https://virgool.ir/feed/@gh93.negarfa2026-11-11 03:34:03https://files.virgool.ir/upload/users/149543/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@gh93.negarhttps://virgool.ir/@gh93.negar/حکایت-یک-درد-abxxv9zypnxzبا پای زخمی و پینه بسته به جایگاهی میرسیم و در هیاهوی رسیدنها، مشاهده میکنیم، برخی افراد چقدر کم هزینه و ساده به آن رسیده اند! آنگاه زخمی که راه پر پیچ و خم بر پاهایمان به یادگار نهاده بود، بر قلب هایمان حک می‌شود! که اگر متوجه این امر نمی‌شدیم تنها زخم پایمان بود، اما از این پس، درد بیشتری را با خود حمل میکنیم!روستای قلات، فارس دردها مثل زمستانند، بی ثمر و سرد، که اگر از آن آگاه شویم شاید نوید بخش بهار باشند. firooze-ghaneiefirooze-ghaneieSun, 19 Feb 2023 19:22:39 +0330https://virgool.ir/man-hamiye-to/در-سوگ-قطع-درختان-دانشگاه-jxlhdxfhup03ایستگاه پل مدیریت پیاده می شود، پس از طی مسیر سربالایی نسبتا طولانی نفس زنان به میدان کوچکی می‌رسد که به میدان ده ونک معروف است. آن سمتش، مسیر عابر باریکی است که درختان چنار تنومند با برگ هایشان، آن را برای گذر رهروان مسقف کرده اند. در شهری که هر روز سایه ی تیره بتن ها از قامت سبز پوشان بلند و بلندتر میشود، دیدن چنین منظره ای در میانه شهر بیشتر شبیه خیال است تا واقعیت!گذر سبز را در پیش می‌گیرد. خنکای سایه و نسیمی که از آن سوی نرده های فلزی از سمت‌ زمین چمن دانشگاه می‌وزد، اضطراب به موقع نرسیدن به کلاس، کلافگی ترافیک، نفس هایی که از آلودگی هوا به شماره افتاده و خستگی فشرده شدن های بی وقفه در بی ار تی (BRT) را برای لحظه ای کوتاه از خاطرش می‌ برد. هوایش چنان تازه است که به جان بی رمق او، امید تازه ای می بخشد. آری هنوز می‌توان به برکت این سبز قامتان نفس کشید.عزمش را جزم می‌کند و محکمتر قدم برمی‌دارد. به سر در ورودی دانشگاه می‌رسد، نامش با نام حضرت زهرا(س) متبرک است. در فاصله ی کمی از سر در دانشگاه، در سمت چپ، زمین چمنی است با درختان کهنسال. مشاهده این محوطه سبز در دانشگاه این موضوع را یادآوری می‌کند که درگذشته ای نه چندان دور زمین های این مکان، باغ هایی بزرگ از درختان سترگ بوده است که بعدها توسط فردی فرهیخته و سیاس،حسن مستوفی ملقب به مستوفی‌الممالک، وقف آموزش عالی دختران این مرز و بوم شده است.?سر در دانشگاه الزهرا(س)در خاطرات دوران دانشجویی اش و حال و هوای آن روز ها سیر می‌کند که شنیدن خبر قطع 15 اصله درخت کهنسال دانشگاه، همچون تبری برنده بر تنه افکارش فرود می آيد. در صحت و سقم این خبر تردید می‌کند. خب مگر می‌شود دانشگاه که خود را متولی پرورش اندیشمندان و متخصصان تاثیرگذار می‌داند، دست به چنین اقدامی بزند! میراث طبیعی که در چندین دهه با تلاش فراوان، آگاهی و تجربه گذشتگانمان در هر شرایطی تا به امروز برپامانده، ناگهان توسط نهادی که داعیه دار مبارزه با جهل و گسترش اقدام های نوآورانه است ، قطع می‌شود!نهادی که تاکنون نتوانسته در حفاظت درختان کهنسال که بخشی از هویت و تاریخش بوده است، اقدام علمی و نوآور (همچون ساخت ساختمان های سازگار با محیط زیست و فناوری های نوین فضای سبز) داشته باشد، چگونه می‌تواند پرچم دار دانشگاه نسل جدید باشد!?