https://virgool.ir/feed/@gamirfa2026-11-12 00:34:28https://files.virgool.ir/upload/users/133359/avatar/BpCV3j.jpghttps://virgool.ir/@gamirhttps://virgool.ir/@gamir/آهای-هم-گونه-حال-تو-چگونه-است-nzljxllvx23eآهای هم گونه، هم وطن، هم دوره زیستی من روی این کره خاکی و عجیب حال تو چگونه است؟هنوزم میخندی؟ هنوزم زندگی برات شادی اوره؟ هنوزم خوشی های کوچیک برای لبخند گوشه لبت داری؟ هنوزم پدر داری؟ هنوز مادر داری؟ هنوز عشقی برای نفس کشیدن کنار گردنش داری؟ هنوز یه فرزند برای ادامه نسل انسان داری؟ هنوز ...آهای دنیا، آهای آدم هایی که هر روز یا از کنار هم رد میشیم یا خبری رو درباره هم میخونیم، آهای غریبه هایی که شاید همیشه غریبه بمونید، آهای آشناهایی که اسمتون آشناست، آهای نزدیکایی که فاصلتون خیلی وقته دور شده، آهای دوستای نازنین و دوستای نامرئی، حالتون چطوره؟سختی دنیا دستش به شونه هاتون رسیده؟ پوچی دنیا با مغزتون بازی کرده؟ ترس های الکی و واقعی ته دلتون رو خالی کرده؟ انتظار بقیه فلجتون کرده؟ جیب خالی ذهنتون رو درگیر کرده؟ بدی و زشتی دنیا، چشمتون رو درد آورده؟ بودن یا نبودن خدا، براتون مسئله شده؟ خاطرات بچگی و آرزوهای آینده، دفنتون کرده؟ آهای خواننده، آهای نویسنده، آهای رهگذر، آهای درگذشته، آهای مرد، آهای زن، آهای سایر که نه مرد هستین و نه زن، آهای پدر، آهای مادر، آهای کسی که در آرزوی پدر و مادر شدنی، آهای فرزند، آهای فرزندی که فرزند نبوده ای، حالتون چطوره؟مرگ دستش به یقتون رسیده؟ دستتون به مرگ رسیده؟ گور به پایین پاهاتون رسیده؟ پاهاتون لبه گور وایستاده؟ زندگی بهتون پشت کرده؟ به زندگی پشت کردین؟ زندگی رو کشف کردین؟ یا زندگی شما رو باز و کشف کرده؟ آهای کسی که به من اهمیتی نمیدی، آهای کسی که برای من عزیزترینی، آهای کسی که تمام دنیای توام، آهای کسی که برای من ارزشی نداری، آهای اونور دنیا، آهای اینور دنیا، آهای بالا، آهای پایین، آهای راست، آهای چپ، حالتون چطوره؟هنوزم توی ضبط ماشینتون هایده میخونه، هنوزم داریوش براتون از غم میخونه، هنوزم وقتی میاد صدای پاش از همه دنیا میاد، هنوزم مستی گناهه؟، هنوزم قراره یه روز خوب بیاد؟، هنوزم سیگار صورتی رو با حس فعلش گوش میدین، هنوزم اسکار که میشه منتظر گرفتن جایزه جانی دپ هستین، هنوزم توی اینترنت سرچ میکنین فیتیله و خاطره زنده کنین؟آهای بچه اول، بچه دوم، بچه سوم، بچه آخر، دهه پنجاهی، دهه شصتی، دهه هفتادی، دهه هشتادی، دهه نودی، آهای آدم بزرگ کوچیک شده، آهای آدم کوچیک بزرگ شده، آهای ادمی که سر جای خودتی، آهای اون یکی که جات رو عوض کردی، آهای بومی، آهای مهاجر، حالتون چطوره؟غم توی صدات رخنه کرده؟ آرزو توی فکرات کشته شده؟ گذشته برات دست نیافتنی شده؟ آینده برات ترسناک تر از تاریکی شده؟ دغدغه هات تبدیل به کابوس شده؟ خواب تبدیل به تنها پناه زندگیت شده؟ سیگار گوشه لبت خونه کرده؟ موزیک غمگین توی گوش هات لالایی میخونه؟ آهای آدما، همتون، مرده و زنده و به دنیا نیومده، حالتون چطوره؟