https://virgool.ir/feed/@g06698473گاهی نوشتن دوای دردم میشود....fa2026-11-11 06:24:13https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@g06698473https://virgool.ir/@g06698473/کوتاه-داستاننورِ-لعنتی-hbti1bse3ojqنورِ لعنتی در باز شد.ـ در را ببند! هزار بار گفتم غذا را از زیر در بگذار.ـ ببخشید، پدر.چشم‌هایش به تاریکی عادت کرده بود. کمرش اما نه. سال‌ها کورمال‌کورمال راه رفته بود و حالا به گوژپشتی می‌مانست که فقط جای تخت و در را می‌شناسد. دور اتاق را با ملحفه پوشانده بود؛ دژی برای نگه‌داشتن تاریکی. اگر باریکه‌ای نور از شکاف آن رد می‌شد، ملحفه‌ی دیگری رویش می‌کشید و فریاد می‌زد:ـ سعید! یک ملحفه‌ی دیگه!☆خورشید می‌تابید. آن را می‌شناخت، اما از یاد برده بود. دست‌کم دوست داشت این‌طور فکر کند. شاید خورشید، شاید همه‌ی نورهای جهان، مقصر آن اتفاق بودند.صدای تخته آمد.ـ در را باز نکن! هرچه می‌خواهی از همان‌جا بگو.ـ پدر، تا کی؟ ما به تو نیاز داریم.ـ می‌دونم.ـ خودت را حبس کرده‌ای که چه؟ فکر می‌کنی فراموش می‌کنی؟نادر ساکت ماند.ـ فعلاً که این‌طور شده.☆بیست‌ویک تیرماه، یک سال پیش؛ اوج گرمای جنوب. آفتاب بی‌محابا می‌تابید و مردم هرجا که می‌شد از آن پناه می‌گرفتند؛ ایستگاه اتوبوس، زیر درخت سپستانی که میوه‌هایش هنوز کال بود، حتی زیر سایه‌بان عابربانک.نادر دست تهمینه را گرفته بود. پیراهن سرمه‌ای تک‌جیب پوشیده بود و شلوار راسته‌ی مشکی.ـ دم کردیم.سیمین گفت:ـ چند بار گفتم لباس تیره نپوش.نادر چشم‌هایش را مالید.ـ چشمام می‌سوزه.سیمین به ویترین مغازه اشاره کرد.ـ بفرما. شانس شما! عینک‌فروشی. برو یه دونه بخر که مجبور نباشم هر دفعه عینکم رو بهت بدم.ـ از یه جای دیگه می‌گیرم. اینجا از ویترینش معلومه گرونه.ـ همین الان برو. امروز و فردا می‌کنی، آخرشم نمی‌خری. برو سریع بیا. سعید خونه منتظره.نادر دست تهمینه را به سیمین سپرد و وارد مغازه شد. آفتاب مستقیم روی سرش می‌تابید.ـ آفتاب لعنتی.دستگیره را چرخاند.داخل مغازه، دست روی قفسه‌ی عینک‌ها کشید. یکی را برداشت و به چشم زد.فروشنده گفت:ـ انگار برای شما ساخته شده، بزرگوار.نادر با خودش فکر کرد: از همان ترفندهای فروش است دیگر.☆سیمین آن‌طرف خیابان، دست تهمینه را گرفته بود. از گرما بی‌حال شده بود. خواست روی جدول بنشیند که صدای نادر را شنید:ـ سیمین، بیا! زن، بیا ببین این به من میاد!سیمین زیر لب گفت:ـ تو این گرما باید برم اون‌ور خیابون؟ـ یک کارم خودش نمی‌تونه تنهایی انجام بده.سیمین دست تهمینه را گرفت. دویدند.سیمین سمت چپ را نگاه کرد.و دیگر چیزی ندید.☆ـ لعنت به نور! گفتم یه ملحفه‌ی جدید برام بیار، سعید!ـ پدر، تو نه نور رو فراموش می‌کنی، نه مادر و تهمینه رو. خیال می‌کنی فراموش کردی؟ کمرنگ می‌شه، اما فراموش؟ هرگز.نادر دست‌هایش را روی سرش گذاشت و شقیقه‌های خالی‌اش را مالید.ـ فراموش می‌کنم...