https://virgool.ir/feed/@ftmh_boldajiاوتاکو:))))...آرمی:)))....در تلاش برای نویسنده شدن?fa2026-11-12 00:43:25https://files.virgool.ir/upload/users/260733/avatar/GRT2P6.jpeghttps://virgool.ir/@ftmh_boldajihttps://virgool.ir/@ftmh_boldaji/دیوار-مهربانی-h1bjcln3qdtpدیوار برای من تنها یک کلمه ی ساده نیست. تنها اسم یک برنامه، مانند دیگر برنامه ها نیست. وقتی می گویم دیوار، لحظاتی به خاطرم می افتد که در مستاجری، مادر و پدرم، بدون ماشین، از صبح تا شب، در گرما و سرما، در این بنگاه و آن بنگاه بودند تا خانه ی مناسب با قیمت مناسب پیدا کنند. یادم می آید مادرم به دلیل همین موضوع چشم هایش ضعیف و مجبور به عمل شد. یادم می آید که چه روزهایی به امید پیدا کردن مورد مناسب از خانه بیرون می رفتند و با چه قیافه‌ی ناامید و خسته‌ای به خانه باز می گشتند. و حالا پس از چندین سال، می توانند در خانه، زیر باد کولر بنشینند و دنبال خانه‌ای با قیمت مناسب تر از بازار بگردند. به این فکر می کنم که حالا در عصر فناوری، روزگاری که در هر خانواده‌ای، کمه کم یک گوشی پیدا می شود؛ دیگر خانواده‌ای مثل گذشته ما، مجبور به تحمل آن سختی ها نیست. این سوالات در ذهنم پررنگ می شود که در این نه سال، چند خانواده‌ی مستحق و دست تنگ، توانستند با قیمت مناسب، وسایل دست دومی که شبیه به نو هستند را برای جهیزیه‌ی دخترشان پیدا کنند؟ در این نه سال، چند خانواده توانستند در گرانی ها، با قیمت کمتر، ماشین یا هر وسیله‌ی نقلیه‌ی تمیز دیگری پیدا کنند؟ باز هم خودمان را مثال می زنم که در همین دو یا سه سال گذشته، یکدفعه فریزرمان خراب شد و چون کلی به خاطر تعمیرش از ما پول گرفته بودند و آخرش هم تعمیر نشد؛ آنقدر پول در دستمان نبود که با این وضع قیمت ها بتوانیم یک فریزر نو بخریم. اما با چند روز گشتن در دیوار توانستیم یک فریزر دست دوم تمیز با قیمت بسیار مناسب پیدا کنیم و مشکلی که چندین هفته، درگیرمان کرده بود را، حل کنیم. در خانواده بزرگ دیوار، پر است از این ماجراها و ما به جبران این که این برنامه‌ برای خیلی ها از جمله خود ما، یک فرشته نجات بود؛ می توانیم تنها از ته دل بگوییم: دیوار، ممنونیم.❤❤#ازدیواربگوftmh_boldajiftmh_boldajiFri, 20 Aug 2021 20:40:46 +0430https://virgool.ir/@ftmh_boldaji/غروبی-متفاوت-tijh6h4yveaxبه نام خالق قلمچه کسی گفته است غروب دلگیر است؟ به راستی که غروب زیباترین اتفاق روز است.خلوتی دو نفره! با کسی که دوستش داری، با کسی که دوستت دارد.سخن، میان ما معنایی ندارد؛ تنها انگشت‌ هایمان است که روی تارهای این گیتار چوبی رقصی دلنواز را نمایش می دهند و موسیقی‌ای زیبا را می نوازند و همین برای انتقال احساساتمان به یکدیگر کافی است.ستارگان به میزبانی ماه به تماشای ما نشسته اند.ابر های خجالتی سعی در منصرف کردن آنها دارند اما ستارگان  بازیگوش با ذوق و شوق این طرف و آن طرف می روند و به حرف آنها توجه‌ای نمی کنند.غروب زیباستاگر ما باشیم با همطبیعت باشد میزبان ماستارگان باشند شاهد ماموسیقی باشد کلام ماآری؛ غروب زیباست با آن رنگ قرمز عاشقانهftmh_boldajiftmh_boldajiTue, 20 Jul 2021 20:25:00 +0430https://virgool.ir/@ftmh_boldaji/نیش-مار-صفت-ها-owzoxv1demsjدنیا عجب دنیایی شده است...حس میکنم این دنیا با آن دنیایی که در بچگی آرزوی هر چه زودتر فهمیدنش را داشته‌ام فرق میکند...در بچگی دنیای آینده و جایی که قرار بود در آن زندگی کنم زیبا و دارای قانون و مدار بود...