https://virgool.ir/feed/@ftm.sanap.0786از روزمره ای به رنگ سپید . . .fa2026-11-11 07:19:40https://files.virgool.ir/upload/users/4186325/avatar/Npf0Lm.jpghttps://virgool.ir/@ftm.sanap.0786https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/گذشتن-f29ge4lrrk84امروز.... خب صبر کن حساب کنم. (اینجا چند ثانیه ای گذشته) امروز، ۷۰۶۷ روزه شدم. و این یعنی هفته ۱۰۱۰ اُم زندگی ام، از نصفه هم بیشتر گذشته و این گذشتن برایم عجیب است. گذشتن؟ گذشته؟ گذشت؟ گذار؟ گشت؟ چی کدام؟ شاید همه و شاید هیچ کدام. ..._ به کجا؟ چی؟ چطور؟خب، چه می‌دانم. فقط دلم میخواهد بروم. کجا؟! این سوالات مسخره دیگر چیست؟ اگرچه بیش از اینها هم انتظاری نمی شود داشت. اگر می‌فهمیدی چه می گویم، تنها یک سکوت، کافی ام بود که آرام شوم....نمی دانم چرا. با اینکه یک سال یک گوشه جلوی چشمم بوده ای، اما انگار تازه با چشم هایم پیدات کرده ام. عجیبی. از آنهایی که آدم هرچقدر بهت فکر کند بیشتر راجبت می فهمد که نمی فهمد. جالبی. از آنها که وقتی چشم توی چشم می شویم یک چیز هایی هست که هردو می فهمیم، ولی خب! نه. خیال نکنم حالا حالا ها قرار باشد این را بفهمیم. اصلا می دانی؟ بی خیال. فقط اگر اجازه بدهی من چند شبی ست وقتِ به سقف نگاه کردن های شبانه، چند دقیقه ای را به تو فکر کرده ام. البته حالا خیالی نکن چیز خاصی در جریان نیست. خواستی از سقف بپرس. فکر کنم او بیشتر در جریان است....همین است دیگر! درست عین بچگی هایم. به یک چیزی گیر می دهم و ولش نمی کنم. آن وقت ها تیزپا و فلینت‌لاکوود؛ حالا ها گیله‌گل ابتهاج و فرهادِ قصه های صفی یزدانیان. هرچقدر ببینم که فرهاد می گوید، "تو فرق داشتی گلی"، باز هم با دفعه قبلش فرق دارد. وای. چقدر دلم می خواهد یک بار هم که شده این بوی پوست پرتقال سوخته را نفس بکشم ببینم بعد از آن باز هم زندگی همینطوری است؟...پندار! پندار! یک روز راجع بهت می نویسم. قول می دهم. قولِ انگشت کوچیکه...‌.شاید آره، ولی نه.۷۰۶۷.WhiteLogWhiteLogTue, 13 Oct 2026 19:56:07 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/پراکنده-هایی-از-این-حوالی-ub2vkt6mt1kbنگاهت را دور تا دور می چرخانی و هیچ چشمانی پیدا نمی شود که بتوانی درونش خیره شوی و کمی آرامت کند. دست آخر پریز برق، انگار نگاه تو را می گیرد و با چشم های کوچک و گردش چشم توی چشم می شوی. خوبیش این است که او احتمالا نگاه تو را پس نخواهد زد؛ یا مثلا یک لبخند نمادین و از روی تظاهر، تحویلت نخواهد داد. خوب است. شاید خیلی بیشتر از چیزی که انتظارش را داشتی؛ آدم ها..صبر‌، شاید کلفت ترین ریشه ای باشد که هنوز توی وجودم مانده و آفت به جانش نیوفتاده. چه خوب که آدم هم اینطوری دوام بیاورد. البته اگر بتواند. البته اگر شدنی باشد.خندیدن به لبخندی که از روی تاسف برای نمره ات زده. می خندی چون دردش بیشتر از چیزی ست که بتوانی باهاش گریه کنی. نه. می خندی چون بقیه دارند نگاهت می کنند و از بچگی خوشت نمی آمده جلوی دیگران ناراحت باشی. می خندی و آن وسط یک شوخی هم می پرانی که حواسشان پرت شود. ولی انگار هیچکس حواسش پرت نمی شود جز خودت. هه. عجب شوخی بامزه ای.پاک شدن تاریخچه ی یک رفاقت چهار ساله بدتر است، یا فهمیدن اینکه مثلا رفیقت بهت اعتماد نداشته؟ اینکه یک طور هایی دیگر حوصله بودن کنارش را نداشته باشی چقدر بد است؟مسخره ترین تصویر، تصور تو است کنار خودم؛ وقتی که بالاخره فهمیده ای چقدر شکسته بوده ام؛ و برای دیدنم آمده ای. هرچند دیر است، اما توی صورتت لبخند زده ام و ... . (نمی دانم چرا از تصور های مسخره خوشم می آید.)نوشته بود: آدم های بیش از حد مهربان، بیشتر از دیگران به بیماری های بدخیم مبتلا می شوند. نمی دانم چرا به خودم می گیرم. شاید چون در این افسردگی مفرط، هرچیزی حتی ترک دیوار ها را هم مقصر می دانم. اما آیا واقعا هنوز هم مهربان هستم؟ مطمئن نیستم. شاید حتی ندانم.حس و حال نوشتن یا حرف زدن یا بودن را به کل ازدست داده ام و حتی کوچکترین کار ها را انگاری به اجبار و از سر رودروایسی با نمی دانم کی و چی انجام می دهم. خب وضع جالبی نیست و امیدوارم که لااقل اینطور نماند.