قطع درختان کهنسال دانشگاهعجیب است اما بهتر است در پایان به این نکته اشاره شود که این اقدام در زمانی به مرحله انجام رسید که دانشگاه در تعطیلات رسمی تابستانه خود به سر می برد. زمانی که کارمندان، دانشجویان و اساتید در زمان فراغت خود بودند و در محل دانشگاه حضور نداشتند. این مهم بیانگر این امر است که در تصمیمات یک نهاد آموزشی _ پژوهشی، اساتید، دانشیاران، مربیان، دانشجویان و حتی کارمندان اداری نقش کمرنگی دارند.این رویداد آنچنان دور از انتظار بود که صدای شورای شهر تهران را بلند کرد؛ چرا که این اقدام نه توسط یک کارفرما خاطی بخش خصوصی بلکه توسط یک نهاد ارزشی و دولتی به سرانجام رسید. به امید روزی که نهال سرو قامتان مرهمی بر زخم بریده ریشه هایمان باشد. نوشته : دانش آموخته دانشگاه الزهرا (س) مرداد 1401firooze-ghaneiefirooze-ghaneieSun, 14 Aug 2022 16:07:25 +0430https://virgool.ir/@gh93.negar/ما-مرگ-را-زندگی-میکنیم-b97wnoj45nafزیستن در مرگ لحظه هااولین تصویر ذهنی که مرگ برای بیشتر ما تداعی میکند، به شماره افتادن نفس های یک آدم و در نهایت رنج جان دادن است.غافل از اینکه همه ی ما عمری را با مرگ زیسته ایم!از زمانی که پا بر هستی میگذاریم با اولین نفسهایمان آن را تجربه میکنیم. شاید عجیب به نظر برسد اما هنگامی که پایمان به این دنیا باز میشود،تجربه زیستمان در وجود مادرمان به پایان میرسد. ما در دنیاییم و دیگر راهی برای بازگشت در بطن مادرمان وجود ندارد! هنگامی که در خردسالی اولین قدم هایمان را بر میداریم، بارها راه رفتن را تجربه میکنیم، اما دیگر لذت برداشتن اولین گام و تشویق اطرافیانمان تکرار نمی‌شود. مدرسه و دانشگاه میرویم ،خواندن و نوشتن می آموزیم، اما دیگر نگاه و احساسمان به دنیا و هستی ، مانند کودکی کنجکاو نیست! بزرگتر که میشویم حس وحال مرگ برایمان پررنگ تر میشود، نه اینکه آگاهانه به این موضوع ببیندیشیم بلکه تجربه هایی میکنیم که این موضوع را تداعی میکند و ما با واژه شکست معنایش میکنیم. مثل یک دانش آموز تجربی پشت کنکوری که به امید قبولی در رشته مورد علاقه اش تلاش میکند اما به نتیجه مطلوبش نمیرسد و در پایان انتخاب دیگری را در پیش میگیرد. مثل دانشجویی که وارد دانشگاه می‌شود و پس از فارغ التحصیلی به هر دلیلی نمی‌تواند در رشته اش مشغول به کار شود و به ناچار هدفی را که مشخص کرده بود فراموش می‌کند و مسیر جدیدی را شروع می‌کند. مثل خانواده ای که سالیان سال تلاش کرد تا خانه دار شود اما جهش ناگهانی تورم، یک عمر زحمت و رنجشان را نابود کرد. مثل دختر افغانی که به مدرسه میرفت اما یک روز، دیگر به خانه اش بازنگشت. مثل خانه ای که در یک لحظه در زلزله ویران میشود. مثل شمع کیکی که در روز تولد خاموش می‌شود. مثل امروزی که دیگر هیچ گاه باز نمی‌گردد. اگر کمی جزئی تر به این موضوع بنگریم شاید بتوانیم بگوییم زندگی مجموعه ای از مرگ لحظه هاست. تا لحظه ای نیست ونابود نشود، لحظه‌ی بعدی حاضر نمی‌شود و زیستن معنا نمیابد. از این رو، ما در هر لحظه مرگ رو زندگی می‌کنیم. firooze-ghaneiefirooze-ghaneieSun, 12 Sep 2021 02:00:33 +0430https://virgool.ir/@gh93.negar/httpphytechblogfacom-sujmgjgqctreشنبه، اول اسفند سال 1398، وزارت بهداشت شیوع ویروس کویید 19 (کرونا) در کشور را به طور رسمی اعلام کرد و اولین اقدام مقابله ای که کشور در پیش گرفت تعطیلی مدارس،دانشگاه ها و خوابگاه ها بود. پیشتر شیوع این ویروس در چین و میزان بالای مرگ و میر حاصل از آن باعث شد که دولت آنجا،روند قرنطینه شهرها را در پیش بگیرد. آن زمان هنوز خبری از این ویروس غریب در جوامع غربی نبود، هرچند که بعدها برخی از این کشورهای غربی و پیشرفته با تلفات شدید انسانی مواجه شدند.