدی، صدمات جبران ناپذیری نه تنها به خود شخص وارد میکند، بلکه روی نسل‌‌های بعد نیز تاثیرگذار خواهد بود. من با سانسور و حذفیات محتوای مفید مخالفم، چراکه قدرت تصمیم گیری من را سلب میکند، به شخصیت و حقوق من برای انتخاب مسیر زندگی و جریان فکری‌ام، نه تنها بی‌احترامی میکند بلکه آن را پایمال میکند. با حذفیات مخالفم چرا که افراد منفعت طلب فقط برای رسیدن به منافع خود هستند و کمترین اهمیتی به آن محتوا نمی‌دهند. با سانسور مشکل دارم چرا که «من» تنها شخصی ام که صلاحیت تشخیص نیک از بد را دارم و هیچ شخصی در هیچ جایگاهی نیست که فیلم، کتاب، مقاله یا محتوای صوتی ایی که تهییه شده است را از خلوص خود به بهانه‌ی مثلا عدم تناسب با فرهنگ و اعتقادات ، خارج کند و تفکرات خود را وارد ذهن من کند. قبل از تذکر پایانی، میخواهم این را بگویم که : افرادی که تن به محتوای دستکاری شده و ناخالص میدهند (و حتی آن را قبول و ازش دفاع میکنند) هنوز نمی توانند فکر کنند، تصمیم بگیرند. این افراد در ناخودآگاه‌شان ترس از روبه رویی با مسائل موجود جهان کاشته شده. آن را تقبیح میکنند چون برایشان تقبیح شده. از ابتدای کار صلاحیتشان ازشان گرفته شده و حالا باور دارند که دیگران ذی‌صلاح هستند تا برای خوراک ذهنشان تصمیم بگیرند. و حالا تذکر نهایی :‌ من کنترل کردن را فی نفسه بد نمیبینم و حتی آن را در اوقاتی، لازمه تربیت صحیح و حتی نظم اجتماعی می‌دانم؛ برای مثال برای کودکانی که هنوز به توانایی تشخصی درست از غلط نرسیده اند و بالغ نیستند، کنترل کردن خوراک ذهنی آنان نیاز است؛ اما این کنترل بدین معنا نیست که درباره‌ی همچیز آنها ۱۰۰ درصد تصمیم گیری شود. مسیر درست را به کودک نشان میدهیم، درست تحقیق و فهمیدن را به او آموزش میدهیم، مثال هایی در طول حیاتش می آوریم، و در آخر به اون امکان انتخاب بر اساس آموزش هایش را میدهیم، تا بتواند هم از توانایی تصمیم گیری در آینده بهره‌مند شود و هم از آموخته هایش مستقلاً استفاده کند و بداند تنها اوست که صلاحیت تصمیم گیری (حتی به غلط) را دارد. پایان.Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiWed, 13 Jan 2021 16:37:08 +0330https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/منک-mank-فریاد-یک-نویسنده-pmemi9ewvrrtهرمان منکویچ: «تو نمیتونی زندگی یک آدم رو توی یک فیلم ۲ ساعته خلاصه کنی...». منک ۲۰۲۰، آخرین ساخته دیوید فینچر، بعد ۶ سال دوریِ از سینما، و به لطف بازی ماهرانه گری اولدمن، به یک بازگشت جاه طلبانه برای این کارگردان تبدیل شد. با من همراه باشید، تا نیم نگاهی داشته باشیم به یکی از منحصر به فردترین فیلم‌های ۲۰۲۰ بپردازیم. گری الدمن، بهترین ایفای نقش خود را بعنوان هرمان جی منکویچ به انجام رساندفینچر به لطف فیلم نامه پدرش، به عقیده من، بهترین اثر زندگی‌اش تا به اینجا را ساخته؛ او دقیقاً برنامه ای که قرار بود