پراکنده هایی از ۲۶ تیر ۰۵ و حوالی اش.WhiteLogWhiteLogFri, 17 Jul 2026 22:51:19 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/من-خوبم-uxsispysqm0wساعت، حوالیِ واقعا نمی دانم کی. وقت هایی که شب را به صبح می چسبانی انگار مهاجر شده ای به جای غریبه ای که هی مدام دیروز و امروز و ساعت را غریبه می شوی و قاطی می کنی. البته جدای از منگی و گیجی که از بی‌خوابی سراغت آمده و همینطوری ضریب هوشی‌ت را در یک دوم ضرب کرده.یک وقت هایی هم انگار زندگی حوصله اش سر می رود و دلش میخواهد سر به سرت بگذارد. هرچه تو بخواهی نشود. هرچه دست و‌پا بزنی بیشتر فرو بروی. هرچه گریه کنی بیشتر بخندد. شاید هم واقعا خنده دار باشد. نمی دانم.از ۱۲ شب تا ۲ بعد از ظهر می شود چقدر؟ ۱۴ تا؟ تو بگو ۱۳. ۱۳ ساعت پیوسته ی پیوسته روی یک صندلی نشستن و کار کردن. و در آخر؟ در آخر کار را ناقص می فرستی که برود و چون چشمانت خسته است، همش نم می زند و صورتت خیس می شود. این خستگی چشم ها هم عجب داستانی‌ست ها.دلم یه انگیزه ای شبیه به مامان میخواد. همین حالا با یک لیوان آب هندوانه تازه، غافلگیرم کرد و باید بگویم خیلی خیلی بهتر و خوشمزه تر از آنی که دیروز از تریای دانشگاه گرفتم بود! طعمِ حالِ خوب می داد. انگار، مزه ی لبخند.صدای روضه ی همسایه، این شب ها مهمان خانه ما هم هست. جالب است. آدم، انگار به صداش عادت می کند و وابسته می شود. فکر کنم وقتی تمام شود، دلم براش تنگ شود.آدم ها بعضی هایشان واقعا مهربان نیستند و این برایم بسیار چیز عجیبی ست. راست بگویم؟ دل‌زده شده ام از خیلی هایشان.من خوبم.. آره خوبم. خیلی خوبم. هه هه. نه بابا نخوابیدم چشمام قرمزه. نه خوبم. عه! این اشک چی بود از چشم هام افتاد پایین؟ چه جالب وقتی نمی خوابی چشم هات با تلاشی خیلی کمتر از قبل اشک رو راهی می کنند. آره خلاصه. نه من خوبم. خیلی خوب.۲۱ تیر ۰۵WhiteLogWhiteLogSun, 12 Jul 2026 22:54:35 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/آه-بلند-و-طولانی-grikivtpjqngمدام اشتباه پی اشتباه و پشیمانی. پشیمانی مثل رسوب توی وجودم ته نشین شده. انگار در هیچ چاره ای حل نمی شود.امشب، یک آه بلند و طولانی؛ بعلاوه سختیِ احتمالا خیلی زیاد برای بیدار ماندن تا صبح برای انجام پروژه ها. یعنی می شود بی قهوه بیدار ماند؟!امروز، دانشگاه. گرمای خیلی زیاد و فرسایشی، یک لیوان آب هنوانه ی بی کیفیت اما خیلی خنک از تریا، که کمی از سخت اش را جبران کرد. و چیزی در حدود ۷ ساعت کار گروهی روی ماکت. البته با فاکتور گیری بحث های طولانی و خاطره گفتن ها و خندیدن ها و جدال ها و چیز های دیگر.صبح، وسط راه دانشگاه در ماشین اسنپی که راننده اش از آن پیرمرد های بامزه و دوست داشتنی بود، چند تا اشک ریختم. چرایش باشد برای بعد ها. راننده ی دوست داشتنی آن وسط ها با خودش حرف می زد و وسط غصه خنده ام می گرفت! دمش گرم واقعا.۲۰ تیر ۰۵WhiteLogWhiteLogSun, 12 Jul 2026 00:25:45 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/باشد-gxixwrfujdwpمی گوید: صبر کن تا بگذرد. می گویم باشد. اما باشه ام مثل وعده هاییست که به مامان می دهم؛ که خیالش راحت شود بالاخره اتاقم را جمع خواهم کرد؛ پروژه هایم را انجام خواهم داد و مثلا قرار نیست این ترم درسی را بیوفتم. خوبیش اینجاست که کسی نمی پرسد، پس این "بالاخره" کی می آید؟! یا مثلا، صبر کنی که بگذرد و به چی برسد؟دیشب خواب دیدم بال درآورده ام. پرواز می کردم و او‌ کنار من بود و‌ دیگر هیچ چیزی نبود که تلخی روز ها را یادم بندازد. صبح که بیدار شدم، حتی قبل از اینکه از جایم بلند بشوم، دلم براش تنگ شده بود.سلام عزیزان لینک تحویل روز بیستم در LMS ایجاد شد و تا 12 ظهر وقت دارهاین را استاد دیشب توی گروه زد و قرار شده بود کل امروز را دیگر واقعا بشینم سر کار. حالا عصر شده و تمام امروز را خوابیده بودم. اگر بپرسی چرا، در جواب تنها می توانم خنده گوشه لبی تحویل بدهم.وقتی به کاغذ های سفید خیره خیره نگاه می کردم و توی سرم، با خودم کلنجار می رفتم که چطور شروع کنم، حواسم به برگ سبز گلِ روی میز پرت شد و شاید او هم حواسش به من پرت شد و خلاصه، هرچه آب توی گلدانش بود ریخت روی کاغذ های سفید. ای بابا. چقدر ناراحت شدم.