https://virgool.ir/feed/@ftashakori81وجودی در میان عدم....fa2026-11-12 15:22:14https://files.virgool.ir/upload/users/88702/avatar/j0CKeh.pnghttps://virgool.ir/@ftashakori81https://virgool.ir/@ftashakori81/شاید-عشق-jia4ofq1b9l0شاید سکوت....سکوت شاید...سکوت شاید ما را عاقل تر کند...لبخند هم چاشنی اش شود چرا که نه؟ چرا احساس نباشد؟ چرا احساس خوب نباشد؟ چرا احساس خوب بودن نباشد؟ چرا هر لحظه نخواهیم که خود را ببخشیم؟ ما خود را خواهیم بخشید...ما خود را در خود ما خود را در چشم های آن دیگری ها خواهیم بخشید...ما سحر را خواهیم دید...دل میگوید سحر دور نیست...امروز اینجا آهنگی نو نواخته میشود... سیپده هم ماندنیست...بهار خواهد ماند..عشق خواهد بود...نفس خواهیم کشید....دستانمان را بالا خواهیم آورد و از برای زندگی کفی جانانه خواهیم زد...ما نمیتوانیم با لحظه پیکار کنیم...ما فقط آن را تماشا میکنیم و این هم حتی میتواند زیبا باشد....من لبخند خواهم زد و لبخند مرا شاید تنها خودم تماشا کنم اما دوستش دارم من لبخندم را دوست دارم مهم نیست پرستیدنی باشد یا نه چون این یک سرخوشی است از برای من...شاید حتی این مرا مست میکند... شاید این هم این فردای من باشد...شاید هم این باشد فردای من.... فردایم را دوست دارم...اما به گمانم حال را ترجیح خواهم داد...این است بی زمانی زمان من...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriSun, 24 May 2020 01:21:03 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/تضاد-krzi7unbi95uتضاد از آن جایی وارد میشود که مرگ زنده می شود و زندگی می میرد...پیچیدگی در اوج کلمات تاریکی که خود را میان آرایه ها پیچیده اند...کلماتی که تاب میخورند و هر روز بخشی از وجودمان را تقدیم عدم می کنند...لبخند و اشکمان درست آنجا کنار یکدیگر ایستاده اند...دست در دست هم...تا یک روز نگاه هایمان از جنس بغض باشد و روز دیگر در پرتو دیوانگی بدویم تاریکی هم آنجاست...درست روبروی روشنا..... تاریکی غرقم میکند و روشنایی دستانم را آنچنان محکم میگیرد که نور میشوم....من سادگی را دوست...پیچیدگی را دوست تر دارم...درست مانند هستی و نیستی وجود یک خاطره در ذهن هایمان... که گاهی خوشحالِ فراموش شدنش میخندیم...و گاهی...از برای نبودش اشک میریزیم... ما دستانمان را نثار باد های پاییزی کرده ایم...تا دست های زیادی را نجات دهد...ما روحمان را به عدم داده ایم که یک روز به هستی حقیقی مان برسیم... ما افکار را هرچند پوچ بغل گرفته ایم تا روزی برسد آنچنان در آغوش قلب...آروزهای مارا شاید تضادمان عملی کرد...ما که کاری برای خودمان نکردیم...شاید این بار تاریکی و روشنایی باهم در آمیختند و مارا از گرداب درونمان نجاتمان دادند... فیروزه ای هست...خاکستری شاید بیشتر... سفید هست...سیاه اما بیشتر...چیزی که مهم است اتحاد میان تضاد است...درست وقتی گمان میبری افکارت پوچ و بی معنیست...باران سنگ را حل میکند و آب آتش را نوازش میکند...ما شاید ذهنمان نیستیم...ما شاید تضاد هایمان بوده ایم... شاید آن لحظه ای بوده ایم که خنده هایمان به اشک مبدل میشوند یا شاید حتی آن روزی که مرگ دیدیم و زنده ماندیم...ما شاید پرنده ای بودیم که بال هایش بسته اما در تنفس آزادی به سرمیبرد...ما شاید تنها... اما قفس نبوده...نیستیم...ما شاید آشناییم با درد اما با عشق هم بیگانه نیستیم...میدانی؟ شاید غنچه را هم روزی طوفان با خود آورده بود... شاید ما ...ما شاید از عدم آمده ایم تا باشیم و هستی را در تفاوت های دوست داشتنی مان جشن بگیریم... میدانی؟ من فکر میکنم احساس هم روزی از منطق زاده شد...شاید فلسفه هم معشوقه ی هیچ بود...کسی چه میداند...شاید آسمان هم روزی زیر زمین بود...یا زمین در دل آسمان...کسی نمیداند... شاید آخرین غریبه بود که عشقی ابدی را ساخت... خیلی هایمان غریبه ایم...آشنا نمیشناسیم و غریبه را هم....اما خورشید هنوز دلیل روشنایی مهتاب است... اما سکوت هنوز کلی حرف دارد...چه کسی میگوید که تنهایی تنهاست؟ چه کسی میگوید که دشمن، به دشگنی مانده است؟من آرامش را در دل ترس...عشق را در دل نفرت... آواز را در دل بی صدایی...جسم را در جان روح... و زندگی را آنجا درست در آغوش مرگ یافتم...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriTue, 05 May 2020 20:51:38 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/اشک-و-خون-g2ztgabqxfceچشمان ساکتم خیره به مرگ...که بیشتر از همیشه رنگ و لعابش را نشان این و آن میداد...مرگ با درد نقشه ای تازه کشیده بودند...درد خسته میکرد... می رنجاند... شکنجه میداد...تا جایی در تو رخنه میکرد که مرگ را رویا ببینی و برای یک آن مردن را فریاد بزنی... متن هایم قفل صندوقچه ای بود...شاید هم سوزانده بودمشان...اما ترجیح میدادم اینگونه فکر کنم...که روزی کسی...شاید جایی پیدایشان کند...اینبار با صدای بلند بخواندشان...گریه میکنی... اما فقط اشک هایت این گریه را با تو شریک نیستند... یک وقت هایی اشک از جای جایت جاری میشود... یک وقت هایی دل گریه میکند...یک وقت هایی اشک از آن ذهن است...یک وقت هایی حتی لبخند اشک میریزد....و چشم... اینبار اما هر قطره ات از خون اشک ریزان است...و تو در حالی که میان قطرات اشک و خون حل میشوی به خیال راه نجاتی ابر هارا صدا میکنی...شاید گریه ی ابرها حالت را خوب کند... شاید باران آمد و تورا هم شست...بی درد...در چند لحظه ی کوتاه...باران اما خواب بود...خوابیده بود تا اینبار چشمان خیس تو پژمرده را تازه سازد...دیگر باران هم نمی فهمید...تو از سبز تر کردن جهانشان با اشک های تمام ناشدنی ات خوشحال نخواهی شد...تمام خواهی شد...و درد آن است...هنگام شکرگذاری نعمت های سبزشان به زیر ابر های خواب میروند... برای سپاس...آه سپاس...سپاس از آنکه مرا به مرگ میکشانید پیش از آنکه متن های بیشتری را پاره کنم...