برای فیلم «شبکه اجتماعی» (The social Network) پیاده کند را، حالا به لطف حضور گری اولدمن و موضوعی داغ تر از شکل گیری فیسبوک، یعنی روندِ نوشته شدن فیلم نامه فیلم «شهروند کِین» (Citizen kane) ، اثری خلق کرده که "مخاطبانش" را تا آخرین دقیقه آن میخکوب میکند. دلیل اینکه از لغت مخاطب به آن شکل استفاده کردم را جلوتر خواهم گفت. فیلم تا حدی زیادی، به پدر خود یعنی شهروند کین شبیه است. از کات زدن های آن و موسیقی اش بگیر تا سیاه و سفید بودنِ صحیحِ آن. این سیاه-سفید بودن فیلم بی دلیل نیست؛ یعنی فینچر فقط قصد نداشته است تا آن را سیاه و سفید بسازد، بلکه فیلم آن قدر خوب روایت میشود که گویا فینچر آن جریان را سیاه-سفید دیده. گفته می‌شود که هیچ نشانه‌ای از کارهای قبلی فینچر در فیلم قابل مشاهده نیست، اما نه تنها من مخالف این موضوع ام چرا که منک، حدنهایی و کمالِ هدفی است که فینچر قرار بود بواسطه آن اسکار بگیرد (شبکه اجتماعی) .فیلم منک صرفاً مبنی بر نحوه‌ی نگارش فیلم نامه همشری کین نبوده زیرا کارگردان قصد به تصویر کشیدن قدرت رسانه‌ی آن برای فعالیت های سیاسی و همچنین پشت پرده‌ی استودیوهای هالییودی و فساد آنها را نیز داشته؛ برای این موضوع اشاره میکنم به صحنه ای که Mayor بعنوان موسس استودیوی MGM که یکی از مهمترین استودیوهای آن دوره بود، برای گذر کردن از رکود شدید اقتصادی آن سالها، حقوق کارکنانش را با ترفند نداشتن توانایی مالیِ ساختگی، نصف میکند و دقیقا بعد از سخنرانی خود از دستیار خویش می‌پرسد: «چطور بود» و همین جمله نشانگر فساد اخلاقی شخصیت است، که حتی نتوانست آن را برای چند دقیقه پنهان کند. صحنه سخنرانی Mayor، نماینگر محو شدنِ اخلاقیات افراد بدلیل مسائل اخلاقی است؛ عملی که شاید خیلی از ماها به آن دست بزنیم از بُعد داستانی که گذر کنیم، می‌رسیم به شخصیت پردازی کاراکترها. فکر نکنم نیازی باشد تا از بهترین هنرنمایی گری اولدمن (Gary Oldman) تعریف و تمجید کنم. اولدمن و فینچر به قدری شخصیت منکویچ را خوب کار کرده اند که ماحصل آن یک نویسنده‌ی اکثراً مستِ سختی کشیده است.... اما باقی شخصیت‌ها -غیر یک یا دو نفر آنها- آن طور که باید بهشان پرداخته نشده است؛ به ویژه کاراکتر ارسن ولز که طرف دوم دعوا بر سر کردیت گرفتنِ منک، برای نوشتن فیلم نامه‌ی شهروند کین بود. فیلم ۳ صحنه‌ی شاهکار و میخکوب کننده دارد: صحنه میهمانیِ ابتدایی فیلم؛ جایی که منک بعنوان تنها شخص آگاه، گاهاً تلخ (بدلیل واقع گرایی‌اش درباره اوضاع جامعه و جهان) و تا با وجدان حضور دارد. صحنه دوم، شب نتیجه‌ی انتخابات است. منک در مراسمی حضور پیدا میکند که می‌داند قرار است چگونه جریان داشته باشد و چگونه به پایان برسد. به صحنه ای که منک و همسرش سر میز می‌نشینند دقت کنید. اولدمن در نهایتاً یک دقیقه احساساتی مثل «عشق به همسر» ، «نفرت از حزب مقابل و Mayor» ، « غم شکست کاندیدای