نمی دانم چطور بگویم. واقعا از همه چیز خیلی خسته ام.باشد گلدان؟ دیگر روی کاغذ هام باران نباران.۱۹ تیر ۰۵WhiteLogWhiteLogFri, 10 Jul 2026 21:52:02 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/نوزده-و-یک-دوازدهم-tatbbnpylcmy به همین سادگی و مسخرگی، یک دوازدهم از ۱۹ سالگی ام تمام شد. و این درحالی ست، که من حتی هنوز مانده ام پشت شعله شمع تولد، چه آرزویی بکنم.این روز ها زیر آفتاب تند تابستان، خودم از سایه ام سیاه ترم. تابستانی که به هیچ کجایش نمی آید تابستان باشد، مگر گرمای نفس گیرش.همه چیز را به تعویق انداخته ام. کوچک‌شان پروژه های بزرگی که فقط چند روز تا اتمام مدتشان مانده، و بزرگشان، مثلا یک زندگی ساده.حتی به گمانم نمی دانم چرا دوباره نوشتن اینجا را از سر گرفتم. شاید بمانم و بیشتر بنویسم، شاید هم مثل اکثر اوقات، نه.راستی آدم ها عجب موجوداتی اند. به چه چیز هایی عادت می کنند.این را وقتی می گویم که دیگر جنگ و صلح و بود و نبود، شاید اصلا برایم فرقی هم نمی کند.WhiteLogWhiteLogThu, 09 Jul 2026 15:49:19 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/گمشده-درِ-گوشَت-را-بیاور-lbkls8vsuzstحوالی عصر بود؛ وقتی از بیرون رفتن با بچها برگشتم، این یادداشتی که به در زده بودند، نه؛ آن کلمه ی قرمز بالاش که نوشته گمشده، به هر حالی بود، من را چند ثانیه ای بیشتر پشت در نگه داشت، تا یادداشت را بخوانم و بدانم چه کسی چه چیزی اش را گم کرده. انگار پشتِ هر کلمه اش، صدای التماسِ کسی دل‌تنگ را می‌شنیدم و حتی توی دلم، با نگاهم آرام جوابش را می‌دادم که،... من چند دقیقه ای کل حیاط را ورانداز کردم. اما نیافتمش. حتی توی این گشتن، با دو تا کبوترِ درختمان، چند بار چشم توی چشم شدم و آنها هربار با تعجب بیشتری سر و روی نگرانم را نگاه کردند، که خب، آن هم هیچ. آن اواسط اصلا یادم رفت دنبال چه می گشتم. درست آن موقع که چشمم خورد به یک دسته کبوتر که از دوردست پرواز می کردند و سوی چشم هام، آنقدری نبود که بتوانم رنگ بالشان را از آن فاصله تشخیص بدهم. ولی یک حس غریبی توی دلم، خیال کرد که گمشده ی من هم، یکی از همان هاییست که هنوز هم که هنوز است، از آسمان دل نکنده و مدام در پرواز است...عه! نبات چه شد؟ باز این آسمان حواسم را به خودش مشغول کرد. نبات!؟ اگه اینجا هستی از من نترس.‌‌.. یک چیزی درِ گوشت بگویم؟ صاحبت خعلی دوستت دارد! از من می شنوی، دیگر تنهاش نگذار. نمی دانی یک خیابانِ کامل را از توصیفات تو پر کرده! که حالا هرکسی تو را ببیند، خوب میشناسدت؛ و تازه، حواسش هم هست که نباید تو را بترساند. می گویم نبات، تو که این طرف ها بوده ای، یک کبوترِ سپید، به چشمت نخورد که... بیخیال نبات. مژدگانیِ من از صاحب تو، دیدن خوشحالی اش است وقتی که تو را سالم و سرحال ببیند. می‌دانی، آخر خود من هم، هر شب در خیالاتم وقتی که او را سالم و سرحال می بینم...پ.ن: کاش من هم یک آسمان را یادداشت می‌زدم؛پ.ن۲: اگر رویم میشد، به یکی از شماره ها پیام می‌دادم که بگویم، می شود وقتی نبات‌تان پیدا شد، به من هم بگویید که از این دل‌واپسی در بیایم؟!WhiteLogWhiteLogFri, 17 Apr 2026 14:11:38 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/راستی-کاش-ziee2s22rzxqزندگی همون موقع ها بود. که بی خودی غر می زدیم سر هیچی.این را می گویم و سعی می کنم اشکی را که بی اجازه وارد چشم هام شده به بهانه ای بازگردانم توی سرم. این در حالی‌ست که فردا، موعدِ پیوستن عزیز ترینم به من است و چند دقیقه قبلش، داشتم تلاش می کردم چند کلمه ای راجبش بنویسم که خب، فعلا نشد.غصه ای عمیق، شبیه جای زخمِ سوختگی دستم، منتهی عمیق تر، از ته قلبم درد می کند و من که می دانم اگر او برگردد، می توانم زندگی ام را از سر بگیرم. اصلا همه چیز را فراموش کنم و حتی دنیا را دوست بدارم. ولی خب، کاری بیشتر از این از دستم بر نمی آید که پای "کاش" را وسط کلماتم بکشم و امیدوار باشم که...عزیز ترینم را دیده اید؟!اسمش سپیده است. سپیده ی من. حالا وقتی برگشت، قول می دهم یک عکس تمام رخ هم ازش بگیرم و بعد، به همه عالم نشانش بدهم و همه جای زندگی ام آویزانش کنم!راستی!... فردا، ... می شود، ... چند سال؟!