من تلالو خورشید را انکار نمیکنم...اما سیاهی شب را هم به خوبی به خاطر سپرده ام...تا فراموشی مرا خاک نکند و به یاد بیاورم مهتاب های خاموشی که تنها تر از خودم یک فنجان دیگر قهوه مینوشیدم... من همچنان آواره در خانه ام قدم میزنم تا پیکی خبر آورد که چگونه چشمانم را از اشک...روحم را از مهربانی بخشکانم...؟ تا اینکه ناچار به مهمانی آه رفتم...باید آه میکشیدم...تا آهم جهان را طی کند... خبر دیوانگی ام را پخش کند...شاید هم خبر مرگم را.. شاید هم این آه ندای مرگم باشد...یا فاتحه ای که خودم پیش از اتمام برای خودش فرستاده باشد...آهم بلند بود...و تمامی نداشت...داشتم به اندازه ی تمام سال هایی که تلخی جهان را به هوای شیرینی بعدش به من چپانده بودند آه میکشیدم...آه آخر آتش شد... شعله کشید...اما در درون خودم...مرا سوزاند... و حتی اشک و خونم را...مرا سوزاند و زمزمه کرد: مهم نیست چندبار آه میکشی...کجا زار میزنی...و تا چه اندازه دل جهان را به سوز می آوری...کافیست ساعت را نگاه کنی...ساعت به همان مانده است....کافیست به آینه نگاه کنی...چشمهایت از همیشه خیس ترند...! و رفت... و رفت...دست هایم را بالا آوردم... هنوز قد دست هایم به کوتاه ترین درخت آن حوالی نمیرسید... کوچک شده بودم...شاید هم جهان بزرگ شده بود و من کوچک مانده بودم! یک کوچک پیر...!روزی کسی را دیدم که ستاره هارا نذر میکرد...از او پرسیدم: مگر ستاره هارا هم میتوان به دیگران بخشید؟ گفت:آری...شاید تنها در این صورت باشد که مردم به یاد ستاره ها بیفتند...شاید تنها در این صورت باشد که سرها به سوی آسمان بازگردند...یک ستاره هم برای تو...آن ستاره ای که نورش هیچ دیده نمیشود...شاید به این خاطر که دنبالش باشی و یک روز درخشانی نور آن را درون قلبت بیابی...روز شد و خورشید در تلاش بود تا خود را به یاد آدمیان آورد...مثل تمام عناصر دیگر که ممکن است خیال کنیم تنها ما هستیم که به آنها نیاز و توجه داریم... انعکاس های موازی اش در سقف خانه ای ساخته بودند از برای خیالبافی هایم...و پرندگان با نوایی که هر روز هست و تکراری نمیشود....قصدشان بر آن بود تا سمفونی صبح مرا در قلبم حک کنند... مثل هر صبح دیگر... که خاطره هایش ماند... هرچند فراموش شده باشد...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriTue, 21 Apr 2020 17:56:09 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/دیروز-pffujgcuyailدیروز دنیا به خانه ام آمده بود...آمده بود تا آسمان را پس بگیرد...آمده بود تا نگاه هایم را از آبی اش خالی تر کند...آمده بود رنگین کمان را محال کند...آمده بود از برای قطع یک دنباله دار...باران سیل شد...به یکباره... سکوت بوته ای شد بر لبان همواره جاری ام... لبخند کوله بارش را بست...و دیگر هرگز ساعتی کوک بی خیالی نشد...همه جا بوی فرار میداد... بوی تبعید...بوی تنفس نفس های کهنه ی دیروز... شعر بوی نا گرفته بود...تکرار به تدریج بدان رخنه میکرد...سعی بر پنهان روحش داشت...غافل که روح مرده اش سالها پیش قربانی خاطرات شده بود... اشک هایش نسار لحظه های آخر اطلسی شد... گلدان ها شکست...فیروزه ها خاکستری شد... رنگ کمیاب...سبز نایاب گشت...کاستی های کهنه، دیوار ذهن را مخروبه ساخت...کوزه ی سفالی را تنها کینه پر کرد...پنجره خالی شد...آینه در خود شکست.. فنجان قهوه را خاک نشست...خاک اما شد قبر آسمان...ساعت به دیروز ماند...دیروز به خیال قبر آینده...هندسه میان خلاء گم شد...شاید...آرزو را باد برد...دیگر بالا به قله نمیرسید...کوه هم شاید زیر اقیانوس اشک خوابیده بود...نگاه کور شده بود... عشق زمین گیر...ترس میان لرزش انگشتان دست خندید...زندان خودش را هم دربند کرد... میله بود...سنگ بود...آهن بود... سخت بود...سیاه و سخت... زخم می آمد و می رفت...سرچشمه ی دریای خون اما جای دیگری بود...شاید از وقتی که قلب هرکدامشان در مشت دیگری فشرده می شد... 'از وقتی که روح را به مزایده گذاشتند و نصیب مرگ شد'...سایه زیاد شد...سایه های ناتمام دروغ که نور می دزدد...سرد می کند... آرامش یک روز تولد بود... آن روز اما مردن گویی معنای آرامیدن گشته بود...سیاهی آمیخته ی صبح...شعر آمیخته ی انزوا... پرواز آمیخته ی سقوط...خیال در زنجیر سرکوب... مرداب قاتل نیلوفر...و زندگی زیر گرمای جهنم به خواب رفته بود!Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriSun, 05 Apr 2020 08:03:32 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/امّا-ht2botxh5usnدستام یخ کردن...من یه لیوان چایی لازم دارم... اما نه من فنجون قهوه مو همیشه بدون شکر میخورم!دلم هوس یه پاییزو کرده...اما بهار دوست داشتنیه من نباید زیر شکوفه های درد خفه می شد... دستام یخ ‌زده...من باید یه آتیش درس کنم...اما امشب بیشتر از همیشه برف میبارید... برفو دوس دارم... دستام سرده...بیشتر از همیشه...من واسه خودم یه بچگی سفارش دادم اما دعا میکنم پیر شی میدونی؟ باید بزرگ شد و تجربه کرد...‌ دستام یخ زدن...من باید از اینجا برم...این اطراف یکی زمستونو زندانی کرده....اما من باید بمونم...من باید عاشق زندانم بمونم...عاشق زندانیای سرد...دستام یخ کردن...من باید بیدار بمونم... امشب یا هرروز...اما دارم خواب میبینم... یه کابوس دوست داشتنی!دستای من سردشونه...شاید چون دیگه شعرام قافیه ندارن...اما هرگز شعری ننوشتم با اینکه عاشقشونم میدونی؟دستام یخ زدن...شاید وقت مرگم رسیده...اما من دارم اونو زندگی میکنم...من دارم مرگو زندگی میکنم!دستام یخ کردن...به گمونم ساعت خوابش برده...اما عقربه هاش انگار سریع تر از قبل شدن... هی! ساعت چرا خسته نمیشه؟دستام سردشونه...من یه عالمه حرف دارم شاید زیر تنگ ماهی قرمزی که نیست...اما من عاشق سکوتیَم که خودشو از آیینه تو چشام میبینه...دستام سردشونه...یه نور ناامیدی رو میبینم... اما امید تنها چیزیه که به چشمم میاد...