https://virgool.ir/feed/@g.t.esmaeiliمعلمی یک منش است. سعی می کنم با نوشتن، کم کم در خود پیدایش کنم.fa2026-11-12 12:17:53https://files.virgool.ir/upload/users/196200/avatar/3J9Uwn.pnghttps://virgool.ir/@g.t.esmaeilihttps://virgool.ir/@g.t.esmaeili/تغییر-آموزش-بازخورد-۱-z1mvbaymkdsfخیلی ساده‌ است که بگویی اوضاع باید تغییر کند. اما وقتی می‌خواهی تلاش کنی آن را بشناسی و بعد ببینی کجای کار را می‌توانی تغییر دهی، می‌بینی که پیچیدگی‌های زیادی در شناخت، تصمیم‌گیری و اجرا وجود دارد. مثلا همین آموزش! ویگوتسکی، پیاژه و دیویی تاکید کرده‌اند که آموزش باید بر محور یادگیرنده بچرخد. هر کدام از دیدگاه متفاوتی به یادگیرنده نگاه می‌کنند، اما اصل حرف این است که برای آن که بتوانی مسیر یادگیری را درست طراحی کنی، باید به یادگیرنده توجه کنی. یادگیرنده چه نیازی دارد؟ برای زندگی در چگونه جامعه‌ای آماده می‌شود؟ چگونه یاد می‌گیرد؟ ساختار‌های ذهنی‌اش چگونه شکل می‌گیرند؟این قدر این توجه به کودک در یادگیری مهم شده است که در پیمان‌نامه حقوق کودک در سازمان ملل، نه تنها دسترسی به آموزش یکی از حقوق کودکان در نظر گرفته شده است، بلکه کودکان حق دارند انتخاب کنند که چه چیز را یاد بگیرند. (بند ۲۸ پیمان‌نامه حقوق کودک)حالا این‌ها را بگذارید کنار نظریه‌های اقتصادی که وارد آموزش شده‌اند. تست‌های مختلفی که برای سنجش سطح علمی طراحی می‌شوند. از تست‌های درون مدرسه‌ای تا تست‌های کشوری تا تست‌های بین‌المللی. به هر حال باید نتایج عملی در دست باشند تا آدم‌ها بتوانند بفهمند پولی که در آموزش خرج کرده‌اند، به سرمایه انسانی تبدیل شده است یا نه! طبیعی است که کیفیت آموزش را با عدد بسنجند! تازه به قرن بیست و یک هم رسیده‌ایم! پس توانایی‌هایی که باید به یک کودک یاد داد تا بتواند در آینده متغیر و نامعلوم ما زندگی کند، گسترده‌تر از قبل است!انگار وقتی به یادگیرنده نگاه می‌کنی، با لایه‌های متعدد یک سیستم پیچیده احاطه شده است. برونفِنْ برِنِر مدلی دارد که این لایه‌ها را توصیف می‌کند.مدل زیست بوم شناختی برونفن برنرفرض کنید بخواهیم آموزش را برمبنای کودک برنامه ریزی کنیم. در اولین لایه (میکروسیستم)، کودک با خانواده، مدرسه، دوستان، تکنولوژی و ... در ارتباط است. هر کدام از این‌ها می‌تواند روی او و خواسته‌ها و نیازهایش تاثیر بگذارد. در مرحله دوم خود میکروسیستم‌ها با هم در ارتباطند. ارتباط معلم با خانواده، تاثیر خانواده روی مدرسه، تاثیر تکنولوژی و ارتباطات بر خانواده و ... در مزوسیستم بررسی می‌شود. خود این ارتباطات بر کودک تاثیر می‌گذارد. یک مرحله بالاتر (در اگزوسیستم)، سیاست‌گذاری‌ها و تصمیم‌گیری‌هایی قرار دارند. مثلا این که باید کنکور بدهیم تا به دانشگاه وارد شویم، یا این که باید کتاب درسی در طول سال یاد گرفته شود یا ... کوچکترین سیاست‌هایی هستند که مستقیم یا غیر مستقیم می‌توانند بر کودک تاثیر بگذارند. پا را کمی که فراتر بگذاریم در ماکروسیستم، فرهنگ و جامعه و ساخت‌ها و هنجارها هم وارد می‌شوند. عامل زمان هم بر همه این لایه‌ها تاثیر می‌گذارد و آن‌ها را تغییر می‌دهد. برای این که شروع کنی و تغییر ایجاد کنی، باید اول همه این لایه‌ها را بفهمی. برای همین دو سه سالی است که احساس می‌کنم قبل از هر کار جدیدی نیاز به مشاهده دقیق دارم. مشاهده و نوشتن و به اشتراک گذاری داستان‌ها. فرقی نمی‌کند بخواهی در کلاس درست تغییری ایجاد کنی، یا در یک مدرسه روستایی یا در سطح کشور. از طرفی امروز جمله‌ای خواندم که حس کردم درست است. کرت لوین می گفت باید در یک سیستم تغییر ایجاد کنی تا بتوانی آن را بشناسی. انگار در حلقه‌ای گیر می‌کنیم بین شناخت و تغییر. انگار هر کدام بدون دیگری وجود ندارد. در عین حال شاید مته به خشخاش زدن و تا رسیدن به شناخت ایده‌آل صبر کردن هم کار اشتباهی باشد. برای همین انگار عضو گم‌شده این حلقه بازخورد است. اول باید آدم‌ها و عضو‌های درگیر در این سیستم را بشناسی. اهمیت تغییری که می‌خواهی ایجاد کنی را با آن‌ها به اشتراک بگذاری. و بعد همه با هم شروع به کار کنید. ولی در هر لحظه باید شنونده بود. باید آماده هر بازخوردی از هر عضوی باشی. باید جرات داشته باشی که وسط راه، مسیر را دوباره طراحی کنی...