(بامداد بیست و هفت فروردین سال پنج)WhiteLogWhiteLogThu, 16 Apr 2026 11:23:11 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/نیم-ساعت-زندگی-جوراب-مشگی-sxeoo6vvfab9قدم زدن در پیاده‌رویِ خیابان هایی که از وقت زاده شدنم، از هوای محبوس میان دیوار هایشان، نفس کشیده ام؛ آن هم در بهار، و وقتی که هر یک درخت، آنقدری زیبا هست که آدم دلش نیاید از کنارش عبور کند و بگذرد.درحالی که بعد از مدتی نا پیدا، شلوغی آدم ها پیدا می‌شود و چشم توی چشم شدن با رهگذرانی که می‌دانی هر کدام، جلدِ کتابِ داستانی طولانی و دراز اند.کارگر بنایی که یک لحظه چشمت به چهره اش می خورد و حیران می شوی که چقدر کپی برابرِ اصل تئو هرناندز است!و بوییدنِ دود سیگار پیرمردی که به جدولِ خیابان تکیه زده و دندان ندارد؛ اما یحتمل بابت زندگی اش خدا را شکر می‌کند.مردِ دست‌فروشی که بساطش را زیر آفتاب پهن کرده و جوراب می فروشد؛ درحالی که جوراب مشکی را نوشته مشگی. و تو چقدر دلت می خواهد از این بیکاری درش بیاوری و یکی از آن جوراب مشگی ها ازش بخری.یک کیسه پلاستیکیِ صاحب را گم کرده که افتاده روی زمین؛ و پایت را با شیئی که بخواهد درون خودش جا بدهد اشتباه می‌گیرد و یک لحظه بعد، حس پرنده ها را وقتی بین زمین و هوا بال بال بزنند درک میکنی. و خداراشکر مامان جلویت بوده تا محکم به تخته پشت او فرود بیایی و اگر نبود، معلوم نمیشد پخش زمین می‌شدی یا آسمان. از تصور صحنه آهسته ی اتفاقی که برایت افتاد، وسط خیابان قهقهه میزنی، درحالی که خیلی وقت است نخندیده ای.این نیم ساعت زدن بیرون از خانه، برایم بهتر از هرچیزی بود. آن همه مزه داد، که انگار مثلا میلان بازی سخت خودش را برده باشد!عکس، برای بهار یک سال قبل است. اما خب، از بهار بودنش چیزی کم ندارد.۲۴ فروردین ۰۵WhiteLogWhiteLogWed, 15 Apr 2026 16:23:47 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/لکه-جوهر-شاید-snmyoxkzo4ptدیوانه ام اگر بنویسم.‌اگر این غصه هایم را جایی توی این دنیا، به لکه جوهری به یادگار بگذارم. و بعد ها، مثلا سال ها، یا حتی ساعت ها، یک نفر به تاثیر آن چند لکه جوهرِ مجبور به کشیدنِ بار کلمات، چندی به وجودم فکر کند. حالی که نمی داند نامم کیست، و چهره ام چیست و حتی کجای تاریخ از هوای این دنیا آشامیده ام.شاید لااقل، کسی از دور و شاید هم نزدیک، باشد که شناختم. نه به نام و نشان؛ که به نشانیِ معروفی. همان که فرق زیادی با باران ندارد؛ فقط آن یکی بین همه و تند تند می بارد، این یکی در خلوت و، آرام آرام.شاید کسی شنید. دید. خواند. بود. سال ها بعد؛ روز ها قبل، آدمی از فرط زندگی خسته شد. شب بود. و چراغ ها هم هنوز خاموش نشده بودند که بشود خلوت را تعریف کرد.... . .مدتی‌ست دیگر خیال نوشتن ندارم و وجود این کلمات، به تاثیر یک دیوانگیِ در لحظه بود. چیزی شبیه به یک نیاز در لحظه، مثلا به یک مُسکن. برای من، کلمات.دیگر، همین. چیز بیشتری هم نه. " ۲۳ فروردین. ساعت، ۲۳ و ۲۹ دقیقه. اگر ۲۳ دقیقه هم بود که بهتر میشد. ولی خب، نیست و اشکالی هم ندارد. "WhiteLogWhiteLogMon, 13 Apr 2026 15:18:37 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/زنده-l5vgv4f13kbzای قلب! اینچنین تند از برای چه می‌تپی؟! از برای که می‌تپی؟! زنده اگر ماندی و شوق اگر داری و ترس، اگر هنوز در رگ هایت می جوشد وقت شنیدن نعره ای از آسمان، تو خود بگو که از کجاست؟ از کیست؟ و معنی آن چیست؟!مگر گمان نداشتی که جانت را جا گذاشته ای پشت آتشی که سال به سال، فوتش کردی که خاموش شود، حالی که هر بار، زبانه اش بیشتر قلبت را سوزاند و بیشتر بزرگت کرد؟تو کجا و مرگ کجا جان؟! که اگر مرده ای، این لبخند گستاخانه ات، وقت یافتن اولین شکوفه ی تک‌درخت خانه مان از کدام هوا نفس کشید؟که گمان می کرد میان اینهمه روز و شب، اینچنین زنده بمانی، که حالا از شوق بازگشت به واژه ها، قلبت چنین تند بتپد؟...