دستام سردن...اما بیشتر از اون این قلبمه که داره آتیش میگیره...اینجا سرده...من دارم از بین میرم... من دارم میسوزم...یه دنیا سردشه شاید...اما میدونی؟ انگار کسی اینجا نیست!!Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriWed, 01 Apr 2020 07:36:23 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/صدای-گذرای-یک-قلب-yutnoy1l4xmiیک دو سالی بشود شاید خود را ترکیب بی خیالی کرده ام...بس دل را به دریای بی رنگ بی حواسی زده ام که احساس را اینبار حسابی از خود رنجانده... دور گشته ام...دور گشته ام از نور های تاریکِ شب هنگام که چشم هایت را نوازش می دهد تنها برای خواب...برای مرگ کوتاهی که بخشی از زندگیست... چه میدانم...دیاریست خود را درگیر چنین و چنان کرده ام...گرچه از روحم فقط باران تراوش میشود... من ولی خود را از آن دریا دریغ کرده ام...نشسته ام به پای ماهی های مرده ای که از آب آمده اند تا به خاک افتند...آمده اند تورشان کنند...آمده اند از برای مرگ...آمده اند فصلشان که شد نفسشان را ببرند... 'اگر نفس میکشیدند'...ایستاده بودم بر سرِ سر های بریده شان...نفس هایشان را دیگر نمی شنیدم... رفتم...راستش از من دیگر برایشان آبی گرم نمیشد... معلوم نبود تا کی دوام این سرما را تاب بیاورم... صدایم یواش می پیچید میان سمفونی طولانی باد... آرام می گرفتم...شاخه ها اما نه...پنجره اما هرگز... گفتند تمام میشود...گفتم خوب میشود...از همان خوب هایی که آهت را می دهد دست باد... جایش یک نفس راحت نثار خاطرت میکند...از همان خوب هایی که خوب میکند جای زخم های کهنه ی قدیمی را...از همان خوب هایی که باران می آورد... خاطرات خاکستری را میشوید از خیالت... از همان خوب ها...راستش از همان خواب های خوب ...گاها گریه ام میگیرد...به یاد همه ی لحظه هایی که برای من بودند و من هرگز لحظه ندیدمشان... گریه ام می گیرد از ساعاتی که فراموش، قفل شده اند میان خاطرات تاریکم...آرزو میکنم دوباره بسازمشان... تا دوباره در آنها فرو روم....هرچند کوتاه... نشد...نتواستم خیانتِ زمان را در پس عقربه ها متوقف سازم...چه بسا سکوت بهتر بود...سکوت و کمی خیال بی خیالی...که شاید خواب...که شاید یک خواب خوب....که شاید یک عمر مرگ...مرا به یاد آورد...که شاید به یاد آورم خاطراتی پرت را که در گوشه های زندگانی کوچکم جاری شده بودند... که شاید به یاد آورم آرزو را... به یاد آورم پرواز را... که پرنده نبوده...نیستم... اما عجیب پروانگی ها کرده ام... که باید به یاد بیاورم... حتی اگر دیر...حتی اگر خواب...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriTue, 31 Mar 2020 01:09:36 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/بیداری-زمان-t8kacwxlzokzکاجا رو دوس دارم...ابرا رو...یا فرشته هایی که لباس سفید نپوشیدن...مهتابی رو دوس دارم اگه سوخته باشه...شاید یه رز پژمرده یا یه زنبق خشک... نمیدونم...من تصور مرده ی مردمم که دیگه فقط زیر دست و پا نیست... هی تکلیف دوس داشتنای من چی میشه؟... اگه اونا زیادی تاریکن پاشو چراغو روشن کن رفیق!! من آهنگای زیادی دارم که لازمه بهشون گوش بدم... هی!! تو فک میکنی واسه کدومشون مهم ترم؟ آهنگام یا سقف نم زده ی اتاق؟ آخه هروقت اون لعتیا تو گوشم میپیچن منو سقف بدجوری باهم خلوت میکنیم! امیدوارم صدامو بشنوی وقتی دارم داد میزنم 'من دیگه جمله ای پیدا نمیکنم'...خودتونو نجات بدین...دنیا دیگه مارو خواب نمیبینه...آهای! نظرتون راجع به چنتا فنجون قهوه ی سنگین چیه؟ ما ازین به بعد قراره بیداری وحشتناک زمان باشیم...بیاین دعا کنیم بچگی پیدامون کنه...ما لیاقت دوباره آرزو کردنو داریم...ما لیاقت آبنبات چوبیای دکه ای رو داریم...ما لیاقت شعرای احمقانه ی باحال بچگیمونو داریم... هی! من قسم میخورم بچگی کنم... اونا اینو نمیشنون...اونا قراره فقط خاکمون کنن... این اصن سخت نیس...شاید فقط چنتا نامه ی اداری که مردنمون اونقدرام ظالمانه بنظر نیاد! هی! من یه کلمه دارم...من دارم اونو فراموش میکنم!اما فقط میخوام سر قبرم نوشته شه...هی!من شنیدم قبری ندارم...میخوام بهم بگین با کلمه هایی که قبل مردنم سراغم میان باید چه غلطی کنم؟اونا سنگینن... میشنوین؟ من اونا رو زیر خاک نمیبرم...من کنارِ استعاره های نگفتم نمیخوابم...اونا منو بیشتر از مردن میترسونن...هی! انگار کتاب کردنشونم فقط مثه سوزوندنشونه...هی! کسی اینجارو میبینه؟ من صدای خسته ی پیش از مرگ...من نوای نوشته شده ی درد....من تکرار...من تکرار....من تکرار یک سکوت مطلق شبانه خواهم ماند...و چه کسی این را خواهد فهمید؟ شاید تنها قاب های دیوار یک اتاق... نمیدانم چرا...نمیدانم چرا دیگر دیر میرسم از برای خداحافظی های مفصلشان...میترسم روز رفتنم دیر برسم...پیش از خداحافظی قطار رفته باشد... میترسم جا بمانم از خودم...بی آنکه دستی تکان دهم قطار رفته باشد...بی شک آن روز بی جان سراغ پسرکی را میگیرم که اولین کفشم را برق انداخته بود...از او خواهم خواست کفش های واکس زده ام را پیش چشمان زمینی ها آویزان کند... من احساس بی جان یک لحظه ام...فیلنامه ی حضور مرا مادرم پیش از رفتنش از بر بود...منطقی نداشتم برای نمایش دادن...احساسم را اما لحظه های نهایی دانه ی پرنده ها خواهم کرد...شعر نمیخوانم...داستان شاید...آن هم وقتی خواب رفته باشم...من پیش از رفتن باز آنها را خواهم خواند...گرچه آنها بسیار پیش از این مرا خوانده بودند...همه ی آنهایی که اکنون حتی رنگ جوهره ی جانم را سپار دست باد کرده اند....خسته مینویسم...خواب سال ها پیش مرا در آغوش کشیده بود...به گمانم اگر مرگ همپایه ی خواب بماند...بیشتر از پیش صدای سوت قطار به گوش میرسد...قطار هایی که مسافر هایشان را اشک بدرقه میکند...قطار هایی که خواهند رفت...و کجای راه بی انتهایش را حتی ریل هم نمیداند...