https://virgool.ir/feed/@garmaielfa2026-11-11 10:25:52https://files.virgool.ir/upload/users/11498/avatar/ZVE3Wr.pnghttps://virgool.ir/@garmaielhttps://virgool.ir/@garmaiel/گذری-کوتاه-به-دوران-کودکی-qpdwftvhnjghپیکانشهر عزیز من دردانه‎ی خاطرات کودکی‎ام چه پیر شدی در این سال‎ها و من هنوز تو را همبازی خردسالی می‎انگاشتم، آن روز که آمدم تا آجرهای بهمنی نارنجی‎ات را ببینم که در میان ستون های سفید قرار گرفته بودند. آمده بودم تا دوباره با تو خلوت کنم که دیدم چه رُخَت زرد شده آجرهای بهمنی ات که چون شکلات های تکه ای قبل از شروع پختن کیک بودند، رنگ باخته و ستون هایت جابه‎جا زنگ زده اند.چنارهایت بلند بود، بلندتر از قد بلوک ما و پر از میوه های کوچک قهوه ای که می‎ریخت جلوی پنجره ما که طبقه دوم بود. روزی که دکتر می‎گفت شاید بخشی از حساسیت‎ات ناشی از چنارها باشد و مامان هم گَه گاهی گوشزد می‎کرد، خیلی دلم می‏‎سوخت برای چنارهایت. آن روز که آمدم، با سردرگمی عجیبی بلوکمان را از پایین نگاه کردم و جلوتر که آمده‎ام فهمیدم شاید کسی حساسیت شدیدی داشته و کمی خشن بوده که همه ی چنارها را از ته بریده بود و من فکر کردم آن روز که اساس کشی کردیم ای کاش چنارها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک می‎شد با خود ببرم هر کجا که می‎روم. نمای سرسبز جلوی پنجره‎مان کمی زرد شده بود و تنها رویداد مبارک درخت اناری بود با گل‏‎ها و میوه‎های سرخ.پارک هیجان انگیز دوران کودکی‎ام که کَفَش شن بود و تاب سرسره‎های فلزی داشت، با یکی از پارک‎های بازی این روزها که کفشان فوم است و تاب سرسره‎های پلاستیکی دارند و همه مثل همدیگر اند، جای خود را عوض کرده بود. یادم می‎آید که با مامان می‎رفتیم پارک و من پایین یکی از سرسره‎ها دمپایی‎های آبی آسمانی‎ام را در می‎آوردم و یکی از سرسره‎ها را مالک میشدم و پابرهنه به سر و کله‎اش می‎پیچیدم و آن روز‎ها که تازه کارتون شیرشاه را دیده بودم، بیشتر صحنه‎ی پایین پرت شدن شیر از درّه را شبیه سازی می‎کردم. وقتی بچه دیگری می‎آمد بنا به این که زورم به او می‎رسد، یا دست به سرش می‎کردم که این سرسره مال من است یا به سرسره‎ی بغلی اسباب کشی می‎کردم. تنها چیزی که گویا دست خوش زمان نشده بود استوانه‎های بتونی‎ای بود که در کل شهرک چندتایی از آن‎ها بود و آن وقت‎ها هیچگاه نمی‎دانستم به چه درد می‎خورند تا روزی رویش پر از پوسترهایی شد که عکس کسی بود با لبخندی محو و یک عمامه بالای سرش و ابایی که در آن عکس شکلاتی نبود و یادم می‎آید که بعد از دوم خرداد آن سال آن عکس‎ها روی ستون‎ها ماندند تا خودشان آرام آرام محو شدند و من فکر می‎کردم تقدیر آن ستون‎ها این بوده که روزی درست شوند و به انتظار بنشینند‎ تا برهه‎ای کارشان رونق بگیرد و باز به همان کسادی گذشته خو بگیرند.شاید همه‎ی آن روزها خوب نبود، اما به یاد ماندنی بود با همه‎ی خاطرات خوبش، حرص‎ها، کینه‎ها، هیجان‎ها و بحث‎هایی که من با سن کم‎ام سعی داشتم بفهمم و شاید حل کنمشان. گرمایل پیش بینگرمایل پیش بینFri, 26 Jul 2019 01:01:24 +0430https://virgool.ir/@garmaiel/آفریدن-لذت-گم-شده-nj5uhra7q3au زندگی شاید فرصتی بود برای آفریدن و شاید بشر نخستین بیشتر درک کرد این فرصت را که از ظروف و مجسمه ها ساخت تا بت ها و خدایان. لذت آفریدن حسی است عجیب و شاید اعتیادآور که پس از اولین بار تجربه‏‎اش ادامه‎ی زندگی بدون چشیدنش سخت است. لذتی که یک جنبه درونی دارد که چیزی را از هیچ به وجود آورده‎ای و یک جنبه خارجی که آفریده‎ات دیده شود و مورد تحسین قرار گیرد.این روزها ولی من کمتر می‏‎‏‏آفرینم. وقتی تمام فعالیت‎های درسی که خود کمی حاوی آفریدن بود تمام شده و شغل هم در دوره‎ی کمترین میزان خلاقیت است باید به چیزی دست آویخت. دیگر دوران سال‎های نخست دانشگاه که پر بود از شعر و دلنوشته تمام شده و ویولن گرامی یک سالی هست در گوشه اتاق خاک می‎خورد. فرایند طبیعی آفریدن تبدیل شده به جَدَل فکری روزانه که چه باید کرد؟روزهایی آشپزی مرهمی است بر این درد عدم آفرینش که اگر درست کردن مربا یا پخت غذایی با دخل و تصرف‎های شخصی در میان باشد حقیقتا لذت آفریدن را می‏‎توان چشید، گرچه پخت غذاهای معمولی نیز خالی از لطف نیست. روزهایی هم عکاسی دوای این درد است اما شاید اینستاگرام دیگر بستر مناسبی برای فعالیت‎های عکاسی نیست تا جنبه خارجی لذت را نیز فراهم کند. باز هم به فکر فرو می‎روم که چه سوداها می‎پروراندم در سرم در سال‎های نه چندان دور که روزی مثل امروز که خالی از دغدغه‎های روزمره‎ام، نمایشنامه‎ای می‎نویسم یا ادامه‎ی داستان کوتاه سریالی ای را که در مجله‎ای اینترنتی منتشر کردم را می‎نویسم یا شروع می‎کنم به نوشتن نقدهایی آماتور با تکیه بر اندک سوادی که از مطالعه‎‏ی تحلیل انتقادی گفتمان دارم. امروز اما با دیدن ویرگول به فکر فرو رفتم که شاید بتوان فعالیتی مانند وبلاگ نویسی را در اینجا آغاز کرد که هم برای من نو است هم بستری است برای انتشار و اشتراک همه‎ی فعالیت‎های گفته شده که خود وجه بزرگی است از لذت آفریدن.گرمایل پیش بینگرمایل پیش بینMon, 20 May 2019 19:38:44 +0430