شیوع این ویروس ناشناخته در سطح جهانی، عدم وجود اطلاعات روشن از آن، نبود تجهیزات تشخیصی _ درمانی و خبرهای هرروزه از تعداد مبتلایان و قربانیان منجر شد که سال 1399 با ابهام بزرگی آغاز شود، کرونا تا چه حد خطرناک است؟ آیا به زودی درمانی برای آن پیدا می شود؟ آیا روند و جریان زندگی دوباره به وضع قبلی خود باز میگردد؟ از این رو سال 1399 به طور متفاوتی آغاز شد. بسته شدن راه های ارتباطی بین شهرها ،تعطیلی هتل ها، مراکز گردشگری، مراکز خرید و کسب وکارها. نود و نه آغاز شد اما با موجی از بیم و امید.این بار خبری از هیاهوی نوروز و سفرها نبود.خیابان ها در سکوت، خانواده ها در خانه هایشان محبوس، درهای رستوران ها و کافه ها بسته و مادربزرگ ها در حسرت آغوش نوه هایشان. نوروز به شدت با ما غریبه شده بود. کرونا هیاهوی نوروز را به بیمارستانها و مراکز درمانی کشانده بود. هیاهویی از جنس اضطراب و ترس از دست دادن. بهار می آمد اما گویا زایندگی و تولد را به همراه نیاورده. این بار بهار با امید زیستن و نو شدن همراه نبود بلکه خبر از به شماره افتادن نفس ها می داد.کم کم بوی شکوفه ها جایشان را به بوی مرگ و نیستی دادند. مرگ قلمروش را بیرحمانه گسترش داده بود. از دست دادن تعداد زیادی انسان جوان که کرونا فرصت چشیدن میوه درخت زندگی شان را دریغ کرد تا از میان رفتن انسانهای میانسالی که تکیه گاه و پشتوانه ی زندگی فرزندان و نوه هایشان بودند. تاثیر کرونا تنها در بعد حیات انسانی نبود. سایه مرگ حاصل از آن همه چیز را تهدید کرد. از مرگ یک کسب و کار تا مرگ یک رابطه! گاه چنین مرگ هایی منجر به تولدهایی میشود که نتایج و دستاوردهایش دلنشین تر ومطلوب تر است !حال ،آنچه از این تراژدی قرن می توان گفت این است که درباره کووید 19،(تحولی منفی یا مثبت) به راحتی نمی توان اظهار نظر کرد. شاید بتوانیم بیم هر پایانی را با امید یک آغاز التیام بخشیم. با این رویکرد، قدری مرگ را قابل هضم تر می کنیم چرا که به دنبال آن تولد آغاز میگردد و هستی چیزی نیست جز نوسان بین تولد و مرگ. چرخه حیات در هستی(نوسان بین رویش و نیستی)سال 99 رو به اتمام است و ما هنوز با این ویروس دست و پنجه نرم می کنیم . در این سال همه ی بشریت به نوعی به طور همزمان بیم مرگ و امید تولد رو در زندگیشان تجربه کردند. سختی های این سال قابل توجه و زخمهایش عمیق بود.درعین حال انسانهایی در این اوضاع متولد شدند وکسب وکارهایی در این دوران رونق گرفتنند. این بدین معناست که هنوز جوانه هایی از هستی در زمین هست و هنوز میتوان امیدوار بود.firooze-ghaneiefirooze-ghaneieFri, 19 Mar 2021 02:07:10 +0330https://virgool.ir/@gh93.negar/انسان-موجودی-است-مجبور-به-انتخاب!-lch6pipyegdwانتخاب همیشه و همه جاهمه ی ما به صورت ناخودآگاه با مجموعه ای از انتخاب ها، روزهایمان رو سپری میکنیم. از انتخاب لباسی که قراره سرکار بپوشیم تا نوع غذایی که میخوریم.اما برخی انتخاب ها هستند که به شدت روی دوش ما سنگینی می کنند و همه ما در هر رده سنی با ان انتخاب ها سرو کار داریم. برای مثال انتخاب رشته در دبیرستان، انتخاب رشته برای ورود به دانشگاه ،انتخاب دانشگاه، انتخاب شغل، انتخاب شهر و کشور  برای مهاجرت و...