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriMon, 30 Mar 2020 20:52:00 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/یک-شکسته-fotys1nu186wسرهایشان را خواهند بست...سرهایی پر از خون... و خون های جاری شده از درد که بویشان را زیر دستمال سفید تمیزی پنهان کرده اند... بوی مرگ میدهند...خون ها، دردها، و حتی سرهایی که دیگر تاب معنی نمی آورند...از او دیگر چیزی نوشته نمیشود...به گمانم دست هایش را هم گچ گرفته اند...زبانش سست شده...کلمه ها را گم میکند... چشم هایش گویی زیر خروار ها خاک خوابیده اند... و گوش هایش ساکت تر از همیشه...به خیال تنهایی خیابان های شلوغ را سپری میکند... او تکرار یک مرگ نیست...او زندگی هم نمیتواند باشد ...او درامی غم انگیز از یک موجود تراریخته...یا شاید تنها نوازش کلمه زیر باران باشد... تعریف او سخت است...زیرا او خود تعریف است... او از دل سادگی آمده تا دیگران با ابهام زیر تابوتِ خالی اش را بگیرند....او هرگز به دنیا نیامده بود... پس هرگز دلش رضا نمیداد کفن پیچ، زیر تابوت تاریک ابهام، به استقبال تعریف مرگ رود... جمله هایش یک روز او را بی دلیل غرق میکرد... جمله های طولانی سرد...از همان هایی که گمان میبری دیوانه ای افعال و نقطه هایش را پاک... پاک کرده است...سال ها پیش...سال ها پیش یک دست و پاشکسته مرا آموخت کتاب هایت را زیر باران بخوان...مرا آموخت پیش از آنکه جمله هایت را اسیر کاغذ گردانی شایسته آن است زیر شعله های آتش خفه شان کنی...من از ناشناسی ناقص آموختم نقص ها آمده اند تا بمانند...اگر ما تاب این جاری شدن میان صخره های سنگ را نداریم...همان بهتر که قطره بمانیم! گل آلود شویم... همان بهتر اگر زیر پا له شویم... من امروز یک دست و پا شکسته ام...هم دست و پا شکسته مینویسم...هم دست و پا شکسته خواهم مرد...مرا روزی بی توان خواهی خواند...شاید امروز حتی مرا نشناسی ام....یک روز اما بی توان خواهم گشت رو به روی چشم های گستاخ آسمان...روزی اما زیر پا له خواهم گشت...روزی که بگویند مرگ او را با خود مرده است...روزی که روحم را کنار جسم برهنه ام عمیق دفن کنند...آن روز من بی توان خواهم گشت...آن روز تو مرا خواهی شناخت...چراکه یاد من در پایانی تلخ در یاد جهانیان گره خواهد خورد...یک روز تو مرا خواهی شناخت...خواهی آمد و روح مرا پیدا خواهی کرد...روحی که در تقلای آزادی ناچار شکسته است...اما تو مرا التیام خواهی داد...هرچند نام مرا تنها از روی قبر خواهی خواند...اما می دانی؟ قلب نخواهد مرد...این را بخاطر بیاور و عاشقم بمان... حتی اگر من یک ناشناس... حتی اگر من یک دست و پا شکسته بودم... Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriMon, 30 Mar 2020 20:22:45 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/یک-شکسته-rnrdrtjvsuudو هرگز در آنجا آهنگی نواخته نشد...لمس بود... گاهی خودش بر خودش سنگینی میکرد...گاهاً وجدان به سراغش می آمد با جملاتی تکراری....با تمام گناه های حس نشده که قلبش را همچون دریچه ای اندوخته از سیاهی ساخته بود...او عاشق کتاب هایی بود که هرگز ننوشته بود...او عاشق دیار خود بود... عاشق زندانی که حتی خودش هم در آن جا نمیگرفت...چه برسد به قلب های شکسته ی دیگری ها...تعریفش ساده بود...یک روز فاصله آمد که او را از خودش باز پس بگیرد...و او در کمال ناباوری زمان خودش را بخشید به فاصله...یا شاید تمام فاصله های موجود...از آن پس او یک فاصله بود...فاصله ای نامشخص که دوری می آورد...دوری می انداخت... حتی میان دو شاخه...حتی میان دو قطره اشک... انتظار می آورد...و درد...شاید... زمان برایش دیر نبود... شاید دیگر زمان را نمی دید...راستش او خود شبیه زمان شده بود...یا هرچیز دیگری که انتظار بیاورد... هر چیز دیگری که دوری را تحمیل احساس کند... می گذشت خیابان هایی را که روزی عاشقانه... در بدن انسان گونه ای تجربه کرده بودشان... راستش...راستش هنوز دلش برای چشم هایش تنگ می شد...چشم هایش تنها جایی بود که فراموش نمی شد...هرچند چیز زیادی از دیده هایش یادش نمانده بود...اما می دانست چشم های زیبایی داشت! این را یک بار پدرش گفته بود...فکر میکرد...شاید اگر چشم بیاید بنشیند سره جایش او هم برای چند لحظه ای فاصله را بببیند...خودش را ببیند...و دیگر فاصله ها را دور یا نزدیک...آرزو داشت بداند دلیل اینهمه تنفر چیست؟ چرا فاصله هایی که آن همه طول میکشند؛ تنها انزوا می آورند به تحفه از برای کوچه و خیابان؟ می خواست با چشم هایش بنویسد...اما آخر آن جا، میان فاصله ها، هرگز دل کسی برای چشم هایش تنگ نمیشد...شاید دلیلش این بود که 'چشم هرگز به فاصله بر نمی گشت'...او خوب می دانست که تا چه اندازه دور است...تنها خیال آرام او برای چند گذر، رد شدن از کویر های میانه بود...تا کمی جان بگیرد از این آرام...نیازش بود...کمی بی انتها... کمی خالی....یا شاید حتی کمی سکوت... می خواست از آن همه فاصله، فاصله بگیرد... می دانی؟ شهر خسته می کند...حتی اگر چشمی برای دیدن، گوشی برای شنیدن، یا دستی برای لمسِ اینهمه لمس نباشد... در تعریفش آمده بود هیچ حسی ندارد و نمی تواند تمام زندگی کوچکش را وقف اثبات کردن این ناممکن سازد...در سرش اضطراب بر آن بود که او با تمام بی انتهایش هرگز توان فلسفه ندارد...بدان فکر بود با منطق نداشته اش چه کند... از آسمان هر چه قدر هم به کویر باران می آمد...او چشم دیدن آن همه را نداشت...اما آرامش را خوب می فهمید... گرچه هزاران عدم در وجود عظیمش پیدا بود، اما عجیب آرامش می فهمید...دلش میخواست وقتی خودش را اهدای دنیا میکرد...دور از چشم تمام فاصله های عمیق یا مرتفع...چشم هایش را به یادگار نگه میداشت...همیشه عقیده ای در او جاری بود که آن را تا اعماق جان در خود حل می کرد...می فهمید... : چشم... آه چشم ها... کاش بیشتر می فهمیدمشان! گرچه آنها را حتی از روی نگاه هم نمی توان شناخت... من بار ها در گذشته ام آنها را لمس کرده ام... چه از دور و چه از نزدیک....