آرام‌تر گفت:ـ فراموش می‌کنم...بعد بلندتر:ـ فراموش می‌کنم!☆در شکست.خرده‌های چوب روی پیراهن سبز نادر ریخت. سعید وارد شد و پرده را کنار زد.نادر دست‌هایش را روی چشم‌هایش گذاشت.ـ نور... نه. من فراموشش کردم.ـ نه، نکردی. نمی‌کنی.نادر ناله کرد و به طرف شمعدانی روی میز خیز برداشت. آن را برداشت و به سرش کوبید.یک بار.دو بار.سه بار.سعید با زحمت شمعدانی را از دستش گرفت.نادر نفس‌نفس می‌زد.ـ نور بیاد، صدا میاد. صدا بیاد، خاطره میاد. شمعدانی رو بده.ـ برای چی؟ـ فقط این‌طوری ساکت می‌شن.ـ کی؟نادر به او نگاه کرد.ـ صداها.ـ صدای کی؟چند لحظه سکوت کرد.ـ خودم.مهدی ماهان ابوبهمنمهدی ماهان ابوبهمنمهدی ماهان ابوبهمنMon, 24 Aug 2026 13:40:02 +0330https://virgool.ir/@g06698473/افسانه-ها-روزی-واقعی-بوده-اند-op5ti0qmaaqoبزرگی می‌گفت همه‌ی افسانه‌ها، روزی واقعی بوده‌اند. شاید ما امروز نامشان را افسانه گذاشته‌ایم، فقط برای اینکه باور کردنشان از توانمان بیرون است. ما نمی‌توانیم صد مرد را از زمین بلند کنیم، پس رستم را افسانه می‌نامیم؛ نمی‌توانیم در آسمان دنبال سیمرغ بگردیم، پس می‌گوییم هرگز نبوده است.من اما دلم می‌خواهد افسانه‌ها را باور کنم.شاید اژدها واقعاً روزگاری بر زمین قدم می‌گذاشته؛ شاید هم آنچه امروز از آن به نام دایناسور یاد می‌کنیم، همان هیولاهایی بوده‌اند که نسل‌های بعد، برایشان قصه ساخته‌اند. اهریمن‌ها هم هنوز زنده‌اند؛ فقط چهره عوض کرده‌اند، لباس پوشیده‌اند و میان آدم‌ها راه می‌روند.تاریخ تکرار می‌شود، اما هیچ‌وقت با همان چهره‌ی قبلی برنمی‌گردد. هر بار جلدی تازه به تن می‌کند و خودش را به شکل دیگری نشان می‌دهد.شاید برای همین است که افسانه‌ها در سرزمین‌هایی بیشتر زاده می‌شوند که حال مردمشان خوب نیست. آدم وقتی چیزی برای تکیه دادن ندارد، به قصه تکیه می‌کند. وقتی می‌شنود رستم از هفت‌خوان گذشته، سرش را بالا می‌آورد و از خودش می‌پرسد: «خان چندمیم؟»زال سیمرغ را داشت. ناجی ما کجاست؟آرش جان داد تا مرزهای ایران باقی بماند. پس آرش‌های امروز کجایند؟ همه رفته‌اند؟ یا جایی در تاریکی خفته‌اند و منتظرند جرقه‌ای، هرچقدر کوچک، جنون بیدار شدنشان را روشن کند؟شاید روزی خان هفتم ما هم برسد.آن روز، پر سیمرغ را به آتش می‌کشیم؛ نه برای فرار، برای رفتن. برای رسیدن به جایی دور، جایی که آرش مرزش را با جان خودش کشیده باشد.و حاکمش؟شاید کاوه‌ی آهنگر باشد؛ مردی که تخت را از زیر پای ضحاک بیرون کشید.شاید انوشیروان دادگر.و شاید هیچ‌کدام.شاید آن روز، افسانه‌ای تازه آغاز شود؛ افسانه‌ای که سال‌ها بعد، مردی در سرزمینی دور آن را بخواند و بگوید:«محال است چنین چیزی واقعاً اتفاق افتاده باشد.»و ما، اگر هنوز جایی برای ماندن در تاریخ داشته باشیم، از میان خاک و فراموشی لبخند بزنیم.