معنا و هدفزندگی رو میتونیم مانند سفر به سوی شهری به نام معنا و هدف توصیف کنیم . شهری که قراره برای یک مدت موقت در آن سکونت داشته باشیم و خبری از اقامت دایم نیست.  شاید بپرسید چرا این اقامت موقت هست. باید در جواب بگم که شهر هدف و معنای ما ،شهری است که تابع شرایط زندگی و خواسته ها و توانمندی و حتی پارامترهای فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی است و چون درجهان تنها تغییر است که ثبات دارد، از این رو شهرمعنا و هدف هم متغیر است .برای رفتن به این شهر در ابتدا باید مقصدمان را مشخص کنیم ولی لازمه ی این امر انتخاب است، حتی زمانی که مقصدمان را انتخاب میکنیم باید مسیر رسیدن به  ان را  نیز انتخاب کنیم .فرض کنید میخواهیم از شیراز به سمت مشهد برویم .دو انتخاب وجود دارد (انتخاب1:شیراز- یزد- طبس-مشهد.  انتخاب2:شیراز-اصفهان -قم - تهران - مازندران - گرگان - بجنورد - مشهد) . آیا واقعا برای رسیدن به مشهد همین دو انتخاب وجود دارد ! آیا کسی که برای رفتن به مشهد مسیر دوم رو انتخاب میکند ،هنگامی که به تهران میرسد به این نمی اندیشد که مسیر تهران - سمنان - مشهد ،هم میتواند او را  به مقصد برساند!  ایا انتخاب  راه سومی برای رفتن به مشهد وجود دارد؟ بی تردید راه های رسیدن از شیراز به مشهد متفاوت و زیاد هست، اما  اغلب افراد سعی میکنند بسته به شرایط و موقعیتشان مسیری ایمن و کم خطر و کوتاه تر رو انتخاب کنند که در میزان وقت و انرژی انها هم به نوعی صرفه جویی شود،اما تعداد محدوی هم مسیر متفاوتی رو در پیش میگیرند زیرا شتابی برای رسیدن به مقصد ندارند. برای مثال عده ای دوست دارند از مسیر شمال به مشهد بروند و از مناظر زیبای ان لذت ببرند. اگر به مثال بالابه دقت بیاندیشیم متوجه میشیم که برخی انتخابها ، پس از مدتی انتخاب های بیشتری را برای رسیدن به مقصد درپیش رویمان میگذارند و برخی دیگر انتخاب هایمان رو محدودتر میکنند . برای برخی انتخاب ها باید هزینه و انرژی بیشتری مصرف کنیم  وبرای برخی انتخاب ها سرمایه کمتری بپردازیم.انسانها دوست دارند که در مسیر ایمن و قابل پیش بینی قدم بگذارند و از امور بدون تضمین بیزار هستند .البته این ویژگی خیلی هم بد نیست چون عمر و سرمایه همه ما محدوده . این موضوع باعث میشه که انسانها در تعیین شهرهای معنا و مسیرهای منتهی به آن،مانند گذشتگان خود و کسانی که قبلا این مسیر را پیموده،عمل کنند. در واقعا این مسیرها، قبلا توسط افراد قدیمی شناسایی شده، ایمن شده و حتی تبدیل به بزرگراه شده تا انسان برای رسیدن به هدف دچار حادثه و آسیب نشود. هنگامی که انسان مهارت تعیین مقصد و حرکت در مسیر رو آموخت و تجربه کرد ،حال میتواند به تدریج در مسیرهای کشف نشده قدم بگذارد، حتی در برخی موارد خاص میتواند به اولین شهروند شهرمعنا و هدف تبدیل شود.سنگینی برخی انتخاب هاآنچه باعث میشه بعضی انتخاب هامون بر روی دوش ما سنگینی کنه، انتخاب مسیرهایی است که قبلا کسی در آن قدم نگذاشته، یا خودمون باید این مسیر رو کشف کنیم و یا میزان سرمایه و فرصتی است که باید هزینه کنیم .