دنیایی که انسان ها با یکدیگر مهربان و نسبت به هم دلسوز اند...در روی چشمانم دنیای آینده همانند بهشتی بر روی زمین نمایان میکرد ...حالا دنیایی که دارم مشاهده میکنم برایم کم از جهنم ندارد...آن باغ های سرسبز و زیبا به کویر ها و صحراهای خشک و ترک خورده تبدیل شده اند..آن آهو ها و پرندگان زیبا تبدیل به لاشخور‌ها سوسمار های کریهی شده اند که اگر پرنده ای در آسمان ببینند بر سرش حمله میکنند و آن را تکه پاره میکنند...اما بدتر از همه چیزی که دل آدم را می سوزاند آن حیوان هایی اند که نیش دارند..آن نیش هایی که یکدفعه تو را نمیکشد بلکه آرام آرام زجر کشت میکنند...آن مار های خوش خط و خال را میبینی که آرام آرام به سمت تو می خزند و یکدفعه با نیش زهرآلو به سمت تو یورش می آورند...زمانی که از شیر انتظار دریده شدن داری اما از مار انتظار نیش خوردن نداری...روز که پس از روز سپری می شود هر چه سعی در فراموشی آن لحظه که زهر بهت تزریق شده است داری میبینی که زهر بیشتر در وجودت نفوذ کرده است و بیشتر و بیشتر از پا درت می آورد و اما چیزی که بیشتر بر غصه ات افزونی می کند درد نیش خوردن از آن مار است...ای کاش کسی در آن بچگی ها توهم های فانتزی‌ام را با بی رحمی نابود می کرد...هر چقدر هم که ناراحت می شدم باز بهتر از این بود که خودم با واقعیت مواجه شوم...هه حداقل آمادگی قبلی داشتم...ای کاش می شد دنیا به همان دنیای کودکی‌ام تبدیل می شد...ای کاش نسل این مار و سوسمار صفت ها منقرض می شد تا دیگر هیچکس با این درد و غصه سر نکند...فکر کنم همه متوجه شدن که در متن بالا دارم از آن عده آدم ها با زبان تند و تیزشان گله میکنم..امیدوارم این آدم ها یکم به کارشون و اثر کارشون رو افراد و بیشتر از همه به دل هایی که چه از عمد و چه غیر عمد می سوزونند فکر کنن...حتی فکر به این که اگر یه نفر بعد خوندن این متن یه تغییر رویه در کارش ایجاد کنه باعث شد این متنو منتشر کنم...البته من آدم گنده ای نیستم که متنامم به گوش دنیا برسه???ftmh_boldajiftmh_boldajiFri, 09 Jul 2021 00:59:56 +0430https://virgool.ir/@ftmh_boldaji/سایه-تاریک-dzdyjwalztreتاریک و ساکت...ذات سیاه...نیازمند به نور..از خودش بدش می آمد. از اینکه نیازمند کسی باشد متنفر بود. دوست داشت این نور باشد که نیازمند او و ذاتش باشد. به هنگام تاریکی با هم نوعانش دیدار و با آن ها یکی می شد و تنها در نور می توانست خودش باشد و از این متنفر بود. این نابرابری واضحی که میان ذات خودش با ذات نور حس میکرد برایش آزاردهنده ترین چیز ممکن بود. هر چه نباشد فرزند تاریکی بود و این وضع را نمی پسندید. حتی همراهیِ همیشگی آن انسان را نیز به سختی پذیرفته بود. سایه ای جوان و مغرور بود. حال با این همراهی غرورش را لکه دار شده می دانست و تحمل این بی عدالتی از توانش خارج بود. این اوضاع کم کم موجب تنفرش نسبت به ذات خودش شد. تا آن شب... مثل همیشه با بقیه در تاریکی محو شده بود و به صدای میزبان خود گوش می داد که هر شب قبل خواب متن های گوناگونی را مطالعه می کرد. آن شب هم اوضاع همین گونه بود. اما متن آن شب فرق می کرد. فرقی که باعث شد سایه دیگر از ذات تاریکش بدش نیاید. ذاتی که گمان می کرد باعث نیازمندی او می شود، اما حالا دیگر به وجودش، به سایه بودن، به فرزند تاریکی بودن افتخار کند. آن متن این بود:تاریکی سیاهی مطلقو در آن بین تولد روزنه ی نورهمه شتابان به سوی جوانه ی نورخسته از سیاهی به امید روشناییبه امید رهایی از تاریکیو چه کسی می داند که تاریکی ریشه ی ان جوانه استکه این تاریکیست که به وجود نور معنا می بخشدهمچون ستارگان که در آسمان صبح منزوی و پنهان اند و در آسمان تاریک شب چشمک زن و رقصان...ftmh_boldajiftmh_boldajiTue, 23 Feb 2021 22:37:32 +0330https://virgool.ir/@ftmh_boldaji/خاطرات-a2mn6utpx39rچه حس غریبی دارم...