غزل اسماعیلیغزل اسماعیلیSat, 04 Jul 2020 02:29:55 +0430https://virgool.ir/@g.t.esmaeili/واگویهها-جلسه-اول-w0gf0x9brcldانگار که اولین باری که میرم سر هر کلاس برام خیلی هیجان، دل‌واپسی، شادی و فکر به همراه داره. از صبح که بیدار شدم ذهنم درگیر این بود که چه کارهایی باید بکنم. حتی توی تابستونا هر بار که می‌خوام به طرح درسا فکر کنم هی گیر می‌کنم توی همون جلسه‌های اول. بارها و بارها تو خونه که تنها میشم شروع می‌کنم تصور جلسه اول کلاس و با بچه‌ها حرف می‌زنم. هی باید تو ذهنم خیس بخوره و بهتر بشه دیالوگ‌هایی که می‌خوام باشون داشته باشم.یکی از بخش‌هایی که هر دفعه دست و پام رو توش گم می‌کنم، بخشیه که می‌رسم تو کلاس و می‌خوام خودم رو معرفی کنم. همیشه بعد از سلام‌های بلند و یک شکلی که می‌کنم و میرم توی کلاس، می‌رسم به این دیالوگ تکراری: خب!‌من غزل اسماعیلی ام. امسال قراره به شما فیزیک درس بدم. و بعد نمی‌دونم که چی باید از خودم بگم. حتی نمی‌دونم که چقدر از وجود خودم رو باید توی این معارفه با بچه‌ها به اشتراک بذارم. نمی‌دونم گفتن چه چیزهایی از من براشون هدایت کننده اس در مسیر شناخت من.امسال یکی از چیزایی که برای بچه ها تعریف کردم از خودم، داستان دوچرخه سواری کردنم بود. این قد که خودم ازش ذوق زده بودم. همه‌شون توی گزارشا از این موضوع نوشته بودن. ولی جالبه برام که این گزاره‌هایی که در مورد خودم ردیف می‌کنم برای بچه‌ها نماد چه خصوصیاتیه. و با این گزاره‌ها چه تعریفی از من در ذهنشون می‌سازن. آیا من همین گزاره‌هایی هستم که میگم؟مدل حرف زدن در مورد قوانین کلاس هم برام جالب بود امسال. شاید خنده‌دار ترین قسمتش این باشه که هیچ باری از حدود ۱۰ باری که در مورد این قوانین در تخیلاتم شروع کردم با بچه‌ها حرف زدن، این طور ساده قانون کلاس رو براشون توضیح نداده بودم. از اتفاقای خوشایند و فی‌البداهه کلاس بود. وقتی می‌گفتم تنها قانون کلاسمون همدلیه و مثال می‌زدم، قیافه بعضی‌هاشون یه جوری بود که انگار دارن یه حرف درست حسابی می‌شنون. یه قانونی که به نظرشون منطقیه و حاضرن بهش تن بدن. حتی توی بازگو کردن برداشت‌هاشون کم نبودن کسایی که در موردش نوشته بودن برام. (البته که اینا همه برداشت ذهنی منه‌J) یه مزیتش این بود که به یاد سپردنش و ارجاع دادن بهش خیلی ساده اس. همدل باشیم.یه کار دیگه هم کردم. البته قبلا کمی بش فکر کرده بودم ولی بازم تصمیمم کاملا لحظه‌ای بود. اصن این تصمیمای یهویی بخش مهمی از معلمی منه. بهشون گفتم که امسال می خوام هر جلسه برام از کلاس و حسشون و هر چیزی که یاد گرفتن یا هر سوالی که داشتن یا براشون ایجاد شده یا حسی که توی خونه موقع حل تمرین ها و یادگیری داشتن برام بنویسن. نگاهشون پر از غر بود وقتی شنیدن. ولی براشون کلی حرف زدم در مورد این که چرا فک می کنم این کار مهمه. این که باعث میشه آروم آروم ذهنشون رو بررسی کنن و بفهمن چه فرآیندی رو طی کردن. این که ثبت کردن جز گم شده بیشتر کاراییه که انجام میدیم.نمی دونم که چقدر جواب بده. ولی خودم هم باید به این نوشتن عادت کنم. اصن شاید برای همین این جام. شاید باید جایی باشه که ذهنم آروم آروم بفهمه چه اتفاقی داره براش می افته. که کم کم بشناسه خودش رو و شکل بگیره.غزل اسماعیلیغزل اسماعیلیTue, 19 May 2020 01:58:23 +0430