https://virgool.ir/feed/@froghsolimani94fa2026-11-12 05:14:58https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@froghsolimani94https://virgool.ir/@froghsolimani94/سکوتی-پر-از-حرف-c1axobe7sda9دو تا گوی براق درست کنار جاده‌ای مه‌آلود از گوشه چشم دیدم.  یه لحظه حس کردم، خیال کردم؛ چون مطمئن نبودم، چی دیدم. بابا یه موسیقی آرام گذاشته بود و چون ساعت حدود پنج و نیم صبح یه روز سرد پاییزی بود، بخاری ماشین روشن بود و شیشه‌ها کمی بخار گرفته بودن. برای اینکه بابا دید بهتری داشته باشه، شیشه‌ها رو مرتب پاک می‌کردم. اونم بااحتیاط حرکت می‌کرد و کاملاً حواسش به جلو بود. یه لحظه بهم گفت: «چیزی شده؟» گفتم: نه، فقط حس‌کردم یه چیزی دیدم. یه حس عجیبی داشتم که برای خودمم قابل‌بیان نبود، کم‌کم مه تموم شد؛ اما جاده باریک شد، سمت چپ ما یه دره عمیق و طرف دیگر کوه‌هایی سنگی بود که هر چند متر تابلو خطر ریزش کوه دیده می‌شد. بابا گفت این ترسناکه یکم درسته، گفتم آره.حالا دیگر به قسمت‌های زیبایی از جاده، رسیده بودیم. درختانی با برگ‌های چندرنگ و بادی که‌برگ‌ها را به رقص درمی‌آورد و با خود می‌برد و آفتابی که زیباییش رو به رخ می‌کشید. نظرت چیه اینجا وایسیم و صبحانه یه املت آتیشی بزنیم. سریع از شوق دست‌ها مو به هم زدم و گفتم این یه پیک‌نیک دو‌نفره عالیه. بابا نگهداشت و سریع رفت سراغ آماده‌کردن صبحانه بعدش با کمک هم یه چایی آتیشی درست کردیم. ولی یکم فکرم هنوز درگیر اون دو تا گوی براقی بود که صبح حسش‌کردم، بود.املت رو که خوردم به بابا گفتم اینجا خیلی قشنگه بوی نم بارون رو حس می‌کنم که انگار دیروز اومده. یه لحظه اونجارو نگاه کن بابا اون چه پرنده‌ای داره روی زمین میره، درست سمت راستمون اون جلو گفت اون بلبله گفتم وای چه قشنگه، مونده تا قشنگی و ببینی امروز ناهار می‌خوام ببرمت یه جایی که وقتی نگاهش‌کنی حس کنی یه تیکه از بهشته. گفتم پس بریم زودتر، داشتم وسایل و می‌ذاشتم توی ماشین که دقیقاً اون دست جاده کنار یه زمین کشاورزی یه روباه دیدم، سریع آستین بابا رو کشیدم و گفتم اون روباه رو ببین، بریم اون طرف بابا نگاه کرد اما گفت انگار یه چیزی جلوشه که از اینجا قشنگ مشخص نیست. با خودم گفتم حتما غذایی چیزی دیگه. رفتیم اون دست جاده کاش اصرار نمی‌کردم و نمی‌آمدم چون چیزی دیدم که قلبم رو به درد آورد، اون روباه ماده کنار بچه‌ای که دیگر نفس نمی‌کشید و غرق خون بود، وایساده بود اما با چشمانی غمگین و پر حرف از شدت اشک حرف نمی‌آمد، برایم عجیب بود، این حیوان رام نیست، پس چرا ما کنارش بودیم، آنقدر آروم بود چرا بابا دست به بچه اش زد تا بفهمه زنده است یا نه؟ کاری نکرد هنوز امید داشتم که بگه اون حیون زنده است، اما افسوس که مدتها از مردنش گذشته بود. بابا دستم و گرفت و گفت بیا بریم دخترم کاری دیگه‌ای از دست ما برنمیاد، آنقدر گریه نکن. بابا من و برد بهم کمی آب داد تا آروم بشم. دلم می‌خواست این پیک نیک پدر دختریمون عالی بشه بذار بریم اونجا که من میگم قول می‌دم، نتونی ازش چشم برداری. بابا همچنان که در حال حرکت بود، سعی می‌کرد با من صحبت کنه و فکرمو منحرف کنه. هر چی بابا جلوتر می‌رفت جاده خلوت‌تر می‌شد. الان میریم گلدشت کنار یه رودخونه یه جوجه کباب بر بدن بزنیم، نظرت چیه؟بابا کم‌کم وارد یه جاده جنگلی شد که درخت ها از دو طرف سایه انداخته بودن و زیبایی خاصی به جاده داده بودن. حالا چشم هاتو ببیند تا نگفتم باز نکن، حس میکردم دور زد و یکم جاده فراز و نشیب و سنگلاخی شد و بعد نگهداشت در ماشین و برام باز کرد و گفت حالا چشم هاتو باز کن وقتی چشم هام و باز کردم باورم نمیشد رودخونه نزدیک ما بود طوری که صدای آب وقتی از روی سنگ کف رودخونه رد میشد، کاملا به گوش می‌رسید. یه طرف پر از درختان و یه طرف صدای آب بود. تا من ناهار رو آماده می‌کنم از این طبیعت بکر لذت ببر. منم سفره رو چیدم و یه دوغ هم گذاشتم. بابا ناهار و آورد اون جوجه کباب بهترین و خوشمزه ترین غذای عمرم بود که خوردم. بعد ناهار کمی اون اطراف در حال راه رفتن بودیم که بابا دو تا درخت تنومند دید و گفت این دو تا جون میدن برای تاب بستن، برای همین سریع رفت طناب و آورد و شروع به بستن تاب کرد بعدش هم یه تشک گذاشت روش و بهم گفت سوارشو. خیلی حس خوبی داشتم انگار داشتم پرواز می‌کردم اما یهو باز اون دو تا گوی براق توی نظرم اومد. بعد از تاب، بابا گفت حیفه اما باید برگردیم چون داره تاریک میشه من کمک بابا وسایل و جمع کردم و داخل ماشین نشستم یه موسیقی شاد از سهراب پاکزاد گذاشتم تا خوابمون نگیره. هوا کاملا تاریک بود و آسمان پر ستاره بود، فکر‍‌ می‌کردی، این آسمان، آسمان کویره که آنقدر زیبا. بابا با احتیاط کامل در حال رانندگی بود، تقریبا ساعت یازده شب بود که رسیدیم. من از خستگی سریع گفتم، میرم بخوابم، گونه بابا رو بوسیدم و گفتم ممنونم ازت شب بخیر. وقتی به رختخواب رفتم تصویر چشم های ناراحت اون روباه ماده باز جلوی چشمم اومد. یه لحظه از ذهنم گذشت، نکنه این همون، دو تا گوی براق توی مه بوده که دیدم، بعد گفتم نه مگه میشه، اون شب با این فکرها و طبیعت بکری که دیدم نفهمیدم کی خوابم برد.فروغ سلیمانیفروغ سلیمانیMon, 24 Nov 2025 19:27:07 +0330