https://virgool.ir/feed/@ghahari.khaterehfa2026-11-10 20:25:14https://files.virgool.ir/upload/users/4917820/avatar/ovjffQ.jpghttps://virgool.ir/@ghahari.khaterehhttps://virgool.ir/@ghahari.khatereh/درمانگر-به-مثابه-آینه-myu3e1zhhc4uگاهی در رابطه‌ی درمانی، میلی ظریف شکل می‌گیرد: اینکه کمی بیشتر نزدیک شویم،کمی بیشتر همراهی کنیم،کمک کنیم بیمار زودتر حرف‌هایش را بگوید. در نگاه اول، همه‌چیز بهتر پیش می‌رود. حرفها راحت‌تر جاری می‌شوند، مقاومتها نرم‌تر به نظر می‌رسند، و فضا گرم‌تر می‌شود.اما روان،همیشه راههای ساده را انتخاب نمی‌کند. آنچه به‌راحتی گفته می‌شود، لزومًا همان چیزی نیست که عمیقاً پنهان مانده است. گاهی صمیمیت بیش از حد بجای نزدیکتر کردن ما به نادیده‌ها، فقط مسیر را تغییر می‌دهد. بیمار ممکن است کم‌کم، به جای درون خودش، بیشتر به درمانگر نگاه کند؛حتی شاید فهمیدنِ درمانگر، برایش جذاب‌تر از فهمیدنِ خودش شود.اینجا مسیر درمان، بی‌صدا جابه‌جا می‌شود.به همین دلیل است که در روانکاوی گفته می‌شود ،درمانگر بهتر است کمی نیمه‌پیدا بماند. شبیه آینه‌ آرام: حاضر، اما بی‌افزودن. آینه توضیح نمی‌دهد، راهنمایی نمی‌کند، فقط بازتاب می‌دهد. و شاید همین، سخت‌ترین بخش کار باشد: این‌که حضور داشته باشی، اما اضافه نکنی! پ.ن: خواندن این متن یادآور وسوسه‌ آشناست، اینکه کمک‌کننده‌تر باشم، زودتر چیزی بگویم،مسیر را هموارتر کنم.اما هر بار،دقیق‌تر نگاه می‌کنم ،می‌بینم مداخله‌های کوچک، فرصت دیدن آنچه باید خود9 شکل بگیرد را کمتر می‌کند.شاید سخت‌ترین بخش، عقب‌ ماندنِ آگاهانه باشد اینکه حضور داشته باشم ،واضافه نکنم!! خاطره قهاریخاطره قهاریThu, 06 Aug 2026 13:02:49 +0330