حس دوگانگی...چیزی بین خواستن و نخواستن...نیمی از وجودم شنیدن را فریاد میزند نیم دیگرم کر شدن را خواستار است...مغزم بین درگیری قلبم با خودش گیر کرده است...گمان میکنم به او پوزخندی میزند و با خود میگوید'بله دیگر...سرنوشت احساسی بودن هم این است'....قلبم مثل همیشه با حاضر‌جوابی جواب عقلم را نمیدهد...این از جدال بین خودش خبر می دهد...شاد،غمگین،اروم و ملایم میگذرند...اهنگ ها را می گویم..نمیدانم به این شانس،بد بگویم یا خوب...روز هایی به خاطرم میرسند و مانند فیلمی سریع از جلوی چشمانم رد میشوند....ان لحظاتی که شاید اتفاق خاصی در انها رخ نمیداد و همه جزو روزمرگی ها بودند هرگز گمان نمیکردم با گوش دادند به یک اهنگ باعث شود ان لحضات در نت به نت موسیقی ثبت شوند و حالا که پس از گذشت سال ها به انها گوش میدهم اینگونه حالم را دگرگون سازد...دست هایم به بلوزم چنگ می اندازند...دلم میخواهد دست هایم را بلند کنم و روی گوش هایم بگذارم..بگذارم و محکم فشار بدهم که دیگرم نشنوم..نشنوم تا دیگر زجر نکشم اما با این حال لبخند روی لب هایم می اید..از ان لبخند هایی که به زور پاک میشون..از جنس خاطرات..خاطراتی که به نظر همه روایتی از روزی عادیست اما برای من نه..برای من یاداور روز های بی دغدغه و خوشیست...لحظاتی که خوشی هایم ساده و ناراحتی هایم از ان ساده تر بود...شاید به نظر ساده برسد اما من حسرت برگشتن به همان سادگی بودن را میخورم...چشمانم تر میشود..قطره ها درون چشمان از هم سبقت میگیرند تا زودتر بیرون بریزند...حتم دارم اگر کسی مرا ببیند فکر میکند دیوانه شده ام...چشمان بارانی و لب خندان...عقلم دیگر قلبم را مسخره نمیکند..وضع انقدر خراب شده که عقلم هم دلش به حال قلبم سوخته است...ای کاش ان موقع ها از اینده خبر داشتم تا قدر لحظاتم را بدانم تا با موضوعات بی اهمیت روزگار را به کام خودم زهر نکنم ...اما چه میشه کرد که نه کسی از اینده خبر دارد و نه با حسرت میشود به گذشته برگشت...عقلم سعی میکند با منطق به قلبم دلداری بدهد اما قلبم این حرف ها سرش نمیشود...بار اول نیست که دچار این حس و حال میشود اما باز میخواهد حسرت بخورد..اهنگ در حالی که با ثانیه های اخرش گذشته را به من یاد اور میکند تمام میشود..حس غریبی دارم...حس دوگانگی...چیزی بین خواستن و نخواستن..چشم هایم از غم تر و لبانم از یاداوری لحظات شیرین گذشته خندان است...کس دیگه‌ای هم این اتفاق براش افتاده یا فقط من اینجوری شدم؟؟ftmh_boldajiftmh_boldajiSat, 14 Nov 2020 03:28:08 +0330https://virgool.ir/@ftmh_boldaji/رویای-شیرین-wbnofezkroctدستم را که دیگر خسته شده است از زیر سرم بر می دارم و سرم را به پنجره تکیه می دهم... چشم هایم هنوز امید دارند....بار دیگر نگاهم را در جای جای اسمان و زمین میگردانم...نیست..چشم های ناامید ناخوداگاه بسته میشوند تا دیگر سیاهی چشمانم ان منظره را نبیند..چشمان اسمان سرخ شده است...اماده ی گریه است اما جلوی خود را میگیرد...و چقدر چشمان اسمان به چشم های ما شباهت دارد..به راستی چگونه؟..