پی‌نوشت: خوشحالم از دیدار کلمات! این چهل روز فاصله، به قیمت چند ها سال بزرگ شدنم برایم تمام شد. آن همه قصه رقم خورد در زندگیم، که جنگ داشت فراموشم میشد. هنوز نمی دانم سر شوقی برای بازگو کردنشان داشته باشم یا که همچنان سکوت را به هرچیزی ترجیح بدهم. اما فعلا، این کلمات را نوشتم تا برای هرکسی که بخواند، از دور دستی تکان بدهم و با لبخندی خیلی بزرگ، و با صدایی خیلی آرام بگویم که:آهای دوستِ هم‌سایه! حواست هست که بین این همه سیاهیِ برخواسته از آتش، جوانه ها هنوز هم سبزند؟! می دانم پشت پنجره رفتن خطرناک است؛ اما خودمانیم؛ فقط حالا بهار است!...من پنجره ام را چسب نزدم، برای آنکه درخت ها واضح تر پیدا باشند. برای زنده ماندن من، اینطوری بهتر است.WhiteLogWhiteLogFri, 10 Apr 2026 02:16:38 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/هرچی-پارادوکسیکال-gkdk026ckoi6"خب بگو.- چی بگم؟نمی دونم، هرچی. فقط بگو.- اوم... "این حال برایم آشناست. از آن جهت که زیاد مبتلای بهش می شوم. آن شب هایی که دلم نوشتن می‌خواهد و قلم را هم به همین منظور توی دست گرفته ام، اما ناگهان کلمات از توی ذهنم می گذارند و می روند. خالی می شود همه جا. تهی می شود همه چیز.بنویسم؟ از چه؟ از کجا؟ اینجا؟ اینجا و احوالات تکرار شونده اش؟ اینجا و اندر حوادث تکرار نشدنی؟پیش تر هم گفته ام. پارادوکس در همه حرف هایم جاری است. تقصیر لحظه هاست مقصر من نیستم.مقصر من نیستم که حتی در شاد ترین لحظه هایم نیز، غم به سراغم می آید و در تنها ترین شب هایم، از بی همه چیزی قهقهه ام می گیرد. پارادوکس در همه جای زندگی ام جاری‌ست.حتی همین حالا که در بی حرف ترین حال ممکن هم، دارم می نویسم....بچها توی گروه چت می کنند. من هم دلم حرف زدن می‌خواهد، اما راستش چیزی ندارم که بگویم. برای فردا از حالا باید ۴ تا ماکت دیگر هم بسازم. احتمالا شب را بیدار باشم.از رشته ام راضیم. از دانشگاه هم. بچهای خوبی هم داریم. رفیق شده ایم. اما نمی دانم چرا هنوز "من‌"اَم باهاشان "ما" نشده. شاید هم شده باشد. اما نمی دانم چرا لبخند هایم از تح دل نیستند.زیاد فاز منفی بر میدارم؟!نه. آنقدر ها هم بد نیست اوضاع.فقط یک حالی است که گمانم خودم هم درست نمی دانمش. امیدوارم بهتر شود.شناختید؟ سیگار است! سیگاری گوشه لب تامی شلبی. (تکلیف اسکیس یکشنبه است.)۳۰ آبان. شب.حداقلش این بود که این حال ناشناخته را بین کلمه ها جایش دادم!WhiteLogWhiteLogFri, 21 Nov 2025 23:35:18 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/برای-چه-می-نویسم-zhwu5mnepzhlبعد از ۳ ماه، بر آن شدم که باز بگردم. برای چه؟ نمی دانم. فهمیده ام زندگی مثل قمار می ماند. هرجایش انتخاب بین بود و نبودی‌ست که بازنده یا برنده ات می کند. خیال نوشتن هم برای من یک قمار است. خصوصا اگر جایی غیر از کاغذ دفتر، نوشته شود و چشمان غیر از منی، مخاطبش." من، یک آدمم. "قبل از وارد شدن به دانشگاه، با خودم فکر می کردم اگر جایی کسی از من بخواهد که خودم را معرفی کنم، چه باید بگویم؟ اگر آدم های جدید دانشگاه این سوال را پرسیدند، چه جوابی دارم؟ توی خیالاتم، این فاطمه ی ۱۶۸ سانتی را توصیف می کردم و هی به بن بست سکوت می خوردم.من، یک، آدمم.خب، دیگر چه باید بگم؟!یک آدم که رنگ آبی را دوست دارد.اما فقط رنگ آبی را که نه!یک آدم که عاشق گل ها و آسمان است. گل منظورم هر موجود سبز رنگ زنده ای‌ است!آخر آنقدر ها هم که فانتزی نیستم...به هنر علاقه دارم، ولی زیاد هنرمند نیستمعاشق ادبیاتم. اما زیاد جرعت بودن در دنیایش را ندارم.من، یک آدم لبخند به لب، با جای زخم هستم.جالب نیست این را بگویم. که چی که بقیه بدانند؟! لبخندت را بزن زن.من شنونده خوبی ام. و زیاد فکر می کنم.خب راستش من سال کنکورم را عوض آنکه بیشتر به درس خواندن بپردازم، به چیز های دیگر پرداختم. چیز های دیگری که اشک را زیاد از چشم هام به جریان انداخت. اما صبر کن، من پرداختم، یا آنها مرا برای این رنج انتخاب کردند؟ این را نمی دانم‌.حالا معماری میخوانم. معماری علم و صنعت. و یک ماهی است به دانشگاه می روم. دوستانی پیدا کرده ام و دوستانی را چند وقتی است دیگر پیدا نکرده ام. نمی دانم آنکه گم شد، من بودم یا آن ها؟ یا چیزی که بینمان رفته رفته تمام شد؟ این را هم نمی دانم‌.من از اینکه بگویم نمی دانم، نمی ترسم. آدم مغروری نیستم‌. دلم نمی خواهد خودم را یک طور دیگری نشان بدهم.