gamirgamirMon, 03 Jul 2023 01:25:00 +0330https://virgool.ir/@gamir/دهخدا-نخستین-کاندید-ریاست-جمهوری-ایران-تاریخ-ناگفته-deddfa1qzwowاغلب ما دهخدا رو با فرهنگ نامش میشناسیم. اما تئاتر "کابوس‌های آنکه نمیمیرد" باعث شد با جنبه‌های فراموش شده درباره این شخصیت شگفت انگیز آشنا بشم و دوست دارم شما رو هم قلقلک بدم تا یکم دربارش بخونید. سال تولد و مرگ و اطلاعات کلی این چنینی رو رد میکنم چون خودتون میرید میخونید. میخوام درباره نکاتی که نمیدونم به چه دلیل، اما در هیچ جایی تا حالا نشنیدیم صحبت کنم.دهخدا زمان مشروطه توی یکی از جنجالی ترین روزنامه‌های اون زمان به اسم صور اسرافیل جزو نویسنده‌های اصلی بود. نه توی قسمت ادبیات، بلکه توی قسمت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی. شاید بگین دهخدا رو چه به سیاست، ولی برای شروع باید بدونیم که تحصیلات اصلی دهخدا علوم سیاسی بود. دهخدا با نام مستعار "دخو" توی این روزنامه به شاه و مذهبی‌های سنتی (همون تندروهای همیشگی) به شدت حمله میکرد و در نهایت هم توسط علما تکفیر شد. دخو یا همان دهخدا، یکی از طرفداران مشروطه بود و در نهایت هم اسمش جزو 8 نفری بود که محمدعلی شاه قاجار، دستور به اعدام اون‌ها رو داد. محمدعلی شاه بعد از اینکه مجلس رو به توپ بست، حکم اعدام این 8 نفر رو اعلام میکنه ولی دهخدا میتونه با کمک سفارت انگلیس از ایران خارج بشه و مدتی رو اونجا باشه. دهخدا بعد از مدتی داخل پاریس صور اسرافیل رو دوباره راه میندازه و این بار حتی شدیدتر از قبل مینویسه. دهخدا در شماره اول روزنامه صور اسرافیل در سویس، شیخ فضل‌الله نوری را «شیخ فضل‌الله خر» که «خر شیخ فضل‌الله هاست» خطاب میکنه. اونقدر اون دوران برای دهخدا سخت بوده که بعضی از منابع میگن بارها به خودکشی فکر کرده. توی همین مدت مشروطه خواهان در شمال (رشت)، تبریز و چهار محال بختیاری همچنان مقاومت میکردن تا شاه رو برکنار کنن و دوباره مجلس رو مثل قبل ایجاد کنن. بعد از مدتی هم موفق میشن و بعد از فتح تهران، محمدعلی شاه رو برکنار میکنن و فرزندش احمدمیرزا رو به عنوان شاه قرار میدن. مردم کرمان، اسم دهخدا رو به عنوان نماینده خودشون داخل صندوق های رای میندازن و دهخدا به عنوان نماینده مردم کرمان در مجلس انتخاب میشه. هرچند توی دوره بعدی دهخدا به عنوان نماینده تهران خودش رو معرفی میکنه و بازهم رای میاره و وارد مجلس میشه. با شروع جنگ جهانی اول و سقوط دولت، دهخدا به قم و بعد کرمانشاه و در نهایت چهارمحال بختیاری میره و اونجا ایده نوشتن فرهنگ دهخدا به ذهنش میرسه و شروعش میکنه.بعد از جنگ جهانی اول و در دوران رضا شاه، دهخدا از سیاست فاصله میگیره و به ترتیب سمت های زیر رو به عهده میگیره:ریاست دفتر (کابینه) وزارت معارفریاست تفتیش وزارت عدلیه (وزارت دادگستری بعدی)ریاست مدرسهٔ عالی حقوق و علومریاست دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهرانتوی این مدت، خیلی ها ازش سوال میپرسیدن که چرا دیگه شبیه گذشته که داخل صور اسرافیل مینوشت، چیزی رو چاپ نکرده. جوابش این بود که این کار رو خیلی ها میتونن انجام بدن و بلخره یه نفر باید کار سخت و بدون هیجان نوشتن لغت نامه رو انجام بده.