برخی انتخاب ها مثل قدم گذاشتن در بزرگراه هایی هست که تا تصمیم به برگشت بگیریم،نمیتونیم به سرعت وارد مسیر برگشت بشیم و مجبوریم این مسیر را تا اولین دوربرگردان طی کنیم. هرچند که این مسیر قبلا توسط افرادی در گذشته تبدیل به بزرگراه شده ولی ما رو به سمت شهر معنا و هدف خودمون نمیرسونه!! گاهی هم خودمان شهر معنا و هدف جدید رو ایجاد میکنیم و برای رسیدن به آن مسیر جدیدی طراحی میکنیم و راه رو برای افراد بعدی هموار میکنیم.در پایان میتونم بگم همه ی ما در طول زندگی  مجبور به انتخابیم ،گاه مسیر رفته دیگری را دنبال میکنیم، گاه مسیرجدیدی میسازیم و گاه منتظر تابلو دور برگردانیم.انسان تنها موجودی است که مجبور به انتخاب است و چقدر زیبا جبر و انتخاب در کنار هم مینشینند.firooze-ghaneiefirooze-ghaneieFri, 01 Jan 2021 01:18:21 +0330https://virgool.ir/@gh93.negar/کووید19-تحولی-منفی-یا-مثبت-gt1e04cbtoqzنمیدونم الان که دارید این نوشته رو میخونید در کجا ساکن هستید، در چه منصب شغلی فعالیت دارید و اوضاع روحی وجسمیتون چه طوری هست؟ تنها چیزی که میتونه از اهمیت برخوردار باشه اینه که اگر در حال خواندن متن نوشته من هستید از خوش شانس ترین افراد کره زمین به شمار می آیید. شاید الان پیش خودتون پوزخندی بزنید و بگید "ای بابا، نفست از جای گرم بلند میشه"، اما چه کسی فکرش رو میکرد که در سال 2020 نفس کشیدن دغدغه اول و اصلی بشر میشه!برخلاف همیشه که آغاز بیشتر تحولات(علمی، صنعتی و حتی فرهنگی) از جوامع غربی شروع میشد و آثارشان به مرور زمان جوامع رو در بر میگرفت؛ این بار، تحول از شرق(ووهان چین) آغاز شد و با سرعت سراسر کره زمین رو دربرگرفت و آثارش تمام ابعاد زندگی فردی و اجتماعی رو متحول ساخت.تعطیلی مدارس و دانشگاه ها، آموزش مجازی، دورکاری، تعدیل نیرو، بیکاری، بسته معیشتی، خرید اینترنتی، قرنطینه شهرها وبستن راه ها، فاصله اجتماعی، دلتنگی، ماسک، تست کرونا، واکسن، آی سیو، سی تی اسکن و غم از دست دادن. اینها بخشی از واژگان مشترک و البته جهانی است. فکر نمیکنم در هیچ سالی از سده 21 میلادی تا به امروز تمامی بشر تقریبا به طور همزمان دچار درد مشترک شده باشند!اگر کمی عمیق تر به واژه تحول بپردازیم، متوجه میشیم که نمی توانیم صرفا نگاه کاملا سیاه و یا کاملا سفید (به قول بچه های عصر تکنولوژی نگاه 0 یا1) داشت. به عنوان مثال تحول در صنعت خودروسازی رو در نظر بگیرید. شروع صنايع اتومبيل سازي با اختراع موتور احتراقي در سال 1860میلادی آغاز شد و در حال حاضر با چشم انداز تولید خودرو برقی به فعالیتش ادامه میدهد. در طول این تحول بسیاری از صنایع و شغل ها از بین رفتند و صنایع و مشاغل جدیدی ظهور پیدا کردند. شاید نزدیک به 50 سال دیگه، جایگاههای سوخت بنزینی باید جایشان را به جایگاه های شارژ برقی بدهند و در این میان صنایع تبدیلی نفت به بنزین از اهمیت کمتری برخوردار میشوند و ارزش سهامشان در بورس کاهش پیدا می کنند. اما روی دیگر سکه این است که وابستگی به منابع نفت و گاز کمتر، صنایع باتری سازی گسترده تر و آلودگی هوا کمتر میشود. در این میان صنایعی هم هستند که این تحول تاثیر چندانی بر آنها ندارد: مثل صنایع قطعه سازی، چون به نسبت کمترین میزان وابستگی رو به بنزین دارند. سیر تحولی در ساخت اتومبیل (نسل های مختلف BMW 5 series )می تونیم اثر تحول برهر چیزی رو مثل یک طیف در نظر بگیریم که ابتدای آن، ظهور و انتهای آن افول آن چیز است. هر چه وابستگی چیزی(آن چیز میتونه زندگی فردی و اجتماعی ، فرهنگ و هنر، علم و صنعت و ... ) به تحول بیشتر باشه احتمال آنکه در دو سر طیف تحول قرار بگیرد ، افزایش میابد ( تحول باعث ظهور یا افول آن چیز میشود.