https://virgool.ir/feed/@gandalfifanajگندالف هستم.(یعنی یه پسر قد بلند و کیوت). مترجم و تولید کننده محتوای ترکی استانبولی هستم و به مدت 3 سال است که در این حوزه به صورت فریلنسری فعالیت میکنم.fa2026-11-11 09:37:42https://files.virgool.ir/upload/users/184041/avatar/yyOPdJ.pnghttps://virgool.ir/@gandalfifanajhttps://virgool.ir/@gandalfifanaj/داستان-شروع-به-کار-من-در-18-سالگی-q7y1s9zucr7pسلام گندالف هستم. امروز به عنوان اولین پست خواستم در مورد کاری که میکنم صحبت کنم. حالا در کل من یه دانشجوی ترم 4 هستم( حالا اگه کرونا اجازه بده تموم کنم) مهندسی برق میخونم تو یکی از دانشگاه های سراسری. از 18 سالگی ام مشتاق کار کردن بودم و اوایل که علاقمند شده بودم به کار کردن. هنوز خبری از نتایج کنکورم نبود. سال آخر دبیرستان خیلی اذیت شده بودم و از خونه نشین شدن متنفر بودم. همش دنبال یه کار بودم که سرمو مشغول کنم و همچنین درآمدی واسه خودم داشته باشم. حالا نیازی به درآمد نداشتم، چون خانواده ام فرصتی نداده بودن که احساس کمبود پول کنم ولی دست خودم نبود و دیگه نمی خواستم از بابام پول تو جیبی بگیرم. الان که فکر میکنم به اون دوران احساس میکنم که این حس من نسبت به کار کردن، از بلوغ اقتصادی که رسیده بودم ناشی میشد. چون خیلی از همسن و سال های اطراف خودم هیچکدوم مثل من دغدغه کار کردن نداشتن، دلیلشونم این بود که نیازی به پول ندارن. به نظر من داشتن یه همچین فکرو تصوری خیلی بچگانه و احمقانه هستش. چون نمیتونن درک کنن که انسان برای کار کردن و کسب کردن تجربه و بدست آوردن مهارت بدنیا اومده. قرار نیست چون یکی پولداره کار نکنه. اصلا ربطی به هم ندارن. شما میتونین با دزدی هم به پول برسین ولی کار کردن یه مفهومه دیگه ای داره. حالا این تفکر من هستش. ممکنه از دید بقیه درست نباشه.( نظر و فکر آدما فرق داره بالاخره!) خلاصه منتظر نتایج کنکور بودم و از طرف دیگه ای به فکر کار. اون زمان جمله " کار نیست" شده بود نون و پنیر. از پیر و جوونش میتونستین این جمله رو بشنوین. فکر کنم گفته شدن این جمله اون موقع تو اوجش بود. یعنی از یه بچه 3 یا 4 ساله هم میپرسیدین میتونست بگه "کار نیست که!" اون جمله خیلی رو مخم بود و اصلا بهش فکر نمی کردم. چون معتقد بودم که هر انسانی یک مهارتی رو کم و بیش بلد باشه، میتونه کار کنه. من یه فروشنده بازاری یا یه کسی که تو جامعه فعال و وضعیتش رو میدونه نبودم. شاید واقعا کار نبود! ولی به نظر خودم دیدگاه خیلی خوبی داشتم و دارم. به دلیل ترک بودن و زندکی تو یکی از استان های مرزی ترکیه علاقه زیادی داشتم که تو ترکیه تحصیلات خودم رو ادامه بدم. به خاطر همین موضوع وقتی که 16 سالم بود از خانوادم خواستم که تو کلاس ترکی استانبولی شرکت کنم و ترکی استانبولی یاد بگیرم. حالا من از بچگی کارتون های ترکیه ای رو میدیدم و کاملا متوجه می شدم که چی میگن ولی اصول زبان رو بلد نبودم. به مدت 2 سال به امید اینکه بتونم بجای کنکور ایران تو کنکور ترکیه شرکت کنم، ترکی استانبولی رو خیلی خوب یاد گرفتم.علاقه زیادی به کار های فنی و عملی داشتم و دارم. دلیلشم این بود که پدرو برادر بزرگترم همه تعمیرات و کار های خونه رو خودشون انجام می دادن و البته به منم یاد میدادن. برادرم چون خودش علاقه زیادی به برق داشت، از همون بچگی به من کیت های الکترونیکی می گرفت که بسازم و واسه خودم خوش باشم. خلاصه علاقه ای که دارم به برق و کار های عملی هستش. رشته ام رو هم ریاضی انتخاب کردم که بتونم مهندسی ادامه بدم. سال آخر دبیرستان یه قانونی در اومد که دولت ایران به دانشگاه های ترکیه در مقطع کارشناسی معافیت تحصیلی نمیده و اگر می خواستم برم باید غیر قانونی میرفتم که اینطور شد که من شروع کردم کنکور ایران رو کار کردم. ولی هیچ وقت احساس نکردم که زمانی که واسه یادگیری ترکی گذاشته بودم به هدر رفته باشه. چون یه چیزی یاد گرفته بودم بالاخره. به دردم هم نخوره مهم نیست. کنکور تموم شد و من بعد کنکور افتادم به دنبال این که چیکار کنم. انقدر عطش کار کردن بودم که حاضر بودم مفت کار کنم. اپلیکیشنی به اسم دیوار بود که یه روزی بطور تصادفی داشتم چک میکردم که دیدم یکی دنبال کار آموز دندان ساز میگرده. رفتم و صحبت کردم باهاشون و راضی شدن که کار کنم باهاشون. تقریبا 3 روز باهاشون کار کردم ولی اصلا راضی نبودم. چون یاد میدادن بهم و ازم می خواستن کار هایی که انجام میدادن رو فقط نگاه کنم. من 3 روز فقط نگاه کردم و نظافت اونجا رو انجام می دادم. بیشتر نظافت چی بودم تا کارآموز! اصلا کوچکترین اجازه رو نمیدادن که یه قالب خیلی ساده رو بگیرم. اینطور شد که ادامه ندادم و از اونجا اومدم بیرون. قبول میکنم که یکی بخواد کار یاد بگیره باید زمان بذاره و نگاه کنه که یاد بگیره. ولی حداقل اجازه یک کار کوچیک رو هم بدن خیلی بهتره. در ضمن اصلا علاقه ای به کارشون نداشتم. چون محیط کاری خیلی کثیفی داشتن و دوست نداشتم تو همچین محیطی کار کنم. بعد از اون باز من به دنبال کار بودم و اینبار مثل دیوانه های از صیح تا شب فقط کلمه کار رو زمزمه میکردم. خیلی جالب بود که اینبار علاوه بر کار به در آمد خوب هم فکر میکردم. هیچ کاری بلد نیستم و انتظار درآمد رو هم دارم!! باز به صورت اتفاقی تو دیوار یه آگهی استخدامی رو دیدم که دنبال کسی بودن که ترکی استانبولی بلد باشه. من این رو که دیدم، به خودم گفتم که این کار باید ماله من باشه. محل کارشون تو شهرک صنعتی بود و می خواستن محصولاتشون رو به ترکیه بفروشن و نیاز بود که سایتی در زبان ترکی استانبولی تهیه کنن. رفتم تو مصاحبه شرکت کردم و قرار شد 1 ماه بصورت آزمایشی کار کنم. حقوقشم خوب بود :))) احساس میکنم متنم یکم طولانی شد و ازتون میخوام تو پست بعدی ادامه داستان رو دنبال کنین. یا حق! GandalfGandalfFri, 01 May 2020 02:42:55 +0430