اما یکم بریم جلو. زمان ملی شدن نفت و اوج گرفتن مصدق و ملی گراها. دهخدا یکی از پر و پا قرص ترین طرفداران مصدق بود. قبل از کودتای 28 مرداد، یک شایعه ای شده بود که قراره سلطنت منحل بشه و جمهوری شکل بگیره. توی این شرایط با وجود افراد برجسته ای مثل مصدق و فاطمی، دهخدا به عنوان اولین کاندیدای مقام ریاست جمهوری در ایران مطرح شد. فاطمی توی روزنامه خودش روی این موضوع صحت میذاره و تقریبا از حالت شایعه خارج میشه و واقعیتی بوده که تصمیمش رو گرفته بودن.اما بعد کودتای 28 مرداد، سربازها میریزن خونه دهخدا و حسابی کتکش میزنن. اما خب نمیتونستن یکی از چهره های محبوب کشور رو بکشن. اما اون رو به مراتب احضار میکردن و منزویش کرده بودن. توی همین سال ها دهخدا تمرکز بیشتری روی لغت نامه خودش میذاره و اون رو بعد از 40 سال به پایان میرسونه. و در پایان دخو در روز دوشنبه هفتم اسفند ماه ۱۳۳۴ در سن ۷۷ سالگی در خانه مسکونی خود در خیابان ایرانشهر تهران زندگی پر فراز و نشیب خودش رو به پایان میرسونه. توی پایان هم یه داستان اسپین آف دارم براتون. اولین کسی که با دهخدا صور اسرافیل رو راه اندازی میکنه جهانگیرخان شیرازی بوده. جهانگیر بعد از به توپ بسته شدن مجلس، به دار آویخته میشه. دهخدا در خاطرات خودش نقل میکنه که یک شب میرزا جهانگیرخان را در خواب میبینه که بهش میگه «چرا نگفتی که او جوان افتاد؟» برداشت دهخدا از صحبت جهانگیر این بوده که «چرا مرگ مرا در جایی نگفتی یا ننوشتی؟» و بلافاصله شعر «یاد آر ز شمع مرده یاد آر» بهش الهام میشه.ای مرغ سحر! چو این شب تار / بگذاشت ز سر سیاهکاریوز نفحه‌ی روح‌بخش اسحار / رفت از سر خفتگان خماریبگشود گره ز زلف زرتار / محبوبه‌ی نیلگون عمارییزدان به کمال شد پدیدار / و اهریمن زشت‌خو حصارییادآر ز شمع مرده یادآرای مونس یوسف اندرین بند / تعبیر عیان چو شد ترا خوابدل پر ز شعف، لب از شکرخند / محسود عدو، به کام اصحابرفتی برِ یار و خویش و پیوند / آزادتر از نسیم و مهتابزان کو همه شام با تو یک چند / در آرزوی وصال احباباختر به سحر شمرده یاد آرچون باغ شود دوباره خرّم / ای بلبل مستمند مسکینوز سنبل و سوری و سپرغم / آفاق، نگار خانه‌ی چینگل سرخ و به رخ عرق ز شبنم / تو داده ز کف زمام تمکینزآن نوگل پیشرس که در غم / ناداده به نار شوق تسکیناز سردی دی فسرده، یاد آرای همره تیهِ پور عمران / بگذشت چو این سنین معدودوآن شاهد نغز بزم عرفان / بنمود چو وعدِ خویش مشهودوز مذبح زر چو شد به کیوان / هر صبح شمیم عنبر و عودزان کو به گناهِ قوم نادان / در حسرت روی ارض موعودبر بادیه جان سپرده ، یاد آرچون گشت ز نو زمانه آباد / ای کودک دوره‌ی طلائیوز طاعت بندگان خود شاد / بگرفت ز سر خدا ، خدائینه رسم ارم ، نه اسم شدّاد، / گِل بست زبان ژاژخائیزان کس که ز نوک تیغ جلاد / مأخوذ به جرم حق ستائیپیمانه‌ی وصل خورده یاد آر‌gamirgamirMon, 29 May 2023 01:17:39 +0330https://virgool.ir/@gamir/چجوری-از-این-وضعیت-خارج-بشیم-ha3csxpdzsfyراستتش یه موقعیتایی انقدر سخت و دشوار و سگن که کمرمون رو خم میکنن. شاید یه سیگار هم بدن دستمون. حتی احتمال داره یه سری فرضیات درباره اینکه اگه از طبقه سوم بپری پایین، میمیری یا فقط چند جات میشکنه هم بیارن توی سرت. این روزای سخت اونقدر تو رو تفت میدن