مهدی ماهان ابوبهمنمهدی ماهان ابوبهمنSun, 09 Aug 2026 10:50:34 +0330https://virgool.ir/@g06698473/فراموشی-kihpqwsoqyomفراموشیدر آفتاب تند و تیز جنوب قدم می‌زدم. عرق از پیشانی‌ام می‌چکید. روبه‌رویم سوله‌ای سوخته ایستاده بود؛ یادگار جنگ. خودم با چشم‌های خودم آن را دیده بودم. هفته‌ی بعد، دوباره از همان مسیر گذشتم. سوله‌ای نو به جایش ساخته بودند؛ تمیز، سفید و بی‌رد از آتش.بعضی‌ها به این روند، نو شدن می‌گویند. اما من نام دیگری برایش دارم؛ فراموشی.فراموشی موجودی دیو صفت است؛ خورنده‌ی هویت. بسیاری آن را تنها یک بیماری می‌دانند، اما فراموشی پیش از آن‌که بیماری باشد، آرام‌آرام ریشه‌های انسان را می‌جود.خیلی چیزها در خاطر شهر حک می‌شوند؛ جای گلوله‌ها بر دیوارهای آجری خرمشهر، پنجره‌های شکسته، سوله‌های سوخته. اما شهر، خوش‌شانس‌تر از انسان است. می‌تواند دیوارهایش را خراب کند، سوله‌هایش را از نو بسازد و زخم‌هایش را زیر لایه‌ای از رنگ پنهان کند؛ انگار نه انگار روزی گلوله‌ای بر آن دیوار نشسته بود.اما خاطره‌ها این‌گونه نیستند.خاطره‌ها فرو نمی‌ریزند؛ فقط کم‌رنگ می‌شوند. آن‌قدر کم‌رنگ که گمان می‌کنی دیگر وجود ندارند. خیال می‌کنی رفته‌اند. نه... همان‌جا ایستاده‌اند؛ خاموش، محو و دور از چشم. آن‌قدر کم‌رنگ که انگار هرگز نبوده‌اند، اما هنوز هستند.اما دیری دلت می‌خواهد بعضی خاطرات را نبینی میدانی آنجا هستند و با چشمان از کاسه بیرون زده شان بهت خیره شده اند اما سرت را می‌چرخانی خودت را به ندیدن میزنی اگر آنها را تکرار کنی ماده ای از غم و اندوه به خوردت می‌دهند که تلخی اش فقط با اشک از چشمانت کم می‌شود همیشه می‌گویند زمان همه‌چیز را درمان می‌کند. من باور ندارم. زمان فقط خاطره‌ها را کم‌رنگ می‌کند. درست مثل دیوار قدیمی پر سرب خرمشهر؛ اگر روی آن رنگ بکشند، جای گلوله از بین نمی‌رود، فقط کمتر به چشم می‌آید.مغز هم بی‌تأثیر نیست. تا وقتی عزیزت کنارت ایستاده، کمتر به حفظ کردنش فکر می‌کنی. اما درست از لحظه‌ای که از دستش می‌دهی، از مغز خواهش می‌کنی فراموش نکند؛ چشم‌هایش را، صدایش را، خنده‌هایش را و حتی سکوتش را. هرچه از او مانده، به امانت نگه دارد؛ برای روزی که تنها راه دیدنش، خاطره باشد.گاهی دلم می‌خواست احمد محمود بودم، یا عباس معروفی. نه برای شهرت؛ برای اینکه هنوز، سال‌ها بعد از رفتنشان، کسی نامشان را بر زبان می‌آورد.و این یعنی به بند کشیدن دیو فراموشی . شاید نوشتن، تنها شمشیری باشد که بتواند فراموشی دیو را از پا در آورد انسان زمانی فراموش خواهد شد که بند نشانش از این دنیا پاره شود .امروز به این نتیجه رسیده‌ام که فراموشی در ذهن اتفاق نمی‌افتد؛ در نگاه ما اتفاق می‌افتد، در زبان ما و در سکوت ما.از روزی که دیگر جای گلوله را نبینیم...از روزی که دیگر نام رفتگان را بر زبان نیاوریم...از روزی که زخم‌ها را فقط رنگ کنیم و نه روایت...فراموشی، همان روز آغاز شده است.مهدی ماهان ابوبهمنمهدی ماهان ابوبهمنSun, 09 Aug 2026 09:47:59 +0330