هر بار در آینه ای دستی، به بودنشان افتخار می کردم...شاید اگر می دانستم روزی قرار است ناله ای از نبودشان سر دهم....هرگز به هنگام شب پلک های خسته ی خشک شده ام را به هم نزدیک نمی کردم....شاید اگر درد نبودشان را می دانستم...هرگز از خواب لذتی نمی بردم....و کاش... کاش و هزاران ای کاش....برای چشم هایی که به آسانی قربانی شدند...قربانی فاصله ها... کاش این ها...این مردم...کاش این شهر می دانست چشم،نگاه،پلک چه فاصله هایی را که تمام نمیکند... کاش می دانستند این چشم می تواند دورها را نزدیک آورد...این چشم است که احساس می آورد... احساس میشود... این چشم است که هرگز کم نمیشود... چشم است که گم نمی شود حتی میان فاصله ها...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriMon, 30 Mar 2020 06:26:07 +0430https://virgool.ir/@ftashakori81/روزی-من-fxp2d64ioi1aباید تصمیم بگیرم تصمیم برای تقسیم خودم به هزار تکه یا شاید حتی بیشتر به گمانم باید آنقدر تقسیم شوم تا دیگر ذره ای از من در هستی باقی نماند گرچهخوب میدانم من با روح من میشوم... این روح است که تکه تکه نمیشود... این روح است که با تقسیم کم نمی گردد بلکه بزرگ میشود رشد میکند...ولی باید بروم و ماندن را از این استخوان های شکستنی دریغ کنم...باید بیاموزم چگونه سلولهای مرده ی پوستم را به طبیعت اهدا کنم...باید خیلی سریع یعنی تا ماقبل از بنفشه غنچه های درونم را نشکفته رها کنم... نمیخواهم مرگ بنفشه را مرگ بنفشه ها را بیش از این نظاره گر باشم... ترجیحم بر آن است که ترحیمم با ترحم عده ای ماتم گرفتهبیمارستان و تیمارستان نگردد! تا روح عزیزم هر آن وقت که بخواهد از این توده ی سنگین وجود رهایییابد مجبور نگردد بنشیند به تماشای عده ای که بر سر و صورت خود خاک می پاشند و گوش آسمان را کر میکنند..‌‌‌..روح من میخواهد به همان جا رود که از آنزاده شده ...چشمانم را می بندم و لحظه ای گمان میبرم که رو در روی پرتوانی ایستاده ام که به تازگی راه خود را پیدا کرده اند همان پرتوانی که به تازگی متولد گشته اند از همان هایی که غروب های خاطره انگیز را نارنجی تر میکنند تا اشک هایت عمیق تر شوند و ارتفاع بیشتری طی کنند... درست در موازای پشت بام آخرین خانه ایستاده بودم.... نمی‌دانم ارواح هم می ایستند یا نه ولی مهم نبود نه راه رفتن نه لذت تعریف ناگفته ها و نه تماشای عمر به ظاهر رویایی ام تنها یک مسئله گنگ مانده بود برایم تا بپرسم و از خودم از روحم که دیگر حداکثر و اقلیتیبرایش نبود خالی تر گردم تهی تر شوم نمیدانم یک سوال کوتاه شاید ولی باید منتظر میماندم تا آخرین کرانه هم از راه برسد و در حساس ترین نقطه ی اتمام خورشید در آسمان برسم به علت اینهمه بی ثباتی من یا جهان... و میرسد... آن شفق از راه میرسد و انتظاربه پایان آمدن انتظار هم جایش را به تمام احساساتیمیدهد که روح یا شاید تنها روح من قابل لمس کردنآنهاست پر میشوم از تپش هایی که هرگز به کمک هیچ یک از بطن های قلبم به آنها نرسیده بودم و نوری که هیچ خورشیدی توانایی آموختن آن را به من نداشت....پس پرسیدم....از آدم پرسیدم...که بدانم چه بر سر نسل آدمی آمده...و چه بر سر ربات های آینده می آید؟...پرسیدم...من مپرسیدم و او سکوت میکرد... من در ازای پاسخی کوتاه احساس میدادم واو تنها همانجا می ایستاد گمان میکنم اولین باری نبودکه پایان یک غروب سالها به درازا میکشید انگار غروب های زیادی بودند لبریز از پرسش...غروب هایی که عقربه ها گذشتشان را به دقیقه معنا میکنند و برای ماسالها طول میکشد...ما را می شناسید مایی که روزی چون شما خاکی میزیستیم و لمس میکردیم و نفس می کشیدیم ما ولی رها شدیم خواستیم که رها باشیم که احساس را در هر گوشه ی این بی کران معنی کنیمآخرین کرانه ی آسمان حرف زیادی برایم نزد تنها از این گفت که مایی وجود دارد فهمیدم هستند کسانی که از عبور خسته میشوند و چون من در ازای رسیدن میگذرند...روزی من...روزی ما هم در یکی از همین غروب ها به پایان پرسش هایمان کوتاه یا بلند می رسیم... از کجا معلوم شاید یک روز هم را دیدیم شاید یک روز جهان همه را یکی کرد... ارواح' آدم ها 'پروانه ها' حتی سروها...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriFri, 03 Jan 2020 17:13:51 +0330https://virgool.ir/@ftashakori81/وصیت-نامه-s55nzkczhvrkمیشه میشه آره میشه حتی وقتایی که ایده هات ته کشیدن حتی وقتایی که داری یه آهنگ خیلی غمگین گوش میدی من مطمئنم این امکان وجود داره که اون آهنگ در لحظات آخرش قبل از تموم شدن میتونه تبدیل به یه آهنگ خیلی شاد بشه من به این باور دارم که آدم درست همونیه که نباید باشه پس اگه جای بدی هستی بدون که تو بهترین نقطه ی خودت قرار داری اگه دیگه توانایی نوشتن حتی چند کلمه رو نداری اگه شعرات و کسی جز تصویر ابرای گذرای پنجره ی نیمه تاریک اتاقت باور نمیکنه اگه جمله هات طولانین اگه یه تیک عجیب اومده سراغت اگه هنوز مشتاقی مشتاقی بدونی اومدی تو این دنیا تا چه غلطی رو به درست ترین نحوه ی ممکن پیاده کنی اگه ذهنت تونل شده فقط همنقدر....فقط لازمه یه تبریک بهت بگم....اینجا میمونی بدون اینکه حتی بهش فکر کنی بدون اینکه خودتو با معیار سلول های روحت به حساب بیاری گیج نمیشی چون حتی معنی اونم نمیدونی فقط انگار میشی نابود زودتر از چیزی که انتظارشو داشتن به گمونم باور اینهمه نابودی واسه توئم یکم دوزش بالاست نمیدونم شایدم ولی وقتی دیگه متنای لعنتیت که زور زدی ت بنویسیشون حتی کمد دیواریتو هم وحشت زده میکنه وقتی که کلمات درونت هنوز حتی وارد فرهنگ لغتم نشدن....شاید این نابودی واست قابل درک تر باشه عزیزم اما این دلیل نیست که تو در تاریکی بمیری چون به گمونم این لیاقت توئه که این نابودی ناگهانیتو تو سفیدی جشن بگیری...