چگونه انسان ها تمام زورشان را میزند تا ذره ای غبار به چشمانش نرود تا چشمانشان بارانی شود اما با بیخیالی تمام پاهایشان را روی گاز میفشارند و الودگی را به سوی چشمان اسمان میفرستند..جالب اینجاست که برای اسمانی که دیگر خاکی رنگ هست هم شکایت دارند....حتی فکر کردن به این موضوع هم اعصابم را متشنج میکند...چند روزیست که حسرت اسمان ابی و با طراوت به دلم مانده است...امروز روز پنجم است که اسمان رنگ ابی را به خود ندیده است...خورشید که مثل روز های پیشین از این اوضاع ناخوش است محفل ما را ترک میگوید و برای پنجمین بار دیدن سیمای زیبا و با شکوهش را بر ما محروم می سازد...صدای تقی میشنوم...مثل صدای سوختن هیزم..چه صدای دلنشینی...اما...اما ما که در خانه هیزم و اتشی نداریم..هراسان چشمانم را میگشایم و سرم را به طرف منبع صدا بر میگردانم...خود را روی صندلی چوبی در کلبه ی کوچک چوبی یافت میکنم...کمی انطرف تر هیزم های شومینه در حال سوختن هستند و هوایی دلنشین را ایجاد کرده اند...نمیدانم کجا هستم و چگونه سر از اینجا در اورده ام اما اینها اصلا مهم نیستند... مهم این است که من الان اینجا هستم..سریع به طرف در کلبه می روم...از کلبه خارج میشوم و....منظره ی پیش رویم نفس ها را در سینه حبس میکند..من هم از این قاعده مستثنا نیستم..اسمان تیره ی شب جلوه ای زیبا به عروس سفید پوشش داده است...ماه کامل سخاوتمندانه نور خود را پخش میکند و زیبایی اش را به نمایش میگزارد...درخت های نخل کنارم سر به فلک میکشند..به حیات بخش دنیا...به ابیِ روان رو به رویم...به رودخانه نزدیک میشوم...به کنار قایق چوبی کوچک میرم و بر روی زمین مینشیم....به انعکاس چهره ام در اب مینگرم...دستم را در اب فرو میبرم..مشتی اب به صورتم میپاشم و جرعه ای مینوشم....خنکی و گوارایی اب گلویم را تازه میکند...در ان طرف رودخانه در دور دست ها درختان کاج قد علم کرده اند...رویم را بر میگردانم...کلبه چوبی در سایه ی درخت پشت سرش ارامیده...میتوانم قسم بخورم که مکانی زیبا تر از انجا وجود ندارد..کسی اسمم را صدا میزند..سرگردان به دور خود میچرخم..صدا بلند تر ونزدیک تر میشود..به ناگاه منظره ی پیش رویم در هم میپیچد.. به سمت ان میدوم و کلمه نه را فریاد میزنم...همه جا در پیش چشمانم سیاه میشود..سیاه یک دست...یکدفعه چشمانم باز میشود...خود را در همان خانه ی خود میبینم..سرم را تکان میدهم که جیغ گردن خشک شدم بلند میشود..با دستم ان را مالش میدم..نگاهم را به بیرون پنجره میاندازم...همان منظره ی پنج روز گذشته...کم کم همه چیز به یادم میاد و مثل یک فیلم کوتاه از جلوی چشمانم رد میشود..یک رویا...اری یک رویای شیرین و دلچسب..خوشحالم...خوشحالم که ان منظره رویایی را هنوز به خاطر دارم..میتوانم ساعت ها به ان منظره فکر کنم..اما..اما اگر از یادم برود چه..با کلافگی از جای بر میخیزم و بی توجه به صدا زدن ها به اتاق میروم...برگه ای بیرون میکشم...جزئیات را به خاطر دارم...اسمان تیره..ماه کامل سفید پوش..نخل سر به فلک کشیده..کاج های قد علم کرده..کلبه ی چوبی زیبا..درخت بزرگ و با عظمت..حتی ان قایق چوبی قدیمی را هم به خاطر دارم..دست از کار میکشم و به شاهکارم مینگرم...لبخندی از رضایت روی لبانم مهمان میشود...برگه را به خود میفشارم..حال هر وقت که دلم گرفت میتوانم به این منظره بنگرم و ساعت ها در ان غرق شوم... در ان رویای شیرین...اگه غلط املایی داشتم دیگه به بزرگی خودتون ببخشید(((((((:ftmh_boldajiftmh_boldajiSun, 01 Nov 2020 00:38:50 +0330