مثال صنعت خودرو سازی رو به خاطر بیاورید). در عوض اگر پدیده ای کمترین میزان وابستگی رو به تحول داشته باشه، مانند روند قبلی خود به فعالیتش ادامه میدهد.ر حال سوال پیش میاد که در دنیایی که اصل وجودش بر پایه تغییر و تحول هست،(تغییر فصل یکی از بارزترین نشانه های تغییر در هستی است که تمام موجودات هستی آن را تجربه کرده اند)، کنش انسان ها دربرابر تحولات چگونه باشد تا دچار افول، نابودی و مرگ نشوند؟برای پاسخ به این سوال نیاز نیست که دنبال شواهد علمی و یافته های تجربی باشیم، (البته جایگاه آنها برای یک نوشته علمی مورد احترام است) و بنده برای ملموس شدن سعی دارم از تجربیات زندگی انسان بر روی کره خاکی استفاده کنم و این سوال رو مطرح میکنم که کنش انسان ها در برابر تغییر فصول چگونه بوده است؟ بی شک انسان ها دریافتند که اگر بخواهند از سرمای زمستان جان سالم به در ببرند باید پوشش خود را تغییر دهند و محیط زندگی خود را گرم کنند. نوع پوشش و نحوه گرم سازی محیط زندگی انسانهایی که در آلاسکا، زمستان را به سر میبرند با نوع پوشش زمستانی و محیط زندگی افرادی که در شاخ آفریقا زندگی میکنند متفاوت است. این مثال نشان میدهد که انسان ها در ابتدا محیط اطراف و تغییرات در آن را پایش کرده و برای آنکه بتوانند در بطن این تغییرات به زندگی خود ادامه دهند، خودشان را متناسب با نوع و میزان تغییر هماهنگ میکنند.اگر به مثال تغییر فصل دقیق تر بیاندیشیم، متوجه میشویم که در این جا انسان محاط در تغییرات است به عبارتی تغییرات فصلی بر توانایی انسان احاطه دارد و انسان نمیتواند در برابر این تحول مقاومت کند و روند گذشته خود را پیش بگیرد، (فرض کنید انسان با لباس بهاره به استقبال برف زمستانی برود !). بنابراین انسانها در برابر تحولاتی که بر آنها محیط هستند، همسو شدن با روند تغییرات را پیش میگیرند. کسانی که از بینش ،آینده نگری و قدرت انعطاف پذیری بالایی برخوردارند، بیشترین بهره را از تحولات می گیرند. چه بخواهیم باور داشته باشیم یا نداشته باشیم، پاندمی کووید19 تحولی است که جامعه بشری رو تا به امروز درگیر خودش کرده و خسارات های زیادی را به انسان ها، جوامع و دولت ها وارد کرده است. همانطور که گفته شد برای این تحول هم میتوان ویژگی های مثبتی رو بیان کرد. برای مثال بعضی شرکتها تصمیم گرفتند که از این پس برخی از کارمندانشان را دورکار کنند. این کار منجر به کاهش هزینه های شرکت و افزایش سوددهی میشود و امکانی رو برای افراد در شهرهای مختلف فراهم میکند که در موقعیت شغلی با ویژگی دورکاری مشغول به کار شوند. مهمتر از همه، دیگه نیاز نیست کارمندان برای رسیدن به محل کارشان در شرایط مختلف آب و هوایی ساعت ها در ترافیک بزرگراهها باشند، علاوه براین در هزینه رفت و آمدشان نیز صرفه جویی میشود.هر چند به نظر میاد آثار منفی این همه گیری جهانی بسیار بیشتر از آثار مثبتش بوده، اما در این نوشته سعی کردم با رویکرد تحول محور، جنبه ای مثبت هر چند ناچیز از این تحول رو بیان کنم. نوشته رو با این سوال به پایان میبرم، شما در برابر تحولات چه رویکردی رو در پیش میگیرید؟ firooze-ghaneiefirooze-ghaneieSat, 19 Dec 2020 23:32:32 +0330