شاید حتی دلت بخواد نابودی خودتو تو کسری از ثانیه ببینی یا شاید اصلا انتظار این را بکشی که همراه با نور از آسمان های بالا عبور کنی و به آسمانی که حتی نمیدانی چه رنگیست صعود کنی صعودی که تورا به راحای تبدیلت میکند به خلا و آن لحظه است که تمام وزن تو خلاصه میشود در روح خسته ی بی احساست خیلی بهم میگفتی که عمیقا این آرزو رو داری اما اگه هنوز تو دلت یه گوشه این رویا رو داشته باشی میتونم برای آخرین بار برات دعا کنم که نابودی زیباتری داشته باشی....میگم نابودی و خندم میگیره چون انگار همین سه روز پیش بود که منو تو همینجا درگیر نابودی و جاودانگی بودیم تو میگفتی این هیچ وقت یه کلمه نمیشه میگفتی نمیتونم نمیفهمم میگفتی این اسمش فلسفه نیست میگفتی این هرگز تعریفی نداره من فقط سر تکون میدادم شاید میدونستم تو زمان خیلی کوتاهی داری و دیگه حتی نیازی نداری که بخوای به این دو واژه ی خواب آور فک کنی چون اونا درست تو همون لحظات برنامه میریختن که چجوری باید بهت حمله کنن و این بینظیر بود چون اینبار تو میتونستی عمیقا و بدون استفاده از حرفایی که خودشونو تو کلمه ها و جمله ها قایم کردن بفهمی....من این طور گمون میکنم تو الان یه فیلسوف شدی..حتی داری جای منطق و احساسو باهم عوض میکنی....میشناسمت تو شاید حتی به اونجا رسیدی تصمیم گرفتی تاریخچه ی کلماتو از پیشونی آدما پاک کنی اما بهم یه قولی بده اینکه لااقل آخر دنیای تاریکشون از متنام چنتاشون سالم بمونن دلم نمیاد از حافظه ی زمان فراموش کار پاک بشن....تلاش کردم سره جام بمونم اما بیخیال مه اینه که تو حالا میتونی یه خیال خیلی سرگرم کننده واسم باشی یه الگو ولی کاش یکم بیشتر فرصت داشتم میموندم اونجا کنارت نمیدونم شاید نیاز داشتم انقدر بهت گوش کنم تا منم برم زودتر از اینکه دنیا واسه کشتن من یکیو اجیر کنه زودتر از اینکه چرخه ی طبیعت بخواد منو به طرز غریبی دفن کنه نابودیمو جشن میگرفتم....میدونی چی شده یه تصمیمی گرفتم کاش بشه میخوام آتیش بگیرم میخوام در عین خاکستر شدن این خودم باشم که خاکسترشو تو هوا پخش میکنه حتی خیلی دلم میخواد این کارو تو یه هوای شرجی دم غروب به سرانجام برسونم...مثلا حتی واسه خودم متاسف بشم نه واسه اینکه دارم نابود میشم شاید واسه اینکه هیچ دلم نمیخواست این چن سالو اینجا بین اینهمه حیوونای مدرن بگذرونم...اونا باید خیلی زور بزنن تا کلمه ی مرگ یا زندگی رو هجی کنن....گاها عمیقا متاسف میشم شاید اصلا دلم میخواست رو دومین حلقه ی زحل واسه خودم یه امپراتوری تشکیل بدم....بیخیال کاش بشه یه روز این کره ی چن رنگو درست بین دوتا انگشتم بگیرم و پرت کنم تو کوره ی خورشید اما به گمونم حتی اونم خیلی کمه شاید باید یه برنامه ی خیلی دقیق بریزم تا این آدما و هرچی که تو اون دنیای کوچیکشون وجود داره رو کامل قرنطینه کنم یا نه اصلا چرا یکهو تصمیم نگیرم و اونارو به آسونی کشتن یه مورچه خلاص نکنمنه به حرفاشون گوش نکن لطفا تجربه ی زیادی ندارم اما به گمونم تو این مدت من فقط اینو زندگی کردم و الان میتونم نظری دربارش بدم که باعث یه خوشبختی ابدی و جاودانه میشه باور کن عزیزم گرچه نمیدونم حتی مخاطبم کیه یه کبوتره یا یکی که چن ثانیه به نابودیش مونده نه صداهارو نشنو گوشاتو تا جایی که میتونی بگیر فریاد بزن طوری که فقط صدای گوش خراش خودت درونت بپیچه.....حتی به خودت فشار بیار تو باید اینو درد بکشی تو این وظیفه رو داری که واسه این خوشبختی روحتو هرجاکه من بخوام ببری حتی باید واسه یه مدت نسبتا کوتاه دیوونه بشی احتمال داره یه سری دیوونه ی دیگه ام این وسط بهت بگن دیوونه اما واقعیت اینه من یه روز همه ی اونارو واقعا دیوونه میکنم یه جوری که حتی قادر نباشن فرق بین دیوونگی و زندگی رو بفهمنش....همین قدر آسون...اگه یکی تو اتاقت نشسته بهت میگه پاشو چراغارو خاموش کن بخواب اگه یکی هست که بهت میگه تو با این کارات داری به خودت آسیب میرسونی تو از طرف من یه مجوز کاملا غیر رسمی اما مطمئن داری تو میتونی از اون به بعد اونو هم تو لیست حشره های کشته نشده ی زندگیت قرار بدی میدونم زیاد میشن شاید حتی اسم خیلیاشونو ندونی لعنتی میدونم چه حسی داری اما نه کمه من هنوز ندیدم تو تا صبح بیدار باشی من ندیدم سعی کنی تو خود واقعیت دیوونه وار فرو بری......این یه دنیا نیس میشنوی این هیچی نیس این حتی وجود نداره تو باید انقد این جمله رو با خودت تکرار کنی که کاملا تبدیل بشی به روحی که خود بی خودشو از دست داده....نگران روان پوچت نباش شاید باورت نشه ولی حتی اونم با تو نمیمونه یا مثلا اون قلب مضخرف که داستانای زیادی راجبش شنیدی باید بهت بگم حتی اونم قبل از مرگت سرزنشت میکنه که اهداش کنی حتی اونم به فکر زنده نگه داشتن خودشه میشنوی حتی همه ی اون خاطرات همه ی عشقایی که واسه به جا گذاشتنشون چراغای دنیاتم خاموش کردی یه جوری میمونن که فکرشم نمیکنی میگن تو میری و اون عشق تو دنیای مضخرف آدما میمونه اما من میگم این حتی خیلی وحشتناک تره چون آدما حتی شاید هیچوقت نفهمن که این متعلق به تو بوده...من میگم اونا همه ی حواستو یا فراموش میکنن یا گم البته این احتمالم هس که ازشون به عنوان رو فرشی استفاده کن در برابر فرش احساسای فراموش شدنی خودشون...خطرای زیادی تهدیدت میکنن بهت میگن بسه تموم شد تا همینجا بود تو الان دیگه متعلق به ما هستی میگن وقتش رسیده که دیگه تصمیم نگیری آدمم نباشی حتی....من اونارو زوتر از بقیه میفرستم به درک البته فرق زیادی هم نداره چون این جمله ای نیس که به همین زودیا تموم شه و بره....میگن ننویس بسه خوابت میاد تو اما میخوابی و مینویسی شاید ندونی اما بذا بهت بگم مرز بین خواب و بیداری درست همون جاییه که باید توش باشی تا بتونی هرچی درون درونت مثه یه بمب مهار نشده داره منفجر میشه رو بیاریش بیرون.....به خودت بگی اینا قرار نیس واسه ی کسی خونده بشه....