البته این کار را هم گاهی انجام می دهم. مثلا زیاد پیش می آید که نقش یک آدم خیلی خیلی خوشحال را بازی کنم و خیلی خیلی طبیعی بخندم. بیوگرافی ام به همین خاطر هاست که 🎭 است. خوب و بدش را نمی دانم‌.دنیا گاهی به من سختِ زیادی می گیرد. به همین خاطر صبورِ زیادی شده ام. و البته از بابت دل بستن به یک نااینجایی هم هست که من، هر بار تابِ زیادی می آورم.در واقع، زنده‌گی ام را مدیون او هستم. همان نااینجایی.دیگر آنکه تازگی ها شلوغی عجیب روز هایم، و کار های زیادِ به لطف رشته معماری، من را از واژه های توی سرم دور کرده و کمی کلمه نوشته نشده رسوب کرده توی سلول هایم. شاید به همین خاطر است که خیال می کنم خسته ام. البته به خاطر کم خوابی هم هست که خسته ام.از لطف رشته معماری‌ست؛ کم خوابی، و البته شاکی هم نیستم. آدم دیر بخوابد، اما با فکر و خیال نه. اصلا نخوابد، بهتر است از آنکه بخوابد و با بی شوقی از خواب بیدار شود. شوق است یا ترس از استاد مؤذن نمی‌دانم. اما هرچه باشد خوب است. کار زیاد خوب است. وقت کم آوردن خوب است. و این خوب، از خوبِ روز های قبل که در جواب حالت چطور استِ دوستان می گفتم، خوب تر است.پیچیده حرف می زنم یا نه، اما حرف هایم، چیز های ساده ایست. فقط جنسشان از احساسات است. از آن ها که مهرسا از نگاهم متوجهشان میشد. خیلی وقت است کسی از نگاهم چیزی را نخوانده. اما من هنوز خواننده ام. خواننده ی ساکت احساسات آدم های اطرافم. درست آن وقت که خیال می کنند هیچکس حواسش نیست و نمی فهمد.حال خوبی است. دوستش دارم.مثلا این غرغر های توی خلوت خودم، برای تکلیف زیاد شنبه را هم دوست دارم. مثلا نوشتن در پیجی که گمانم زیاد مخاطبی نداشته باشد را هم دوست دارم.این ها با اینکه یک چیز هایی کم دارند، اما لااقل یک چیز های اضافه ای را هم ندارند. چیز های اضافه اند که آدم را به فکر های اضافه می کشانند. به وضع های سخت.داشتم حالا را میگفتم. حال خوبی که دوستش دارم. به گمانم این جمله اگر واقعی باشد، می تواند بعدش نقطه گذاشته شود و دیگر چیز بیشتری نخواهد. پس همان بهتر که فعلا بگذاریم همینطوری بماند:حالم خوب است. حال‌َم را دوست دارم.پله ساختم برای بالا رفتن. شایدم بالا رو باز کردن.(۲۲ آبان ۰۴۲۰:۰۲ . پُر از ۲:)WhiteLogWhiteLogThu, 13 Nov 2025 21:14:39 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/گربه-شیشه-ای-somebody-to-know-utfwboznsaz4۲۸ مرداد ۰۴ (سرچ کردم تا بفهمم چندم بود)چیزی پس ذهنم میگوید: دیدی گفتم دوباره دست به ابرو میشی؟!... و من، تسلیم تر از آنم که نگاه غضب آلوده و متعصبی تحویلش دهم. دانه های ابرو را پس از مدتی باز میان انگشت هام پیدا می کنم. این‌بار، محکم اند و با این حال، با اندک فشاری پوستم را جا زده اند و زمین افتاده اند.جای تعجب نیست؛ حتی خود من هم اگر ریشه داشتم، ترجیحم بر کنده شدن و بر باد افتادن بود تا خاکی که درد را میان آوند هایم به جریان بیندازد...آهنگی خارجی با نام someone you loved در سرم می خواند. همان که در خیالم تحریمش کرده بودم. و جای حرف زدن با همه آن آشنا ها دارم پیام های غزاله را جواب می دهم. همان که اورا نیز تحریم کرده بودم. تنها نیستم. کنارم گربه ای نشسته از جنس شیشه. شفاف است و نور را از خود عبور می دهد. شفاف است و به وضوح روز تولد ۶ ساله‌گی ام را برایم تداعی می کند. شفاف است و دروغ نمی گوید که خاطرات دوست داشته شدنم را روایت می کند. دروغ نمی گوید! حقیقت است اینکه من روز های زیادی را کنار آنها خندیده ام و خوشبخت بوده ام. آنهایی که حالا صدای خنده شان از توی هال می آید. و دروغ نیست اینکه آنها هنوز هم باهم می خندند و خوشبخت اند. حالا یک من هم کم باشد، چیزی عوض نمی شود.خواننده با صدای خش دار شده اش داد می زند:I need somebody to knowو ابرو هایم می ریزند. مانند خزانی از پاییز. یا بارانی از بهار؛ منتهی خشک و بی هیچ زیبایی.می دانم پیدا نمی شود.گربه کریستالی؛ دوستی که در تولد ۶ سالگی هدیه اش گرفتم.