که رنگ عوض میکنی. ترکیبات شیمیاییت شکسته میشه و به یه ماده جدید تبدیل میشی. گاهی اوقات یادت میره باید هم بزنی تا پخته بشی و به جاش میسوزی. یکی اون نمک رو برداره بریزه تا یکم مزه هم بگیریم. ولی امکان داره یه نفر فلفل بریزه و حسابی تند بشی. یه سری ها هم آب میریزن تا بخار پز بشی و تا داخلی ترین سلولت پخته بشه و از خامی در بیاد. اما یه سری هم آب نمیریزن و فقط ظاهرت پخته میشه و داخلت خام میمونه. آشپزی هم پروسه جالبیه ها.فقط مشکلش اینجاست که ایندفعه تو توی قابلمه هستی. باید خیلی خوب انتخاب کنی که به خودت چی بزنی تا خوش مزه تر بشی. تا پخته تر بشی. یه موقع چیزی نزنی که دیر پز بشی و نتیجه‌اش هم این باشه که زمان پختنت چندین برابر بشه.سوالی که باهاش شروع کردم، این بود که چجوری از این وضعیت خارج بشیم. ولی بعد همین چند تا پاراگراف نظرم اینه که چجوری توی این وضعیت پخته تر بشیم؟ چه چیزایی رو نباید اضافه کنیم یا اگه اضافه کردیم سعی کنیم کم کم حذفش کنیم؟ چه چیزایی رو باید اضافه میکردیم ولی نکردیم؟ کی باید استراحت بدیم تا غذای خوشمزه تری رو تحویل بگیریم؟ کی باید صفحه رو برگردونیم تا اونور هم خوب بپزه و بافتش یکسان بشه؟ ولی مهم تر از همه اینه که باید صبر داشته باشیم. صبر داشته باشیم تا خوب جا بیفته. نباید فست فودی عمل کنیم وگرنه جز حجم، کیفیت خاصی نخواهیم داشت. این روزا خیلی چیزا رو زیادی زیاد و زیادی کم اضافه کردم. ادویه ها رو دست ادم های اشتباهی دادم گاها. آشپزهای خوبی رو انتخاب نکردم برای پخته شدنم. و به کسایی ملاقه رو دادم که علاقه ای به درست کردنم نداشتن و کارهایی کردم که بعضیا ملاقه رو بذارن زمین. همه اینا درد دارن. همشون گوشتم رو تلخ میکنن و منو دیر پز میکنن. حس میکنم باید بیشتر حواسم به خودم باشه. بیشتر حواسم به دستور العمل پخته شدنم باشه. چجوری توی این وضعیت پخته تر بشیم؟ خوش مزه تر بشیم؟ و اصلا به جز همه اونا، چجوری به خودمون انگیزه بدیم تا بتونیم این دما و حرارت رو تحمل کنیم؟معناما جونمون رو برای معنا و معنی داشتن میدیم. ما انگیزمون به معنی داشتنه. و این معنا برامون یه سری ارزش ها تعریف میکنه. وقتی هم چندین بار خلاف اون ارزش ها عمل میکنیم، کم کم معنامون رو هم از دست میدیم و اینجوری انگیزمون میچسبه کف.وقتی قراره یه قرمه سبزی جا افتاده بشی ولی اجازه میدی که داخلت تکه های مرغ بریزن، کم کم معنی خودت رو از دست میدی. اینجا میشه که دیگ نه دوست داری قرمه سبزی باشی و نه اصلا داخل قابلمه، فقط دوست داری از این موقعیت در بیای تا وضع از این خراب تر نشه. یه مدته معنا رو از دست دادم. اصلا یادم رفته میخواستم چی بشم که این همه ماده داخل خودم ریختم. و از این واقعیت فرار میکنم. از این فرار میکنم که معنی ندارم. از این فرار میکنم که معنی های ساختگی که مدام تعریف میکنم، اون معنی واقعی نیستن. اما معنی واقعی چیه؟ چرا من توی این قابلمه هستم؟ اصلا چرا خودم رو داخلش انداختم؟ برای همین میخوام فقط خودم رو از این شرایط خارج کنم؟پس باید بریم از اول شروع کنیم. دوره کنیم که چی شد چنین قابلمه ای رو انتخاب کردیم؟ چی شد که اون دستور غذا رو برای آماده شدن برداشتیم؟ چی شد و چجوری میشه ادامش داد؟ چجوری میشه معنا رو برگردوند؟ چجوری میشه این دما رو تحمل کرد و باز هم بتونیم انتخاب بهتری داشته باشیم؟ چجوری؟چه ارزش هایی درستن و کدوم هاشون نیازه که تغییر بکنن؟ هزار تا موضوع توی ذهنم بالا و پایین میشن. ولی میدونم که خیلی چیزا دوباره باید از اول تعریبف بشن.و این هم میدونم که اگه این مسیر رو شروع کردم چون به چالش هایی بزرگ تر از خودم علاقه داشتم. یه جاهایی دارم ازشون فرار میکنم و باهاشون رو به رو نمیشم. یه جاهایی هم مقابلشون سخت شکست خوردم. ولی باید دوباره به چالش بکشم خودم رو. من اصلا خودم با پای خودم اومدم توی این قابلمه برای اینکه میدونستم چقدر حرارتش بالاست. برای اینکه چیزی فراتر از قابلمه های دیگ بود. برای اینکه سختی هایی داشت که همینجوری له بشم. من از اولش هم این ها رو میدونستم. ولی کجا سعی کردم فراموشش کنم؟ من اومدم که پخته تر بشم. نه نیمه پخته فرار کنم.gamirgamirTue, 23 May 2023 14:38:09 +0330https://virgool.ir/@gamir/هیچوقت-بیشتر-از-الان-نترسیدم-w3jq0ywsvivw"هیچوقت بیشتر از الان نترسیدم؟" این سوالیه که گاهی اوقات از خودم میپرسم. و برام جالبه که همیشه جوابش نه هست. همیشه لحظاتی بوده که بیشتر ترسیدم و با توجه به نتیجه، میتونم بگم اونقدر هم ترسناک نبوده. و این بهم جرات میده. که این بار هم قرار نیست اونقدر ترسناک باشه. راستش انقدر این موضوع رو گفتم که دیگه احساس میکنم بقیه حالت تهوع گرفتن دربارش. ولی مرگ دایی یکی نه بلکه خاص ترین تجربه‌ زندگیم بود. تجربه‌ای بود که نه با برنامه ریزی و پیش زمینه بلکه به یک باره به داخل زندگیم افتاد. دایی برای من آدم کمی نبود. با اینکه ماه‌های آخر خیلی کم دیده بودمش ولی نقش مهمی توی تک تک رخدادهای مهم زندگیم داشت. داستانش به صورت خلاصه این بود:اون روزا روی یه استارتاپ (نه به معنی واقعی و بلکه بیشتر به معنی یه پروژه دانشجویی) تو حوزه مارکتینگ دارویی کار میکردیم. اواسط کرونا بود. نزدیکای ظهر از خواب بیدار شده بودم و نشسته بودم روی پتو و لپ تاپ رو باز کرده بودم تا یه سری چیزا رو چک کنم. بقیه داشتن ناهار میخوردن. مثل تمام روزهای معمولی که توی زندگی هممون وجود داره. تلفن زنگ خورد.بابابزرگ به بابا گفت که خودشون رو به بیمارستان برسونن و هیچ حرفی دربارش نزد. آره، ترس واقعی همینجاست که نمیدونی چی رو از دست دادی یا قراره از دست بدی که هیچوقت با هیچ تلاش و هزینه‌ای برنمیگرده. نه با میلیاردها تومن پول نه با سال‌ها زندگی. نه با سطل های اشک و نه با دعاهای از ته دل. ترس یعنی این. اولش داداشم و خواهرم خیلی جدی نگرفتن. ولی من ته دلم پر از آشوب بود. به مامان گفتم حتما بره چون میدونستم مشاهده کردن باعث میشه بهتر اون موضوع رو قبول کنی. و حتی اگر حالش بد میشد، همونجا میتونستن بهش برسن. از لحظه ای که مامان و بابا رفتن، کمتر از یک ساعت تا تماس بعدی گذشت. ولی این یک ساعت پر از سکانس بود. از به چالش کشیدن دین و مذهب برای اینکه اتفاق بدی نیفته تا راه رفتن‌های طولانی داخل خونه. اون یک ساعت ترسناک‌ترین لحظه زندگی من بود. ترس "از دست دادن".