تا وقتیکه من اینو قبول کنم که اونور پنجره اونور در اونور دیوار جز من و احساسم هیچی پیدا نمیشه میدونی تو باید تو دوره ی درمانت دیوونه بشی تو در واقع باید یه کوررنگی عمیق یگیری از هرچی که به جز تو داره خودنمایی میکنه....یا بهت یاد میدم یا اگه ازش فرار کنی راحت قاتل روحت میشم و تورو طوری که حتی متوجه نباشی متوجه این میکنم که همه ی اون پرتوهای خورشید که تعداد شدند فقط واسه تو اومدن میشنوی؟اصلا هیچ خودتو جای شخصیتایی که هرکدومشون میتونستن یه تو باشن گذاشتی اصلا واسه این تویی که مونده و تا نابودیش یه بازه ی نامعلوم وقت هست تونستی یه کشف جدید داشته باشی؟ نمیدونم یه چیزی که هرچی قانون فیزیک هستو نغز کنه از همونایی که تو رو از خودت بگیره و پخشت کنه بین لایه های ابرا بین ستاره های ریز و درشت بین غبار های بین سیاره ای حتی بین خلا های موجود....راستش من یه روز خودمو از بین همین سیاه چاله های پره خلا پیدا کردم شروع کردم تبدیل بشم به نظریه ی جدیدم میدونی اینجوریه که میگه حتی در خلا هم موجودیتی وجود داره چراکه تو به هستی اون پی بردی و همین کافیه.....همیشه اینکارو بکن یه نظریه بده حتی اگه اون قابل حذف شده ترین ایده ی رو جهانه.بعده اینهمه باید یه توضیحی بهت بدم: میدونی چیه لااقل مطمئنم رو این کره ی دائم النوسان هیچ هیچ هیچ توضیحی وجود نداره....لطفا اینکارو با این خود حقیقیت نکن.....تا وقتیکه نتونستی خودتو اینجوری باور کنی حتی حق نداری خودتو ببینی چقدر قرمز ، خسته ، قرمز که چقدر خسته ای....یه نور کمرنگ دیوونه کننده....راهی که وقتی ازش عبور میکنی درست نمیدونی خوابی یا بیدار یه تصور یه صدای وهم یه حس هفتم که تو رو با تموم لاله های آبی یکی میکنه تو اون احساسی که بایدو آخرش دریافت میکنی و حتی اگه شده واسه چند دقیقه تبدیل به بخشی از روح لاله ی آبی میشی این شاید تکلیفیتهمیخوام بدونم ظرفیت تو چه اندازه بی نهایته عزیزممتاسفم اگه کارگردان قاتل و بی رحم این نمایش توقیف شده منم....نمایشی که حتی اگر برگزار شده بود من همیشه از اون عقب میموندم امروزم اومدم هنوزم تو همون مقام اما اینبار جدی تر و شاید کمی وحشی تر.....اینبار اومدم تا درست در انتهای نمایش بی سناریو صحنه رو با تمام وجودم آتیش بزنم (و این خیلی زیباست....)گرچه بعدش سرم کمی درد میگیره به گمونم یکم آبی خوبش میکنه میدونی آرامش میده !بیا کمکم کن عزیزم ما میخوایم بال داشته لاشیم فط واسه اینکه وقتی همه آتیش میگیرن تماشاشون کنیم مگه نه؟ ازم نباید ترسید من فقط میتونم از کلمه ای که وجود نداره احساس بسازم ممنونم بایت اینهمه هدیه شدن ممنونم واسه زمینای خالی که صداهارو تو خودشون نگه میدارن ممنونم از نور زرد چراغای شب من بابت همه ی اون حضود بی وقفتون که یه روز میشنومش ممنونم.....پیچیده بود آره؟ بهم بگو که این حتی شبیه دل نوشتم نبود من میگم آره این یه جور وصیت نامه بود میشنوی این اتفاقیه که قراره رقم بخوره چون یه تنها اینو خواسته راستی دیگه حتی حق نداری اینجا تو محدوده ی من هیچکسیو تنها صدا کنی..... چون قطعا اون طنز ترین جمله ی تو میشه.....Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriFri, 03 Jan 2020 00:30:02 +0330https://virgool.ir/@ftashakori81/عنوان-ندارد-ykfe4qxivre4به تازگی مراسم ختم زیادی دعوت میشوم امروز سر قبر خواب فاتحه میخواندمدیروز با دستان خودم بخشش را خاک کردم ودو روز پیش حلوای احساس را خوردماگر تنفس مصنوعی خورشید نبود این حوالیباید به مراسم ترحیم ماه هم میرفتم... روز بعد از امروز هم قرار است با دوستان مرگ فردا را عزا بگیریم...و کمی بعد هم احتمالا برای خودم مشکی پوشمیشوم چراکه همین بامداد تصمیمم را گرفتمو آینده ی نفرین شده ام را کشتم...پس قاتل منم...و بی شک دوست دارم بدانمقطر آن طناب آویخته از دار چند میلیمتر است!Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriThu, 02 Jan 2020 23:58:48 +0330https://virgool.ir/@ftashakori81/جان-جهان-mark2anbk9yjداستان این بود قلم را بر می داشت بنویسد نمی نوشت....تلاش میکرد داستان زندگی اش را در خاطرش نگاه دارد تا اینبار شاید قلمی پیدا شود از برای ثبت حقیقت هایی نانوشته... قلمی پیدا نشد....فرد داستان زندگی اش را به فراموشی هدیه کرد....فراموشی آن را با سخاوت تقدیم بخش توخالی جهان کرد...همان جایی که داستان زندگی خیلی هایمان زیر بوته هایش پنهان شده...البته اگر بوته ای هم داشته باشد.... خیلی چیزها باب شده بود زندگی مرگ مرگ زندگی و باز هم مرگ....در حقیقت باید حفظشان میشدی باید آن سناریوها را از بر میکردی و خیلی خوب در میان دیالوگ هایش گم میشدی....طوری که هیچ دستی نتواند تورا از کاراکترهای دروغینت بیرون بکشد.... مینوشت....دنیارا تکان میداد....ابرهارا کنار میزد درست همچون پرده ای لطیف.....بی نهایت آسمان را زیر پوسته ی زمین پنهان میکرد.... تپش ستاره ها را با نوک انگشتانش حس میکرد.....می نوشت....گویی وقت آن رسیده بود دنیا برای نخستین بار به چشمان.... منتظر.... جهانیان برسد.....گرچه حتی درختی منفرد هم او و نوشته هایش را نمی شنید او ولی این جنگ را عجیب باور داشت.....می نوشت.....جهان را جمع می کرد..... تکه به تکه ذره به ذره.....هر بخش را همچون سوزنی در جان فرو می برد....فرد این را می خواست.....کبود شده بود....زخمی شده بود زیر این سهمگین... زیر تاریکی بی انتهای جهان...... قلبش جایگاه آسمان بود....خورشید و ماه زیر برق چشمانش پنهان شده بودند.....آب زلالی در زیر پوستش جاری بود....شکوفه ها همه مهمان موهایش شده بودند باران زیر پلک هایش منتظر مانده بود.....کهکشان همچون دنباله ای بی پایان راهی فکرش می شد..... از تمام آنچه در جهان بود....از تمام آنچه حضور داشت تنها یک تو را کم داشت....جایی در جانش برایت نیافت..... تورا در اعماق روحش جای بخشید..... درست جایی که باید می بودی...نماندی...