منتظرش نیستم.WhiteLogWhiteLogThu, 21 Aug 2025 00:03:16 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/سیاه-از-دل-تنگی-سفید-از-هیجان-x6hoccwqxneg۲۵ مرداد ۰۴امروز سیاه و سفید بود. روزم قرار بود خوب شروع شه که نشد. حجمه ی افسوس و حسرت، و یه دلِ تنگ از روز های خوب گذشته، برای چندمین بار، بین عکس و فیلم ها غرقم کردن و حالم هی رو به بدتری می رفت... تا جایی که پشت پنجره اتاق، رو به کبوتر ها یکی دو تا گریه نصفه و نیمه کردم تا بلکه حالم رو بشوره و ببره... مامان سرما خورده و صداش بدجور گرفته. به خاطر حالش قرار شد من ۳ کیلو و نیم آلبالویی که بابا دیروز خریده بود رو پاک کنم. ینی از از چوب و برگ جداشون کنم. اولش حسابی عصبی شدم. تو اون حال مزخرف مگه میشد کاری کنی؟! ولی بعد تسلیمانه رفتم سراغش. ایرپاد گذاشتم و تمام مدت گوشم به پلی‌لیست بود. چون دستم کثیف شده بود فقط توانایی داشتم یکی یکی آهنگ ها رو جابه جا شم. و حرکتی که زدم تصمیم گرفتم هر فایل صوتی که اومد رو گوش بدم. اوضاع جالبی شده بود! مثلا از ی موسیقی می رفت یه دعا پخش می‌شد و حتی فایل صوتی درس سلامت و بهداشت که برا سال کنکورم بود رو هم گوش دادم! آلبالو ها تموم شد. نهار خوردیم و بعد حورا زنگ زد تا برا فردا هماهنگی کنیم. بعد از اون مدتی خوابیدم. بیدار که شدم حالم یکم بهتر بود. فردا قراره تولد سنا رو بلخره بگیریممم! حوالی ۷ بود که شروع کردم ایده ای که براش داشتم رو عملی کنمم. ایرپاد رو گذاشتم و یکی یکی اونایی که با سنا خاطره مشترک داشت رو گوش می دادم و براش ماکت آشغال آدامس می ساختم:)) ۱۹ تا کاغذ کوچیک رو درست شبیه کلکسیون خودش درست کردم و تو هر کدوم یه عدد؛ از یک تا ۱۹ و یک حرف مشترک بین من و سنا درمورد اون عدد. چهارتا آشغال آدامس هم که مونده بود، دایره سنا ن رو توش کشیدممم. پروسه این حرکت تا حدود ۱۰ شب طول کشید ولی حساااابیییی ذوق زده بودم و حالم خوب شده بود:) کاردستی درست کردن و سر و کار داشتن با کاغذ و قیچی و مدادرنگی از خردسالی حال منو خوب کردن تا خود حالا!خلاصه که امیدوارم فردا خوب بگذره و سنا خوشحال بشه! صد بار توی ذهنم واکنشش رو تصور کردم:))راستی! غزاله جواب پیاممو داد. اما حتی نگاه هم نکردم...دنیای عجیبی داریم! روزاش عجیب تر...این کلکسیون سناست از کاغذ های آدامس، که طی یک سال تحصیلی جمع آوری شدو اینم حاصل زحمتی ک ما کشیدیم! خودم که باهاش حسابی حال کرده بودم:)WhiteLogWhiteLogSun, 17 Aug 2025 18:38:51 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/آب-گوشت-مامان-دو-تا-گریه-tidl4ujc6jin۲۴ مرداد ۰۴ صدای جومونگ رو بلند و بلند تر می کنم، تا جای داستان های تو سرم رو بگیره. امروز طوبی اینا برای نهار اومدن اینجا و مامان آبگوشت درست کرد. اگر عصر اینطوری نمیشد، امروز روز خوبی بود. عصر، همین که از خواب بلند شدم خبر رسید ک تراز کنکور تیر اومده. رفتم نگا کردم:۸۸۹۱حالم بد شد و رفتم پشت پنجره و دو تا گریه کردم. واحد گریه کردن برای من، اشکه. دو تا گریه کردم و تلاش کردم یه جوری جمع و جورش کنم. اومدم توی حال، چایی خوردم، و تلوزیون رو با صدای هرچی بلندتر روشن کردم. بابا صدام کرد و گفتم که دیدمش. مامان شروع کرد به توجیه کردن که ما می دونستیم همین میشه و ... دیگه دلم نمیخواست کسی درموردش چیزی بگه. کاش همه جا ساکت میشد تا جومونگم رو ببینم. بهرحال، اتفاق افتاد و تموم شد.اینم از این.WhiteLogWhiteLogFri, 15 Aug 2025 23:27:03 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/بزم-عزا-رها-کردن-به-گمونم-rlako4lk06i2۲۳ مرداد ۰۴امروز روز اربعین بود. سر ظهری رفتیم روضه. به قدری شلوغ بود و اکسیژن کم بود که بادبزن از دستم نمیفتاد. مریم ش رم دیدم. جالبه که من انقدر این بشرو همه جا می بینم! بعدش اومدیم خونه و بعد از نهار، از خستگی زیاد خوابیدمم. بیدار که شدم، حوالی عصر حورا زنگ زد تا درباره هماهنگی یکشنبه حرف بزنیم. دلم براش تنگ شده بود. بین بحث اینکه بگیم کیا بیان، بحث غزاله شد. گفت که توی اینستا پیام داده بهش و اونم جواب داده. بهش گفتم پیام منو سین نزده؛ گفت تو تلگرام که پیامای اونم سین نمیزنه! رفت رو مخم! دیگه اصن مهم نیست که جوابمو بده یا نده. می دونی، انگار تصمیم گرفتن به فراموشی و رها کردن، بهتر از اینه که یه چیزی ته ذهنت بمونه...