تماس دوم همون خبر بد رو بهمون رسوند. برای همین هر موقع از خودم سوال میپرسم که آیا این موضوع ترسناک‌ترین چیزی بوده که باهاش رو به رو شدی، جوابم "نه" هست. هر چند میدونم که خیلی خوش شانس بودم که تا الان با مورد ترسناکتر رو به رو نشدم. (میدونم اون ها هم وجود دارن)جمله های کلیشه ای درباره "ضعف" خیلی زیاده. اونقدر زیاد که حرف زدن دربارش رو سخت کرده چون هر صحبتی به کلیشه تبدیل میشه. فقط میدونم الان یکی از همون لحظاتی هست که دارم از خودم سوال معروفم میپرسم.ترس، جمع تمام متضادهاست:هم نقطه پایانه و هم نقطه شروعهم بلاکره هم کاتالیزورهم فلج کنندست و هم محرکهم ترسناکه و هم امیدوارکنندهترس خیلی پیچیده‌تر از بقیه حس‌هایی هست که داریم. توی تصورات من، ترس یه جای تاریکه. ترس یه جایی پر از ابهامه. ترس یه جای ناشناخته است، وسط شناخته شده‌هایی که بهشون عادت کرده بودیم. ترس، شروع ماجراجویی زندگیه. شروع تجربه‌هایی که هیچوقت نداشتیم. شروع شک‌ کردن به فکت‌هایی که همیشه درست بودن. ترس همون زیر تخت موقع خوابیدنه. ولی برخورد ما با ترس چیه؟بلند شیم برق رو روشن کنیم و زیر تخت رو چک کنیم؟یا پتو رو بکشیم روی سرمون رو بخوابیم؟شاید زیر تخت چیزی بیشتر از یک هیولا منتظرمون باشه. چیزی زیباتر... و یا حتی ترسناک‌تر...gamirgamirSun, 21 May 2023 00:58:36 +0330https://virgool.ir/@gamir/مینویسم-پس-هستم-mzacnecuguglنوشتن همیشه برای من یه تراپی بوده.از همون زمانی که داخل دفترم سر کلاس درس یواشکی با خودم مکالمه میکردم و با + و - دیالوگ ها رو بین خودم و خودم تقسیم میکردم، تا همین امروز.یه دوره طولانی روزی 1000 کلمه مینوشتم و این شده بود قشنگ ترین کاری که داخل یه روز انجام میدم. بعد از یه مدت که نوشتن تبدیل به کار شد، ازش متنفر شدم. از اینکه باید اصول مختلف رو برای نوشتن رعایت میکردم تا در صفحه n گوگل نباشه و بیاد صفحه اول. خیلی مسخره بود. واقعا مسخره ترین کار دنیا بود. اینکه چند بار از یه کلمه استفاده کنی و اون رو کجا ها استفاده کنی یا نکنی تا تاثیر بهتری داشته باشه. برای همین نوشتن رو برای یه مدت طولانی کنار گذاشتم. حتی وقتی اسمش میومد هم چندشم غریزمیشد. اما آشتی با نوشتن، آشتی کردن با خودمونه. آشتی با حرف زدن با خودمون درباره موضوعاتی هست که ازش فرار میکنیم. آشتی با خودمون هست تا بیشتر گفت و گوی درونی داشته باشیم و بهتر تصمیم بگیریم. نوشتن یه تراپیه. نوشتن راه خلق تمام راه هایی هست که درون خودمون داریم ولی باهاش آشنا نیستیم. تمام سرآمدان تاریخ مینوشتند. نوشتن یک روتین برای تمام اونها بود تا درونی ترین احوال خودشون رو کشف کنن و بهش مسلط بشن. ما تبدیل به آدم هایی شدیم که حتی نسبت به خودمون و احساساتمون ناآگاه شدیم. ما به یک انسان ماشینی به دور از هرگونه شناخت با خویشتن تبدیل شدیم. میجنگیم، فرار میکنیم، تسلیم میشویم اما در اکثر موارد تمام این تصمیم رو بر اساس غریزه و شناخت بیرونی میگیریم. نه شناخت از خودمون.این روزشمار یکی از میلیاردها ادم روی زمینه. نه اونقدر مهمه نه اونقدر بی اهمیت. نه اونقدر ناشناسه و نه اونقدر ناشناس. حتی مشتی هم نیست، دونه ای هست از یک خروار. دونه ای به کم اهمیتی دونه‌ای بین گونی های برنج. و با اهمیته مثل سکه‌ای طلا در بین شمش‌های چند کیلویی طلا. اهمیت نه به تعداد و بلکه به کیفیت ماست.