محبوب» و درنهایت «شوخ طبعی» را به نمایش میگذارد. یک سکانس شاهکار و ستودنی. و صحنه‌ی سوم، همانطور که احتمالاً حدس زدید، میهمانیِ پایانیِ فیلم است . جایی که منک وارد میشود و با بروز سازی داستان «دن کیشوت» و تعمیم آن به هرست و رفیق گرمابه و گلستان او، Mayor، میهمانی را بهم میریز (البته مست بودنش بی تاثیر نبود) و پایه های فیلم نامه همشهری کین را بنیاگذاری میکند، درحالی که هرست - شخصیتی که چارلز فاستر کین بعنوان کاراکتر اصلی همشری کین از روی او ساخته شد- نظاره گر و شنونده‌ی ماجراست . الان که به پایان متن رسیدیم، توضیح میدهم که چرا لغت مخاطب را در ابتدای فیلم، بین علامت کوتیشن قرار دادم. این فیلم صرفاً یک فیلم عادی نیست که شما بعنوان یک مخاطب عادی تماشایش کنید و سرگرم بشوید؛ فیلم برای کسانی است که نه تنها عاشق و طرفدار سینما هستند، بلکه دغدغه شناخت نظام استودوییِ دهه ۳۰ آمریکا را دارند؛ پس اگر دنبال یک فیلم سرگرم کننده هستید و درباره اوضاع تاریخی و اجتماعی آن دوره و فیلم شهروند کین، هیچ آگاهی ایی ندارید، صریحا میگویم که این فیلم برای شما ساخته نشده و مخاطب خاص دارد. منک ۲۰۲۰ یک شاهکار به لحاظ روایی و فنی است کهخ مخاطبناش را وارد زندگی و ذهن هرمان جی منکویچ میکند، تا صدا و فریاد این شخصیت را بعد از ۷۹ سال، به گوش اهالی سینما برساند. پایان- مهدی قاسمی ۱۷ دی ماه ۱۳۹۹Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiWed, 06 Jan 2021 16:48:41 +0330https://virgool.ir/@ghasemi.najm2/چارلز-فاستر-کِین،-مستبدترین-شخصیت-تاریخ-سینما-j72iipgchqvpهنگامی که سخن از شخصیت‌های سینما به میان می‌آید، هیچ سینِفیلی (عاشق سینما) نیست، که حتی برای یکبار هم که شده، نام شخصیت اصلی فیلم Citizen Kane یعنی «چارلز فاستر کین» را نشنیده باشد. شخصیتی که در سال ۱۹۴۱ توسط ارسن ولز، در فیلم ارسن ولز، زندگی‌اش-از کودکی تا زمانی که رخ در نقاب خاک کشید- به تصویر کشیده شد و موجب ایجاد (شاید) مستبدترین و لجبازترین شخصیت تاریخ پرده‌ی نقره‌ای شد. آقای کین تنها یک روزنامه نگار و بعدها یک تاجر نبود؛ او یک دیکتاتورِ لجبازِ بالذات، اما بی‌اندازه دوست داشتنی و الهام بخش بود.مردی که از ثروت هنگفت قیم خود دست می‌کشد، و تصمیم میگیرد «اخبار حقیقی» به خورد مردم ایالات متحده بدهد. روزنامه نگار و تاجری که دوست داشت، تا دوست داشته شود. همین کمبود در میزان دریافت محبت بود، که تبدیل شد به ناخدای او در کشتیِ خودکامگی و لجاجت. «تنها خودم ام که برای زندگیم تصمیم میگیرم» جمله‌ای که در حساس‌ترین یا شاید یکی از حساس‌ترین لحظات زندگی‌اش بر زبان جاری ساخت و مصلحت اندیشی نزدیک‌ترین شخص زندگی‌اش، همسرش، را رد کرد. مردی که مصلحت خود - حتی به غلط!- را همیشه می‌دانست. پایان- مهدی قاسمی ۱۲دی ماه ۱۳۹۹ Mahdi-GhasemiMahdi-GhasemiFri, 01 Jan 2021 21:36:29 +0330