نمیخواستی تنها از برای این رفتی.....او را با جهان....او را زخم هایش را رها کردی.....کوچ کردی به عدم.....تو جهان را تنها گذا....شتی.....جهان در ....او بی روح شد.....تمام شد..... جهان جان او فرو ریخت.....هر تکه اش به گوشه ای از خلاء پرتاب شد......او ماند و ماه و باران.....او ماند و نگاه و اشک.....تو رفتی....جان جهان خالی گشت..... زخم ها همچنان به جا ماندند....تو رفتی.....روح که آسان می رود ....مرگ آسان میشود......تو رفتی .... مرگ آسان شد......مرگ آسان شد..... Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriThu, 02 Jan 2020 03:23:51 +0330https://virgool.ir/@ftashakori81/گم-شده-ایم-paba66rlqej5احساسم میگوید همه مان به طرز عجیبی در کره ای دور افتاده گم شده ایم و درحال فاسد شدنیم..... حتی شاید احتمال وجودمان به عدم وجودمان چیزی حدود یک بر بی نهایت باشد یا حتی بیشتر از بی نهایت! هرچه باشد ولی خدارا شکر، احساس را هنوز هم داریم تا زندگی کنیم کاری که میترسم فراموش شود... حس می کنم روی خط های سفید یک جاده ی پاییزی ایستاده ام...ثابت اما بی قرار، در حالی که گذشته دارد دور میشود و آینده به سویم قدم بر میدارد و اما مشکل این است: نه گذشته میخواهد و میتواند محو شود و نه آینده میتواند برسد و مرا از این حال نزار امروز رهایی بخشد... پس چه کنم... همه مان گویی هیزم های خیس شده ای هستیم که دنیا دیگر از ما آتش هم نمی افروزد... خوش به حال سیاره ای دیگر یا ساکنان تنهای اهل آن سیاره که فرق صبح و شب را نمیدانند...Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriWed, 01 Jan 2020 20:28:07 +0330https://virgool.ir/@ftashakori81/از-مرگ-ynegxxozeyxvاز مرگ...که نامش آتش میزند بر جان عاشق ها.... که خوابش را همه دیده اند و صدقه اش را همه کنار گذاشته اند...صحبت فلسفه اش که می شود تنها لطفمان به واژه ی مرگ نگرفتن گوش هایمان است... آخر تا کی مگر می شود از وصیت زمان در امان ماند... مرگ وصیتیست که پای اسم همه مان نوشته شده و همه مان کورمال کورمال از کنارش رد میشویم....تا حرف مرگ میشود یاد اشک میکنیم و تا اشک می آید فکر مرگ را میگذاریم روی دیگر غصه ها بیشتر از پیش بر سینه میزنیم و زاری میکنیم...آنقدر در مراسم ختم خوب ظاهر شده ایم که اموات را به راستی به وجد آورده ایم....عجیب آنجاست صحبت دین که میشود همه مان داستان قیامت را از بریم و بهشت و جهنم را دوچندان جهنم دنیا میشناسیم....میگویم جهنم دنیا چون حتی از مرگ از قطعی ترینتان غافلید....و این غافل بودن را تا دم پنجره ی مرگ با خود میکشانید...نمیدانم همراهتان باشم یا باز برای بار دیگری نغزتان کنم....اما هرچه کنم سیاه تا ابد رنگ مرگ می ماند و مرده را تا همیشه بیچاره ای میدانند که رفته...من اگر در خیابان های دنیا فریاد زنم بازهم مرگ ماتم است و ماتم بخشی از مرگ....پس تنها باید بمیرم باید شماراهم بمیرانم تا حضور مرگ را زندگی کنید....تا بخوابید...بخوابیم و دیگر کسی نباشد برایمان غصه ای را به همراه خرما بخورد....مرگ را از برای همه انسانم آرزوست....به شرط آنکه بازماندگان ناانسان حلوا پختن بلد نباشند.... Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriWed, 01 Jan 2020 19:59:12 +0330https://virgool.ir/@ftashakori81/حتی-wxnpmn6dw479من تورا در گوشه کناره های جهان یافتم و تو مرا در هرآنچه که از خالی هست....پس تو در عمق واژه ی انزوا میزیستی و من در انتهای توصیف خلاء...دست هایم را تکان میدادم همه جا آنقدر تاریک بود که آینه ها هم کوچ کرده بودند ، آینه ها و انعکاس های پر حرفشان....راستش مرا از تاریکی بی پایانش بیم نبود من رفتن را دوست...نادیده شدن را دوست تر داشتم‌. اما خیال تو که بر زمین جای گذاشته بودم نباید پنهان میماند آن اشعار آن کلمات باید به دست کنج دیوارها میرسید....باید خوانده میشدم....و تنها تو باید مرا میخواندی....باید از من متنفر میشدی یا دوباره عاشق میشدی ام بی پایان....فرقی میان این دو نمی یافتم! تنها باید احساست را بر خاکستری مغرم نه! حتی بر بی روحی روحم حالی میکردم....همیشه با کلماتت مرا مابین سیاره های تو خالی گیر می انداختی....این بار اما نمیگذارم خیالت حواس مرا از رفتن پرت کند.شنیدی؟ امیدوارم لحظه هایم را شنیده باشی وقتی که فریاد نمیزدمت اما برایم حضور داشتی حتی در خالی خلاء.... کاش خلاء میتوانست شامل من شود به همراه تو یاتصویرت... یا نقاشی ات.... یا هرچیزی که مرا در هوای خیالت زندانی کند! کاش میشد همه خالی هارا اینگونه پر کنم...یادم نمی آید! به گمانم چند صد روز پیش بود....بالای بامی که نمناک گشته بود...خواب یا بیدار ناگزیر شعری برایم میخواندی... باران یواش چکه میکرد روی کاغذهای اخوان...یادم نمی آید سرم چه میزان از شانه هایت را پر کرده بود....یادم نمی آید آن روز چند سالم بود و الان چند هزار سال دارم!...یادم نمی آید آن روزِ آرام چقدر بیشتر دوستم داشتی! شاید اگر یادم می آمد برای لحظه ای احساس دوست داشتنی بودن میکردم...حتی برای لحظه ای!....راستش این نامردیست....تو : عامل خالص تمام 《حتی هایم》.... حتی آدرس تازه ترین قبرم را هم نداری!! تو حتی نمیدانی برای بار چندم برایم ختم میگیرند!! راستش این نامردیست...بی پروا رفتی و به ناگهان همه عطف های نوشته هایم را با خود بردی.... اگر دیشبِ روزی که رفتی، رفتنت را اعلام میکردی قسم میخورم خودم را در کوله پشتی ات حبس میکردم...تو حتی اگر منزوی...تو حتی اگر فراموشکار...... تو حتی اگر بی صدا...تو حتی اگر متنفر...... تو حتی اگر بی احساس...تو حتی اگر بی تفاوت..... من اما هنوز شاعر مانده ام و در میان خلاء های گاه و بی گاهم هنوز از تو....هنوز از حتی هایت مینویسم.... از حتی هایم.... از حتی هایمان..... Fatemeh TashakoriFatemeh TashakoriWed, 01 Jan 2020 19:04:31 +0330