روز اول درباره همین نوشتن هست. اولین باری که نوشتم قطعا همون قضیه بابا آب داد هست. اما اولین باری که واقعا نوشتم به انشاهای مدرسه برمیگرده. توی زندگی هممون قطعا معلم هایی هستن که خیلی باهاشون حال میکنیم. من معلم های ادبیات رو بیشتر از هر معلمی دوست داشتم. به نظرم مهم ترین اختراع بشریات که واقعا از هیچ به وجود اومد همین زبانه. یکی از پرچالش ترین و بدمزه ترین قسمت زندگیم برمیگرده به اوایل راهنمایی. زمانی که با تمام بدمزگی و بد رنگیش، نوشتن رو پیدا کرده بودم. نوشتن درباره تمام چالش هایی که نمیدونستم چرا و چجوری حل میشن، ولی با نوشتن میتونستم بفهمم که چی هستن. نوشتن اونجا روزنه نوری بود که نذاره از بین هزاران مسیر و نامسیر، به سمت راهی برم که نه خودش و نه مقصدش جذاب نیستن. نوشتن همون دستی بود که وقتی واقعا دستی نیست، دستم رو گرفت. نوشتن شروع یک سبک زندگی متفاوت بود. تمام دغدغه ها به روی کاغذ می اومدن. یه بار در ذهن، یه بار با دست، با چشم و دوباره با ذهن پردازش میشدن. این پردازش طولانی میتونست هر کلمه ای رو از اعماق سفید و سیاه ذهن بیرون بکشه. میتونست صداهای جیغ رو به تصویر بکشه و خنده های کمرنگ رو هایلایت کنه. نوشتن توی اون دوران معجزه ای بود که بتونیم نشکنیم. بعد از اون نوشتن هنوز هم راه حله. نوشتن یه تفکره. یه سبک زندگیه. یه بینشه. نوشتن مثل حموم کردن با کلماته که اجازه میده راه حل جدیدی برای مقابله با چالش های قبلی داشته باشیم.اما چرا دوباره دست به نوشتن زدم؟ احساس میکنم یه بار دیگه نیاز دارم تا زیاد بنویسم. اونقدر بنویسم تا راهی برای فرار کردن وجود نداشته باشه. انقدر بنویسم تا به جای اور ثینک کردن، راه حل رو پیدا کنم. جالبه که ادم حاضره درباره یه موضوع ساعت ها فکر بکنه ولی نمیتونه بیشتر از چند دقیقه دربارش بنویسه. دوباره نیاز دارم تا بنویسم و جایی اون رو ثبت کنم تا به جای رفتن راه های تکراری، راه حل جدیدی برای حل کردنش داشته باشم. در برهه حساس کنونی که تبدیل به تمام برهه های زندگیمون شده، یه کسب و کار رو دارم جلو میبرم. ده ماهه که استارتش رو زدم و همچون آهویی در گل موندم. خیلی از قسمت هاش عجیب و غریبه و چالش هاش از توان شمردن خارج شده. هر قسمتی رو هندل میکنی قسمت دیگه زمینت میزنه و وقتی قسمت جدید رو اوکی میکنی، قسمت تازه ای دست روی شونه هات میذاره. این رو به عنوان یه اینترو در نظر بگیریم. بقیش رو توی سیزن ها و اپیزودهای مختلف با هم میخونیم و خسته میشیم از نوشتن و خوندنشون و دوست داریم از هر دو سمت دستمون رو بذاریم روی 2X و با سرعت بالاتری ببینیم که چی شده و قراره چی بشه تا بتونیم سراغ دونه ای از خروار دیگه بریم. واقعا چقدر زندگی کوتاه و در عین حال طولانی و ملال آوره. دیگه وقتشه یه ملاتونین بخوریم تا خواب تنظیم نشده رو با زور و تهدید کمی به سمت نظم ببریم. خوبیش اینه که برای تعداد کلمه کنتر نمیندازه و هر چقدر دل تنگت بخواد میتونی بنویسی و بخونی و ورق بزنی.gamirgamirSat, 20 May 2023 00:16:20 +0330