https://virgool.ir/feed/@ghahramanhediehfa2026-11-11 16:44:14https://files.virgool.ir/upload/users/498710/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@ghahramanhediehhttps://virgool.ir/@ghahramanhedieh/جعبه-وصال-tyqolhry20obسخن گفتن از درد ها، همیشه سخت بوده و هست...سخن گفتن از دلتنگی، روزمرگی، عادت های نابجا، اعتیاد...هر صبح که برمی‌خیزم، بطور خودکار، دست بر جعبه ای میبرم که عموما بر روی میز اتاقم است. نرم افزارهمیشگی را باز میکنم؛ بی اختیار به دنبال چیزی می گردم. سراسر وجودم را نگرانی فراگرفته؛ انگار پستی هست که من ندیده ام... قصد سلب آسایش ندارم، بلکه به دنبال آرامش خودم هستم... چشمانش را که میبینم، آرام میشوم... چشمانش، رامم میکنند؛ انگار سرپوشی است پولادین بر تشویش وجودم... دوستش دارم دیگر... معتادش شده ام...منظورم از آرام شدن این نیست که مابقی روزم را با خوشحالی به سر می‌برم؛ بلکه باید بگویم هفته ها اشک ریختن برایم عادی شده است... آرامشم از آن است که حالش خوب است :) از آن که چهره زیبایش، هنوز خندان است...این جعبه روی میز، وسیله ای شده برای وصال من و دلتنگی هایم... در روز هایی که حال خوب، کمیاب شده است... روز هایی که بوسه و آغوش گرم را از ما دریغ کرده اند... شگفتا که دیدن یار از دریچه این جعبه، ویروس را منتقل نمیکند! خدا را شکر که از دیدن روی ماهش محروم نشده ام :)آری، روز های کرونائی ام را اینگونه می‌گذرانم. وقتی خبری از او ندارم، کامنت ها را زیر و رو میکنم تا شاید به فرد دیگری جواب داده باشد.‌‌‌.. آخر جواب هایش هوشمندانه و کنایه آمیز اند و چنان جاذبه ای دارند که وقتی به خود می‌آیم، ساعت ها گذشته است! کامنت، بهانه خوبیست برای غرق شدن در خیالی که وجود او شرسار است... شاید فرسنگ‌ها از هم فاصله داشته باشیم، اما برای مدتی کوتاه، هر دو در جعبه ای یکسان حال خود را با یکدیگر به اشتراک میگذاریم... لااقل پانزده دقیقه از شبانه روز، در حوالی یکدیگریم...روز های کرونائیتان، سرشار از جعبه های وصال :)ProProThu, 24 Dec 2020 03:15:57 +0330