احتمالا با بچها یکشنبه تولد سنا ن رو بگیریم، اونم بعد از یک ماه کامل! راستی پیج قبلی ویرگولم رو پاک کردم تا یه صفحه جدید بزنم؛ یه صفحه با عنوان: WhiteLog !WhiteLogWhiteLogFri, 15 Aug 2025 21:07:02 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/برای-هیچ-پیِ-سپیدی-در-شبی-که-سیاهه-z7yvkfkirn9x۲۲ مرداد ۰۴امیرعلی ق توی یکی از استوریاش گفته بود: یه روزاییم برای هیچ کاری نکردنه. و گویا امروز من هم، برای همین بود. خوابیدم، ناهار خوردم، جومونگ دیدم، و وقتی که برق رفت دو قسمت فصل ۲ سیلو رو دیدم. و کلی زمان تلف شده که تو اینستا گذشت! از شب هم که دیگه نگم... شهاب بارون بود انگار؛ ولی از پنجره اتاق من که حتی ستاره های معمولی هم به زور پیدا بودن؛ چه برسه به شهاب! آره... تو سیاهیِ تاریک آسمون شب، دنبال سپیدیِ دنباله داری می گشتم که ثمره ای... نمیگم نداشت؛ منتظر موندن بی ثمر نیست؛ حتی اگه گم کردت رو پیدا نکرده باشی، باز هم نگه داشتن امید مقدسه... غزاله هم جواب نداد، البته تا الان. تو دلم باز دارم افسوس توخالی می‌خورم... حس عجیبیه؛ وسط سیاهی شب؛ منتظر سپیدی نشستن!- از اتاق ادبیات اشاره شد: انقدر پی سپیدی منتظر میشینی، که دست آخر میون مو های سرت پیداش میشه!WhiteLogWhiteLogFri, 15 Aug 2025 21:01:44 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/اعصاب-گرمازده-دل-رو-به-دریا-زدن-t34ax9etcxix۲۱ مرداد ۰۴امروز حوالی ۱۱ و نیم تا ۱۲ بیدار شدم و حدود ۳ با مامان رفتیم خرید. با مترو رفتن اونم تو گرمای سر ظهر و پیاده روی، ازم یک سگِ عصبانی ساخته بود و هرلحظه میخواستم به یک نفر فحش بدم و کسی رو گاز بگیرم.ولی خداروشکر به خریدم رسیدیم و بعد با مترو برگشتیم؛و طی یک تصمیم ناگهانی قرار شد از لوازم قنادی نزدیک خونه بستنی دستگاهی بگیریم:)با اینکه زیاد خسته بودیم و خععلی زیاد تر گرمازده از گرمای هوا؛ ولی خعلی چسبید!واقعا جالب بود...وقتی رسیدیم خونه حدود نیم ساعتی خوابیدم؛توی خوابم داشتم یک دختری تحت عنوان غزل رو میخوابوندم تو صورتش. یکی از ضربه ها اونقدر شدید بود که دستم رو هوا اومد بالا و از خواب پریدم! وضعیت خنده داری بود!شب هم قضیه رو به پرنیان گفتم و باهم به تحلیل ماجرا نشستیم. راستی! تولد ثنا و غزاله فرداست. و طی اقدامی دل‌به‌دریا‌زنانه، به غزاله پیام دادم. به ثنا هم همینطور. تا ببینیم فردا چی پیش میاد . . .WhiteLogWhiteLogFri, 15 Aug 2025 20:55:41 +0330https://virgool.ir/@ftm.sanap.0786/راه-رهایی-دیوار-پر-از-قاب-عکس-stnsx06fthdq۲۰ مرداد ۰۴امروز به یک درک مهم رسیدم؛راه رهایی از افسردگی، از فکرای آزار دهنده و اشک‌آور، راهِ پرت کردن حواس، شاید اسم دیگه‌ش فرار، همه و همش، کار کردنه! کار کردن و سرشلوغ بودن در حد مرگ! این شد که امروز به انتخاب خودم رفتم ظرف های مهمونی دیروز رو تنهایی شستم و حینش هم پادکست رخ رو گوش دادم. واقعا خسته شدم، انگشت هام چروک شدن و کمرم درد گرفت، ولی خوب بود و خوشحال بودم! ساعت ۴ با بابا رفتم ختم پدر معلمم. ختم؛ اونم تنهایی! تجربه جدیدی بود... به گمونم دارم آدم بزرگ بودن رو یاد می گیرم...ساعت ۵ با خاله و دخترخالم رفتیم کافه عمارت بهرامی. برعکس اسمش، جای قشنگی بود. آب هندونه با نعناع خوردم و گلت توت فرنگی. کلی هم عکس از خاله و دخترخاله گرفتم. و یک چیز دیگه...دخترخاله قایمکی بهم گفت برادرش دوستی داره تحت عنوان غزل خانوم، که البته کنار اسمشون یه قلب هم هست. مثل اینکه باهمن. بحث داغی بین من و دخترخاله بود و راستشو بخواین به هیجان آوردتم! ولی وقتی به عمق ماجرا فکر میکنم میخوام دیوونه شم. میگفت عکسشونم تو گوشی برادر دیده...نمیدونم چرا از همین الان انقد از دست این غزل خانوم شاکی ام. چه ربطی به من داره آخه. ولی عمیقا براش ناراحتم، بیشتر از ناراحت بهم ریخته... ما باهم بزرگ شدیم، نمی تونم یادم بره اون همه خاطره رو! دلم نمیخواست اینجوری بشه و به اینجا برسه... این در حالیه که واقعا هیچ درصدی هم بهم مربوط نیست و...عجیبه! من نمی دونم چرا این خاطرات برای من انقدر مهمن؛ اگر زندگیم یه اتاق باشه، انگار دیواراش تماما پر شده باشه از قاب عکس؛ از بچگی تاا خود حالا. قاب عکس خاطرات، و صاحبانشون که بععضی هاشون فقط هر از گاهی خاک می گیرن...آره خلاصه.WhiteLogWhiteLogFri, 15 Aug 2025 20:46:23 +0330